Logboek

Zeker goed in de zin dat Chalamet alweer een personage neerzet die je niet snel van je kunt afzetten. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet van de film heb genoten. Het vloog voorbij, is ijzersterk gebracht, zit vol pijnlijke en ook grappige momenten, en een leuke soundtrack. Het is ook opmerkelijk dat je bijna gaat meeleven met zo'n hatelijk individu als Marty Mauser.

Maar de realiteit is er ook : negen nominaties bij de Oscars en met lege handen naar huis.
Marty Supreme was teveel een crowdpleaser voor mij. Gebaseerd op een voor mij onbekende pingpong speler uit de jaren '50. Lijkt me helemaal een uit de duim gezogen verhaal. Had men dan niet beter voor een volledig fictief personage gekozen? Want het ging zelfs niet eens zoveel over sport en pingpong, dan wel over de ambities van een arrogante narcist die werkelijk alles wil doen om zijn revanche te kunnen bekostigen tegen de Japanner. Tot het dieptepunt waarbij hij zijn broek in het openbaar moet laten zakken om gespankt te worden . En dat vind hij nog niet eens zo erg: het doel heiligt de middelen. Tussen de pingpong scènes in het begin en de wedstrijd op het einde zie je met hoe weinig respect Marty omgaat met anderen. Maar na verloop van tijd heeft hij bij iedereen afgedaan : de minnares keert zich af, de zakenman vernedert hem, de dikke vriend gooit hem eruit en de Indische voorzitter van de pingpongvereniging is hem liever kwijt dan rijk.


Helaas krijgen we ook nog een slecht nep-einde erbij, waarbij hij plots een net iets beter mens is geworden. Ook zo'n crowdpleaser trick om het publiek met een goed gevoel naar huis te sturen; ik heb dus een nogal dubbel gevoel over de film maar als ik het betere gevoel moet laten spreken kom ik toch net aan 3,5*, met enkele serieuze bedenkingen.

Bijzonder stijlvolle film, een gangsterfilm met filmtropen uit het western genre, waarbij twee lijfwachten van twee oorlogvoerende triade-bazen symmetrisch tegenover elkaar gezet worden. Ze zijn bijna elkaars spiegelbeeld, en dat toont Johnnie To ook met zorgvuldig opgebouwde actiescènes in een visueel zinnenprikkelende film die weinig dialogen kent.
De muzikale score is danig goed gekozen dat het deuntje uit die barscène met de wijnglazen (en die terugkeert in verschillende uitvoeringen) nog een tijd in mijn hoofd zal blijven hangen. Je hoort ook Morricone-achtige akkoorden die To's stijlkeuze ondersteunen. Het verhaal vond ik wat rommelig overkomen in het begin maar herstelt zich later in de film wanneer verraad en wraak hun intrede doen. Johnnie To blijft een aparte regisseur die altijd redelijk in de smaak valt bij mij. Zo ook deze.

Viel me vrij zwaar tegen. Nochtans vind ik De La Iglesia meestal wel in orde. Films als Perdita Durango en Balada Triste vond ik onvergetelijk maar voor Accion Mutante heb ik weinig goede woorden helaas.
De humor is flauw en lomp, het acteerwerk is beneden alle peil en het absurde verhaal gaat nergens over. Ik had gehoopt dat het meer ging over het zich afzetten tegen de maatschappij met allerlei terroristische acties maar nee, het gaat de weg van de goedkope pulp op.

Een gehandicapt groepje terroristen ontvoert de dochter van een rijke industrieel en vertrekken vervolgens naar de planeet Axturiax om het losgeld in ontvangst te nemen. Onderweg maakt de leider van het groepje, Ramon, zijn kompanen één voor één af om het geld voor zichzelf te houden. ...

De la Iglesia staat bekend om films met anti-sociale personages en veel geweld; het hoeft niet te verrassen, dit debuut is duidelijk een sterke aanzet naar zijn volgende films, maar het is ook schreeuwerig en inhoudelijk oninteressant, allemaal elementen waar ik op afknap.

Brr, sinistere film met een enerverend geluidsbandje. Zet de volumeknop maar open. Hier zaten enkele superieure momenten in. De belichting in de catacomben was ook zo goed gedaan. Ik moet vaststellen dat er de laatste twee jaar vaak goede horrorfilms gereleased worden. Veel komt ook op het konto van Sweeney, die een fijne vertolking neerzet van zuster Cecilia die in een Italiaans klooster belandt waar rare dingen gebeuren. Zelfs het verhaal kon er nog best door en dat voor een horror. Er wordt eens niet de spokentoer opgegaan. Goed avondje gehad hiermee.

Je mist niet veel als je dit overslaat. Tragikomische relatiefilm, beetje road movie ook, over twee geremde personen die stilaan naar elkaar toegroeien en een relatie aangaan tijdens een vakantie in Spanje. De vrouw is veel ouder dan de man maar het deert hen niet. Zij is een stijve hark met een vermoedelijke oerconservatieve achtergrond, die het later in de film niet over de lippen kan krijgen dat ze minnaars zijn. Anderen zouden zomaar kunnen denken dat ze seks hebben. Hij is een astmalijdende en solitaire rijkeluiszoon die tijdens de reis stilaan vrij komt van de remmingen van zijn rechtlijnige opvoeding.
De humor is erg speciaal vond ik . Een film met een erg oudbollig imago ook en die daarom ook door velen niet zal gesmaakt worden vrees ik. Toch spelen Smith en Bottoms best goed met elkaar. Meer theaterrollen maar de momenten dat ze naar elkaar toegroeien behoren tot de beste momenten van de film omdat het ook authentiek aanvoelt. Kleine 3*

Weetje voor de Belgen : de Spaanse hertog Jaime Mora y Aragon speelt zichzelf. Dat was de broer van onze koningin Fabiola.

Klassieker revisited, maar ik ben wel ontgoocheld. Dit was één van de meest naar uitgekeken films van 25. Geen spanning te bespeuren in dit vervolg, die vooral bezig is met allerlei verwijzingen naar de eerste film; zelfs de bootachtervolgingen in de grachten zit er opnieuw bij. Met zo weinig nieuw materiaal en zonder nieuwe ideeën noem ik dit een overbodig vervolg... Ik heb ook totaal niks gesnapt van de motivatie van de killer. Verhaal is uitermate zwak maar Dick Maas zet het wel allemaal fraai in beeld. Special effects vielen ook tegen : de twee lijken in het begin waren overduidelijk opblaasbare poppen.

Het vermaakt maar daar is zowat alles mee gezegd. Er zit nul diepgang in dit vervolg; je krijgt niet eens te weten waarom de Iceman (een personage dat ook in de eerste film zat) geworden is wie hij is. Helemaal slecht is het nu ook niet en ik heb dan ook Another 48Hrs in één ruk uitgekeken. Veel van dat schietgrage sfeertje uit de eerste film is hier ook terug te vinden. De nadruk ligt iets teveel op de Eddie Murphy humor en dat vond ik hier tegenvallen. 48Hrs is Beverly Hills Cop niet.

Not truly a killer...

Remake van The Amateur (1981) , een heel obscure film. Een ongetrainde bureaucraat van de CIA organiseert op eigen houtje een operatie om de moordenaar van zijn vrouw uit de weg te ruimen. Dat brengt hem op verschillende plaatsen op het Europese continent. Het personage is bijzonder genoeg, en de flow zit lekker, waardoor ik dit een heel behoorlijke en genietbare thriller vond. Niet heel geloofwaardig maar wel leuk om te volgen.

(reactie op ander bericht)



Dat vat het ook voor mij samen. Ik kon wel de schaamte en machteloosheid van Davidson voelen wanneer hij ongewild mensen kan kwetsen met zijn tics. Omdat veel mensen niet weten wat Tourette inhoudt. Komisch zou het allerminst mogen zijn allemaal al zit er een gezonde dosis luchtigheid in de film. Zoals Davidson zelf zegt, met sommige zaken kan hij zelf ook wel 's lachen. De regisseur kiest voor een geloofwaardig drama en daarom voor de moeilijkere weg. De enige andere film die ik over dit onderwerp zag was Vincent Will Meer (2010) , ook een goede film (geremaked als The Road Within) maar minder bewustmakend dan deze film. Davidson is blijkbaar een heel goed gedocumenteerd geval zul je tijdens de eindcredits zien. Aramayo is een acteur die beschouwd wordt als één van de allergrootste beloftes voor de toekomst . Ik hoop van deze talentvolle man nog veel moois te zien; Komt altijd positief over in zijn rollen. En waarom een overdreven gemiddelde? Als een film echt goed is dan is ie echt goed punt.

Redelijk onnozel verhaal... Een vrouw die ge-gangraped is en eigenlijk getraumatiseerd zou moeten zijn, gaat met de hele kazerne naar bed (soms in bondage uitrusting) om haar pappie te pesten... Dat is nu niet bepaald het soort gedrag dat ik verwacht van iemand die ge-gangraped is... ... Maar dat wordt allemaal later in de film duidelijk. De film is een vrij conventionele whodunnit. Gelukkig was de afloop nog best goed, en zet Travolta een solide rol neer als militaire onderzoeker (over meelopertje Stowe wil ik het niet hebben), want anders was dit niks geweest. The General's Daughter probeert het vooral van het verhaal te hebben maar daar schort toch iets.

Heerlijke coming-of-age, ergens halverwege Stand By Me en Trainspotting las ik ergens en dat is eigenlijk niet gelogen. De film gaat over vriendschap, maar een vriendschap tussen tieners die uit miserabele gezinnen komen en daarom met elkaar optrekken. Baldur 'Balli' wordt in het begin als een zielepoot neergezet die zwaar gepest wordt maar doorheen de film leer je meer over zijn verwaarlozing. Wel jammer dat hij plots wat meer op de achtergrond raakt terwijl de hoofdfiguur Addi wordt, een jongen met een goed hart die Balli opneemt in zijn vriendengroepje bestaande uit Konni en Siggi.
Uiteraard zie je alles wat opgroeien in een marginaal milieu kenmerkt : drugs, geweld, alcohol, gescheiden ouders etc. In dat opzicht bewandelt de film ook platgetreden paden en schetst misschien een wat voor de hand liggend beeld. Hoort er gewoon bij. Sommige scènes zijn potverdorie rauw, andere zijn dan weer dromerig (Addi's visioenen). De film kent ook enkele mooie momenten van oprechte vriendschap. Ja, ik kon dit echt wel smaken.

Sterk familiedrama die bij mij onder de aandacht kwam met de onlangs overleden Robert Duvall. Hij schittert hier van begin tot eind als een kleine zelfstandige uit Alabama die na het overlijden van zijn moeder ontdekt dat zijn biologische moeder eigenlijk zwart was. Sterke troeven in deze film is dat het nergens sentimenteel of klef wordt en dat het racisme aanwezig is maar verdoken. Earl gaat op zoek naar zijn identiteit en naar aanvaarding en dat verloopt niet van een leien dakje. Maar de inspanning die hij doet door zijn halfbroer en diens familie op te zoeken opent deuren en harten. De zaken zijn immers wat ze zijn en die kunnen niet ongedaan gemaakt worden. Duvall en Jones spelen hun rol met ingetogenheid maar ik vond Auntie T ook wel één van de lichtpunten in deze film.

Flauw.
Vond hier eigenlijk weinig goeds aan; dit is gewoon mijn type komedies niet. ik vond van dezelfde makers Top Secret! iets beter maar dit deed me echt niks. De humor is pijnlijk gedateerd. Amper gelachen om al die achterhaalde humor. De leukere stukken waren die met de automatische piloot en de verwijzingen naar oudere films. Maar dit is bijlange niet genoeg voor een voldoende...

Kon er weinig mee. Het blijft allemaal maar ter plekke trappelen en er zit weinig progressie in het "er gebeuren vreemde dingen op het eiland"- verhaal. Zelfs een liefhebber van slow burners wil wat meer. Ook niet echt griezelig of pakkend. Deze psychologische variant over alien abductions is gewoon saai en futloos.

Stranger, fucking danger...

Ik moest aan heel wat films denken waar Saltburn een soort composiet van is. In de eerste plaats Talented Mr. Ripley voor de bijna obsessieve en manipulatieve vriendschap tussen Oliver en Felix, maar ook films van Chan Wook Park zoals Parasite als het om bijtende satire rond klassenstrijd aankomt, of nog François Ozon omwille van sommige thema's zoals de dunne lijn tussen liefde en dood. In feite is deze film niet zo vernieuwend. Oude wijn in nieuwe zakken.

Maar toch vond ik het grotendeels een geslaagd geheel. Niet zo psychologisch knap als Ripley en de satire is niet zo bijtend als in een Park film maar komt er toch een heel eind mee weg. Oliver is ontegenzeggelijk een ziekelijk psychopatisch kereltje, en die gedreven is om op een parasitaire manier vooruit te komen in het leven, door anderen te gebruiken en te manipuleren. Hij wordt door zijn vriend uitgenodigd op het kasteel van diens steenrijke maar decadente familie, en begint als een koekoek de kwetsbare familiale relaties uit te buiten om hen te vernietigen. Het einde van de film is enigszins ongeloofwaardig (hoe alles werd georchestreerd) maar toch logisch. Keoghan is geweldig als het onderkruipertje.

Realistisch gebracht vond ik het niet altijd. Bepaalde "shocking" scènes en dialogen vond ik geforceerd overkomen, zoals je alleen in films kan zien maar nooit in het echte leven. Gelukkig zaten die bizarre scènes er nog in, anders was er weinig leven in de brouwerij geweest en had de film te weinig indruk nagelaten. Komedie kan ik deze film echter niet noemen. Aardig om eens te zien wat mij betreft, al vind ik de kritiek van anderen terecht en begrijpelijk.

Hartverwarmende human intrest film. Het leven van een dakloze heroine addict krijgt een positieve wending wanneer hij voor een zwerfkat begint te zorgen. James is een doodbrave goedhartige kerel die niet veel geluk in zijn leven heeft gehad. Opmerkelijk ook hoe James plots meer menselijke waarde krijgt bij de passanten dankzij Bob. Dit is bovenal een lieve film die een hoopgevend en positief verhaal wil brengen dat de ellende van verslaafden en daklozen niet het einde hoeft te zijn. Echt een goede feelgoodfilm waarbij Bob de show steelt. Ook de innemende rol van Treadaway mag niet onvermeld blijven.