Backrooms (2026)

Blijkbaar is dat Backrooms een ding ofzo. Ik ging in ieder geval onwetend de zaal in. Wat ik zag was vooral een zoveelste horror die het ook moet hebben van jumpscares en camerawerk dat weinig toont voor spanning en mensen die in hun eentje sommige ruimtes ingaan. Visueel wel tof en zeker qua fotografie erg fijn soms en met ook fijn gebruik van ingezoomde beelden dat een bijzonder creepy sfeertje geeft van hele normale dingen (veel van die panorama's vooral).

Maar de film biedt weinig nieuws en is een uur lang iets te veel herhaling van zetten (in feite krijg je vier maal hetzelfde te zien) waarbij het tempo ook niet bepaald meewerkt. Het laatste halfuur is dan wat raar maar in ieder geval leuker om naar te kijken.

En wat dit was? Geen idee. Vast iets over jeugdtrauma's of misschien een metafoor voor je hersenen . Maar echt boeiend deed me die vraag niet. 2,0*.

Meubelverkoper Clark [Chiwetel Ejiofor] is in therapie bij Mary [Renate Reinsve] om het einde van zijn huwelijk te verwerken. Wanneer hij ontdekt dat zijn winkel een onzichtbare deur heeft naar een schijnbaar oneindig doolhof van achterkamertjes, vraagt hij werknemers Kat [Lukita Maxwel] en Bobby [Finn Bennett] om aan Mary te bewijzen dat hij zich dit niet inbeeldt. Wanneer hij vervolgens niets van zich laat horen, gaat Mary zelf op onderzoek uit. Gebaseerd op Parsons’ populaire, analoog gefilmde YouTube-serie. De sets en make-up zorgen voor een beklemmende sfeer, maar het verhaal is warrig, de personages zijn onvoldoende uitgewerkt en Parsons’ excessieve gebruik van spannende muziekjes zijn aanwijzingen dat het scenarist Will Soodik niet lukte om het oorspronkelijke concept uit te werken tot een even effectieve avondvullende film.

Een zeer onderhoudende film die ik met terugwerkende kracht toch iets minder goed vind dan ik tijdens het kijken dacht. Je vraagt je toch voortdurend af hoe het allemaal in elkaar steekt, maar daar komt je niet echt achter. Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar het niet-weten moet wel iets toevoegen. Hier vond ik het een zwaktebod. Het was vooral vorm en weinig inhoud.

Ik ben nogal gevoelig voor dit type spanning, het idee dat er om elke hoek een monster kan zitten. Dat is best een tijdje leuk, maar hier bestond de film voor ongeveer de helft uit ronddwalen en suspense. Dat de film voortkomt uit een webserie verklaart een hoop. De vorm was er eerst, het verhaal moest er later bij bedacht worden. Dat is wat halfslachtig gedaan.

Ik begreep dat het de bedoeling is dat er sequels komen. Die zouden dan meer licht moeten werpen op deze film en uiteindelijk tot de kern komen van waar we nou eigenlijk naar zitten te kijken. Ik geloof niet dat ik die sequels ga kijken, maar ik ga wel de samenvattingen lezen. Zo benieuwd ben ik wel.

De film deed me sterk denken aan Cube (Film, 1997) - MovieMeter.nl. Die vond ik destijds heel goed. Geen idee of hij dat ook echt was. Ik was nog jong. En ook dacht ik aan Shinboru (Film, 2009) - MovieMeter.nl. Die was een stuk grappiger.

De film doet enerzijds aan veel andere films (bv. Being John Malkovich, The Shining) alsmede verhalen (bv. Minotaurus-mythe, Alice In Wonderland) denken, maar anderzijds voelt de film heel origineel. De horror zit ‘m nauwelijks in schrikmomenten of monsters maar in de beangstigende leegte van verlaten gebouwen (ik begrijp dat Backrooms de esthetiek van deze ‘liminal space horror’ naar het grote publiek heeft gebracht), welke leegte een gevoel van eenzaamheid opwekt en in deze film ook uitbeeldt want de ‘backrooms’ blijken de onderbewuste herinneringen en trauma’s te zijn van Clark en de mensen die er in geraken waardoor de ruimtes – gelijk herinneringen – ook vervormen en veranderen alsof je in een psychedelische (bad) trip bent beland: het is een fysieke uitbeelding van de psyche van de hoofdpersoon, die muren om zich heen heeft gebouwd en in zichzelf rondtolt als in een labyrint en als Minotaurus elke indringer en uiteindelijk ook zichzelf verslindt, die in therapie zit om ‘van binnen uit het raam te openen’ en zo een nieuw pad naar een beter leven (uit het labyrint) te vinden. De film is misschien nog wel het best te omschrijven als een moderne versie van Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) en ofschoon de bijzondere vorm van Backrooms wellicht de wat magere inhoud domineert en verhult, is de aanpak in deze film zo eigentijds en origineel dat de film mogelijk een hedendaagse klassieker is.

Naar deze film keek ik al enige tijd uit. De YouTube films had ik al gezien, en een debuut van een jonge filmmaker op A24 belooft vaak een interessante film.

We volgen Clark, een man die ooit grote ambities had maar helaas vast zit in een baan die hem niet gelukkig maakt en zijn vrouw is bij hem weggegaan. Hij doet zijn verhaal bij zijn therapeut en ontdekt op een nacht een geheime doorgang in zijn winkel, die uitkomt in een doolhof van felverlichte, maar verlaten kantoorruimtes.

Waar de korte film op YouTube alles mysterieus laat, probeert deze film een verklaring te bieden voor de backrooms. Het doolhof dat zichzelf steeds vernieuwt en herinneringen vertekend opslaat is een interessant idee, en staat metafoor voor de menselijke geest en hoe de mens zijn eigen herinneringen vervormd. Een afdaling in de backrooms is dan ook vooral een afdaling in de eigen geest en wat we daar vinden is niet altijd prettig.
Een heel sterk concept.

Het verhaal voelt af en toe onevenwichtig maar uiteindelijk komt alles treffend samen. Mary met haar traumatische verleden vertekent haar eigen geschiedenis en dat gaat van kwaad tot erger. Clark ziet zichzelf helaas als een clowneske piraat en dat is dan ook de gecreëerde vorm waartegen hij een zinloze strijd moet voeren in de backrooms. De piraat verslindt letterlijk de echte Clark, waarna alleen zijn waanbeeld overblijft. Dat uiteindelijk dus alleen hun vertekende zelfbeelden overblijven is tragisch, maar goed gevonden.

Het sterkste punt van de shortfilm was de sfeer. Die eindeloze lege ruimtes en het dreigende gevoel zorgen voor een grote spanning. Dat is goed gevangen in met name de eerste helft van de film, wanneer Clark voor het eerst de ruimte betreedt. Ook de korte found footage aan het begin en de scene met zijn co-workers zijn hierin geslaagd. Het niet-weten wordt sterk gebruikt.
Na de diner-scene wordt deze dreiging minder. Zoals altijd in horror: wanneer we het monster zien is de dreiging weg, maar is er veel ruimte voor ontlading in de vorm van paniek, achtervolgingen en zelfs enige gore.

De film heeft een unieke sfeer en kent veel mooie beelden. Op momenten moest ik denken aan the Shining en Cube2: Hypercube. Ook de eerste versies van ai art schoten mij te binnen, want de backrooms hebben onlogische details die het resultaat lijken van een halve herinnering, of een slecht uitgevoerde prompt. Een film die dus treffend de huidige tijdsgeest pakt qua sfeer en stijl.

Als fan van liminal space art was het voor mij genieten. Een bijzonder geslaagd debuut.

4*

Deze film was één grote koortsdroom. A24 is er weer in geslaagd om een film te maken waar je haren van overeind gingen staan. Het goede acteerwerk verhulde een matig verhaal en de voorspelbaarheid. De film was leuk, maar gaat niet de geschiedenisboeken is.

Er zijn hier al lovende dingen gezegd waarbij ik me aansluit.

Na wat uitleg van onze zoon gisteren met 'm op groot doek gekeken. Hoewel de bezoekers overwegend 20-ers waren vond ik de prent prima geschikt voor beide generaties

Mijn kopje thee smaakt meer richting surrealisme dan slasher / gore dus wat mij betreft hadden de scènes met meneer piraat en alle paniek eromheen niet veel meerwaarde. Ook de link naar de "echte" wereld via Sync voegde voor mij weinig toe, wellicht om 't wat interessanter te maken voor een breder publiek?

De letterlijke lagen van bewustzijn en (vervagende) herinneringen als verdiepingen vond ik goed bedacht en uitgebeeld. Ook de dinertafelscene vond ik een welkome gebeurtenis. Het einde ook prima, vul 't zelf maar in ...

Voor een 20 jarige een bijzonder knappe prestatie, ik ben benieuwd wat er nog meer komt!

De slechts 20-jarige regisseur Kane Parsons heeft natuurlijk goud in zijn handen en een hele mooie carrière voor zich als hij op die jonge leeftijd mag werken met oscarwinnaars en miljoenen. Backrooms als eindresultaat afleveren is dan ook een knappe prestatie, al is dit verre van een vlekkeloos gebeuren. Zeker de personages van Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve blijven zwaar onderbelicht, het tonen van een drietal flashbacks is namelijk gewoonweg niet voldoende om te verklaren waarom Reinsve besluit om achter de gevaarlijke sporen van Ejiofor aan te gaan in de tweede helft. Ook de onthulling van de grootste bedreiging (Met zo'n piraat kan je gewoon echt niet aankomen in het jaar 2026) vormt een behoorlijke aanfluiting en het einde is gevoelsmatig een beetje geforceerd grabbelen naar ideeën om er wat extra minuten aan te plakken.

Tot dusver een negatief bericht voor wat verder wel een knap resultaat vormt. De sfeerzetting wordt sterk opgebouwd, het acteerwerk is meer dan aardig en de spanning wordt fraai vastgehouden. Toch bijzonder hoe Backrooms consistent een gevoel van onbehagen weet op te roepen en tot op zekere hoogte altijd wel blijft uitnodigen om mee te denken. De keuze van Parsons om af en toe de stilering van zijn korte voorganger over te nemen is daarnaast uitermate effectief. Hopelijk poetst hij de ongeregeldheden in zijn volgende project weg en levert hij een hoogvlieger af.

Goeie film over een man die een doorgang in zijn meubelwinkel vindt die hem naar een andere ruimte leidt. Mysterieus en origineel, maar ook een beetje vaag en het einde viel me toch wel een beetje tegen. Een paar spannende momenten en de backroom-sets zien er mooi uit. Met gemak 3.5 sterren voor dit toch wel bijzondere regiedebuut van Kane Parsons.

Niet zonder tekortkomingen, maar Backrooms mag niettemin wel een speciaal debuut genoemd worden. Niet in de laatste plaats door de enorm jonge leeftijd van regisseur Kane Parsons, en zijn toch al meteen feilloze gevoel voor regie en sfeerzetting. Het idee van de backrooms - en de hele esthetiek ervan - is fascinerend, ongemakkelijk, luguber en tegelijkertijd op de een of andere manier ook zo.. satisfying om naar te kijken? Het is in ieder geval een geweldig uitgangspunt voor een horrorfilm, en Parsons beseft ook meteen heel goed dat uitleggerige verklaringen hier niet op hun plek zijn. Er worden genoeg lijntjes uitgegooid om er zelf iets van te maken - en hier en daar psychologiseren de personages het misschien zelf net iets te veel, zodat de link tussen de backrooms en het onderbewustzijn van een individu wel snel gelegd is. Maar er wordt gelukkig ook genoeg aan de verbeelding overgelaten, en zo'n terughoudendheid is knap voor een 20-jarige.

Waar de film voor mij écht heel hard werkt, is in de found footage-stukken. Die zijn echt ongelooflijk sterk gefilmd en creepy. De openingsscène bijvoorbeeld, of dat hele stuk waarin Clark de twee jongeren mee de backrooms in neemt, en het helemaal ontspoort. Van mij had de film nog veel meer in die found footage-techniek mogen zijn, dan was hier voor mij een veel hogere score uitgevloeid.

Want ondanks het onmiskenbare talent voor en achter de camera, grepen de 'normaal' gefilmde scènes me niet altijd even hard. De bijzondere kleurfilter, het behendige camerawerk en de geweldige verwrongen sets van de backrooms maken het formalistisch altijd interessant om naar te kijken - en ook hier zitten nagelbijtend sterke scènes tussen zoals de lange achtervolging door het monster in het laatste stuk - maar de personages an sich zijn weinig interessant en de dialogen zijn ook niet het sterkste punt van de film. Chiwetel Ejiofor was sterk, maar Renate Reinsve vond ik best misplaatst. Het einde met het MRI-bedrijf dat de backrooms bestudeert was ook niet geweldig uitgewerkt, en zorgt een beetje voor een suf einde. Lijkt vooral een opzet naar een vervolg.

Maar all in all erg interessant, met enkele bijzonder effectieve horrormomenten, en een goed neergezette sfeer. Parsons is er eentje om in de gaten te houden!

Klein 3,5'je.

Na Obsession leek me dit een tweede interessante film van een jonge Youtuber om in de cinema mee te nemen en het mag duidelijk zijn dat Parsons een talentvolle filmmaker is.

De film begint al erg sterk met de found footage van mensen die vastzitten in de backrooms dat meteen een creepy en mysterieus sfeertje in de film brengt. Nadien maken we kennis met meubelverkoper Clark die zowel op professioneel als privé vlak in een moeilijke periode zit en toevallig een doorgang vindt naar de backrooms.

Parsons is er in geslaagd om me de hele tijd op het puntje van mijn stoel te laten zitten, want het is een horror die me beter ligt. De horror ligt hem vooral in de dingen die we horen en af en toe een schim van een gedaante die we opvangen. De scène waar Clark met zijn twee medewerkers op onderzoek gaan, is zonder twijfel het sterkste deel van de film, doordat dit deel gebruik maakt van de found footage technieken. Ergens is het wel jammer dat er niet meer scènes op deze manier gebracht werden, want het zorgde voor een nog beklemmendere sfeer.

Naar het einde toe begon Parsons me wel een beetje te verliezen. Hij probeert verklaringen te geven voor wat er zich afspeelt in de backrooms, nl. dat het diepere lagen zijn in het onderbewustzijn. Hoe verder men gaat, hoe meer trauma’s en slechte herinneringen naar boven komen, maar echt bijzonder vond ik het niet. Ook de grote piratenversie van Clark die hem dan verslindt, vond ik nogal wat over the top.

In ieder geval is Parsons een naam die we moeten onthouden, want hij heeft wel degelijk een gevoel voor sfeerschepping, stilering en details.

3.5*

Fijne A24-productie weer.

Begin deze maand in Pathé gezien met Clockwork72 en het was typisch weer iets wat je van een horror van die filmmaatschappij mag verwachten. Ook al blijft het bescheiden.

Ook in deze indieproductie lijkt het heden absoluut niet ten gelde te zijn en keren we naar het jaar 1990. Overduidelijk zijn we nog lang niet klaar met het afrekenen van de afgelopen consumptiemaatschappij, of de zogenaamde generatiestrijd. Centraal staan de opportunistische huis-tuin-en-keuken-spullen verkoper Clark en psychiater Mary. De film verloopt vrij soepel. In de winkel van Clark schijnt een soort wormhole te zijn naar een bizarre labyrint; waar op de ene plek de stoelen en de meubels op een wel hele rare wijze opgesteld staan, waar je ineens in een doolhof terecht komt en waar natuurlijk het kwaad op de loer ligt. Met soepel bedoel ik: Er hoeft voor Clark niet een hele proces vooraf om de buitenwereld; waaronder Mary in alle macht te willen en zullen overtuigen dat er een doorgang in de winkel is, om pas in het laatste gedeelte een beetje gelooft te worden. Nee, het loopt toch wel weer helemaal anders.

Hoe meer we van deze andere werkelijkheid gebruik maken, des te meer deze de echte werkelijkheid lijkt op te zuigen en uiteraard niets is zoals het lijkt. En hoe zieker en bizarder het vervolgens allemaal wordt.
Ik moet bij wijlen denken aan Cronenberg en Beau is Afraid. Qua licht en montage een beetje aan Primer. Aan inspiraties komt deze piepjonge Youtuber niets te kort.

Nee, Backrooms was voor mij weeral een zeer geslaagde A24-productie met een leuke cast en weet op een goedkope minimale manier de creativiteit uit te laten blinken. Dit kan er zeker mee door.

4,0*

Dwaalgeesten zouden Backrooms kunnen aanzien voor elevated horror, terwijl het eigenlijk gewoon flauwekul is die na een tijdje behoorlijk begint te slepen. Ter voorbereiding keek ik alvast enkele gelijknamige YouTube-shorts. Dat voelde vooral aan als bezigheidstherapie van iemand die is gezakt voor zijn toelatingsproef filmschool omdat hij te veel spliffs rookte in plaats van de hand aan de ploeg te slaan. Oké, dat laatste is volledig uit de lucht gegrepen, maar zo komt het wél over.

Niet alles aan deze geflipte creature feature was onder de maat. De muziek is degelijk en de architectuur en interieurs van deze koortsdroom zijn op z’n minst creatief. Jammer genoeg wordt dat tenietgedaan door de abominabele beeldkwaliteit van de found footage-deeltjes, die echt afbreuk doen aan de kijkervaring. Alles wat ook maar in de buurt van gore komt, blijft bovendien zorgvuldig buiten beeld. Bovenal slaat het hele ding nergens op.

De Redditors vermaken zich intussen kostelijk met diepgravende interpretaties die vooral veel zeggen over henzelf en weinig over de film.

Liefhebbers van WTF-horror met een found footage-sausje raad ik Evidence aan. Dat is op alle vlakken een véél betere film.

Ik vond dit wel een vette film en mooi gemaakt ook. Je gaat je toch afvragen waar ze al die rotzooi vandaan hebben getrokken en hoe ze die kamer hebben gemaakt? Hoeveel is CGI en hoeveel plastische effecten? Is er een making of? Ik vond het concept erg verfrissend en het verveeld nooit wat mij betreft. Het deed me ergens ook een beetje denken aan de Japanse film exit 8.

Onbehaaglijke, surrealistische film over een meubelverkoper (een uitstekende Chiwetel Ejiofor) die een andere dimensie ontdekt via een doorgang in zijn winkel. Het lage tempo zal niet iedereen aanspreken, net als de aparte visuele aanpak, maar ik ging er volledig in mee. De film bouwt ook vakkundig toe naar een behoorlijk enge en intense climax, die voor net genoeg antwoorden zorgt om bevredigend te zijn. Fans van het werk van David Lynch kunnen blind toehappen.

Redelijk sterke thriller. Het surrealistische verhaal zit knap in elkaar. De uitwerking is best knap gedaan. De film moet even op gang komen, maar na een klein halfuur weet hij de aandacht te trekken en laat de kijker niet meer los tot het einde. Niet alles wordt direct duidelijk, maar voldoende om het een bevredigend einde te noemen. Visueel blinkt de film uit met sterk camerawerk en knap gemaakte decors en visuele vondsten. Het acteerwerk is ook dik in orde met prima rollen voor Ejiofor en Reinsve. 3.5/4.0

Eigenaardige film met typisch A24 sausje, ik begrijp dat dit een bewerking is van een internet fenomeen dat draait om de creepyness van leegstaande ruimtes. In die zin is het goed geslaagd, want creepy is het wel. Vooral het feit dat het allemaal nogal vervormd is en de lelijkheid van de meubels, die mij nog meer de stuipen opjoegen dan de ruimtes op zich. Als dit een jonge regisseur is heeft hij een feilloos gevoel voor jaren 70/80 wansmaak, want van de meubelzaak tot aan de ruimtes is het armoede en lelijkheid die je aangapen. Ook de jaren 70-80 apparatuur, auto's en kleding bevestigd dat dit in een dieptepunt van menselijke wansmaak afspeelt. Wat mij betreft draagt dat positief bij aan de creepyness. Dit concept was minder effectief geweest als het moderne meubels waren geweest of alles er strak had uitgezien. Over de betekenis van de film kun je speculeren, herinneringen staan in elk geval centraal en flarden daarvan. De ruimte staat parallel met iemands brein, vandaar misschien ook de lelijkheid en vervormingen. Ik vond het wel werken eigenlijk, eens een ander soort horror dan we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Aan het einde is het wel een beetje overdaad en begint het misschien een beetje te vervelen. Vind deze wel lijken op de Japanse Exit 8 wat ook eindeloze ruimtes als verwarrend concept heeft, maar deze is wel beter gemaakt.

Ik moet Stinissen gelijk geven, het mag dan een hype zijn, mijn god wat had ik een hoofdpijn toen deze ellende voorbij was.

Ik vond er echt niets aan...

De film is even flauw dan heel zijn youtube kanaal...

Clark (Chiwetel Ejiofor), een in in het leven teleurgestelde architect die onsuccesvol manager van een meubelzaak met alleen maar heel lelijke meubels is geworden, vindt een oneindig labyrinth in de kelder van zijn zaak. Hij vertelt zijn therapeut Mary (Renate Reinsve), die zelf de nodige bagage heeft, erover. Als Clark verdwijnt, gaat ze naar hem op zoek.

Er zaten behoorlijk wat dingen in Backrooms die ik goed vond. Ejiofor is goed in de hoofdrol, de praktische effecten, die af en toe een beetje houtje-touwtje zijn (waar ik van houd), de bewuste lelijkheid van alles.

Maar als geheel werkt het allemaal net niet. Het is allemaal een beetje halfbakken. Je kunt dingen open laten zodat het surrealistisch en raadselachtig blijft, maar ook omdat het niet goed is uitgewerkt. En hoewel Backrooms duidelijk in de categorie van films zit die voor het eerste gaat, had ik toch vaak meer het gevoel dat het het tweede was. Of je legt iets uit of je legt het niet uit, zodat het raadselachtig en droomachtig wordt. Backrooms eindigt voor mijn vaak in een niemandsland ergens halverwege. Dit is ook zo een horrorfilm waarin iedereen kiest voor de meest impulsieve, stupide manier van handelen.

De film wint ook niet echt de originaliteitsprijs. De hele esthetiek was me als liefhebber van een bepaald type computergame ook overbekend: stukje found footage met schuddende camera, eindeloze gangen die telkens veranderen met daarin lukraak geplaatste stapels identieke voorwerpen die soms door muren heen clippen. Oh, en er is ook een monster dat op geluid afkomt. En daar dan een existentieel verhaal waarbij de vorm van de horror wordt bepaald door trauma's. The Stanley Parable en vooral opvolger The Beginner's Guide kwamen bij me op als duidelijke inspiratiebronnen, maar ook meer standaard horror als Layers of Fear en zelfs Little Nightmares. Ook denk ook aan de romans House of Leaves en zelfs Alice in Wonderland.

De film had ook veel last van opvulling. Er zijn veel lang aanhouden overgangsshots van het Californische stadje waar het zich afspeelt en dat dwalen door het doolhof ging soms wel erg lang door. Dat was nog tot daar aan toe geweest als de film 80 of 90 minuten was geweest, maar hij is 111 minuten lang. Daar hadden voor mijn gevoel zo 20 minuten vanaf gekund.

(Gezien in Kriterion)

Backrooms is een creepy film met veel davidlynchiaanse invloeden die nergens voorspelbaar wordt of bol staat van de jumpscares. Er zit een zekere gelaagdheid in de film die je laat zoeken naar de symbolische betekenis van bepaalde ruimtes en voorwerpen, en ook de spanning is goed opgebouwd. Tegen het einde, wanneer de verwrongen zelfbeelden van Renate Reinsve en Chiwetel Ejiofor vol in beeld komen en die laatste zelfs de achtervolging in zet, slaat de sfeer voor mij compleet dood. Het contrast tussen het liminale en het bijna karikaturale wordt me dan te groot. Het is helaas een val die veel horrorregisseurs niet weten te ontwijken.

Zeker geen perfecte film, maar wel eentje die de moeite waard is: 3,5.

Was eigenlijk niet van plan om deze te kijken wegens te eng, maar uiteindelijk toch grotendeels gezien.

Moet zeggen dat ik eigenlijk alleen geboeid was door de 'backroom' stukken zelf. Die zijn erg spannend en heel creatief en creepy gedaan. Alles eromheen, en dan zeker alles met het plot en het verleden van Mary had voor mij totaal niet gehoeven. Het haalt je ook uit de sfeer van de backrooms, dus het is jammer dat de film er zoveel omheen bedenkt. Ook wordt het mij tegen het einde allemaal wat te vreemd en over de top, en dan is het leuke en spannende er ook wel vanaf (met die achtervolging van de Clark-piraat).

Toch 3,5* voor de sterke stukken die het zeker heeft.

Kane Parsons heeft met deze film het backroomsconcept verder uitgediept, er een verhaal omheen gebreid en met een flinke zak geld het productieniveau aardig opgeschroefd.

Hoewel ik niet alle aspecten van de film even geslaagd vond, zijn de backrooms prima creepypasta. Het idee van liminale ruimtes die uitmonden in een oneindig gangenstelsel is interessant, al kun je er in principe niet heel veel kanten mee op; oneindige gangen zonder exit is al angstaanjagend genoeg, maar wat doe je met het plot?

De film weet toch een aardig verhaal te vertellen dat goed gebruik maakt van de acteertalenten van Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve.
Ook de schrikmomenten en spanning zijn aanwezig; wat dat betreft is de film als horror aardig geslaagd.

Minpunten: de jonge personeelsleden vond ik niks toevoegen en weinig overtuigend, de expositie is soms teveel (hoewel het niet té abstract kan blijven) en het focust iets teveel op het psychologische aspect van Clark en het 'monster' is te specifiek een deformed extensie van Clarks piratenmascotte)

Het einde vond ik trouwens wel tof, lekker open, bijna als abstracte kunst zonder een afgerond einde te forceren.