Logboek

Adrenalinestoot.
Meer actie dan de eerste film en minder verhaal. Lino wil de moordenaar van zijn broer aan Spanje uitleveren voor een fair proces en wordt achterna gezeten door zijn corrupte collega's. De rest is één wilde rit die bijna de hele film in beslag neemt, met grof geweld, extreme blikschade en geschifte schietpartijen. Ik heb er eigenlijk best van genoten. Balle Perdue is een reeks voor de liefhebbers van 100% actie en nul gelul. Intussen profileert zich ook een mastermind achter al die corruptie, maar dit is voor de derde film.

Zeer goed. Helemaal mijn type humor. Echt leuke dialogen rond misverstanden
Zeker Pesci doet het geweldig. Vond hem beter in zijn rol zitten dan in de Lethal Weapon films, maar dan weer minder dan in Scorsese's films. De pairing met Marisa Tomei zit ook snor. Ze zijn een combinatie die werkt op het scherm.

Twee jonge mannen worden in Alabama aangehouden op verdenking van moord op een winkelier. Degene die hen uit de penarie moet redden is Vinny, de kozijn van één van de pechvogels (gespeeld door Ralph 'Karate Kid' Macchio die hier echt een lullig rolletje heeft). Echter heeft de man nul ervaring als advocaat. Het gegeven is al direct leuk en daar komen dan nog een aantal running gags bij zoals de slapeloosheid, de redneck met zijn 200 dollar en de rechter die zijn reputatie als advocaat wil natrekken. . Het is waar wat anderen hier zeggen : dit is een onderschatte komedie om met hoge dringendheid op de kijklijst te zetten.

Kijkt nog makkelijker weg dan ik dacht, maar eigenlijk is dit niet mijn ding. Het gebruik van rock muziek maakt dit klassieke verhaal over een gewone jongen van het volk die steekspelkampioen wordt, net wat hipper, maar dat staat in fel contrast met een verhaal vol clichés en een klef oninteressant liefdesverhaal. Ook teveel nadruk op comedy voor mij. Zou als hoofdgenre moeten staan. De goede rolinvullingen kwamen meer van Bettany en Sewell dan van Ledger. Leuk voor een keer maar ik vond het geen sterke film.

stem geplaatst

Meer reality TV. Als "documentaire" was dit nogal waardeloos. Het moet vooral over pis en poep gaan, benadrukken dat er veel gesekst wordt aan boord, dat 'free booze' en 'buffet à volonté' het enige is waar mensen echt levensgeluk uit halen op een cruise.
Laat ze maar eens afzien in hun uitwerpselen denk ik dan, zo begrijpen ze ook eens de gevolgen van overtoerisme waaraan ze deelnemen.

Had een scherpere analyse over de negatieve impacts van cruises kunnen zijn want .. hoe zit het met waste management aan boord van zo'n gigant? Ik hoor vaak dat ze hun troep gewoon in zee kieperen. En voedseloverschotten, afvalwater van keuken, douches? Wat daarmee? Een groter verhaal rond de cruise-industrie ontbreekt in de marge.

Niks bijzonders. De typische independent misdaadfilm : weinig actie, traag tempo, focus op character development tussen een zieke hitman en een jong hoertje. De personages, hoe tragisch en hopeloos hun shit-levens waren, kropen me niet in de kleren. Ik wist trouwens niet dat Mélanie Laurent ook regisseerde. Dat was de enige echt verrassende fact rond Galveston. Een doorsnee werkje dat volgende week weer vergeten zal zijn.

Duidelijk de minste van de hele reeks. Kwam vaak chaotisch over en het duurt gewoon te lang, met teveel nadruk op humor, belachelijke fantasy toestanden (Calypso) en Jack Sparrow die voor het eerst tegenviel. Sowieso een dubieus personage en een manipulator waarvan je nooit weet voor welk kamp hij strijdt. De twee eerste films waren toch een stuk kwalitatiever. Rest nog een indrukwekkende finale met twee boten gevangen in een draaikolk als epische afsluiter van dit tweeluik. Net als in vorige delen waren de special effects alweer top.

Flinke tijd geleden dat ik die film nog 's zag. Deze en At World's End vond ik toen minder dan de eerste film (4*).
Maar ik moet toegeven dat ook hier de herziening me redelijk bevallen is. Ik blijf weliswaar geen groot fan van al die fantasy toestanden. Een kloppend hart in een schattenkist, piraten met visgezichten, de "kraken" ... Het is toch allemaal niet wat ik van piratenfilms verwacht. Maar gelukkig zit wat ik wel verwacht hier ook in dus kan ik er net nog 3,5* aan kwijt. De special effects waren van hoog niveau, zeker met de kraken. De gezichtsanimatie van het personage Davy Jones mag een uniek staaltje FX genoemd worden. Johnny Depp was al een goed acteur, maar met de PotC films is hij legendarisch geworden. Het soort acteurs waar men binnen een halve eeuw nog over zal spreken. Ik mag ervan denken wat ik wil, maar de Pirates reeks hoort bij de belangrijkste blockbusters van de voorbije kwart eeuw.

Ordinair formulewerk. Zowat elke scène gejat uit typische Amerikaanse actieflicks à la Vin Diesel en Liam Neeson niveau. Niks origineels en van begin tot eind voorspelbaar. Maar de makers hebben hun bronmateriaal goed bestudeerd waardoor dit ondanks alles een vermakelijk filmpje is met veel blik- en lichamelijke schade...

Toffe komedie van Frears. Een groot deel van de film zitten grinniken.
Brendan bijgenaamd Bimbo is zijn job kwijt en ziet het even niet meer zitten. Samen met zijn beste vriend Larry, een chronisch werkloze, besluiten ze om een burgerkar te starten. Vanaf dan begint het grote avontuur van de kleine man en wordt het lachen.
Vooral Colm Meaney als de luidruchtige Larry spat van het scherm maar eigenlijk zie je dat iedereen er wel plezier in heeft. Het einde vond ik niet geslaagd en laat teveel vragen open over de toekomst van de twee vrienden.

Het is maar wat je verwacht natuurlijk. Onlangs zag ik nog een film die qua special effects nog tien keer slechter was dus deze viel me nog redelijk mee. Ik vond het hele draaiboek rond de aanpak van die meteoor veel geloofwaardiger dan in Armageddon, maar de soms goedkope special effects vragen inderdaad veel verbeelding. En zeggen dat er toen al een FX specialist ontslagen werd omdat zijn werk onbruikbaar bleek. De jaren waarin special FX bron waren van kopzorgen zijn intussen al lang voorbij.
Sean Connery in één van zijn minste films. Het zat hem niet mee in die jaren. De toenadering VS en USSR tegen het gemeenschappelijke gevaar was wel grappig, de huidige context in beschouwing genomen. Geen goede film natuurlijk maar ik kon er nog wat mee. .

Onbegrijpelijk die lage cijfers.
Pirates of the Carribean is zelfs op vele vlakken schatplichtig aan Cutthroat Island, want hoewel het acteerwerk inderdaad wat tegenvalt (Langella is Geoffrey Rush niet) en Geena Davis wat miscast aanvoelt, is dit naar stilering en vormgeving toe een erg knappe piratenfilm, met veel sfeervolle shots. Want uiteindelijk zit bijna alles uit PotC reeds in deze wat oudere film. De gelijkenissen tussen beide films springen meteen in het oog. Terwijl we hier met een lekker ouderwetse schattenjacht te maken hebben met klassieke swashbuckler elementen, voegde Pirates een hoop fantasy toe. In ieder geval vond ik het twee uur leuk vermaak. Ideaal op warme zomeravonden.

Teleurstellend. Dit moet wel de minste zijn van Kore-eda die ik tot nu toe heb gezien. Precies een TV-film. Beetje een kleurloze en veilige huiskamerfilm voor een doorsnee publiek dat maar blijft voortkabbelen. Toch moet dit familiedrama het meer hebben van de inhoud dan van enige cinematografische kwaliteiten, met de vraag of je als ouder geen betere band hebt met het kind dat je opvoedt dan met het kind waarmee je bloedverwantschap hebt, in dit geval veroorzaakt door een wissel in de kliniek. Een reflectie over opvoeding en verantwoordelijkheid dat helaas houterig en droog overkwam bij mij.

Rommelige en onsamenhangende film over een vrouw die de kracht heeft om droom en werkelijkheid te laten versmelten.. Beetje Nightmare on Elm Street achtig. Psychanalyse en horror zijn hier niet bepaald een goede match te noemen. Ik heb me verveeld, zelfs met Timothy Spall onder de makeup. Slaapverwekkende knoeiboel. 2*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Spannende en ongemakkelijke thriller met een indrukwekkende prestatie van Fuhrman. Gemene thriller ook, met kinderen die belaagd worden, al geeft dat soms de indruk van goedkoop effectbejag. Ik had vaak medelijden met dat doofstomme dochtertje die er zo lief uit zag.

Daarna volgde nog een twist die je bijna onmogelijk kan zien aankomen, maar de film verliest er geen geloofwaardigheid mee. Ik had destijds weinig aandacht aan Orphan besteed omdat ik dacht dat dit een cliché slashertje zou worden. Wat heb ik me flink vergist.

Documentaire over Ernest Cole, een fotograaf die het onrecht van het Apartheid systeem in zijn lens vastlegde maar daarna in ballingschap moest leven in New York. Ware het niet dat zijn talrijke foto's herontdekt werden na een deposit van zijn bezittingen in een Zweedse bank, dan was de man misschien volledig vergeten. Het zou zonde geweest zijn, want zijn foto's zijn prachtig. Vooral mensen ... die aan het leven zijn. Blanken, zwarten, rijken, daklozen... het doet er niet toe. Iedereen telt. Het eerste deel toont hoe het sociale leven was in Zuid-Afrika tijdens de Apartheid in het begin van de jaren 60. Je kan het wel uit boeken weten, maar het zien op foto's is toch wat anders. De vele plaatsen waar de zwarte niet welkom was, de zwarte nannies die zich bezig houden met blanke kinderen die hen later zullen haten, de gedwongen verhuizingen.

Daarna ontdekt Cole in ballingschap dat de toestand van de zwarte in de VS eigenlijk niet zoveel verschilt dan in zijn eigen land. Hij komt er toe in een periode van verandering eind jaren 60 begin jaren 70 : de hippies, de Vietnamoorlog, seksuele vrijheid (foto's van interraciale koppels). Alleen is de "amerikaanse apartheid" weggemoffeld onder een illusie van vrijheid. Cole zelf had een hard leven waarin hij vooral overmand werd door heimwee, en door zijn status als ontheemde in de VS vaak op straat en zonder inkomen belandde. Hij overleed aan pancreaskanker op amper 50 jarige leeftijd.

Narratief heel goed verteld, met vaak heerlijk ingesproken teksten bij het talrijke fotomateriaal. Als je interesse hebt in fotografie, maar ook in het Apartheid verhaal en de lange strijd voor gelijke rechten voor zwarten, dan is dit niet te missen.

Komt niet in de buurt van grote biopics als Rocketman, Clo-Clo, Ray, Walk the Line.
Geen wonder dat Dylan zijn goedkeuring gaf aan deze film. Historische precisie gaat ten koste van verheerlijking. De focus op Bob Dylan is zo sterk, dat alle andere personages bijna onzichtbaar lijken. Ik miste wat meer diepte over de relatie tussen Dylan en Baez, of tussen Dylan en andere personages. Of nog belangrijker : wat maakt hem tot wie hij is? Maar feiten zijn saai, het is de mythe, de legende, dat moet getoond worden. Het wat zielig straatmuzikantje dat het schopt tot universele troubadour.

Nee, A Complete Unknown is geen slechte film en uitstekend gespeeld door een erg charismatische Chalamet. Maar ik hield niet van het personage Bob Dylan (een vanuit de hoogte kijkende egocentrist) en ik hou niet van zijn gitaargekrabbel en songs die ik nooit uit elkaar kan houden. Hij raakt tot op vandaag de ziel van veel mensen door zijn teksten en dat is veel meer dan kunst. Voor het overige is hij een volledig mysterie. Het is ergens fascinerend om te zien hoe hij een gesloten boek blijft ook voor de mensen die het dichtst bij hem stonden. Het geeft hem het aura van een getroebleerde en misbegrepen man op zoek naar totale artistieke vrijheid.

Een duidelijke ode aan het leven maar dan wel met personages die volledig buiten de norm vallen. Eigenlijk voor zijn tijd een ruimdenkende film en dat was ook de reden waarom critici de film afkraakten. Dat konden ze niet aan. Liefde kent geen leeftijdsgrenzen en zo zou het moeten horen. De idiosyncratische personages (om een term uit de boekjes te gebruiken) komen de zwarte humor ten goede. In het geval van Harold vertellen ze iets over hem : namelijk dat hij weinig plezier heeft aan het leven, en zich slecht in zijn huid voelt. Hij uit dit via macabere zelfmoord-ensceneringen. Het is zijn ontmoeting met Maude die hem nieuwe mogelijkheden bieden en hem ook zin geven in het leven. Maude zit vol levensvreugde en trekt zich weinig aan van wetten en regels. De enige regel die ze hanteert is vrijheid in haar geest. De scènes met die flik op moto was wel top. Ergens was het einde dan ook een vreemde keuze voor iemand die zo van het leven genoot. Klopte niet echt voor mij. Harold & Maude is een prettige en aanstekelijke komedie met een dosis levenswijsheid.

Hoe is Connelly in godsnaam terechtgekomen in een film van Argento? Dat zou ik echt graag eens weten. Deze horrorfilm (integrale versie) is vooral verrassend in de tweede helft want het eerste uur moest ik me er toch wat doorheen slepen. Argento kennende, verwachtte ik wel nog wat venijn en dat kwam er gelukkig wel. Vond het vaak nogal surrealistisch, met Jennifer die met haar vlieg op stap gaat. Het einde is smerig maar vond het een mindere Argento film, zeker in vergelijking met een giallo meesterwerk als Suspiria waar alles tiptop op elkaar afgestemd was.

Dat is hier niet het geval : het verhaal is een samenraapsel van van alles en nog wat, de droom/slaapwandel-scènes zijn prutswerk en op Donald Pleasence na bestaat het acteergezelschap vooral uit een bende amateurs. Connelly zie je gewoon doen wat de regie haar opdraagt... Met begrip natuurlijk voor haar leeftijd en tekort aan ervaring opdat moment. Zeker eens leuk om gezien te hebben maar niet echt ééntje om te herzien.

Zelden een griezelfilm gezien waar er zo weinig gegriezeld wordt, terwijl alles er eigenlijk wel goed uitziet. Spannend is het allemaal niet omdat An American Haunting teveel leunt op clichés uit het genre die nauwelijks nog verrassen. Zo'n film moet het hebben van opbouw, wat hier niet te vinden is. Erg matig allemaal. Nochtans losjes gebaseerd op een bestaande legende uit North Carolina (The Bell Witch). Ik moet die film ooit nog gezien hebben maar kon me er niks, rien, nada meer van herinneren. Nu weet ik terug waarom.

(reactie op ander bericht)



Inderdaad. Helemaal op het einde zie je dat de vrouw post laat vallen. De naam op het stuk is Elizabeth Powell. Je moet begrijpen dat ze een afstammelinge is van die leraar Richard Powell en Betsy, waardoor de "vloek" in de familie is gebleven over verschillende generaties. De verschijning van Betsy waarschuwt haar nu dat haar echtgenoot flikfooit met zijn eigen dochter... History repeats itself! .

Deze teenager-film had ik nooit eerder gezien. Ademt helemaal de sfeer uit die jaren uit. De mooie blonde Billie Jean Davy, wordt een hype nadat ze gerechtigheid eist voor de vernieling van de scooter van haar jongere broer. Ze krijgt het aan de stok met de vader van de bully (die haar ook nog eens probeert aan te randen) en moet op de vlucht slaan na een schietincident. . De hele zaak wordt opgeblazen tot een politieklopjacht en Billie Jean wordt bij de jongeren symbool voor rebellie. Ze krijgt zelfs een speciale haircut voor de gelegenheid, geïnspireerd door Renée Falconetti in La Passion de Jeanne d'Arc (1928) . De soundtrack is voor rekening van Pat Benatar.

Niet meer dan een OK film, met enkele opvallende rolletjes van acteurs uit dit tijdsvak maar het wordt allemaal erg overdreven naar het einde toe. De film werd een commerciële flop, werd nooit in de Benelux uitgebracht (zelfs niet in de videotheek) maar heeft wel een cultstatus intussen.

Waar kon je je als Jood beter verbergen dan in het hart van Duitsland onder de ogen en de snorren van de Nazi's? Dat is precies wat Filip doet. Hij ontsnapte aan deportatie en werkt als ober in een restaurant onder een valse identiteit. Maar er zit zowel woede als doodsangst in die man. Hij en zijn Franse vriend leven nochtans de high life en gaan regelmatig zwemmen, flirten met vrouwen en eten hebben ze ook niet tekort. Maar binnen de Nazi dictatuur leven heeft ook een prijs.

De oorlog wordt van een heel andere kant gezien en dat maakt het wel redelijk speciaal. Filip wordt prima gespeeld door Kulm, en de scène waar hij mentaal knakt drong door merg en been. Hij wordt intussen verliefd op een Duitse studente, maar de film voelt voor het overige wat stuurloos aan. Het is niet duidelijk waar de film naar toewerkt, en daarom vond ik het einde redelijk gehaast afgewerkt en geen logisch eindpunt na alles wat er voordien gebeurde. Precies alsof de film halverwege stopt. Filip is vooral een psychologische portrettering van een man onder extreme druk, en dat lukt beter. Het mist iets voor mij om er een 3,5* tegen aan te gooien dus een halfje minder.

De Arabische versie gezien van The Message. Het leek me sowieso de betere versie, zonder buitenlandse acteurs die moslims spelen. Het is een sober ogende (educatief bedoelde), maar wel heldere uiteenzetting over het begin van de islam. Niet teveel show maar daarom niet minder mooi om naar te kijken. Het viel me op dat er uiteindelijk veel overeenkomsten zijn met het christendom. Zo zijn Jezus en Mohammed beiden de boodschappers van een monotheïstisch geloof. Een fundamenteel verschil is dat in tegenstelling tot Jezus, Mohammed al vroeg geweld toestond om het nieuwe geloof te beschermen (wordt ook in de film getoond). Er wordt tijd besteed om de slagen van Badr en Uhud te tonen, de eerste gewapende conflicten van de moslims, van waaruit ook het martelaarschap is gekomen. Bij monotheïsme (zowel christendom als islam) is alles gebaseerd op blindelingse volgzaamheid aan één god en zijn woorden of wetten. Dat sluit meteen ook openheid uit naar andere vormen van geloof.

Maar er zit wel iets puurs in die eerste dagen van de islam en je ziet in de film heel wat etappes die van belang zijn om de islam beter te begrijpen : het afzweren van pre-islamitische idolen, de openbaring aan Mohammed, de kracht van unificatie en fraterniteit onder één banier, de vlucht naar Medina en de stichting van de eerste moskee, de oorlogen tegen Mekka, de eerste bekeringen, en tot slot de symboliek van de Ka'aba.
Dat Mohammed niet getoond wordt vond ik niet erg, begreep ik, en draagt bij aan de mystiek van de profeet.

Drie uur en een half was tot slot best lang maar het onderwerp is zo boeiend dat het mij maar zelden verveelde. Valt soms wel eens in herhaling door die boodschap tot vervelens toe te herkauwen, maar over het algemeen vond ik dit een goed aangepakte en leerrijke film over de historische funderingen van de islam terwijl het meer inhoudelijke, zoals de complexe interpretaties en afgeleide stromingen buiten beschouwing gelaten worden. Prima film eigenlijk ook voor niet-moslims.

Het eerste wat me opviel was dat deze film er naar maatstaven van toen redelijk big budget uitzag, met veel shots die op locatie zijn opgenomen. Henry Fonda en George Raft spelen twee vrienden in een vissershaventje in Alaska. Maar het is er hard leven en om rond te komen stelen Russische piraten onder leiding van Red Skain de vangst van anderen. De vissers hebben er genoeg van en zweren de dieven te zullen doden indien op heterdaad betrapt. Het drama komt er dan wanneer één van de vrienden zich bij de Russen aansluit om zijn graantje mee te pikken.

De film had wat tijd nodig om uit de startblokken te gaan, maar de tweede helft is absoluut goed gedaan. Het gaat er soms bitsig aan toe. Romantiek ontbrak nooit in die tijd; de vrouwen worden vooral ingezet om tot het geweten en de rede van de mannen te spreken... wat dus meestal niet lukt. Sterk geacteerd maar het is vooral Hathaways ambitieuze regie die de film voor mij naar een hoger niveau tilt.

Gaat over twee priesters en een sociale werkster die aan liefdadigheid doen in Ciudad Oculta, een sloppenwijk van Buenos Aires en het levenswerk van een vermoorde activist verder zetten. Een uitputtende opdracht, met onbetaalde bouwvakkers die de verdere uitvoering van een woonproject voor de armen boycotten, met alomtegenwoordig drugsgeweld en daarbij aansluitend, razzia's door de politie.

Vader Julian zwijgt in alle talen dat hij een hersentumor heeft en stoomt zijn discipel Nicolas klaar voor de opvolging. Die laatste krijgt een relatie met de sociale werkster.
Vooral deze laatste verwikkelingen gaven me het gevoel dat de regisseur teveel hooi op de vork nam. Hij had zich beter beperkt tot het reilen en zeilen binnen de slum.

Ondanks de aanwezigheid van topacteurs Darin en Dardenne favoriet Rénier laat de film een vrij rommelige indruk na en ging het te onverschillig over me heen.