Backrooms (2026)

Er komt sowieso een vervolg.

Het gegeven van The Backrooms vind ik op zich erg leuk bedacht. Het mysterieuze concept en de vreemde wereld bieden genoeg mogelijkheden voor een spannende en beklemmende horrorfilm. Helaas wordt daar naar mijn gevoel veel te weinig mee gedaan.

De film is erg traag en wordt eigenlijk nergens echt spannend of eng. Ook het acteerwerk vond ik niet heel overtuigend. Juist omdat het concept zoveel potentie heeft, had ik hier veel meer van verwacht. Er had veel meer dreiging, mysterie en spanning in kunnen zitten.

Ik heb de extended versie gezien en opvallend genoeg vond ik het stukje ná de aftiteling leuker en interessanter dan een groot deel van de film zelf. Dat zegt eigenlijk genoeg.

Leuk bedacht, maar helaas matig uitgewerkt en uiteindelijk behoorlijk teleurstellend.

Aardig, maar meer zoals je voor de allereerste keer naar een sushi restaurant gaat terwijl je er nog nooit van gehoord hebt.

Veelbelovend, met plezier bekeken, maar dan dat einde. Vond het daardoor zelf toch een beetje een lege huls. Jammer, had toch wel wat dieper gekund als je als film toch die afslag induikt.

Overall, een lekker avondje sushi op zn tijd is niks mis mee.

Tja, deze was niet echt m'n ding.

Aan de sfeer zal het niet gelegen hebben, voldoende aanwezig en ook goed mysterieus allemaal. Spanning vond ik na verloop wel minderen en in z'n geheel werd het langzaamaan wat saai.

2,5*

Bij mij werkte het wel al had ik dat niet verwacht.

Surrealistisch maar niet onbegrijpelijk. Backrooms begon als een broodjeaap verhaal op de site creepypasta, alvorens ontwikkeld te worden tot een langspeelfilm. De uitbater van een meubelwinkel ontdekt een doorgang naar een andere dimensie bestaande uit oneindig veel gele kamers met meubilair en allerlei spullen die op een aparte manier geschikt worden. Hij ontdekt bovendien dat niet alles vast en onbeweeglijk is. Het knappe is de vormgeving. Ruimte, geometrische vormen en de willekeurige plaatsing van voorwerpen in een ruimte zorgen voor ongemak en dreiging. Ook het gevoel dat die ruimte geen einde lijkt te hebben maakt het alsof je in een labyrintische nachtmerrie bent beland waaruit geen exit mogelijk is. Het is een dimensie met een eigen logica en een eigen wil. Parsons geeft flarden van een verklaring waardoor je net voldoende informatie denkt te hebben om er iets van te maken. ... Leuk ook die camera die soms door muren en plafonds lijkt te bewegen alsof materie niet bestaat. Je kan met zo'n ideeën makkelijk op je bek vallen als regisseur, maar deze jongeman brengt het er bijzonder goed vanaf en weet ondanks abstractie en surrealisme toch een coherente lijn door zijn film te trekken. 4*

Een eenvoudige foto met daarop lege, geel geschilderde kantoorgangen werd in het jaar 2019 op een of ander platform gepubliceerd en zorgde daar voor veel commotie. Er ontstond zelfs een fanbase die er een mythe van een parallelle wereld omheen bedacht. Het fenomeen werd nog groter toen Kane Parsons op Youtube een videoserie begon onder de naam Backrooms. Een reeks korte filmpjes die zich allemaal in de verlaten gelige en eindeloos doorlopende kantoorsetting afspeelden. Het succes van de filmpjes was voor Chernin Entertainment en A24 aanleiding om een speelfilm te financieren. Parsons werd aangetrokken als regisseur en debuteerde als zodanig met de speelfilm Backrooms.

Een speelfilm naar aanleiding van een hype. De vraag op voorhand is of een foto en een reeks korte filmpjes genoeg mogelijkheden bieden om de kijker 110 minuten lang te boeien. Het antwoord luidt ja. Tenminste als je niet op zoek bent naar actie en schokeffecten maar je genegen bent je naar een vreemde parallelle wereld te laten meevoeren, die samen met de personages te leren kennen en van een intens onbehaaglijke sfeer te proeven. Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve verbeelden de belangrijkste personages. De film besteedt ruime aandacht aan het wel en wee van de personages in de normale wereld en zorgt daarmee voor betrokkenheid bij hun avonturen in de parallelle wereld.

De backrooms bestaan uit eindeloze, verlaten gangen en ruimtes die met elkaar zijn verbonden. Geelkleurige wanden, vloeren en plafonds. Zoemend neonlicht. Een onnatuurlijke wereld. Een vreemde wereld. Een wereld die een gevoel van isolement en desoriëntatie oproept. Onbehaaglijk en spannend. Het zijn emoties die nog versterkt worden als de vormgeving steeds meer afwijkt van de norm. Alles dat in eerste instantie vertrouwd lijkt, blijkt bij nadere beschouwing veelal vervormd te zijn wat een surrealistische uitwerking heeft. De parallelle wereld verveelt nooit en blijft indruk maken.

Na afloop van de film toch wat teleurgesteld. Ik had had nog wel wat langer in die vreemde wereld willen vertoeven. Ik had er nog meer van willen weten. De film trekt zich helaas terug en laat de kijker met vragen achter en met de wetenschap dat hij nog lang niet alles heeft gezien. Jammer, maar begrijpelijk. Het is een manier om het mysterie te laten bestaan. Een manier om de creepypasta te laten voortduren. En het is uiteraard de manier om creatieve en financiële mogelijkheden verder te exploreren.

Backrooms is een goede film. Niet de meest schokkende horrorfilm aller tijden, maar zeker een van de meest sfeervolle. Het mysterie dat rond een bizarre parallelle wereld wordt opgebouwd is fascinerend en spannend en smaakt naar meer.

Sterk debuut van een jonge Youtuber. Ik volg zelf ook meerdere kanalen met soortgelijke content creators, waaronder Star Wars en die maken 9/10 betere short films met ijzersterk dialoog dan de meuk waar Disney ons al bijna 10 jaar mee verveelt. De studio’s vrezen dan ook deze relatief jonge talenten.

Gisterenavond samen met me pa gezien op de extended bluray die we gistermiddag binnenkregen. Heerlijke wtf-film met meerdere diepere lagen. We hebben samen nog wat nagepraat na afloop, genoten.

Zo'n film met veel goeie ideeën waar de climax helaas weg blijft. Gaandeweg is de zuurstof uit de film en draait het wat uit op een sisser. Maar het triggert wel door het originele concept. Dat maakt gelukkig veel goed. Jammer dat de inkt blijkbaar opwas als het script verder werd uitgewerkt. Het leek ook gaandeweg wat symboliek te vatten die overbodig is. Een twijfelgeval dit waar ik helaas op mijn honger bleef zitten.

Eigenlijk exact zoals ik er ook over dacht 🫣

Wat een vreemde film, maar ook mysterieus en intrigerend.

Zo moeilijk te begrijpen welke kant de maker nou op wil, doordat er te veel tegenstrijdigheden zijn, aan de andere kant is er ook erg veel ruimte voor eigen interpretatie, al is het "te" veel. Iets meer uitleg geven of iets meer een bepaalde kant op geduwd worden zou prettig zijn, maar het houd mij wel bezig....

Het is eigenlijk een grote droom wereld waar je instapt.
We hebben allemaal wel eens zo'n droom dat je je ouderlijk huis of "een" huis binnen stapt met enorm veel kamers, ze komen allemaal bekend voor, maar toch ook niet.

De ene kamer leid naar de andere, wat in je droom een heel logisch gevolg is, maar tegelijkertijd klopt het totaal niet en kom je op een totaal ander plek.

Zo zag voor mij de "backrooms" er uit.

Clark stapt in een parallelle wereld, waar hij steeds meer van wil weten, niet meer kan stoppen met verder kijken en zoeken, waaruit hij op een gegeven moment ook niet meer weg wil of kan.

Doordat Clark eerder bij de psychiater Mary kwam en daaruit naar voren kwam dat hij altijd andere de schuld gaf, en vooral "alleen" was, kreeg ik naar het einde het gevoel dat we een kijkje in Clarks hoofd hadden gekregen.

De "backrooms" was ook helemaal op Clark gebaseerd: de meubels, "zijn" ontdekking, in "zijn" meubelzaak, de piraat die hij zelf eerder speelde en nu een monster bleek te zijn.
Alles was Clark.

Nadat hij Mary had vastgebonden en ook weer bevrijd en tegen het piraat monster zei: dat Mary te vertrouwen was en dat ze "ons" met rust laat en respecteert. Toen kon het niet anders zijn dat Clark schizofreen was.
Ik verwachtte dan ook een beeld in een inrichting waar Clark in de "echte" wereld was heen gegaan, door zijn waanbeelden en psychose.

Maar dat kwam niet en Mary bleef ook gevangen in de parallelle wereld. Toen was ik het kwijt...

Ik kan er nog aardig in meegaan dat de parallelle wereld voor iedereen die het betreed zo enorm aantrekkelijk is, dat je er heel diep in meegezogen wordt.
Het werdt geen ontsnappen meer naar je eigen leven, maar ontsnappen uit het doolhof van steeds meer nieuwe kamers, het doolhof wat in je hoofd afspeelt, ontsnappen aan je eigen obsessive gedachten naar meer en meer ontdekkingen.

Het blijft onduidelijk of er een weg terug bestaat.
Maar ook de kant van Mary? Was Mary het jonge meisje in het doolhof, is zij daar in terecht gekomen door de beton afdruk van haar hand met haar moeder bij de bouwvakkers toen? Haar betonnen hand afdruk wijst daar wel naar.

Maar waarom was ze dan al die tijd in de "normale" wereld en was de poort in de meubelzaak dan nieuw voor haar?

Zijn de backrooms een andere dimensie waar tijd, herinnering en trauma door elkaar heen lopen en maakt iedereen zijn eigen gedachten mee?

Zagen we alles alleen uit de ogen van Clark?
Maar ook nadat hij weg was en Mary over bleef, was alles in de backrooms op Clark gebaseerd.....


Een klein stukje meer had echt fijn geweest.
Als je deze film beoordeeld met 1* kan ik daar volledig mee eens zijn, maar ook als je deze met 4* beoordeeld.
Ik weet het zelf eigenlijk ook niet.

"Veel en veel" te weinig info (geeft veel minpunten), maar blijft ook zo in mijn hoofd zitten door de zo enorm veel eigen interpretatie die je moet geven. Dat is dan ook wel weer knap gedaan.

Afgerond naar boven:
7,5
3*

Eigenlijk best een aardige verfilming van het fenomeen Backrooms. Goede setting, geen gekke plots of twists, maar gewoon simpel voortbordurend op wat we van internet kennen, erg vermakelijk.