Meningen

Khechiche werpt een nuchtere blik op een geïntegreerde familie Algerijnen in de franse havenstad Sète. De wat zielig en zwijgzaam overkomende Slimane heeft heel zijn leven gewerkt voor zijn familie, maar dankbaarheid, respect en erkenning zijn niet weggelegd voor immigranten. Luister hierbij goed naar de vinnige dialogen van de blanke acteurs (de adjunct-burgemeester, de verzekeringsagente).

Vooreerst wordt kennis gemaakt met een op het eerste oog solidaire familie die ook haar problemen heeft : een ontrouwe zoon van Slimane (Majid), de gespannen verhouding tussen de maitresse van Slimane en de familie. Dan het project om een oude boot op te lappen en als restaurant te herscheppen. Ook daar zie je het contrast tussen de bureaucratische rompslomp en de meer pragmatische aanpak van de Algerijn. Maar hoe goed Slimanes bedoelingen zijn, hoe zeer hij zich inspant om aan iedereen te tonen dat hij iets kan bereiken in het leven, voor de blanke blijft de immigrant degene die zich tot zijn laatste adem doodwerkt of zoals hier doodloopt. Mooie symboliek eigenlijk. . Het is verder ook het real-life gevoel die de acteurs overbrengen die veel goeds doen aan de film.

Het eerste uur verliep tergend traag met lange en wat saaie dialoog, en ik vroeg me al af hoe ik het volgende anderhalf uur zou overleven. Maar van zodra het verhaal met de boot op gang komt, neemt de film een ware en zelfs adembenemende take-off die je niet meer loslaat. De ontdekking is de beeldmooie Herzi, die Slimane een warm hart toedraagt en hem als een vader ziet. De scène waarin ze een koortsig en zwoel buikdans-nummertje opvoert tegen de opzwepende muziek is simpelweg onvergetelijk.

Nogal slaapverwekkende reflectie over de zin van het leven en over het nemen van vrede met jezelf. Moeilijk te geloven dat een bitsige klootzak als Kowalski nog kan veranderen in iemand die om iedereen geeft. Hoe ouder je wordt hoe hardnekkiger vooroordelen in het onderbewustzijn blijven hangen. Dat Eastwood eerst de Aziaten als uitschot bekijkt en dan met zijn leven voor hen opkomt vind ik ongeloofwaardig. Mooi en goedbedoeld verhaal, maar moeilijk om in te geloven, en onhandig in elkaar gestoken met dialogen die ofwel nooit genoeg zeggen ofwel rond de pot draaien.

Vanaf 11 april in de bioscoop... maar nu reeds in het digitaal aanbod op TV.

Lijkt wel het Franse antwoord op "De Marathon" en "The Full Monty". Een groepje mannen met allen hun eigen problemen of zeg in dit geval gerust, losers, willen meedoen aan een WK synchroonzwemmen. Daarvoor moeten ze een rigoureuze training ondergaan. Van mopperende bierbuiken moeten deze mannen klaargestoomd worden tot gracieuze zeemeermannen.

Puur formulewerk en daardoor nergens verrassend. Er wordt voor de makkelijkste weg gekozen waardoor termen als "feelgood" en "crowdpleaser" zich opdringen. Best leuk om volgen, hoewel soms snel van de hak op de tak springende scènes, met de bedoeling om de vele personages evenveel aan bod te laten komen. De trainster in haar rolstoel is ook eerder irritant. Toch heeft de film ook heel wat leuks in de aanbieding: lekker komische interactie tussen de acteurs (vooral Poelvoorde is weer goed bezig), een deftige soundtrack en een goede finale. Eerstgenoemde films zijn veel beter en Le Graind Bain is niet meer dan een aardige variant.

Grappige film met een kitscherig tirolersfeertje. Dit wereldje van Anderson is een mengelmoes van Tirol, van opkomend nazisme, van art deco, en dan nog 's een vleug animatie ertussendoor. De erg creatieve en fantasierijke geest van Anderson klopte duidelijk overuren om zoiets te bewerkstelligen. En dit eigen eclectische wereldje werkt zoals het moet. Het voelt zowel sprookjesachtig aan als dicht bij de realiteit.

Het verhaal op zich, hoe een piccolo het tot hoteleigenaar geschopt heeft , is op zich zelfs redelijk oninteressant, maar de manier waarop het verteld wordt (met droge humor) en gepresenteerd wordt (met veel kleur en in een aspect ratio uit de jaren '30 om het tijdskader te versterken), verheft dit eenvoudige verhaaltje tot een knetterende show. Kleur in de beelden, kleur in de personages. Het lijkt me wel dat Anderson heel goed begrepen heeft waar het in film om draait en daarom is het echt een Anderson grand cru.

Geweldig duo Fernandel en Gino Cervi in deze goedlachse komedie voor jong en oud met enkele geslaagde grappen ( de ijsblokscène ). Fernandel en Cervi konden het blijkbaar goed vinden met elkaar want ze werkten al vanaf 1952 samen voor de Don Camillo films. Dat zie je ook aan de leuke interactie tussen twee acteurs die hun dialogen perfect op elkaar afstemmen.

Opgelet : het is nodig om eerst deel 1 te zien vooraleer hieraan te beginnen. De familie Bettoun is naar de VS uitgeweken, zoon Maurice heeft de teugels in handen en handelt in cocaïne met een gemene drugsbaron, gespeeld door Christopher Walken. Ook hier neemt Hanin het hele scherm in met zijn présence. Een 14-jaar jonge Alexandre Aja (of Jouan-Arcady zoals hij heet), speelt een rol als de kleinzoon van de mafiabaas.

De film is wat groter opgezet dan het eerste deel en jat overduidelijk van andere gangsterfilms zoals Scarface (helikopterscène). De elementen van deze film zijn net dezelfde als het eerste deel en zorgt echt wel voor weinig verrassingen. Lange fuif op het landgoed, enkele verraders binnen de familie, stuklopende relaties, tot en met de zwarte flik die hen op de hielen zit. Is dat een probleem? Allerminst, want zoiets verwacht je toch van een misdaadfilm? Evenwaardige sequel.

En het is er van gekomen. Het is wat je kan verwachten van een klassieke maffiafilm : eergevoel en verraad slaan de maat. Regie is voor rekening van Alexandre Arcady, talentvolle man met heel wat andere misdaadfilms op zijn rekening en tevens vader van horrorfilmregisseur Alexandre Aja.

Le Grand Pardon speelt zich af in het hart van een Joodse familie, de Bettoune en klanleider Raymond, door een imposante Roger Hanin gespeeld, die dominantie en arrogantie uitstraalt.

Het begin is een 30-minutenlange scène op een doop. Alle personages worden voorgesteld. Het lijkt een gewone gelukkige familie. Schijn bedriegt. De eerste scheuren zijn er al. De rivaliteit tussen de zoon en de neef en de inmenging van een Franse gangster die de ondergang van de Bettoune-klan gezworen heeft, zal het gelach van de eerste 30 minuten vlug doen verstommen. Meeslepende misdaadfilm zonder grote originaliteit maar met sterk acteerwerk.

Best een harde noot om te kraken deze film van Sorrentino. Ik ben dan ook een kijker die altijd probeert te doorgronden wat de film wil vertellen, en hier wordt niks cadeau gegeven. Uiteindelijk is de boodschap eenvoudig maar zit bedolven onder een lange reeks reflecties waartussen geen echt verband lijkt te zijn.

Jep blijft een wat mysterieus figuur waarvan we weinig meer te weten komen dat hij een mislukt schrijver is en de koning van het nachtleven. Hij blikt terug op zijn bestaan en het lukt hem ergens om het futiele, het oppervlakkige te scheiden van wat het leven echt belangrijk maakt. En hij maakt ook wel lol in het nachtleven, maar met de overtuigde glimlach van een wijze oude man die de onbelangrijkheid van dit alles inziet. Drie scènes hebben me in de film getroffen : de tirade tegen Stefania, die ondanks haar pronkerige taal een weinig glorieus bestaan heeft geleid, de botox-sessies waarbij elke klant 700 euro neersmakt voor een halve minuut behandeling en de oude non ("La Santa") die de zin van het leven heeft gevonden in extreme eenvoud en soberheid. .

Het voelt lang aan allemaal maar gelukkig werd de wat slaperige inhoud gecompenseerd door onaards mooie beelden en een vleug surrealisme ( de flamingo's ). Een film die je na de kijkbeurt even moet laten bezinken.

Een vrij ongewone western, dat is het eerste wat opvalt. Eentje die zich in de sneeuw afspeelt tijdens de "great blizzard" van 1898, met goede rollen van Trintignant en Kinski. Nu heeft Kinski veel te danken aan de unhappy end waardoor zijn duivelse aanwezigheid verder blijft spoken samen met de muziek van Ennio Morricone. De film bevat een rauwe sfeer, voor die tijd bloederige scènes en een desinteresse voor humor. Het einde zal wellicht bij velen als het sterkste punt van de film gezien worden maar ik kan me ook inbeelden dat niet iedereen daar van zal houden. Ik had zelf liever ook Kinski zien vallen .

Voor mij één van de beste komedies ooit gemaakt. Met een magistrale De Funès in één van zijn bekendste rollen. De grappen en grollen volgen aan sneltempo en de combinatie met Bourvil (hun kibbelsessies) is natuurlijk het summum. Dat was trouwens ook het geval in Le Corniaud. Van langdradigheid is hier geen sprake want deze komedie zit ook vol actie ... Een gebouwenschilder en een dirigent helpen enkele Engelse piloten die pal in hartje Parijs geland zijn met hun parachute Die scène waar hij bij die Duitse officier in bed ligt is goud waard en dat is slechts één van een lange lijst hilarische momenten in dit meesterwerk voor de lachspieren. Denk dat ik die film intussen wel tien keer heb gezien.

Films met de Funès waardeer ik doorgaans vrij hoog. Vind hem één van de allerbeste komieken ooit. Maar ik geef toe .. Les Grandes Vacances zit niet bij de top. Een schooldirecteur wil het Engels van zijn zoon Philippe bijschaven tijdens het de grote vakantie, terwijl de dochter van een rijke Schot naar Frankrijk komt om dezelfde reden. Maar de jongeren hebben andere vakantieplannen en tot grote verontwaardiging van hun families worden ze ook nog eens verliefd. De Funès verrast niet echt met zijn autoritair energiek typetje. Hij doet wat hij moet doen. De beste scènes komen er wanneer De Funès er alles aan doet om de plezierboot waar zijn zoon op zit, een halt toe te roepen. Weer moeten lachen wanneer hij daar in een veel te groot matroospak opduikt. De grappendichtheid was net te laag om van een topper te spreken. Kleine 3,5*

Typisch Amerikaanse film over het leven in een klein Midwest stadje. Curtis is de enige die nog iets bijdraagt aan de film en charisma had ze wel. Howell heeft een boontje voor Curtis maar wil vooral weg uit Grandview om zijn "Amerikaanse droom" waar te maken. Ik vond dat Howell niet al te enthousiast acteerde. Swayze speelt zoals bijna steeds in zijn films de stereotiepe bad boy boerenkinkel. Het wordt nog wel leuk wanneer hij met een bulldozer zijn overspelige vrouw en haar minnaar een lesje wil leren, maar verder is dit een op en top reclamefolder voor het leuke leven vol mogelijkheden in Amerika. Deze film is extreem moeilijk te vinden maar stond toch al lang op mijn verlanglijst door het tot de verbeelding sprekende acteurstrio. Helaas toch maar matig.

Scandi-licious!

Super! Goede bizarre film met een lichte fantasy-insteek die het gevoel van een eigentijds sprookje teweeg brengt. De titel Gräns verwijst niet zozeer naar Tina's job als grenscontroleur, dan wel naar de grens tussen het menselijke en het dierlijke dat heel de film door verkend wordt. Je hebt mensen, je hebt dieren en je hebt iets dat daartussen ligt. Dat is dan Tina, en de vreemde figuur Vore die op haar weg komt. Het perfecte midden tussen mens en dier wordt met veel overtuiging geacteerd trouwens.
Het ligt allemaal op de grens van het weerzinwekkende en ik moet zeggen dat sommige scènes vrij "disturbing" waren. Ja, onder andere de pijnlijke copulatie maar ook dat hele misdaadverhaaltje rond de pedofilie met baby's . Is de mens niet het grootste beest onder haar laagje beschaving? Wellicht niet ieders ding maar ik vond 'm prima! De anders best sexy milf Eva Melander is on-her-ken-baar

Socialistisch pleidooi voor staking. Steinbeck is wat Emile Zola is in Frankrijk, een voorvechter van het gewone werkvolk. Hij maakt in Grapes of Wrath brandhout van de California dream, "land of milk and honey", waar alle problemen opgelost worden. De wildste dromen van de Joads veranderen snel in ontgoochelingen wanneer ze de realiteit zien : opvangkampen met uitgehongerde kinderen, een aanbod van arbeid dat hoger is dan de vraag, boerderijen die meer op concentratiekampen lijken, corrupte agenten die onder een hoedje spelen met rijke landeigenaars en opa en oma die onderweg het loodje leggen nog voor ze hun bestemming bereiken . Niet bepaald wat ze voor ogen hadden. De film ligt ergens tussen sociaal drama en roadmovie (de route 66) en toont echte mensen. Ze zijn arm, hebben niks, maar proberen er met de kracht der wanhoop toch iets van de maken. De film kwam traag op gang maar na afloop had ik het aangename gevoel dat ik zonet een erg goede klassieker had gezien die ik onder geen beding gemist zou willen hebben.

Life in space is impossible

Een woord : geweldig! Baanbrekende film toch wel, waarin het gebrek aan controle over de eigen bewegingen bijna even enerverend aanvoelt als bij de personages. Alles draait om de verpletterende visuele beelden; ik vraag me af wat sommigen nog nodig hebben om onder de indruk te raken. Teveel azijn gedronken? Dit is misschien tot nu toe wel de enige film die de kijker met behulp van point-of-views van in het ruimtepak laat aanvoelen hoe beangstigend en desoriënterend het tuimelen in de ruimte is. Ik zeg u dat dit een meesterwerk is. Ook meesterlijk is dat het dan nog ook anderhalf uur weet te boeien. Thumbs up, dit was de beste filmervaring in tijden.

Niet veel anders dan de gemiddelde Liam Neeson flick. Ik vraag me af waar dit grote budget naartoe is... loon van Ryan Gosling? Want naast een uiterst clichématig verhaal krijg je ook slordig gefilmde actiescènes. Springt van Bangkok naar Kroatië zonder dat je maar een beetje buitenlandse flavour oppikt. Laat dan maar aan de Bondfilms over. Wat overschiet is een verstand-op-nul actiefilm zonder verrassingen die van me afgleed als water op een eend. Zwak.

Blijft knap. Chaplin vond Hitler maar een grillige kleuter zoals hij hem neerzet, vooral in die scène waarin hij om de tien seconden wat anders wil doen. Altijd lachen ook met dat nepduits. Great Dictator is ook een sterke spotprent op de bekrompen dictator en het opkomend Nazi Duitsland. Die namen alleen al bvb Garbich (garbage) De repressie tegen de Joden was bij het maken van de film al volop aan de gang en goed genoeg gekend, net als de werkkampen die al vanaf 1933 in werking traden; het was voor de mensen niet zo moeilijk om te raden hoe het zou escaleren. De Joodse barbier vond ik een leuk personage; die scène met die munt in de pudding was wel leuk maar ook de openingsscène waarbij Chaplin omgekeerd vliegt met die officier. De film is vooral verhalend maar behoudt ook de heerlijke slapstick die de vroegere Chaplins maakten en eindigt met een boodschap die om menselijkheid en redelijkheid smeekt. Great Dictator was heel de oorlog lang een "verboden film" in europa.

Viel me licht tegen, mede door de onredelijke lengte. De hele voorbereiding van de ontsnapping duurde veel te lang en door de vele personages vond ik dit allemaal niet zo boeiend; pas vanaf de ontsnapping zelf wordt het spannend en toont de film van zijn beste kant. Het pluspunt is dat de film amper een happy end kent wat ik niet had verwacht. Heel wat acteurs passeren de revue met McQueen als de "Cooler King" die niet opziet tegen de isoleercel en een aan claustrofobie lijdende "Tunnel King", gespeeld door een nog snorloze Charles Bronson. Garner en Coburn vond ik dan weer tegenvallen. Wat de gevangenen in hun hele onderneming vergaten, was dat de Duitse staat zelf een grote openluchtgevangenis was...

Vond dit maar matig. De excentrieke sfeer herinnert aan de decadentie van de twintiger jaren en de moderne muziek doorheen de film moet dit toegankelijk maken voor iedereen. Want jaren '20 muziek in een film die resoluut op een jonger publiek mikt kan natuurlijk niet. Maar ik vind het toch niet geslaagd. De melige romantiek tussen DiCaprio en Mulligan spat nooit echt van het scherm en Maguire komt over als een wat overbodige tussenpersoon die nooit echt tot zijn recht komt. Het personage van Gatsby, die het van schrijnende armoede geschopt heeft tot overvloedige rijkdom symboliseert eigenlijk de cliché "American Dream" uit die tijd die een tragische wending aanneemt. Zeer mooie beelden soms, maar helaas vreselijk kitscherig. Beetje Disneyland jaren '20.

Goede avonturenfilm over een waar gebeurd historisch feit tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Een groep saboteurs, onder leiding van James Andrews, krijgen de opdracht om een trein te kapen tussen Atlanta en Chattanooga, waarbij ze communicatielijnen moeten doorsnijden en bruggen moeten opblazen Maar de strijdlustige bestuurder van de "General" zit hen op de hielen, vastbesloten om hen een halt toe te roepen. Alle scènes met de treinen waren goed gefilmd en het zonnige Georgia met zijn landelijke stadjes komt goed over. Er zijn hier geen good en bad guys. Als kijker kies je dus zelf wie je het liefst ziet "winnen". Beide partijen strijden voor hun overtuigingen. Met in de hoofdrol Fess Parker, een man die in de jaren 50 niet weg te denken was uit Disney films (o.a. Old Yeller, Davy Crockett), in de rol van James Andrews.

Ik kan niet zeggen dat het me tegengevallen is. Het is een opvolging van sketches met een korte vakantie als rode draad. Gewoon achterover zitten, niet teveel denken en je kan er nog mee lachen ook. Candy vond ik hier het best of het nu al waterskiënd is of met een kale beer die hem op de hielen zit , als komiek steelt hij de show. Aykroyd is niet aan mij besteed en de nog jonge Annette Bening maakte hier haar debuut als irritante vrouw van Aykroyd. Maar uit de stal van John Hughes vond ik toch "Planes, Trains & Automobiles" een stuk beter, al keert het idee van twee venten die elkaar niet kunnen uitstaan hier ook terug, en al is Hughes himself de bezieler achter deze komedie.

De eerste vliegtuigpiloten, vooral oorlogsveteranen, waren ware helden. In het begin van de jaren '30 verdienden ze de kost met het uithalen van gevaarlijke stunts als vermaak. De film keert met passie en entousiasme terug naar deze boeiende periode, waarin een vliegtuig nog voor spektakel zorgde, de hemel een plaats van vrijheid was en de vliegeniers de helden van het moment waren maar doorgaans erg jong stierven.

Wie een boontje heeft voor vliegtuigen en allerlei acrobatische toeren, zal hier beslist plezier aan beleven want de luchtshots zijn fantastisch. Wingwalks, loopings en zelfs crashes werden zomaar voor het publiek gesimuleerd. Een spectaculair verhaal heeft de film zeker niet en de toon schippert wisselvallig van schalkse humor naar pijnlijke tragedie; als hulde aan de vroege vliegeniers vond ik The Great Waldo Pepper echter een erg mooi gebaar. Redford draagt de vliegpassie goed over en de (bij)rol van Sarandon was opvallend. Net als het wat vreemde einde. Ruime voldoende.

Avontuur en fantasy op de Chinese Muur. De kleurrijke esthetische cinema van Yimou Zhang en de Amerikaanse hersenloze actieflick worden dooreen geklutst voor een film die weliswaar entertainend is, maar nergens echt "thrilling" is voor de filmliefhebber. Wanneer je Matt Damon ziet aanrukken en die niet al te beste CGI schepsels aan de voet van de muur komen, is de teneur duidelijk. Shoot the clichés.

Het is intussen de zoveelste poging van Aziatische filmmakers (met wisselend succes) om de Amerikaanse markt te veroveren maar ik vind dat dit soort cinema vooral zichzelf moet blijven.Voor het niveau van Zhang was dit erg ondermaats.

Schitterende film. Hartverwarmend, leuk en meeslepend. Nochtans geen echt uitzonderlijk verhaal maar wel gedragen door twee geweldige hoofdrolspelers die twee fundamenteel verschillende persoonlijkheden vertolken. Psychologisch en moralistisch wordt het niet teveel, ondanks een sluimerende sombere toon over eenzaamheid en racisme die de gezelligheid van het samenzijn van deze twee mannen sporadisch even onderbreekt. De humoristische dialoog is heerlijk. Een film kan zonder meer geslaagd zijn door op veel vlakken eenvoudig te blijven. Misschien mocht er nog wat meer couleur locale in om het volledig af te maken (the deep south) maar in ieder geval een dijk van een film. Ik ga toch naar 4,5*

PS/ Gaat de jeugd niet meer naar de bios? We zaten met zijn zessen in een zaal van 200 plaatsen! En dan nog expres vroeg vertrekken omdat ik dacht dat de zaal misschien uitverkocht zou zijn.

Typisch een film die om de verkeerde redenen afgebroken wordt door sommigen. Je kan de film ook onmogelijk goed vinden als je de diepere betekenis er niet van ziet. Ik vond dit een sterke en gedurfde film die toont dat de regisseur zijn bronmateriaal goed begrijpt. Gawain wordt tijdens zijn tocht naar de Groene Ridder getest op zijn ridderlijke deugden. De inbezitname van de gordel is daarin heel belangrijk, omdat hij hier zwakheid vertoont ("you are no knight"). Verleiding, hebzucht en lafheid horen hier niet thuis en bestraffen zijn lot.

De reuzinnen mogen "out of context" lijken, maar schetsen een wereld waar heidendom en Arthuriaanse legende zich vermengen met vroegchristelijke symbolen zoals kruizen en koningskronen die doen denken aan aureolen van heiligen. Nog opmerkelijker vond ik dit een vroege uiting van humanisme. Waar de middeleeuwen de mens als een instrument van god zagen, is Gawain een man die zijn lot tegemoet gaat door zijn eigen keuzes. Keuzes die bepalen of hij op het rechte pad blijft of een noodlottig pad zal volgen.
Veel schilderachtige taferelen ook, soms echt wauw, zoals wanneer Gawain aan de groene kapel aankomt, of met die reuzen. Opnieuw een prima film van het kwaliteitslabel A24.

Mirakels van de groene mijl...

Blijft een goede film, hoewel net wat te lang naar mijn zin. Een sadistische cipier, een zwarte reus met genezerskrachten, het muisje Mr Jingles, .. maken deel uit van het kleine wereldje langs de groene mijl, beter gekend als death row. De film wordt in een lange flashback verteld door Paul Edgcombe, de verantwoordelijke cipier. Hij vertelt een verhaal van dood en van mirakels, van straf en gerechtigheid, van pijn en geluk. Er lopen heftige gevoelens door de film, de sfeer is apart, en daar schuilt ook de geheime formule voor de populariteit van deze film. Het lekker simpele zwart-wit oftewel goed versus slecht motief waarbij je niet al te diep moet nadenken, doet het altijd goed. Ik vond het hier eerder een zwakte. The Green Mile is aangrijpend en magisch en het is vooral sterk geacteerd. Hanks en Duncan uiteraard, maar ook Sam Rockwell mag niet vergeten worden.

Grauwe film over een rockbandje die getuige zijn van een moord door neonazi's. Die laatste zijn echter niet van plan om hen levend te laten wegkomen. Spanning is er wel voldoende... geen bovennatuurlijke fenomenen ditmaal maar bruut geweld op één vaste locatie. Het geweld komt in korte opeenvolgende vlagen en is vrij bloederig. Hier en daar enkele dommigheden : je bloedhonden in het Duits trainen lol en nog straffer : iemand zijn wonden binden met TAPE ... Saulnier zorgt net als in Blue Ruin voor visuele schoonheid en zweverige ambient, die ongetwijfeld zijn merk zullen worden. Stewart in een erg ongewone rol en Poots irritant zoals steeds. Door de stijlvolle afwerking en de goed opgebouwde spanning toch een mooi cijfer.

Beetje een Deep Impact anno 2020. Toch een stuk beter dan wel. Het vervreemd gezinnetje dat uit elkaar getrokken wordt door de chaotische situatie vond ik best zijn vruchten afwerpen bvb wanneer de zoon ontvoerd wordt en de moeder op straat achtergelaten wordt. Sterk moment! Ook de deur staat helaas wijdopen voor een overkill aan sentiment dat op het einde welletjes begon te worden. Realistischer? Ja en nee. De hele panieksituatie wel, maar een dergelijke impact overleeft de mensheid niet. Er is gewoonweg geen eten en drinken meer en normaal gezien zijn er ook dramatische klimaatgevolgen. Maar goed, ik vind het al positief dat de film de wetenschappelijke nonsense uit de weg ging, iets wat Deep Impact (2*) niet deed.

Mooi sprookje, dat tot één van de topmomenten uit mijn jeugd behoort. Wat heb ik gezeurd aan mijn vader destijds om hem in de videotheek op VHS te mogen halen

Het verhaal is erg origineel... je moet er maar opkomen op die koddige beertjes die in contact met water veranderen in kleine monstertjes. Er is een hartverwarmende familiale kerstsfeer in deze film verwerkt die weinigen onberoerd zullen laten. Er is een brokje tederheid met Gizmo, een beetje magie, leuke humor en dan een vleug spanning (die misschien toch niet voor de allerkleinsten zijn). Geniale film die ik iedereen kan aanraden. Ideaal is om hem te bekijken met de kinderen tijdens de kerstdagen.

Zeker een mindere in vergelijking met het origineel. Het eerste was sprookjesachtig, dit is eerder een schaamteloze uitbuiting van het originele idee. Om één of andere reden zet de film sterk in op een Looney Tunes factor, waardoor het tweede deel van de film gestript wordt van enig verhaal en de Gremlins een grote freaky show neerzetten. Veel verhaal heeft de film niet; wel een paar leuke vondsten zoals de film die plots onderbroken wordt waarna Hulk Hogan erbij geroepen wordt. En entrepreneur Clamp is een parodie op Trump maar dan wel sympathieker. Zoals mijn voorganger al zei, eigenlijk is dit inderdaad een onnodig vervolg al kijkt het wel makkelijk weg en krijg je meer monsteractie.