Logboek

Dit was door de lange speelduur best een lastige film om uit te zitten; een klassieker die je moet gezien hebben. Had ook veldslagen en zo verwacht omdat het een American Civil War drama is, maar daar zie je niks van. Het is in hoofdzaak een familiekroniek rond Scarlett O'Hara, dochter van een rijke katoenplanter, die van alles en nog wat meemaakt in deze woelige periode. Vooral liefdesperikelen die een tragische wending nemen. De romantiek was niet zo rooskleurig als ik vreesde omdat Scarlett haar schoonheid gebruikt om mannen te manipuleren en haar doelen te bereiken. Na afloop vond ik haar een heel complex en intrigerend personage.

Gone with the Wind (verteld vanuit het standpunt van de confederates) is eigenlijk ook vrij hypocriet door de slavernij er propertjes uit te houden. Ze beulen zich niet af op de velden maar hebben een mooie en zelfs autoritaire job als dienstpersoneel. De historische context komt sowieso te weinig aan bod in de volle vier uur om het veranderende Amerika te duiden. Een modernere en betere herwerking van hetzelfde onderwerp is de TV serie North & South.
Ondanks prima acteerwerk van Leigh en een ambitieuze regie voor die tijd is de film me in zijn geheel niet erg bevallen.

The big Brad Pitt egotrip.
F1 is zo'n beetje wat Top Gun voor de jaren 80 was, een met allerlei competitieve sentimenten opgedreven blockbuster met als doel "de beste worden" . Wel goed dat het in tegenstelling tot Top Gun, niet teveel afwijkt naar romantisch gedoe. Maar het ziet er anders wel vet uit allemaal. Voor de racescènes werd gekozen voor fris aanvoelende visuals zoals perspectieven vanuit de racewagens. Zorgt meer dan eens voor een adrenalinestoot. De meeste personages zijn lekker oppervlakkig. Enkel Sonny Hayes wordt nog wat uitgediept maar daar stopt het ook. Pearce woont nog bij zijn mama dus veel valt er niet over te vertellen en Kate is gewoon een love interest die al na een paar minuten valt voor de held. Iets boeiender is de inkijk achter de schermen : hoe technische grenzen tot de limiet gepusht worden om een fractie van een seconde voorsprong te kunnen verzilveren.
Goed, een simpele film voor een publiek dat niet meer vraagt dan de nodige kicks, dat is de definitie van een solide blockbuster en F1 mag dan wel op dat vlak geslaagd genoemd worden. Hoewel ik zeker erken dat het een geslaagde sportfilm is, zal het ook nooit een grootse klassieker worden in mijn ogen.

Een wat sullige samoerai krijgt het recept voor een drankje dat hem onzichtbaar maakt, wat hem de kans biedt om de moordenaars van zijn vader te benaderen. Stelt allemaal niet zo veel voor en is een film die duidelijk op een wat jonger publiek mikt. Wordt trouwens ook afgesloten met een kinderliedje. Geen spectaculaire martial arts gevechten dus. Meer een slapstick misdaadkomedie met wat koddige special effects en enkele fantasy elementen. Niet echt goed maar desondanks wel makkelijk uit te kijken.

Deze tweede Burton Batmanfilm doet het nog beter kwa sfeer; duisterder en gotischer dan zijn voorganger maar laat het anderzijds wat afweten met een minder sterk verhaal en met een Batman die niet verder uitgewerkt wordt en wat meer op de zijlijn blijft ten koste van Catwoman (een verlegen secretaresse die verandert in een dominatrix) en de Pinguïn (een misvormde vondeling die tussen pinguins is opgegroeid). Blijft wel een leuke in de reeks 80-90s batmans maar in Burtons oeuvre vind ik dit een iets mindere van hem.

Money is a bitch that never sleeps

Niet briljant; met een wat inspiratieloos verhaal dat ingewikkeld was om te volgen. Eerste film was ook al geen meesterwerk maar wel een stuk beter. LaBeouf kon me niet overtuigen als Wall Street trader die "toevallig" in relatie is met Gordon Gekko's dochter en de hele film de smart-ass uithangt. Deze sequel kon wel op een hele rits grote namen rekenen tot en met een 94 jarige Eli Wallach. Enkel de cameo met Oliver Stone en de passage van Charlie Sheen waren nog wel leuke momentjes. Hier kon een sterker script uit komen vind ik.

Al gezien maar had er nog niet op gestemd. Dan maar nog 's herbekeken.
Blijft een topper in het animatiefilm genre, bijna even goed als de eerste Ice Age. Veel humor, een tikkeltje sentiment en musical, en voldoende actie waardoor de tijd voorbij vliegt. Sid, Manny, Diego en hun nieuwe maatjes Elly, Crash & Eddie, horen bij de meer warme personages uit de animatiewereld en zorgen voor een familiaal gevoel. De Looney Tune achtige mini sequenties met Scrat en zijn onbereikbare eikel doen het volledig bij de allerjongsten. Een warme deugddoende film voor het ganse gezin die ik nog altijd knap en origineel vind.

Knappe film die de perfectie benadert op het vlak van dialoog en karaktertekening. Beste film van de fifties wordt hier gesteld. De types zijn grandioos neergezet en ja, soms zitten mensen echt simpel in elkaar. De meest irritante vond ik eigenlijk die met zijn hoed (Jack Warden) die geen shit gaf om de hele zaak. Iemand die onverschillig is is misschien wel het ergste dat je kan voorhebben in een jury. Knap hoe Lumet de spanning opdrijft enkel en alleen door mensen in confrontatie met elkaar te brengen over schuld of onschuld in een gesloten ruimte en ja, het gaat er best bits aan toe. Iedereen velt zijn oordeel vanuit een verschillend waarden en normenkader. Je had daar bvb ook iemand die van mening was dat iedereen die uit een slum komt niet deugt, en dat dat de schuld al bewijst. Dat is trouwens ook de bestaansreden van een jury om dergelijke vooroordelen eruit te filteren door in discussie te gaan. Dat, en de 'reasonable doubt', één van de fundamenten van de rechtspraak. Echt een heel sobere film maar wat een acteergeweld hier. Niet alle 12 juryleden komen even sterk uit de verf, maar Lumet loste dit op door er volgers van te maken . Eastwoods recentste prent Juror #2 haalt hier zeker enkele zaken uit daar twijfel ik niet aan. Ook daar zit je met een jury die vlug naar huis wil.

Collins Had graag 2 hartjes gezet bij je recensie waar ik me van de eerste tot de laatste letter bijvoeg.

Entertainend maar ook weinig origineel, zonder negatief te willen zijn. Een Belgische namaak-blockbuster op zijn Amerikaans met gespierde verzetsstrijders, een vleugje duikbootthriller, bombastische muziek en oppervlakkige personages. Het wordt best hard in enkele scènes en ook de spanning blijft niet achterwege. Ergens is deze film een hard bewijs dat de Belgen even goede blockbusters als de Amerikanen kunnen maken met minder middelen. Nooit zo sterk als bij Torpedo had ik deze indruk.

Niet goed. Alle clichés van de vampierenfilm voor de zoveelste keer bijeen gerakeld, dan nog met wat black awareness erbovenop en zelfs met musical scènes ertussen, want in de Afrikaanse cultuur bezit muziek de kracht om goede en kwade geesten op te roepen. Met het verhaal kon ik weinig, en zeg maar gerust niks, maar het zag er op visueel vlak nochtans echt goed uit. Ook de zwoele en zweterige bluesy sfeer van de "deep south" is mooi in beeld gezet, bijna western-achtig. Leunt als film misschien nog het dichtst aan bij From Dusk till Dawn zoals hier al opgemerkt door mede-users. Het eerste uur is deze prent ook best saai. Er gebeurt niet veel meer dan het recruteren van enkele medewerkers voor de opening van de "joint" van de tweelingbroers. Dat kan ik zelfs geen opbouw noemen, eerder tijdsvulling. Coogler is echt een regisseur die me totaal niet ligt.

12 hoofdstukken, én een proloog én een epiloog. Maar waarom? Joost mag het weten. Het staat gewoon goed in de arthouse wereld. Niet dat deze moderne kijk op relaties slecht is verder. Het voelt in ieder geval dicht bij de werkelijkheid aan. Men wil zo lang mogelijk van zijn onbezorgde jonge jaren genieten, soms tot in de dertiger jaren toe. Toch is er een onomkeerbaar moment dat je de knop moet omdraaien en de realiteiten die samengaan met ouder worden onder ogen moet zien.

Het gevoelsleven van Julie, en dan met name haar onzekerheid over wat ze met haar leven wil, is meeslepend geregisseerd maar vond de humor en lichtzinnigheid die de film belooft wel ontbreken waardoor de emoties soms wat kil overkomen. Trier zorgt gelukkig ook voor enkele verrassende scènes zoals deze waarin Julie in haar gedachten door een stilstaande wereld naar Eivind toe loopt en zich een romantisch moment met hem voorstelt. Zo mooi . Ook die paddo-scène trouwens. Voor mij Triers beste film tot nu toe.

De lovende kritieken zijn niet gelogen. Ik werd eveneens makkelijk meegesleept in deze coming of age. Een dromerig, zoet verhaal over same sex gevoelens. Het soort films waarbij men tussen alle geweld en negativiteit van vandaag eventjes terug rustig van wordt. De jeugd zou iets moois en onvergetelijks moeten zijn dacht Schatteman, en hij stelt het dan ook allemaal idealistisch voor, zonder een greintje afkeuring, alsof je het aan het dromen bent. Je zou het haast onrealistisch kunnen noemen. Elias' gevoelens voor Alexander ontpoppen zich in een sfeer van steun en aanvaarding. Met een hele mooie soundtrack die veel toevoegt. Dé revelatie is Lou Goossens die zijn gevoelens gaandeweg leert onder ogen te zien. Young Hearts kan wat mij betreft in één adem genoemd worden met Jongens en L'Eté '85. Eindelijk eens een Belgische film zonder getier en geroep, zonder terminaal zieken, zonder marginalen en dronkaards en zonder migratieproblematiek. Het werd tijd.

Eddington gaat over alles wat de wereld vandaag verziekt : desinformatie via sociale media, gebrek aan respect voor andermans mening, wantrouwen voor de overheid, wokisme, afrekeningspolitiek, overregulering, een jeugd die alles in twijfel trekt. Als je dit allemaal door de blender gooit, dan krijg je één woord : chaos.
En dat is precies wat er gebeurt in Eddington. Het eens zo rustige dorpje vervalt in ongeziene chaos wanneer de lokale sheriff en de burgemeester een meningsverschil hebben over het dragen van mondmaskers tijdens corona. Daarna beslist de sheriff om een gooi te doen naar het burgemeesterschap wat een hele reeks gebeurtenissen in gang zet.

Ik moet zeggen dat het eerste uur best een harde zit was, met veel geklets dat niet altijd ergens over ging. Maar het is vooral een satirische kijk op een Amerikaanse gepolariseerde maatschappij. Als je niet doorhebt wat er op de korrel genomen wordt zul je weinig aan de film hebben. Dat maakt het daarom nog niet geslaagd, en veel te lang. Het mist hierdoor de nodige scherpte en focus, maar in verschillende situaties zag ik toch ook vaak herkenbaarheid. Joaquin Phoenix is redelijk irritant als de klootzak-sheriff van Eddington en dat is jammer want je ziet hem de hele lengte van de film op het scherm. Vond het niet zijn beste rol. Voor Emma Stone moet je het niet doen, die heeft heel weinig screentime. Eddington stond hoog op mijn watchlist maar meer dan een nipte 3* kan ik er niet aan kwijt.

Ziet er niet slecht uit en was de eerste film ooit die digitale special effects gebruikte, en dat begin jaren 70!
Alleen lukt het de film maar niet om enige geloofwaardigheid te verkopen. Als je artificiële machines gebruikt dan bouw je toch minstens veiligheidsprocedures in. En hoe voorkom je dat andere toeristen elkaar neerschieten, als het verschil tussen mensen en androides zo moeilijk vast te stellen is?
Verder had deze film veel invloed op latere producties. Het einde vond ik wel wat weg hebben van de finale in de eerste Terminator, en het idee van de kunstmatige vakanties zag je ook al eens in Total Recall. Er zaten dus best wat innoverende en inspirerende ideeën in het script. Crichtons films spelen ook voortdurend met ditzelfde gegeven van losgeslagen robotica. Yul Brynner's gunslinger robot is naar het einde toe een heel bedreigende figuur.

Deze spannend gebrachte proloog op de langspeelfilm The Occupant biedt geen bijkomende inzichten en speelt zich af voor de gebeurtenissen uit de langspeelfilm. Het enige raakvlak is een helikoptercrash en een overlevende die gecontacteerd wordt door John , een scène die ook in de film wordt overgedaan. Verder opent deze short de deur voor speculaties rond de buitenaardse origine van de steen.

Mja ik snap het punt van de film wel maar vond de link met die buitenaardse steen en die entiteit John wel heel vaag. Het is niet echt een Sci-Fi thematiek al lijkt het wel zo, maar eerder een metafysische component die hier in het verhaal verwerkt wordt. Want een film over het leren loslaten van een geliefde had anders niet zoveel om het lijf gehad. Nu vond ik het zeker geen volledige mislukking. De wildernisbeelden (die ter plekke in Georgië geschoten zijn), zijn vaak van een majestueuze schoonheid. En het mystery deel maakte dat ik toch niet zo vlug afhaakte. Zeker een film die een kans verdient al is dit geen film voor het mainstream publiek. Keijzers project startte met een short (The Occupant : Prologue) en het was naar verteerbaarheid toe beter (en makkelijker) geweest om er een SF film rond de bouwen dan een drama.

Ik vond 'm ook heel goed. Solide politieke komplotthriller waarin een procureur de enquête heropent op de moord op de president nadat hij de conclusies uit het officiële onderzoeksrapport weigert goed te keuren. Spannend tot de verbijsterende laatste minuut en met een heel sterk acterende Yves Montand. Het verhaal lijkt zijn oorsprong te vinden in de vele mysteries en theorieën rond de Kennedy moord. Naargelang zijn enquête vordert beginnen bepaalde puzzelstukken in elkaar te vallen maar daarmee ziet hij nog niet het hele plaatje . Enige scène die ik wat minder vond was het wetenschappelijk experiment met de electroshocks. Ik vond dat een wat lange zijsprong om aan te tonen dat de snipers niet alleen handelden. I... comme Icare is een warm aanbevolen paranoia thriller zoals er in die periode flink wat waren (Parallax View, The Conversation, Three Days of the Condor).

Roadmovie waarbij vier vrouwen elkaar ontmoeten op transitbussen en samen optrekken op weg naar Lagos.
We zien wat het betekent om te reizen door Afrika : corrupte douanes, roadblocks, dodelijke ongelukken, rovers... het is geen rooskleurig beeld en het is allemaal heel chaotisch. De grensposten vormen een rode draad door de film; er gebeurt telkens iets. Ook de vrouwen zelf zijn niet gevrijwaard gebleven van persoonlijk leed leert men uit hun verhalen.

Deze tragikomedie komt soms over als een documentaire die over zeven reisdagen plaatvindt. Het acteerwerk is uiteraard niet van professioneel niveau maar de acteurs en actrices staken hier veel goede wil en inspanning is, en dat betekent voor mij ook wel veel. Zeker niet slecht deze brok Afrikaanse cinema. De regisseuse is één van de grote beloftes van het continent en viel me onlangs ook al op met de film Sira (2023), waarvoor ze een groter budget kreeg. Haar werk neemt vooral leven en lot van de vrouw in Afrika onder de loep.

Dat Corsicanen meer gemeenschappelijk hebben met Italianen dan met Fransen blijkt ook uit deze film. Rauw coming-of-age drama over de dochter van een Corsicaanse mafia-baas dat zich afspeelt midden jaren 90. Ze wordt zich als 15-jarige stilaan bewust over de rol van haar vader in allerlei lokale politieke en klangerelateerde moorden waar men verder niet op ingaat op de details. Het is de tedere band tussen vader en dochter waar aandacht aan besteed wordt en het wordt duidelijk dat ze een prijs moet betalen voor de daden van haar vader. Het mist wat meer couleur locale want Corsica is een prachtig decor om in te filmen (ben er zelf al vier keer op vakantie geweest!) maar dat komt te weinig tot uiting. Toch is het een meeslepend arthouse aftreksel van de Godfather die echter wel heel voorspelbaar eindigt met (de dood van de vader )

Knallen tot het bittere eind.
Wie liefhebber is van veel actie zal op zijn wenken bediend worden.
Het hele militaire arsenaal komt voorbij : mortieren, granaten, snipers, drones, tanks, oorlogsschepen etc. Het lijkt bijna een propagandistische film om te tonen dat de Chinezen werkelijk alles in huis hebben om hun burgers uit de penarie te helpen in het buitenland. Het militair machtsvertoon gaat allemaal ten koste van karakterontwikkeling en verhaal. Dat was onvermijdelijk maar dat maakt het ook geen zo'n sterke film als gelijkaardige genregenoten zoals The Covenant, Black Hawk Down en Lone Survivor. De karakters zijn cliché militairen die ingezet zijn om te sneuvelen, en het verhaal is niet meer dan het redden van gijzelaars uit de klauwen van Arabische terroristen die net een staatsgreep pleegden.

Ik werd wat draaierig door de overdadige nonstop actie met talrijke explosies en waarbij de ledematen letterlijk in het rond vlogen, maar geef wel toe dat het er vanuit technische hoek heel goed uitziet. De beelden waren kraakhelder en van haarfijne kwaliteit. Uiteindelijk toch meer een film voor de fan van hersenloze actie.

Melodrama met sterke characters en goed acteerwerk. De meest iconische van de James Dean films maar persoonlijk gaat mijn voorkeur nog steeds naar East of Eden. Niet dat Rebel Without a Cause zoveel minder goed is. Een best progressieve film voor die tijd, die bekommerd is om haar jeugd en aandacht geeft aan hun innerlijke onrust en emotionele ontwikkeling tijdens hun zoektocht naar een eigen identiteit. Problematische gezinnen worden in het vizier genomen als oorzaak van rebellie en ontsporing.
Jim mist een sterke vaderfiguur die voor hem opkomt, Judy zoekt affectie en Plato heeft helemaal niemand en vertoont psychopatische trekjes. De introscène in het commissariaat waarbij ze alle drie tegelijkertijd verhoord worden was sterk gevonden. Deze drie personages vinden elkaar in de film. Essentieel kijkvoer maar wel doodernstig van toon.

(reactie op ander bericht)



Ik volg Stefan daarin.
Veel meer van verwacht. Ben er echt niet ondersteboven van. Had de indruk dat ik het allemaal al eens had gezien o.a. flarden van The Pianist (de ontruiming van de ghetto), L'Armée des Ombres kwamen voor mijn ogen. Het hoofdpersonage, los van het feit dat hij door zijn lusteloze indruk geen sympathie opwekt, is ronduit zwak gespeeld; er wordt voortdurend tegen hem gepraat maar hij reageert soms amper. Waar bleef de dialoog? De 'romance' met Yvette is niet bepaald spetterend te noemen. Die komt plots en zonder enige aanleiding, alsof het er gewoon bij moest. En daarna wat stefan dias ook nog zegt. Dit verzetsdrama in Antwerpen heeft wel zo de nodige gebreken.

Anderzijds maakt Mielants het allemaal rauw en grimmig tot de laatste minuut, wat het een loodzware film maakt, waarin de druk om te collaboreren minstens even groot was als de druk om in het verzet te gaan.