Meningen

Tot ver in de film vond ik het allemaal prima, maar op een gegeven moment boeiden de ontwikkelingen me minder, en vond ik het hele Otto/piloten-verhaaltje en het toeval wat minder interessant.

Later, tegen het einde bij het Finse meer, werd het wel weer even mooier en spannend, maar alsnog vond ik het hele toevalselement wat gekunsteld aandoen. Ik had in ieder geval niet een ‘nu valt alles prachtig op zijn plek’ ervaring, zoals je soms hebt bij films.

En misschien ben ik flauw en romantisch, maar ik had toch liever een happy end gezien.. Wat iemand anders hier al zei, dat heeft deze film nodig om echt impact te maken.

Verder een ingetogen, mooi geschoten film, die denk ik wel nog een kijkbeurt(en) nodig heeft om 100% te vallen.

Kleine 4*

Heb eigenlijk nog nooit iets van Spider-Man gezien, maar dit leek me wel wat (hoewel ik eigenlijk nu pas zie dat de reeks met Toby Maguire hier hoger beoordeeld wordt).

Andrew Garfield is een leuke knul, en hoewel hij eigenlijk wat jong lijkt voor zijn rol doet hij het toch heel behoorlijk.

Het verhaal zelf is soms wat hak-op-de-tak, en vooral het begin met het transformatiegedeelte ging wat snel allemaal. Vond ook de badguy-lizard wat matig uitgewerkt. Bereikt hij zijn doel door gewelddadig dood en verderf zaaien?

Maar afgezien van wat minpuntjes hier en daar (die moeilijk te omzeilen zijn in een film over 'mad science' die toch realistisch wil blijven aanvoelen) vond ik het toch vooral een heel entertaining film. Het is leuk dat er wat grappige knipogen inzitten, dat korte stukje in de bibliotheek bijvoorbeeld, en Peter Parker die in afwachting van de Lizard een spelletje speelt op zijn telefoon.

Leuk gedaan was ook even het first person perspective, jammer dat dat maar een paar seconden was. Zo zitten er meer mooie shots en toffe dingen in, die allemaal net wat te kort zijn om echte indruk te maken, best jammer. Kan je van de film zelf trouwens niet echt zeggen, het is wat aan de lange kant, maar kom uiteindelijk toch wel uit op een kleine 4*.

Nadat ik hem jaren geleden eens gezien had, en er bijna niks meer van wist te herinneren nog eens gekeken.

Vond hem erg goed, alles kwam uiteindelijk mooi bij elkaar, spannende climax, grappige situaties, schrijnende situaties. Twijfel erg tussen 4 en 4.5*. Zonder twijfel een goede film, maar was op sommige momenten toch niet helemaal perfect voor me. Ik vond het af en toe een tikje irritant, door de rol van de moeder, en het plotje tussen Jane en haar buurjongen. Vond ook de beroemde scene met het plastic zakje nogal vervelend. Het is een sterk beeld, want ik heb deze film dus jaren geleden eens bekeken, en altijd als ik een zwevend zakje zie moet ik eraan denken, maar toch, vind het een ietwat pretentieus en irritant gegeven.

Kan m'n vinger er niet helemaal opleggen, maar sommige dingen doen het toch niet helemaal voor me. Misschien omdat de film zich best wel presenteert als zwarte komedie, maar dan had ik toch meer humor willen zien. Het neemt zichzelf net iets te serieus.

Door ergens een (trouwens prachtig) dramatisch muziekje onder te zetten kan je elke scene wel dramatisch en betekenisvol maken. Iets te makkelijk soms.

Maar goed, verder wil ik niet al te negatief zijn, nog steeds erg vermakelijk, spannend, en ontroerend om naar te kijken.

4*

Mweh. Ik ken het echte verhaal vrij goed, en ik vind het vooral onbegrijpelijk dat er zo'n vriendelijk ogende en knappe vrouw gecast is als Gertrude. De echte Baniszewski zag eruit als een uitgemergelde tokkieheks, en dat lijkt me nogal veel toevoegen aan de kijkbeleving. Ze is in de film een vrouw die af en toe streng is, maar walgen deed ik niet van haar, laat staan dat er echt dreiging van haar uitging. Een super gemiste kans, die de film echt punten kost.

Ook de rest van de film vond ik vaak te luchtig van toon, met brave kerkscenes, luchtige 60's deuntjes en een hoop kinderen. Het gevoel dat ik krijg als ik over deze gruwelijke zaak lees komt totaal niet overeen met de kijkervaring van deze verfilming. Wellicht valt de andere verfilming over deze zaak (The Girl Next Door) wat meer bij me in de smaak. In ieder geval ben ik totaal niet tevreden met de toon en de stijl van deze film. Wat volwassener, rauwer en enger dat moet gewoon met een verhaal als dit, want nu is het bijna een soort kinderfilm met af en toe een beetje torture. Het gemiddelde hier verbaast me dan ook nogal.

Acteerwerk van Page is aardig, hoewel ik (ook) haar niet bijster geschikt vind voor haar rol.

zeer magere 2,5*

I just think it’s essential to listen to black voices right now

Ik had hier op basis van de eerste 10 minuten meer van verwacht, maar ik vond het eigenlijk best wel saai en gezapig. Zeker dat familiegedoe en dat met zijn moeder had van mij echt niet gehoeven.

Alles rondom het boek was op zich wel vermakelijk, de film snijdt best een interessant punt aan, maar het had wat mij betreft scherper en humoristischer uitgewerkt kunnen worden. Er zitten een aantal geinige uitspraken en observaties in over ‘zwarte’ literatuur en hoe (vooral) de witte mensen dat graag willen lezen, maar de rest van de film eromheen vond ik wat magertjes. Heb het met verveling uitgekeken.

3*

Erg van genoten. Het jaren 50-sfeertje, de leuke liedjes, het geweldige tapdansen van Gene Kelly. Het verhaal zelf kon leuker, maar eigenlijk was dat bijzaak. Zelfs de wat oubollige grapjes ('nice dress you almost have on') konden me bekoren. Erg leuk ook, dat stuk met het getekende decor. Op het laatst wordt er nog even uitgepakt, en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen dan allemaal wat te gortig wordt, maar ik vond het erg leuk.

Wil zeker meer van dit soort films zien!

4*

De film doet een best goede poging tot het hebben van flair, door middel van los camerawerk, kleurtjes, muziek en een beetje een Wolf of Wall Street-sfeertje, maar het verhaal zelf wordt eigenlijk nergens héél interessant of entertaining. Dat kan ook liggen aan het onderwerp waar ik nooit zoveel feeling mee heb en dat toch altijd bestaat uit dezelfde dingetjes die je wel vaker gezien hebt, maar ook aan het ontbreken van ook maar enige spanning of diepgang, juist omdat alles zo luchtig wordt gehouden.

Tom Cruise is prettig om naar te kijken en het wordt nergens echt saai, het heeft wat vermakelijke scènes, maar kan niet zeggen dat ik het een uitblinker vond. Daarvoor is het toch net iets teveel categorie Wolf of Wall Street-achtig waargebeurd, maar dan gewoon veel minder leuk.

3*

Als puber uiteraard vaker gezien, en het was echt veul slechter dan ik me herinnerde. Vind het zelfs best apart dat deze film zo populair is (ook hier op MovieMeter) en zelfs een hele reeks gekregen heeft, want verdienen doet hij het niet. Het grootste euvel is dat vrijwel alle personages verschrikkelijk zijn. Hoewel Biggs nog wel een aardig goed acteur is - geloof het of niet.

De scenes tussen Heather en Oz behoren tot de saaiste en tenenkrommendste uit de filmgeschiedenis. Echt een vreselijk plotje.

Om nog maar niet te spreken van die verschrikkelijke Kevin en Tara Reid, waarvan het een raadsel is waarom ze op haar 41e nog gecast is voor deze film.

Nee, het is een zooitje losers bij elkaar, en niet op een leuke manier.

Het script is zwak, cliché, de leuke grapjes zijn op een hand te tellen. Ze komen bijna allemaal van de momenten met Jim en zijn vader.

Vantevoren dacht ik deze film 3* te gaan geven, maar het wordt niet hoger dan een schamele 2*

Alsof deel 1 gisteren nog niet genoeg was, ook dit deel maar weer gekeken. Ik had in mijn hoofd dat deze nog wel leuker was, maar neen.

Eigenlijk blijft alles staan wat ik schreef over deel 1, (vreselijke personages, leuke grappen op een halve hand te tellen) alleen dit deel is nog meer random qua puberale gebeurtenissen. Echt een vreselijk zwak script.

Kleine pluspuntjes voor Finch, Michelle en de vader van Jim.

1,5*

Nare film, en niet alleen voor de obvious reasons.

Heel het persoontje van Patrick plus alle personen en omgevingen zijn echt vreselijk, met als hoogte- (eigenlijk dieptepunt) het gedoe over de visitekaartjes. Walgelijk, ik dacht, waar kijk ik naar. Zal vast schertsend bedoeld zijn, maar alsnog.

Eigenlijk is niks echt spannend of boeiend, tot het moment met de kettingzaag in het trappenhuis. Dat was wel een 'mooie' scene. Alles daarvoor was eigenlijk alleen ergerniswekkend.

Het moment vanaf het katje bij de geldautomaat, de politieauto's die hij opblaast en het moment dat hij van een koele psychopaat ineens veranderd in een huilend wrak en alles opbiecht aan zijn advocaat; ik hoopte hard dat het een droom was waaruit hij snel wakker zou worden, want anders zou het toch al te belachelijk zijn.

Maar nee, de film werd er weer eens een met een rare twist, de detective komt niet meer in beeld, het huis van Paul Allen is ineens totaal anders en voor je het weet is het afgelopen. Alles is blijkbaar weer eens niet echt gebeurd, of niet als zodanig? Hou normaal gesproken wel van dat principe, maar of ik heb teveel dergelijke films gezien, of het was in dit geval gewoon totaal slecht uitgewerkt, want ik bleef alleen maar zitten met een groot wtf-gevoel.

Humor heb ik er overigens niet in kunnen ontdekken, of ik heb het allemaal met totaal verkeerde ogen zitten bekijken.

Acteerwerk was af en toe een pluspunt, maar verder, vooral achteraf, maar een tegenvaller. Denk dat ik, als ik hier sommige recensies moet geloven, het boek maar eens moet gaan lezen.

2,5*

Nou, het was niet best. Sterker nog, ik vond het een verschrikkelijke film. Het is even leuk om te zien hoe ze er nu uitzien, maar dat is dan ook alles. Naast misschien 3 (!) dingetjes die wel leuk gevonden waren.

Dingen komen ten eerste nogal geforceerd terug ('Stiflers Mom', 'One time at bandcamp', Jim en zijn vader met de vieze boekjes, luie cameo's), en jammer ook dat ze niet de humor uit meer volwassen onderwerpen konden halen. De jeugd die destijds naar American Pie keek is zelf nu ook opgegroeid, maar het lijkt er niet op dat de makers daar rekening mee hebben gehouden.

Nou hou ik ook totaal niet van misverstand-komedie, en komedie die gestoeld is op het misgaan van dingen en vieze dingen, en dan heb je aan deze film een hele slechte. Een hoop comic value moet ook komen van die afgrijselijke Stifler, het irritantste personage ooit, die de film echt grondig weet te verpesten.

Grootste euvel is dat er nauwelijks aandacht besteed is aan een degelijk script, alles hangt weer van met de haren bijgesleepte plotjes en misplaatst drama aan elkaar. Ook de cameo's van personages uit deel 1 en 2 en de manier waarop dingen bij elkaar komen of afgewerkt worden zijn ontzettend lui. Daar komt bij dat de meeste personages nog steeds extreem onboeiend zijn.

Naief van me te denken dat met de volwassenwording van de personages de film ook volwassener zou worden.

Misschien dat het voor de liefhebber van het genre nog niet eens zo slecht was (en ik hem vast VEUL te serieus beoordeel met dit hele epistel), maar mij heeft ALLES me zo gestoord, en er zat zoveel onbenut potentieel in, dat ik gewoon maar 1* ga geven.

En nu ga ik Citizen Kane kijken ofzo, in GODSNAAM.

Het is aanvankelijk even inkomen, omdat de structuur wat verwarrend werkt. Ook de voice over is erg irritant en niet om aan te horen. Maar na ongeveer 25 minuten valt het geheel wel op zijn plek en wordt het best wel een vermakelijke film

Ik hou wel van dit soort gloomy guys, ik herken veel in die houding, dus dit sprak mij misschien meer aan dan sommige anderen.

Geen topper verder, echt grappig is het meestal niet, maar het is lichtjes creatief en best wel onderhoudend en leuk gedaan dat je ook de echte personages ziet, alsof het een soort documentaire is. Helemaal met de Lettermanfragmenten levert dat wel iets leuks op.

3,5*

Sfeervolle film in een altijd interessant tijdperk. En ik ben vooral ook gaan kijken om de cast, Kate Winslet en Saoirse Ronan samen in een film leek me het bekijken waard.

Qua films over ontluikende romantiek en seks tussen twee vrouwen deed het me vooral denken aan Carol, en ik moet zeggen dat ik het bij zowel die als bij deze film niet zo geloofde. Het personage van Kate Winslet weet niet tot nauwelijks te ontdooien waardoor je je vooral afvraagt wat Charlotte precies in haar ziet.

Persoonlijk heb ik ook nooit zoveel met van die liefdes die zich vrijwel zonder dialoog ontwikkelen en vooral bestaan uit steelse blikken en veelbetekenende stiltes. En dan vond ik de uiteindelijke seksscènes ook net wat te plat en expliciet.

Maar goed, los daarvan is het een heel aardige film die toch wel heel de speelduur weet te boeien. Veel sfeer, fijne tijdsgeest en met wat understated commentaar op de positie van vrouwen in die tijd.

3,5*

Heb me kostelijk vermaakt met deze film uit mijn geboortejaar! Soms omdat het echt grappig of spectaculair was, soms door de lulligheid en de opmerkingen die vaak toch wel op de lachspieren werken.

Het is echt zeldzaam slecht geacteerd. Toch typisch, dat acteerstijltje in oudere Nederlandse films, met die vreselijke nasynchronisatie. Je zou zeggen, er worden professionele acteurs gebruikt die heus wel iets kunnen, maar waarom alles er dan zo lullig en opgelezen uitkomt is me een raadsel.

Er zitten wat leuke dingen in, zo is het begin met het lijk en de rondvaartboot best aardig gedaan, en natuurlijk alle achtervolgingen waar best nog wat serieus toffe actie bij zit.

En het plot lijkt zo klaar als een klontje, des te leuker dat er dan ineens toch nog een twist inzit op het einde.

Ja, m'n beoordeling groeide naarmate de film vorderde. Eng is het natuurlijk niet, grappig des te meer.

3,5*

Ik had nooit zoveel met Amy Winehouse, niet mijn soort muziek ook. Desondanks toch schrijnend om te zien, hoe iemand het succes niet aankan en er gewoon aan onderdoor gaat.

Documentaire zit ook wel aardig in elkaar, er is veel materiaal gebruikt, maar een hoop is toch wel een beetje veel van hetzelfde. Aardig om eens gezien te hebben.

3*

Heb deze film nu inmiddels erg vaak gezien, en de tijd is gekomen; ik ga hem verhogen tot 5 sterren.

De animatie is verbluffend; de decors, de manier van bewegen van de karakters, de vele actie-scenes (met de trein, op het schip, de dansscene in de grote zaal) de liedjes zijn geweldig (het schurkenlied van Rasputin doet eigenlijk niet onder voor het lied van Scar!), de humor is geslaagd, ik vind alles nagenoeg perfect.

Het realistische 'romkom' achtige acteren vind ik ook erg leuk, dat zie je bij bijvoorbeeld een Disney niet zo snel. Geeft het een volwassen tintje mee.

Ben dan ook best teleurgesteld door het vrij lage gemiddelde hier, deze film verdient toch een stuk beter.

5*

Vond het een erg goede film, met vooral heel sterk acteerwerk van Sandra Hüller. Ook had ik nauwelijks moeite met de speelduur, wat weleens anders is met een film van tweeënhalf uur. Het is heel scherp geschreven en interessant om te volgen, maar wel ook een beetje met de gedachte dat je helemaal op het eind uitsluitsel zal krijgen over wat er nu exact gebeurd is. Dat je die niet krijgt vond ik zelf een beetje een anti-climax. Een open einde bij een film als dit is natuurlijk op zich best te verwachten, maar omdat je bijvoorbeeld ook flashbacks te zien krijgt van hun eerdere ruzie, dacht ik dat je de val ook nog wel zou zien vanuit zijn perspectief. Of dat er een bepaalde twist in zou zitten die laat zien dat zaken toch heel anders kunnen zitten dan je op het eerste gezicht denkt.

Waarschijnlijk kijk ik er dan teveel naar door een Hollywood-bril, en wilde de film dat nu juist vermijden. Vond desondanks pakweg het laatste kwartier toch een beetje teleurstellend. Door de focus op het zoontje en zijn laatste testimony, en het feit dat hij wilde dat zijn moeder wegging ging ik denken dat er meer aan de hand was, of dat hij meer wist. Sowieso lijkt het alsof er in de laatste minuten nog iets onthullends gaat gebeuren, maar dat is ook niet zo.

Een film die uiteindelijk meer om de reis dan om de bestemming gaat. Nog steeds wel sterk.

4*

Het zegt genoeg dat ik het in twee delen bekeken heb. Het duurt veel te lang, en het verhaaltje stelt niks voor. Het duurt maar liefst een half uur voordat het saaie en gezapige verhaal opgeleukt wordt met dans. Ook daarna wordt het nooit echt een dansfilm, maar dan nog eerder een zangfilm. Het stukje met de getekende dieren en Jerry the Mouse redt het geheel nog van een al te erge onvoldoende, maar afgezien daarvan vond ik toch echt niet leuk genoeg.

2,5*

Tja, je moet er van houden. Kan me goed voorstellen dat mensen niks kunnen met een hoop lege liedjes en dans en een zo goed als ontbrekend verhaal.

Zelf vind ik het tot op zekere hoogte best leuk, maar erg enthousiast ben ik verder niet; simpelweg omdat het gewoon een half uur te lang doorgaat. Of eigenlijk; er had een boel uitgekund, en je had een kortere, beter behapbare, film.

Annie (Aileen Quinn) is erg getalenteerd, en eigenlijk alle scenes met haar zijn prima kijkbaar, maar na anderhalf uur had ik er schoon genoeg van, dus hoger dan een schamele 3* wordt het niet.

Ik zou dit zelf niet beter kunnen schrijven (de hele recensie overigens, maar die vond ik wat te lang om helemaal te quoten). Vooral die laatste zin. Deze film bekijk ik misschien al een jaar of tien, maar ik heb hem vandaag pas na herziening verhoogd tot 5*. Door de wat rommelige structuur kan het de eerste keren zijn dat je niet helemaal 'begrijpt' waar je nu naar zit te kijken, maar elke kijkbeurt vind ik hem briljanter worden. Ik herken me ook zeer in Woody Allens personage, en soms in dat van Annie Hall zelf, wat ook troostrijk en als een soort warm bad voelt. En dat voor een film die alweer 45 (!) jaar oud is.

Het allerlaatste shot is, hoewel op het eerste gezicht misschien niet zo bijzonder, ook een van de mooiste eindes van een film die ik ken.

Deze stond al in mijn top 10 zag ik, maar is nu echt overtuigend een van mijn favoriete films ooit.

5*

Veel van verwacht vantevoren. Het hele leven van Annie M.G. Schmidt (dat bijna heel de 20e eeuw beslaat), met ook nog veel van haar materiaal en liedjes, dat beloofde wat. Ik was dus blij toen ik deze serie in de bibliotheek kon krijgen, want op Uitzending Gemist stond hij niet meer.

Het is in de eerste plaats natuurlijk lastig om een goede vorm te vinden voor zo'n lange tijdsspanne. En wat ga je precies laten zien? Uiteindelijk vind ik dat best prima opgelost. Zwart-witte jeugd, technicolour jaren '50, '60, '70, en een wat grauw heden. Vooral het zwart-wit gedeelte van voor en tijdens de oorlog vond ik erg leuk om te zien. Je krijgt op die manier toch een stukje tijdsgeest mee. Sanne Vogel is een leuke en geschikte Annie, ook de oudere Annie doet het prima, alleen de middelste, Malou Gorter, vond ik wat uit de toon vallen. Ik vind dat zij het gat tussen de schuchtere jonge Annie, en de pinnige recht-voor-zijn-raap oudere Annie niet helemaal heeft kunnen dichten, hoewel dat natuurlijk meer de schuld is van de schrijvers en misschien de casting.

Leuk dat er ook ruimte was voor veel van haar liedjes en haar werk, al had dat wat mij betreft net wat meer mogen zijn (we zien in heel de serie bijvoorbeeld niets terug van Ja Zuster, Nee Zuster, wat ik wel opmerkelijk vond), maar goed, het is duidelijk een serie die zich vooral focust op haar leven, haar werk is daarin ietwat bijzaak.

Ik vind het een ruim voldoende serie, al moet ik wel zeggen dat het net wat te weinig materiaal is voor 7 afleveringen. Vooral de laatste 2 à 3 afleveringen beginnen behoorlijk te slepen. Het gedoe met haar zieke depressieve man, zijn sterven, en haar eigen sterven had toch wel behoorlijk wat minder speeltijd in beslag mogen nemen. Ook alle stukjes met Dick als 'geest' zijn wat overvloedig, en gaan op den duur wat irriteren.

3,75*

Ik heb niets met de stijl van Kaufman. Synecdoche, New York heb ik gezien, maar ging mijn pet nogal te boven en Eternal Sunshine of the Spotless Mind was ook mijn ding niet. De rest ben ik nooit aan begonnen omdat ik weet dat ik weinig kan met dat soort 'vage' films. Maar met deze film won mijn nieuwsgierigheid het, want voor een bijzondere animatie ben ik altijd wel te porren.

Ik had meteen even een wtf-momentje toen ik erachter kwam dat alle stemmen hetzelfde zijn (ook vrouw en kind). Snap op zich wel wat daar de bedoeling van is, maar voor mij werkte dat niet.

De enige scène die ik echt heel leuk en mooi vond was als Lisa meegaat met Michael en ze uiteindelijk seks hebben. Erg realistisch en mooi gedaan. Ook de droomscène is vrij sterk, typisch een droom (hoe hij wegvlucht over die tafels is vrij treffend) zonder ermee over de top te gaan.

Verder best oke, maar ben niet dolenthousiast. Verstandelijk gezien kan ik het best goed vinden wat de film wil doen (en ook hoe), maar 'it doesn't hit me on a gut level', om het maar even zo te zeggen. Qua stopmotion zeker knap gedaan, al vond ik die maskerlook wat storend, leek net alsof iedereen een bril droeg. David Thewlis als stem is wel heel fijn overigens.

Wellicht een film die nog groeit als ik er wat langer over nadenk, maar voor nu een kleine 3,5*

Ben nu ik hem heb gezien wel een beetje verbaasd dat dit de Oscar heeft gewonnen, maar blijkbaar zet de Academy de lijn voort na Parasite en EEAAO (toch geen typische ‘Oscar-films’), wat een mooie ontwikkeling is.

Het eerste deel trekt je meteen al helemaal de film in. Je bent eigenlijk meteen ‘mee’ met het personage Anora (Ani) en de kennismaking en omgang met ‘Vanya’ gaat erg natuurlijk en is echt een plezier om te kijken. De film neemt daarna een andere wending. Soms lijkt het bijna de klucht-komedie kant op te gaan, maar niet zodanig dat het storend wordt of de serieuze ondertoon verliest. (Er wordt trouwens wel zoveel geschreeuwd dat ik er zelf bijna keelpijn van kreeg).

Ook al staan de personages en hun levens ver van je af (schatrijke Russen, schimmige Armenen, een sekswerker uit New York), je snapt en voelt toch precies van alle kanten aan wat er gebeurt en waarom en dat is erg knap gedaan.

Enige wat voor mij aanvankelijk niet helemaal klopte is hoe onredelijk en vreselijk ze bleef toen tegen Igor, ik dacht die gast moet wel een masochist zijn dat hij alles zo blijft pikken. Ik hoopte maar dat ze zou ontdooien en bij elkaar zouden komen. Het gebeurde uiteindelijk niet op een manier die ik had verwacht, maar die wel een erg mooi einde opleverde. Ani kan blijkbaar niet echt op een normale manier liefde en kwetsbaarheid uiten en ontvangen, maar weet helemaal op het einde (in een auto die steeds besneeuwder raakt), dan toch eindelijk haar noodzakelijke tough girl-kant los te laten. Een van de mooiste eindes die ik in lange tijd heb gezien. En wat een lief en mooi personage speelde Yura Borisov, met eigenlijk nauwelijks tekst maar met alleen zijn zachte blikken.

Erg goede, originele en plezierige film. Wel erg ‘hectisch’, maar heb er wel van genoten. Mooi ook dat Mikey Madison de Oscar heeft gewonnen (en Sean Baker drie. Ik zie nu pas dat hij ook van The Florida Project is, ook al zo’n bijzondere film met een originele sfeer. Mooi, het is hem gegund).

4,5*

Het hele ‘tweede aarde’ concept sprak bij mij uiteindelijk te weinig tot de verbeelding. Het leverde leuke beelden op als hij in beeld was en dat gaf de film wel een heel eigen sfeertje, maar voor de rest vond ik het hele idee gewoon niet interessant genoeg of echt veel toevoegen aan het verhaal tussen Rhoda en John dat er al was.

Op zich weet de film best heel de speelduur kijkbaar te blijven, met name door de sfeer, maar het einde was voor mij toch een lichte anti-climax. Anderen kunnen hier misschien over door blijven filosoferen, mij pakte het niet zo.

Daarnaast is het op momenten net een beetje té low-budget geschoten waardoor je je er teveel bewust van bent dat je een naar een film zit te kijken. Andere scènes of shots zijn dan wel weer erg mooi gedaan.

2,75*

Wat zijn Mike Leigh-films toch altijd een verademing. Geen opsmuk, geen glamour, geen fancy ingewikkeld plot, maar gewoon echte mensen en echte situaties. Het is mooi in zijn films dat er allerlei onderhuidse dingen spelen, maar dat de film slechts registreert. Als je een beetje behept bent met het juiste inlevingsvermogen en gevoel is het een erg interessante 2 uur. Alsof je een boek leest, maar dan in filmvorm. Erg relaxed en prettig om naar te kijken.

Wel minder dan bijvoorbeeld Naked en Secrets & Lies, door het iets teveel doorkabbelende geheel en het ietsje teveel ontbreken van ontwikkelingen.

4*

Aardige film, die het wel vooral moet hebben van de actiemomenten. Eigenlijk vooral het laatste deel in de kinderkamer is leuk met dat treintje en zo. De humor wordt sowieso altijd wel in het oog gehouden. Soms tot op het flauwe af met wat geforceerde momentjes van Paul Rudd die niet zo werken, maar dat is nog altijd beter dan een superheldenfilm die zichzelf te serieus neemt, daar kan ik nooit zoveel mee.

Jammer alleen van dat vader-dochter element, dat allemaal nogal flauwtjes en vervelend is en de film nogal wat dode irritante momenten geeft.

Verder best vermakelijk, prima gemaakt, maar ook niet heel super. Doe mij maar iets als Deadpool. Dit is net een beetje te suffig binnen de lijntjes.

3,5*

Nog meer een komedie dan het eerste deel was (zou eigenlijk ook bij het genre moeten staan, want dit is bijna puur komedie) en dat is op zich heel welkom, want op een gegeven moment was ik wel een beetje klaar met het verhaal zelf. Het script is vrij rommelig met een hoop bijpersonages en gedoe van hot naar her dat op den duur allemaal wat minder leuk wordt. En dat terwijl het plot zelf eigenlijk vrij mager is.

Desondanks is het puur voor de grappen en alle effecten ook al prima de moeite waard. Toch wel heel creatief en grappig gedaan allemaal en Paul Rudd is gewoon heel erg leuk voor deze rol.

3,5*

Mooie documentaire, met precies de goede balans tussen natuurbeelden (en pinguins!) en het reilen en zeilen van de mensen die daar onverwinteren. Interessant, en mooi om te zien.

4*

Nog nooit gezien deze fim. Vroeger zag ik hem een beetje als de 'vijand', door de obvious concurrentie met Pixars A Bug's Life (en nu eigenlijk nog steeds wel een beetje).

Maar nu was ik er weleens benieuwd naar, ook omdat ik er een tijdje geleden achterkwam dat Woody Allen de stem voor zijn rekening nam.

Ik ken Woody Allen zo goed dat het lastig is om hem aan de mier te koppelen, en niet heel de tijd te denken, 'ik luister nu naar Woody'. Zeker omdat hij in zekere zin Woody Allen IS, maar dan als mier. Best grappig hoor, maar het leidt vaak nogal af.

Het verhaal is aardig, het is wat volwassener dan Bug's Life, en de grapjes zijn af en toe (door Woody's stijl die erin doorklinkt) wel leuk. De look van de film is matig tot redelijk. Het is te zien dat het hun eerste computeranimatie-werk is, hoewel de meeste dingen toch wel grappig gedaan zijn.

Af en toe zijn, hoewel ik het echt probeerde, de overeenkomsten tussen deze film en a Bug's Life echt niet te negeren. Denk alleen al aan het element van de koningin en haar dochter, de hoofdpersoon die een buitenbeetje is en involved raakt met de prinses, tot aan de look van hun voelsprieten aan toe. Ik blijf het een hele aparte zaak vinden, die concurrentie tussen de twee films.

Hij is best aardig, maar hij bezorgt me - ondanks de aanwezigheid van Woody - toch een beetje een naar bijsmaakje.

3*

Ik wilde een keer een luchtige romkom kijken omdat ik dat eigenlijk nog zelden doe. Deze voldeed wel, maar echt goed was het allemaal niet. Het is vooral vaak nogal cringe qua humor (vooral het naakt en sommige andere rare scènes). Ook merk je het lage budget wel. De muziek is ook slecht en komt goedkoop over.

Glenn Powell is hier beter op z’n plek dan Sydney Sweeney. Ik heb haar in dingen gezien (vooral Euphoria) waar ze op zich niet slecht was, maar in een film als deze weet ik het niet helemaal. Ze heeft een onnatuurlijke irritante manier van praten en haar timing is niet altijd geweldig. Maar goed, de vraag bij haar is natuurlijk of ze daarvoor gecast is.

Het plot is verder ook niet echt mijn smaak, dingen die gebaseerd zijn op een misverstand en allerlei plannetjes is vaak een beetje vermoeiend. Als ze na hun avontuur in de haven bij elkaar komen leek me dat best een aardige conclusie, beetje jammer dat er dan nóg weer een ruzie en gedoe bovenop moet komen. Toegegeven, het einde bij het Sydney Opera House met de helikopter was wel oke.

Ik geef een héél nipte 2,5*, af en toe was het wel grappig, en de film is zelfbewust en vrolijk genoeg om hem het een en ander te vergeven.