Backrooms (2026)

Er komt sowieso een vervolg.

Het gegeven van The Backrooms vind ik op zich erg leuk bedacht. Het mysterieuze concept en de vreemde wereld bieden genoeg mogelijkheden voor een spannende en beklemmende horrorfilm. Helaas wordt daar naar mijn gevoel veel te weinig mee gedaan.

De film is erg traag en wordt eigenlijk nergens echt spannend of eng. Ook het acteerwerk vond ik niet heel overtuigend. Juist omdat het concept zoveel potentie heeft, had ik hier veel meer van verwacht. Er had veel meer dreiging, mysterie en spanning in kunnen zitten.

Ik heb de extended versie gezien en opvallend genoeg vond ik het stukje ná de aftiteling leuker en interessanter dan een groot deel van de film zelf. Dat zegt eigenlijk genoeg.

Leuk bedacht, maar helaas matig uitgewerkt en uiteindelijk behoorlijk teleurstellend.

Aardig, maar meer zoals je voor de allereerste keer naar een sushi restaurant gaat terwijl je er nog nooit van gehoord hebt.

Veelbelovend, met plezier bekeken, maar dan dat einde. Vond het daardoor zelf toch een beetje een lege huls. Jammer, had toch wel wat dieper gekund als je als film toch die afslag induikt.

Overall, een lekker avondje sushi op zn tijd is niks mis mee.

Tja, deze was niet echt m'n ding.

Aan de sfeer zal het niet gelegen hebben, voldoende aanwezig en ook goed mysterieus allemaal. Spanning vond ik na verloop wel minderen en in z'n geheel werd het langzaamaan wat saai.

2,5*

Bij mij werkte het wel al had ik dat niet verwacht.

Surrealistisch maar niet onbegrijpelijk. Backrooms begon als een broodjeaap verhaal op de site creepypasta, alvorens ontwikkeld te worden tot een langspeelfilm. De uitbater van een meubelwinkel ontdekt een doorgang naar een andere dimensie bestaande uit oneindig veel gele kamers met meubilair en allerlei spullen die op een aparte manier geschikt worden. Hij ontdekt bovendien dat niet alles vast en onbeweeglijk is. Het knappe is de vormgeving. Ruimte, geometrische vormen en de willekeurige plaatsing van voorwerpen in een ruimte zorgen voor ongemak en dreiging. Ook het gevoel dat die ruimte geen einde lijkt te hebben maakt het alsof je in een labyrintische nachtmerrie bent beland waaruit geen exit mogelijk is. Het is een dimensie met een eigen logica en een eigen wil. Parsons geeft flarden van een verklaring waardoor je net voldoende informatie denkt te hebben om er iets van te maken. ... Leuk ook die camera die soms door muren en plafonds lijkt te bewegen alsof materie niet bestaat. Je kan met zo'n ideeën makkelijk op je bek vallen als regisseur, maar deze jongeman brengt het er bijzonder goed vanaf en weet ondanks abstractie en surrealisme toch een coherente lijn door zijn film te trekken. 4*

Een eenvoudige foto met daarop lege, geel geschilderde kantoorgangen werd in het jaar 2019 op een of ander platform gepubliceerd en zorgde daar voor veel commotie. Er ontstond zelfs een fanbase die er een mythe van een parallelle wereld omheen bedacht. Het fenomeen werd nog groter toen Kane Parsons op Youtube een videoserie begon onder de naam Backrooms. Een reeks korte filmpjes die zich allemaal in de verlaten gelige en eindeloos doorlopende kantoorsetting afspeelden. Het succes van de filmpjes was voor Chernin Entertainment en A24 aanleiding om een speelfilm te financieren. Parsons werd aangetrokken als regisseur en debuteerde als zodanig met de speelfilm Backrooms.

Een speelfilm naar aanleiding van een hype. De vraag op voorhand is of een foto en een reeks korte filmpjes genoeg mogelijkheden bieden om de kijker 110 minuten lang te boeien. Het antwoord luidt ja. Tenminste als je niet op zoek bent naar actie en schokeffecten maar je genegen bent je naar een vreemde parallelle wereld te laten meevoeren, die samen met de personages te leren kennen en van een intens onbehaaglijke sfeer te proeven. Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve verbeelden de belangrijkste personages. De film besteedt ruime aandacht aan het wel en wee van de personages in de normale wereld en zorgt daarmee voor betrokkenheid bij hun avonturen in de parallelle wereld.

De backrooms bestaan uit eindeloze, verlaten gangen en ruimtes die met elkaar zijn verbonden. Geelkleurige wanden, vloeren en plafonds. Zoemend neonlicht. Een onnatuurlijke wereld. Een vreemde wereld. Een wereld die een gevoel van isolement en desoriëntatie oproept. Onbehaaglijk en spannend. Het zijn emoties die nog versterkt worden als de vormgeving steeds meer afwijkt van de norm. Alles dat in eerste instantie vertrouwd lijkt, blijkt bij nadere beschouwing veelal vervormd te zijn wat een surrealistische uitwerking heeft. De parallelle wereld verveelt nooit en blijft indruk maken.

Na afloop van de film toch wat teleurgesteld. Ik had had nog wel wat langer in die vreemde wereld willen vertoeven. Ik had er nog meer van willen weten. De film trekt zich helaas terug en laat de kijker met vragen achter en met de wetenschap dat hij nog lang niet alles heeft gezien. Jammer, maar begrijpelijk. Het is een manier om het mysterie te laten bestaan. Een manier om de creepypasta te laten voortduren. En het is uiteraard de manier om creatieve en financiële mogelijkheden verder te exploreren.

Backrooms is een goede film. Niet de meest schokkende horrorfilm aller tijden, maar zeker een van de meest sfeervolle. Het mysterie dat rond een bizarre parallelle wereld wordt opgebouwd is fascinerend en spannend en smaakt naar meer.