Logboek

Een Agatha Christie verfilming en rechtbankfilm rond de moord op een oude vrijgezellin. Het motief van de erfenis lonkt. Een klassiek opgezet moordmysterie dat vooral in het rechtbankgedeelte goed is, want de hele reconstructie van de feiten lag mij minder. Ook die betuttelende verpleegster Plimsoll was een factor van irritatie de hele film door. De laatste vijf minuten vond ik erg overdreven en geforceerd. Het hoorde blijkbaar niet in de moraal van de tijd om de schuldige gewoon levend te laten gaan, zijn vrijheid tegemoet. Ik zou dit een veel beter einde gevonden hebben. In mijn ogen een heel stuk minder dan Lumet's 12 Angry Men uit hetzelfde jaar, dat ik onlangs nog zag. Mijn mening lijkt misschien wat negatief maar ik ben ondanks die paar kanttekeningen wel degelijk in de whodunnit opgegaan, al zie ik er persoonlijk niet echt een grote klassieker in.

Leuke psychologische thriller die zich niet zomaar laat voorspellen. Alles tot aan het auto-ongeluk is prima opgebouwd met bizarre sociale interacties, en daarbovenop ook spannend dankzij de onvoorspelbare weg die bewandeld wordt. De lemming uit de titel heeft een eerder symbolische waarde. Daarna krijgt de film onverwachts een occult kantje met de manipulerende geest van Alice . Dat laatste was misschien niet echt nodig geweest en lijkt een wat gemakkelijke twist, maar helpt de film gelukkig niet om zeep. Het deed me wat denken aan elementen uit What Lies Beneath (2000) . Ik vond alle acteurs hier prima hun werk doen, vooral Laurent Lucas die stilaan wegzinkt in de nachtmerrie dat zijn koppel uiteenvalt. Maar eigenlijk is de hele film vakkundig en doordacht in elkaar gezet, als een puzzel. Had er een 4* voor over maar die wending na het uitstapje naar het meer kost dan toch nog een halve ster.

Niet helemaal geslaagd toch.
Spanning opbouwen is altijd leuk, maar dan verwacht je ook een climax moment op het einde, wat hier ontbreekt. Of de nucleaire raket nu valt op Chicago en wie daar achter zat wordt nooit gezegd, en dat voelt dus aan als een onafgewerkte film. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat men duidelijk wil maken dat niemand goed genoeg voorbereid is om het hoofd te bieden aan zo'n situatie. Het is een verhaal van improvisatie en radeloosheid, zelfs met alle scenario's die zijn uitgewerkt door militaire strategen. In die zin schurkt de film dicht aan bij Kubricks "Dr Strangelove" die ook de menselijke beperktheid aftastte tegenover het vernietigend monster dat ze zelf in het leven heeft geroepen. Het is drie keer hetzelfde verhaal dat verteld wordt, en daarom had dit misschien beter gewerkt als een meerdelige TV serie waarbij gefragmenteerde vertellingen beter werken. Ik blijf toch wat teleurgesteld achter maar dat komt vooral door het zwakke einde.

Een film die al meer dan twintig jaar op de kijklijst stond. Eindelijk gezien. Oorlogsdrama waarin een man voor het leven getekend wordt door een gebeurtenis aan het einde van de tweede oorlog, die de dood van zijn ouders en broer betekenden. De Aanslag toont hoe de man, Anton, tientallen jaren later nog steeds die gebeurtenissen niet heeft kunnen verwerken. Er bleven teveel vragen open over de precieze omstandigheden voor de moord op de collaborateur, vragen waarop hij met de tijd beetje bij beetje antwoorden op zal krijgen. Geen exceptionele film maar het verhaal weet te boeien en tot het einde mee te slepen. De oudere Anton, die nog steeds met zijn geest in het verleden zit, is een representatieve weergave van het burgerslachtoffer. De sterkste scènes vond ik de ontmoeting met verzetsstrijder Gijs, die de film in een stroomversnelling brengen.

Ik hou er niet van. Gaat nergens over, of toch wel, maar je moet het zelf proberen in te vullen zal men mij zeggen. Hotel Poseidon is een gefilmd toneelstuk van het gezelschap Abattoir Fermé, dat gekend is om duistere inhoud en experimentele uitvoeringen. Dat is hier zeker het geval, met een uitbater van een hotel in verval, die in een surrealistisch delirium gezogen wordt waarin hij overprikkeld raakt door al het negatieve dat uit andere medemensen komt. Maar laat dit een film voor ToneelMeter zijn en niet voor MovieMeter.
Vanuit de verte roept het ambiances op van Jeunet, Enki Bilal, Lynch ... Ik kan me voorstellen dat dit de regisseurs zijn die de mensen van Abattoir Fermé interesseren voor hun eigen creaties. En het is nu ook niet het soort toneel waar ik van hou; van die acteurs die denken dat ze met kunst bezig zijn door achterlijk met hun armen te zwieren en over de grond te kruipen en zo.. Ofwel weet ik zelf niet meer waar acteren om draait. Kleine 2* voor de moeite en enkele mooie beeldcomposities (vrouw op het bed).

Naar geloofwaardigheid toe is het op het randje en het is ook te voorspelbaar om echt spannend te zijn, maar ik vond het toch een prima gemaakte thriller (vooral visueel) en je wordt getrakteerd op een sterk einde. De flashbacks hebben in tegenstelling tot veel andere films, wel meerwaarde en de personages zijn niet ééndimensionaal. Barb is trouwens een erg zelfredzame vrouw en doet wat aan een oma-versie van McGyver denken. Ziet Emma Thompson er tegenwoordig zo uit, of is ze met makeup effecten verouderd? Ik weet het niet maar verdraaid zeg, ik had haar amper herkend onder die oma-looks. Sommige scènes waren wel wat jammer. Zo wil de killer al bijna een uur lang Barb uitschakelen met haar rifle, en wanneer ze de kans krijgt, dan zet ze haar gevangen . Dit vind ik zo flauw in films. Deze thriller met veel actie bleek dan ondanks enkele gebreken toch een meevaller die ik zeker aan anderen zou aanbevelen, zolang de verwachtingen niet te hoog zijn.

Ingewikkeld. Niet zeker of ik het wel allemaal heb gevat. Night Moves is een detective die sterk vermengd is met relatie- en familiaal drama, zowel van de kant van de detective als van zijn opdrachtgeefster en haar jonge dochter die zoek is. Maar wat het Mexicaanse artefactenverhaal daarin kwam doen was het misschien wel het hooi teveel op de vork. Een film die wat meer diepte aan de personages wil geven maar daar niet altijd in slaagt. Teveel bedscènes met prietpraat ook. Met James Woods en een minderjarige Melanie Griffith in vroege rolletjes. Stuurloos zoals ik hier ergens las is best een toepasselijk woord voor deze film. Niet Hackmans beste maar het einde redt de film van een lager cijfer.

Drama over een oude cowboy die zich niet kan aanpassen aan veranderende tijden. Monte Walsh viel me redelijk tegen. Zeker de eerste helft waarin weinig gebeurt, met lichtkomische momenten die wat uit de toon vallen. Want uiteindelijk was deze film best bitter naar het einde toe, een wending die ik niet had verwacht gezien de matige eerste helft. Ik vond de muziek wel mooi, en Palance speelt voor de verandering eens een sympathieke man. Ook een flink staaltje rodeo waarin een halfdronken Monte Walsh een wild paard wil berijden... Tegenstrijdig genoeg is het nu net omdat de film te ver van de platgetreden paden verwijderd is dat ik het minder vond.

<Invasie van vleesetende kakkerlakken. Niet briljant, spannend is het niet, en zowel acteurs als dialogen zijn niet van hoog niveau, maar je krijgt voldoende horror-beeldmateriaal om na afloop best tevreden te zijn van dit werkje. De FX crew lijkt toch tijd en liefde in hun werk gestopt te hebben. Het einde is meer over-the- top dan ik verwachtte. Voor het verhaal moet je het niet kijken want slaat nergens op. Deze film werd later geremaked onder de titel They Nest...

Niet onder de indruk. Komt vooral door de cast. Farrell hoort niet thuis in dit soort ernstige drama's. Gelukkig wist Christopher Lee nog iets te redden met zijn ouderdomswijsheid en diepe intonatie. Enkele gruwelijke beelden en anecdotes kunnen echter de verwoestende impact van oorlogstrauma's niet vatten in deze film. Het blijft niet nazinderen, daarom niet echt geslaagd, de goede bedoelingen ten spijt.

Viel wel mee. Een nichefilm bedoeld voor een doelpubliek 14-18 jarigen en al degenen die later nostalgie hebben naar deze film. Beetje een Robinson Crusoë verhaal, maar dan met een meisje erbij. Best schattig en het paradijselijke decor draagt daaraan bij. Er klonk best een hoop gezever over naakt en incest destijds over deze film. Als je daar niet met de ogen der onschuld kunt naar kijken, dan is deze film niet voor jou bedoeld. Het is gewoon de natuurlijke gang van zaken dat je ziet, maar dan zonder invloed van beschavingsregels. Dit gezegd zijnde is dit geen film die ik nog eens zou herbekijken.

Let's talk about sex...

Ik wist dat het niks voor mij zou worden zo'n psycho-analytische brabbelfilm. Ziet er ook zo gemaakt uit. Na een dag dat Graham en Ann elkaar voor het eerst zien ten huize Millaney zitten ze al over hun seksuele bijzonderheden te kletsen in een café. Ik ben impotent, zegt Graham droogjes. Right! Voorts vond ik de personages oppervlakkig ondanks de diep bedoelde en pikante dialogen. Je kent hen enkel in functie van hun seksleven. Over hun achtergronden kom je te weinig te weten... En hoe gedurfd zeg om de woordjes 'masturberen' en 'orgasme' te gebruiken in een film. Ann Bishop verslikt er zich bijna bij. Enkel wanneer het eens niet over seks gaat op het einde wordt het iets interessanter, zegt genoeg. Nee, niet het soort films waar ik van hou. Als het op dergelijke films aankomt, geef me dan maar een Franse film.
Wat een onverdiende Gouden Palm in Cannes destijds, oersaai gefilmd ook.

They didn't mean to leave...

Sterke mystery film (waarom sommigen over "horror" spreken ontgaat me helemaal.. zo misleid je de mensen) met onbekende acteurs maar die wel van een deftig niveau is. Twee personages, Paris en Ellie worden gevolgd; later wordt pas duidelijk dat beiden zich op een ander tijdsmoment bevinden in dit verhaal. Het eerste half uur start vrij traag maar eens Ellie's halfzuster verdwijnt wordt de film alsmaar intrigerender. Ik dacht nog tijdens het kijken dat dit op een Shyamalan film leek en dan zag ik op de eindcredits dat hij de productie voor zijn rekening nam. De timeline in deze film is niet zo complex als in Predestination (2014) (deze was totale waanzin) wat de film ook makkelijker maakt om te volgen.

Goede jeugdfilm over een herderszoon die vriendjes wordt met een achtergelaten Duitse herdershond, "Hund". Intussen wordt het bergdorp geteisterd door hongerige wolven die wel eens een lokaal schaapje zouden lusten. Maar daar heeft "Hund" niks mee te maken. Op maat voor de jeugd en bij uitbreiding voor het hele gezin, goedhartig en gericht op respect tussen mens en dier. Bovendien gefilmd in een mooie bergomgeving dat herinnert aan vroegere eenvoudiger tijden.

Melo over hoe de oorlog geliefden op een pijnlijke en onverbiddelijke manier voorgoed van elkaar scheidt. De Sica valt niks te verwijten; de regie is alweer in goede handen en is visueel sterk en treffend gebracht met vaak een veelzeggend spel van blikken, die allerlei emoties verraden. Alleen ben ik geen liefhebber van dit soort hartverscheurende melodrama's vol sentimentele en zielig klinkende muziek, en ik ben ook geen fan van Sophia Loren, die ik hier sletterig vond overkomen. Mooiere rol van haar was in La Ciociara.
Voor mij was I Girasoli dus doorbijten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Satirische SF waarin zware onderwerpen komisch benaderd worden. Je moet er voor te vinden zijn.
Van alle films van Bong Joon Ho (en ik heb ze allen gezien) vond ik dit veruit de minste. Laagste cijfer voor zijn films was tot nu toe 3,5*. Het voelt vooral heel druk en soms zelfs zeurderig aan met lange scènes en dialogen die niet altijd inhoudelijk veel relevantie hadden. Komt daar nog bij dat ik heel wat acteurs hier niet in vond passen zoals het bloedirritante Ruffalo-Collette duo en zelfs Pattinson in de hoofdrol(len) moet tot het uiterste gaan om het komische effect te laten werken.

Tja, de regisseur verpakte de anti-Trumpiaanse boodschap wel heel subtiel. Ik weet niet of Trump zelf zou doorhebben hoezeer er eigenlijk met hem wordt gelachen. Echter vond ik de ethische vraag rond het gebruik van mensen als proefkonijn net iets betekenisvoller in deze film. Het leidt soms tot absurde scènes maar eigenlijk is het een beangstigend idee. Kortom een heel vreemd en niet zo geslaagd allegaartje van SF, politieke satire en erg donkere humor die vaak onhandig alle kanten op vliegt. Geen film voor kinderen ook zoals ik dacht.

Ik zie hier al een Amerikaanse remake in, met als titel "The Intern".
Een slasher met satirische accenten op werkdruk, pestgedrag op het werk en ontmenselijking op de werkvloer. Sommige ideeën werken wel, en de film omvat een paar sterke scènes, maar liet me ook met vragen achter op het einde. Wie daar niet van houdt, opgepast... Er wordt opzettelijk gekozen om het allemaal niet al te zwart-wit te maken, waardoor er van de kijker gevraagd wordt om begrip op te brengen voor de moorden van mensen die tot over de schreef gepushed worden. Niet onaardig, maar als slasher wellicht iets te braaf en te degelijk voor de meesten.

Altijd leuk om een boekverfilming te zien waarvan de auteur ook zelf enthousiast over was. Want Vonnegut vond dit een meesterlijke verfilming van zijn onverfilmbaar geacht boek. Het is een niet-chronologische vertelling van traumatische momenten uit het leven van ene Billy Pilgrim, een man die als krijgsgevangene tijdens de oorlog getuige was van het bombardement van Dresden, wat ook de hoofdmoot van de film uitmaakt. De diepere laag zit in de post-traumatische beleving van dit alles, niet alleen zijn oorlogservaringen, maar ook andere trauma's die hem gebrandmerkt hebben. Het vreemde en moeilijkere stuk is dat SF gedeelte waar hij plots op een andere planeet zit samen met een Hollywoodster, wat natuurlijk niet letterlijk te interpreteren is. De toon is eigenlijk best luchtig en de film kijk vrij makkelijk weg ondanks de zwaardere ondertonen. Het is niet mijn genre, maar van wat ik ervan zag is dit me niet tegengevallen.

Het gaat allemaal te lang door met heen en weer geloop in en rond het huis waardoor het erg clichématig aanvoelt. Onder het bed kruipen om je te verbergen, de vader die toekomt, de auto die onbruikbaar is. Zo voorspelbaar allemaal. De makers doen hun best op de spanning op te drijven, en met die kinderen erbij lukt dat aanvankelijk wel, maar vergeten dat het verhaal ook vooruit moet, het liefst met een paar twists (die er nooit komen in dit geval). Al snel blijkt dat het uiteindelijk toch om de zoveelste verrassingloze slasher gaat. Mijn Halloween selectie was dit jaar geen groot succes.

Was commercieel geen succes maar dat kwam omdat het publiek echt wel van de eerste twee Halloween films hield. Nochtans ligt deze derde film dichter bij de origins of Halloween als religieus en cultureel feest en vormen meer een hulde aan die specifieke dag. Dat was wellicht ook het idee daarachter : een film brengen die echt over Halloween gaat, maar dat sloeg niet aan bij het publiek. Nochtans is de Halloween sfeer sterker aanwezig in deze film dan in de slashers met Michaël Myers. Het is ook een film die helemaal als een Carpenter film aanvoelt, zowel visueel als naar de muziek toe die hij voor zijn rekening nam. Let ook op enkele verwijzingen naar de eerste film uit de reeks. En inderdaad, de sfeer is fijn en mysterieus en houdt de aandacht vast. Niet zo spannend als zijn voorgangers moet ik toegeven. Een paar absurde momenten ook, maar viel makkelijk te vergeven. Het detective-onderzoek van Dr. Challis brengt hem naar een speelgoedfabriek dat één en ander te verbergen heeft. Zeker een film die een kijkbeurt verdient, bij voorkeur met Halloween avond. Mettertijd zie ik dit nog wel een half sterretje ophogen.

Dit is toch wel erg slecht. Wat een fout om al in de intro weg te geven waar het over gaat. Weg spanning en spanningsopbouw. Je hoeft dan ook geen plot meer te verzinnen rond nachtangst. Characters zijn ook niet interessant en naar horror toe is dit een makke film, waarin een paar slachtoffers at random in de lucht geplukt worden. Voor een major studio horrorfilm is dit echt een miskleun.