Logboek

Sfeervol. De film kent vele mooie scènes. Het voelt uiteindelijk niet helemaal afgewerkt aan, en je geeft net te weinig om de personages, maar dit was op visueel vlak geen ontgoocheling. Wat ongewone film voor Steve McQueen, want een jeugdfilm hebben we hem nog niet zien doen. Het is een oorlogsdrama dat wegkijkt van wreedheid en lijden en zich focust op de omzwervingen van George door een Londen dat onophoudelijk gebombardeerd wordt door Duitse luchtaanvallen. Daartegenover worden de personages wel geconfronteerd met racisme, een motief dat je wel mag verwachten in McQueens films en dat ik hier eigenlijk niet helemaal op zijn plaats vond. Verwacht geen groots spektakel en realisme, want het gaat in hoofdzaak om de avontuurlijke terugkeer naar huis van een zoon naar zijn moeder. Krappe 3,5

Goed, vooral heel overtuigend geacteerd maar ook sterk geschreven.
Eigenlijk werd ik diep triest van deze film. Ik zag het vooral als een meelijwekkend portret van de millenial generatie. Anora is in het begin redelijk romantisch gekleurd. Ze ziet een kans om aan haar escort baantje te ontsnappen door te trouwen met de infantiele zoon van een Russische oligarch. Het sprookje duurt niet lang, en daar was ik niet op voorbereid want ik wist verder niet veel van de film af. Ik gunde dit meisje wel haar geluk, maar anderzijds kan je achteraf alleen maar huilen om haar naiviteit. Ivan "Vanya" is een ander soort millenial, de verwende etter die denkt met geld alles te kunnen kopen en krijgen, en voor wie Ani de gril van de week is. Verschrikkelijk kereltje bleek later.

Daarna moeten de echte volwassenen de hele zooi oplossen. Vanaf dan schakelt de film over van een redelijk romantische film ---inderdaad een beetje Pretty Woman achtig zoals iemand hier opmerkte--- , naar een hysterische niet meer te overziene situatie. Dat stuk sleepte nogal aan met veel geschreeuw, maar langzaamaan landt de jonge vrouw terug met een harde smak in the real life. Een film die uiteindelijk toch een veel diepere laag heeft dan verwacht, en een bitterzoete blik werpt op de schrale normen en waarden van de nieuwste generatie vroege twintigers

Soms kwam hier wel eens een goede grap voorbij maar ook een hoop flauwe en voorbijgestreefde. Ik kende deze komedie met Robin Williams niet. Lijkt een soort Amerikaanse "Les Bronzés"... De couleur locale wordt verzorgd door reggae-man Jimmy Cliff, die wat nummertjes opvoert. Waar ik me het meest aan stoorde waren die vreselijke toeristenclichés : limbo-dansen, naaktstranden, ganja roken, die twee geile nerds gespeeld door Moranis en Levy. Die vakantiegangers worden vooral als varkens en cultuurbarbaren neergezet. De hele soap rond die geplande resort en de staatsgreep vond ik ook meer storend dan leuk.

Ik zag het origineel (3,5*) nog als kind in de bioscoop en de film was voor die tijd gewoon heel goed gemaakt, zelfs al waren de special effects nogal knullig. Deze reboot is niet meer dan een hervertelling van het origineel in een plattelandsomgeving. Op dat vlak had ik iets meer nieuwe inbreng verwacht.
Ja, acteur Harold Ramis is al eventjes overleden en men heeft dit handig in de film verwerkt. Niet slecht bedacht. Het 80s gevoel zit er heel goed in naar muziek, humor en actie toe en daarom op zich al geslaagd. Die mini Marshmallows waren leuk; helaas te weinig screentime en geen exemplaar in groot formaat. En de sidekick Podcast vond ik dan weer gemodelleerd op Data uit The Goonies.

Ik heb niet zo onmiddellijk een voorkeur tussen Alive en Sociedad de la Nieve. Ik vind beiden even goed wat storytelling betreft, al is het realisme van Sociedad iets hoger in cruciale scènes zoals de lawine en de vliegtuigcrash, wat het iets confronterender maakt. Ook een 3,5* dus. Het blijft een waanzinnig overlevingsverhaal waarin mensen op een compleet andere mindset moeten overschakelen waarbij mensenvlees eten, je vrienden verliezen.. het nieuwe normaal wordt. Ik weet niet waarom Alive geremaked moest worden.. er zal wel een goede reden zijn al vond ik dat het als geheel weinig toevoegt aan voorgenoemde film. Visueel is dit natuurlijk wel sterker met die prachtige lange afstands-shots in de Andes, wat je eigenlijk ook gewoon kan verwachten na dertig jaar.

Psychologisch drama met een sterke acteerrol voor Luis Tosar.
Baskische terroristen vermoorden een lokale politicus en worden tot vele jaren cel veroordeeld. De weduwe en dochter blijven ontroostbaar achter met hun verdriet, maar de schuldigen krijgen na jaren de kans om hun berouw uit te drukken in vrijblijvende sessies waarbij de twee partijen de kans krijgen tegenover elkaar zitten.

De film komt wat moeizaam op gang maar het tweede uur vond ik heel goed werken en zorgt ervoor dat je in het dilemma wordt meegesleept met prima dialoog. Maixabel is op zoek naar antwoorden voor het zinloos geweld, de terrorist zoekt vergiffenis voor zijn daad. Je kan na het zien van deze film alleen maar bewondering hebben voor mensen als Maixabel, die met mentale kracht afstand kunnen doen van haatgevoelens. Het respect gaat evenzeer naar de terrorist, die de moed heeft om zijn acties onder ogen te zien.

De humor is te flauw, de acteurs te matig, het verhaal te onzinnig voor een degelijk cijfer. Dieptepunt is die appendicitis operatie in de woestijn... Van John Landis ben ik beter gewend.

Deze film wordt niet gesmaakt op MM en bij het nalezen van de kritiek kan ik hier enig begrip voor opbrengen. Ik vond het nog best een meevaller al zal ik Blacklight zeker geen twee keer bekijken. Het is een clichématige film waarbij je het hele verhaal al na tien minuten volledig kan raden. Wie de bad guy was lag er direct dik op. Vond wel dat er moeite werd gestoken in deftige dialogen al zitten actiefilmliefhebbers hier eigenlijk niet echt op te wachten. En een twee-tegen-één-tot-de-dood standoff vind ik altijd gaaf. Niet Neesons beste, en dat komt vooral door gebrek aan meer actie.

Baseball drama over een talentvolle man die na persoonlijke tegenslagen op zijn eind dertigste alsnog een profcarrière wil opbouwen. The Natural is uiteindelijk meer een menselijk dan een sportdrama geworden. Het eerste uur was erg sterk maar daarna slabbakt het allemaal wat met die affaire met Memo Paris (Basinger) in een plan om de ploeg te doen verliezen teneinde de oude coach Pop buiten te bonjouren. De film verliest hiermee wat focus op Hobbs ambities, en een half puntje in mijn beoordeling.

De film valt te lang uit, waardoor dit voor mij zeker niet bij de besten in dit subgenre hoort. Mijn favoriete baseball films is nog steeds A League of Their Own (1992) die veel luchtiger is.

Ook een minpunt is dat het vallen of staan van de ploeg van één man afhangt in de film, terwijl baseball echt een ploegsport is. De sport zelf wordt dus eigenlijk op een wat onzinnige manier uitgebeeld om Roy Hobbs op een sokkel te zetten maar dat werkt tegen de film.

Heilige kak, hier was ik echt stil van na de ongelooflijke ontknoping. Het was dan ook al van het begin af een onbeantwoorde vraag in welke omstandigheden het kind de dood vond. Ik vond dat al vreemd. Een kindontvoering van 15 jaar terug dat op het randje van de verjaring zit, wordt op het laatste nippertje heropend met nieuw materiaal. Er zijn enkele momenten dat de geloofwaardigheid het laat afweten met allerlei toevalligheden die de enquête snel vooruit doen gaan. Ik werd met betrekking tot de whodunnit toch serieus op het verkeerde spoor gezet, en dat komt omdat er veel meer nuance in het verhaal verwerkt zit dan je denkt terwijl je een schijnbaar cliché achtige detective aan het volgen bent. Een zeer sterk verhaal dus, spannend en met een beetje humor zelfs. Ik moet me bij de hoge enthousiaste stemmers aansluiten.

Belachelijk. Het idee dat iemand naar Oxford wil gaan studeren om een chick te kunnen scoren is al een heel slecht startpunt, en het wordt er niet beter op. Voor een film die zich in Oxford afspeelt gaat het enkel over allerlei onnozelheden. Lowe zet een stupide personage neer, en talent voor humor heeft hij ook al niet. Man wat was dit slecht.

Doorgaans bevallen die misdaadfilms van To me wel; hier alweer een mooi voorbeeld van knappe belichting in een nachtelijk Hong Kong. Prachtig en secuur ingekaderd vaak. Een flik verliest zijn dienstwapen nadat hij door gangleden wordt overmeesterd en de zoon van een mafiabaas wordt vermoord in een snack, wat een hele reeks gebeurtenissen triggert in eenzelfde wijk. Daarna komen al deze losse gebeurtenissen samen in een finale in ware westernstijl.

De regisseur weet echter niet veel soepelheid in het verhaal te steken, wat na verloop van tijd frustrerend wordt. De actoren blijven maar rondlopen en het dunne verhaal evolueert te traag en te krampachtig naar de climax. Na een sterk begin valt de film wat stil; een twist of een actiescène tussendoor waren voor mij meer dan welkom geweest voor wat afwisseling. Een mindere To voor mij maar visueel was dit klasse. 3* (= redelijk goed maar springt er niet uit)

Op het randje. Flink wat platvloerse dialoog en vetzakkerij in deze komedie. Tere oortjes, opgepast... Ik las hier de associaties met de schelmenfilms en met Turks Fruit en kan me daar in vinden. Robert & Bertrand maar dan voor volwassenen. Twee onafscheidelijke boefjes die vaak op dezelfde manier gekleed zijn, en allerlei fratsen uithalen (vaak seksueel getint) en meestal moeten lopen met boze mensen achter hen die er niet om kunnen lachen. En ja, de losbandige levenshouding van de twee zorgt dat deze film wellicht het dichtst in de buurt komt van Turks Fruit.

Wat ze hier allemaal uitkramen met vrouwen zou vandaag in de rechtbank eindigen voor de filmmakers : hun dom neukvriendinnetje Marie-Ange krijgt al wel eens een stevige mep en wordt herhaaldelijk voor sloerie uitgemaakt, en op het einde ontmaagden ze ook nog eens een minderjarig meisje, om nog niet te spreken van de bizarre treinscène. Maar het meest shocking vond ik eigenlijk nog de scène waarin een oudere vrouw zelfmoord pleegt na een triootje met de twee kerels. Zag ik niet aankomen.

Een controversiële film die eigenlijk een heel andere conceptie van vrijheid in de verf zet. Zeker een film die je eens moet zien want het is een erg bekende klassieker in Frankrijk, en het duo Depardieu-Dewaere doen het nagenoeg perfect samen, ik heb me ook prima vermaakt maar heb het uiteindelijk net iets meer voor Turks Fruit. Ik zie nu dat ik in deze laatstgenoemde ook al naar Les Valseuses verwees 5 jaar geleden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Realistisch gefilmd. Alsof je een persploeg in oorlogsgebied op de been volgt. De camera blijft dicht bij het SWAT team en gluurt mee over de schouder. Helaas is het ook veel van hetzelfde waarbij het team tussendoor wat IS-gespuis opkuist, een paar leden verliest en op zoek gaat naar de zin van al dat geweld... en dat doen we vervolgens nog eens over. Ik vergat soms dat het een film was maar ik werd er niet door geraakt omdat Mosul een verhaal of doel mist. Kawa vraagt meermaals wat de missie is en krijgt geen antwoord. Net als de kijker. En op een gegeven moment interesseerde de vraag hem niet meer, en mij ook niet. Maar de aanpak, met lokale acteurs en volledig in het arabisch zorgen voor een heel indringende weergave van de stadsguerilla in Mosul. Nipte 3* voor deze.

Duizelingwekkende cast in deze film; je adem stokt er haast van. Het is dan ook jammer dat Mulholland Falls de verwachtingen op acteervlak niet kan waarmaken. Griffith is een schim, Connelly zit erin voor de sex, de squad-leden (Madsen, Penn, Palmintieri) blijven oppervlakkig waardoor er een toffe dynamiek ontbreekt tussen de personages. Zelfs Malkovich weet geen indruk te maken in de weinige screentime die hij heeft. Het is allemaal Nick Nolte wat de klok slaat. Niet dat hij het slecht doet... gewelddadige hufters, dat is zijn ding.

Nochtans is de poging tot neo-noir niet bepaald superslecht. De sfeer zit er soms wel in, het motief voor de moord bleef me bezighouden en het einde is zeker niet rooskleurig. Daarom raak ik wel aan 3*. De onervarenheid van Tamahori is hier misschien de grote schuldige, want het kon in betere handen ook een nog betere film worden.

Horrorfilmlegendes Argento en Romero bundelen hun krachten voor dit tweeluik.. enfin, veel gebundelde kracht heb ik niet gezien... Het zijn twee erg klassieke verhalen, gebaseerd op E.A. Poe, waarin moreel verwerpelijke personages hun verdiende loon krijgen. Het eerste verhaal viel me tegen, met die goedkope TV sfeer en een weinig verrassend verhaal over de geest van een dode die zich manifesteert ('yeeeesssss!"). Veel meer dan 1,5* kan ik er niet aan kwijt. Veel wordt goedgemaakt door het tweede verhaal, met verrassend genoeg Harvey Keitel in de hoofdrol. Iets sfeervoller gebracht en met een tempo dat alsmaar opgedreven wordt. Rod Usher krijgt het alsmaar moeilijker om zijn snode daad te verbergen. Als geheel duffe en muffe horror, maar toch nog net 2,5* dankzij het tweede uur.

stem geplaatst

Portret van Hustler baas Larry Flynt en zijn juridische kruistocht voor vrije meningsuiting. Zijn aanvechtingen tonen finaal aan dat het niet aan anderen is om te oordelen over je moraal en zoektocht naar de zin van jou leven. Bovendien heeft iedereen de vrije keuze om Hustler niet te kopen en te lezen. Flynt was duidelijk geen makkelijke vent maar stond op vele vlakken wel recht in zijn schoenen. Harrelson is onvergetelijk in zijn rol, vooral nadat Flynt in een rolstoel belandt; ook Courtney Love, die eigenlijk niet echt een actrice is van stiel, past in het plaatje. Grappige knipoog wanneer Harrelson die Flynt speelt, oog in oog staat met de echte Larry Flynt in de rol van een rechter. Vreemd momentje. Formans oeuvre bestaat vooral uit biografische films, en deze past prima in het rijtje.

De confrontatie tussen een onschuldige burger waarvan het geld in beslag wordt genomen, en corrupte flikken had wel wat van Rambo:First Blood mee. Alleen wordt het in mindere mate een actiefilm dan meer een strijd om de corrupte praktijken aan het licht te brengen. Vooral Don Johnson doet het goed als de harde smeerlap van een politiechef. Het eerste uur vond ik het sterkst, daarna zakt het wat in en worden de scènes alsmaar surrealistischer en onwaarschijnlijker. Dat hele dashcam verhaal vond ik ook wat vaag. Ook voor mij mocht er nog wat meer actie in. Saulnier haalt het niveau van Blue Ruin niet en komt wat overambitieus over, maar levert desondanks toch weer een redelijk fijne film af. Boyega was naar mijn gevoel iets beter als Pierre geweest in de hoofdrol.

stem geplaatst

Geen grootse film, soms op het randje van vervelend, daar moet ik het mee eens zijn, maar er zaten wel enkele leuke dingen in, vooral in het Dudley Moore gedeelte. De hele situatie waarin hij de plannen van een geleidesysteem voor oorlogstanks in zijn briefcase krijgt met de daarop volgende situaties werkte wel grotendeels. Tussendoor ook veel seksuele toespelingen met zijn diensthoofd Claire (eigenlijk een schaamteloze promotie van overspel), en een misdaadplotje met een KGB agent die alles nog ingewikkelder maakt. Het Eddie Murphy gedeelte is daarentegen flauw te noemen. Veel moet je niet van hem verwachten, het is vooral een Dudley Moore film. Enige grappige was dat men hier de Iraakse inval in Koeweit heeft ingescript, wat zeven jaar later ook werkelijk zou gebeuren.

Grappig.. deze film begint met een nieuwjaars vuurwerk om het nieuwe filmjaar in te zetten.
Deze serial killer film wil toegevoegde waarde scheppen door complexe lagen en atypische personages te integreren in het plot. Dat werkte niet altijd goed vond ik. Eleanor blijft vrij oppervlakkig uitgewerkt en loopt er maar expressieloos bij. Dat ze wat asociaal ingesteld is, is daar geen excuus voor. Verdomd matige actrice die Shailene Woodley.

Het moet allemaal van Mendelsohn komen die veel sterker speelt en er ook staat in de film. Het onderzoek was wat futloos met flink wat vermoeiend gepalaver, maar er volgt gelukkig een vrij sterke finale die nog een paar kaarten achter de hand heeft. Beetje een droge film als je dat vergelijkt met andere gelijkaardige films maar ik rond toch af op 3* door de zware sfeer waarin de hele film baadt. Dit was verre van een vrolijke film.