Annie Hall (1977)

Wees blij! En ze lijken ook nog eens alleen maar beter te worden bij elke herkijk.

Annie Hall staat hoog aangeschreven bij film- en Woody Allen liefhebbers. Maar voor mij is dit een iets mindere, alhoewel sommige grappen zijn erg goed; 'Wat is het hier schoon in Beverly HIlls', 'ja ze gooien hier hun afval niet weg, maar maken er TVshows van'. Maar het gaat weer in een razend tempo. Ik kan het amper bijhouden. Af en toe zet ik het beeld stil om de zin tot me door te laten dringen. Overal zit een rare draai aan. Toch is dit, vind ik, een pessimistische film; hoe je ook van iemand houdt, begrijpen doe je elkaar nooit echt. Je volgt uiteindelijk allemaal je eigen agenda. Hoe ze beiden bij de psychiater hetzelfde euvel bespreken vanuit hun eigen beleving en visie is formidabel gedaan. Misschien is het wel een super realistische film, en in die zin confronterend. De kilheid van NY wordt me teveel. Zeker nog eens terugzien. Zeker een dikke voldoende, maar zeker niet mijn favoriete W.A.-film. Dat blijven Manhattan Murder Mistery en Bullets over Broadway vooralsnog...

Vermakelijke film waarbij de grappen en snedige opmerkingen van de neurotische mopperkont Woody Allen in hoog tempo voorbij komen. De vraag die het eerst in me opkomt is natuurlijk of hij in het echte leven daadwerkelijk zo is. Ik vermoed deels wel. Sommige scenes waren echt hilarisch en andere leuk bedacht (aangepaste toneelscene aan einde van film). Ook de filmtechnieken die hij gebruikt zijn erg leuk om te zien en voegen daadwerkelijk wat toe aan het verhaal en zijn kijk op relaties. Ik heb de film in 2 delen gezien omdat me ogen het laatste half uurtje dicht begonnen te vallen maar toen merkte ik wel dat te veel Woody Allen wel wat vervelend begon te worden. Een soort van overkill mede door de vele opmerkingen en grappen. Toen ik weer fris aan het laatste half uurtje begon was dat gevoel weg. Ook leuk om te weten dat de foto's die Annie Hall maakt van de kreeften later in de film terug komen. Een 7,5

Na Midnight in Paris is deze klassieker pas mijn tweede film van Woody Allen. Een film met vlotte dialogen, die verder echter nergens echt kon boeien. Een sterke verhaallijn ontbreekt dan ook. De film biedt enkele aardige oneliners, maar erg grappig is Allen niet. De relatie tussen Alvy en Annie kwam bovendien ook niet al te goed uit de verf. Zowel Keaton als Allen kunnen niet echt overtuigen. De dialogen waren mij iets te zwaar aangezet en het nerveuze geratel van Woody Allen was nogal irritant. Teleurstellende film.

Hm, vond hem toch tegenvallen. Na wat research etc. verwachtte ik er toch veel van. Mogelijk is hier een 2e kijkbeurt nodig om hem beter te kunnen inschatten, vandaar nog geen score.

Scene in de wachtrij (bij de film/concert/...? Is alweer even geleden dat ik hem zag:) vond ik wel de grappigste

Betere Allen.

Vooral erg leuk in het eerste half uur. Tweede half uur valt een beetje in herhaling, het derde half uur laat zien dat ook Allen zich laat vangen aan de pitfalls van de standaard Hollywood comedy: meer drama, minder humor. Tsk.

Een paar erg leuke scenes in het begin, waarin Allen rechtstreeks met z'n publiek communiceert. Niet wild origineel, maar wel leuk gedaan. De wachtrijscene wordt terecht genoemd, al hou ik daar toch een wat dubbel gevoel aan over. Allen zelf lijkt namelijk iets teveel op de man die achter hem staat. Allen's films zitten zelf iets te vaak vol met zelfgenoegzame, zogenaamd intellectuele verwijzingen. Laten we het dan maar op zelfspot houden.

Qua humor en vlotheid zit het wel goed met deze film (als is het bij momenten wel érg neurotisch en is het goed dat deze film maar 90 minuten duurt), het drama is heel wat minder boeiend. De rompslomp van Allen's relatie weet niet te pakken. Visueel ook nogal karig, al is dat bij alle Allen films die ik totnogtoe gezien heb.

Vond het zeker niet slecht, de vlotheid en de eigenzinnige insteek bevielen me wel, de oneven verdeling van de humor en het dramatischere derde deel gooien een beetje roet in het eten.

3.0*

Annie Hall is zonder twijfel de moeder van alle romantische komedies. Woody Allen was natuurlijk al een genie voordat hij deze film maakte met zijn komedies, maar hier laat hij echt zien een volwassen filmmaker te zijn met stijl.

In Annie Hall volgen we de neurotische komiek Alvy Singer (Woody Allen) in New York. Hij is nogal een mens waar het niet handig is mee om te gaan: hij is geobsedeerd door de dood in plaats van het leven, geniet er niet van en is vaak negatief. Op een dag ontmoet hij Annie Hall (Diane Keaton) en hij wordt verliefd op haar. Ze beginnen een relatie. Jaren gaat dit door en al snel lijken de twee niet met elkaar te kunnen leven maar ook niet zonder elkaar te kunnen leven.

Deze film is behalve erg grappig, ook nog eens stijlvol gemaakt. Het verhaal speelt zich af in een niet chronologische volgorde en waar dat bij een redelijk aantal films vaak verwarring bezorgt is dat bij deze film dus absoluut NIET zo. Ook erg leuk gevonden waren de ondertiteling teksten waarin we zagen wat Alvy en Annie in werkelijkheid dachten. Tenslotte heb je ook nog de verschillende terugblikken naar het verleden (erg komisch) en nog meerdere momenten dat Alvy de vierde wand breekt en het publiek direct toespreekt. Een absolute geniale manier van aanpak die ook nog eens erg grappig werkt. Hierdoor vind ik ook dat dit geen typische romantische komedie is die je de laatste tijd vaak ziet en die gewoon een publiek haar intelligentie beledigt.

Maar buiten die schitterende stijl is de film ook nog eens erg grappig. Het verhaal is simpel maar doordat het zo goed is aangepakt en de humor zo grappig is werkt het erg effectief. Die scènes met die kreeften; ik heb me kapot gelachen. Het laatste stukje van de film is ook best wel dramatisch, er zitten duidelijk wat ontroerende momenten in deze komische genialiteit. Dat komt omdat de dramatiek in de film (de relatie problemen tussen Alvy en Annie) erg goed zijn uitgewerkt en op het eind toch wel de juiste snaar weet te raken. Gelukkig wordt het nooit moreel gezwam of zoetsappig gezeik.

Tenslotte vond ik het een erg leuke cast. Allen en Keaton zijn geweldig, maar Tony Roberts was ook erg prettig. Verder zitten er nog een aantal leuke cameo's in van Shelley Duvall, Christopher Walken en zelfs een rolletje voor zanger Paul Simon. Helemaal te gek! Zowel dit als deze film!

Mijn bezwaar ligt niet zozeer bij het personage, wel bij het feit dat Allen's personage kritiek heeft op de man achter hem, die toevallig enorm veel lijkt op de "regisseur" Allen. Als zelfspot zou het erg geslaagd zijn, maar geen idee of het dat ook is.

In hoeverre die scène bedoelt is als zelfspot durf ik niet te zeggen, maar de kritiek die Allen uit op de man achter hem past hij min of meer toe op zichzelf op het einde, zelfs al wordt de link niet expliciet gelegd. Was wellicht ook niet expliciet bedoelt, maar het werkt zo wel.

Christopher Walken speelt Woody Alleen helemaal weg in die paar korte scenes die hij heeft

mooi om te zien..

Wat een grootheid is het toch

Onbegrijpelijke oscar nominatie wat mij betreft voor Allen.

kan iemand mij misschien uit de doeken doen wat er nu zo goed is aan deze prestatie van Woody

Als jij kunt aangeven waarom Christopher Walken een grootheid is en waarom hij Woody Allen helemaal wegspeelt, neemt iemand wellicht de moeite je vraag te beantwoorden.....

Waaruit maak je op dat de man in de rij enorm veel lijkt op de regisseur Allen? Die kerel wordt als behoorlijk pretentieus en snobistisch neergezet en dat herken ik (gelimiteerd als mijn kennis is op dat vlak) toch niet zo in de regisseur Allen.

Ik net wel. Altijd dwepen met bekende namen en culturele verwijzingen. Z'n films zitten er toch echt vol mee (althans, de films die ik gezien heb dan).

Een grootheid , omdat hij maar 2 minuten screentime nodig heeft om de aandacht volledig te pakken.

Christopher Walken heeft geen tekst nodig om te overtuigen. Zijn mimiek en intensiteit tikken het niveau van een Pacino of een De Niro aan.

Als hij dan óók nog tekst heeft en dit met zijn prachtige stem (een van de mooiste filmstemmen ooit wat mij betreft) tot uiting brengt dan lopen bij mij de rillingen over de rug.

Ik weet niet hoe dit bij jou zit.

In Annie Hall vond ik het spaarzame optreden (+- 60sec.) van Walken al uiterst genietbaar.

Woody Allen speelt daarentegen doorgaans irritante personages en is een matig acteur, dat ziet iedere leek. Onbegrijpelijke oscarnominatie

Ah....oke, op z'n manier. Ben het niet helemaal met je eens maar ik snap je stelling nu.

Christopher Walken heeft volgens mij weinig hoofdrollen in grote films gespeeld. Als dat inderdaad klopt, dan betekent dat, dat veel professionals jouw mening over zijn kwaliteiten niet delen. Persoonlijk vind ik het, net als jij, een erg goede acteur die ik nog nooit heb zien falen, in welke rol ook. Top in Pulp fiction, bijvoorbeeld. Ook een bijrol, overigens.

Geen hoofdrollen in de mainstream films dat klopt ja (al vind ik The Deer Hunter een twijfelgeval). Maar door te zeggen dat hij alleen in de bijrollen excelleert doe je hem tekort. In de cult-scene 'draagt' hij films als de beste. In bijv. King of New York , The Dead Zone , At Close Range en The Addiction.

Over zijn kunsten in bijrollen hoeven we niet uit te wijden.

Terug naar Annie Hall en Woody..

NL wiki link

Alvy Singer (Woody Allen) blikt terug op zijn knipperlichtrelatie met Annie Hall (Diane Keaton).
De chronologie is niet zo chaotisch als ze lijkt. Alvy en tv-producent Rob (Tony Roberts) hebben de gewoonte elkaar Max te noemen. Rob is degene die Alvy en Annie aan elkaar voorstelt bij een partijtje tennis. Vanaf die scène wordt het verhaal van hun relatie chronologisch verteld: de lift naar Annies appartement met geraniums op het terras, het eerste afspraakje, de minst romantische kusscène uit de filmgeschiedenis, de liefdesverklaring bij Brooklyn Bridge, de eerste breuk, de hereniging, de trip naar L.A. en de definitieve breuk. Af en toe wordt deze chronologie onderbroken door flashbacks en fantasiescènes.

Alles wat vóór de tennisscène getoond wordt, kan als een lange, niet-chronologische inleiding beschouwd worden. Via flashbacks komen we hierin een en ander te weten over Alvy's achtergrond: zijn jeugd in een orthodox-joods gezin in Brooklyn, zijn carrière als schrijver en komiek, zijn mislukte huwelijken met de gewillige Allison (Carol Kane) en de intellectuele Robin (Janet Margolin). Ook Annies ex-minnaars passeren de revue, in een stereotype versie in Alvy's verbeelding. De laatste zin van deze inleiding en de eerste zin van de tennisscène bevatten allebei het woord shower.

Een sterk punt is de psychologische onderbouw van de personages. Er zijn heel wat tegenstellingen tussen Alvy en Annie. Hij is een linkse intellectueel in New York, eet corned beef, denkt heel veel na, is paranoïde en geobsedeerd door de dood. Zij groeide op in Wisconsin in een doorsnee Amerikaans gezin met een antisemitische grootmoeder, eet vegetarisch, is impulsief en houdt van poëzie. Door haar naar een psychotherapeut te sturen, haar boeken over de dood te geven en haar volwassenenonderwijs te laten volgen, hoopt hij haar te veranderen, zoals een schrijver die zijn personages manipuleert. Uiteindelijk zal hij haar ook veranderen, in zijn fantasie, wanneer hij zijn toneelstuk een happy end geeft. Zoals blijkt uit de freudiaanse verklaring van haar droom (singer = Singer), ervaart Annie deze pogingen tot manipulatie als verstikkend. Hun relatie is dan ook gedoemd om te mislukken, zoals al Alvy's relaties.

Een andere tegenstelling is die tussen New York en Los Angeles. The Big Apple wordt voorgesteld als een cultuurstad met romantische plekjes bij de Brooklyn Bridge en in Central Park. L.A. wordt van een minder fraaie kant getoond, met verkeerschaos, nepspiritualiteit, platcommerciële televisie en muziek waarvoor ze awards geven in plaats van oordopjes. Tony Lacey (Paul Simon) is een slijmerige muziekproducent voor wie Annie Alvy in de steek laat.

Wanneer Annie Seems Like Old Times zingt, lijkt dat slechts een liedje dat ze toevallig gekozen heeft. Wanneer Alvy haar op het einde mist en datzelfde liedje door zijn hoofd spookt, krijgt de tekst een persoonlijke betekenis. Woody Allen gebruikte wel vaker populaire liedjes uit de eerste helft van de twintigste eeuw.

Bijzonder is de manier waarop het verhaal verteld wordt: de subjectieve invalshoek, de pittige oneliners ("I love being reduced to a cultural stereotype"). Visueel gebruikt Woody Allen originele technieken: ondertitels die de echte gedachten weergeven, animatie, terzijdes naar de camera en met voorbijgangers op straat. Flashbacks waarbij personages toeschouwer zijn, komen ook voor in Wilde aarbeien en in A Christmas Carol. De twee families worden naast elkaar geplaatst in een splitscreen. De twee therapiesessies daarentegen ("Three times a week") zijn tegelijk opgenomen met een scheidingsmuurtje.

Het is niet autobiografisch, maar de gelijkenissen tussen de twee hoofdpersonages en hun acteurs zijn onmiskenbaar. Diane Hall-Keaton had moeite de filmstudio te overtuigen van Annies mannelijke kledingstijl met wijde kleren en stropdas.

Er zijn heel wat leuke nevenrolletjes. Christopher Walken speelt Annies broer Duane, die vertelt over zijn zelfdestructieve neigingen in een auto en vervolgens een lift geeft. Jeff Goldblum heeft één zinnetje: "I forgot my mantra." Shelley Duvall speelt een zeer magere journaliste met wie Alvy een transsplendid vluggertje beleeft. Sigourney Weaver heeft een cameo als Alvy's bioscoopdate kort voor het einde. Truman Capote speelt een Truman Capote-lookalike. Tv-presentator Dick Cavett speelt zichzelf. Mediafilosoof Marshall McLuhan speelt zichzelf, maar die rol was eigenlijk voor Fellini bedoeld. Stel je voor: een zelfverklaarde filmkenner bekritiseert Fellini; vervolgens komt Fellini zelf te voorschijn met de woorden: "Man, jij begrijpt er helemaal niks van!"

Daar waar zijn vroege komedies het vooral moesten hebben van enkele zeer grappige scènes, creëert Woody Allen hier voor het eerst een uitgekiende structuur, waarin hij zijn humor combineert met psychologische diepgang en invloeden van Bergman en Fellini. De drieënnegentig minuten zijn volgestouwd met briljante vondsten zonder te ver af te wijken van de centrale verhaallijn. Deze film overrompelde me niet vanaf de eerste keer, maar na meermaals herbekijken is hij geleidelijk aan bij mijn favorieten gaan behoren.

Een stuk beter te verteren dan de Woody's van de laatste jaren, deze 500 Days of Summer avant-la-lettre (de overeenkomsten zijn wel heel erg opvallend ). Best wat aardige grapjes en Allen zelf is wat meer op zijn plek vond ik. Ook al mocht het wat minder met dat elitaire gedoe (afgeven op elitair gedoe is misschien nog wel meer elitair gedoe dan elitair gedoe zelf) en gedweep met namen links en rechts, heb ik me gelukkig weinig kunnen storen en zowaar vermaakt. Het was overigens pas de eerste oude Allen die ik zag, dus misschien kan ik hier wat meer mee dan die nieuwe films van hem.

Kleine 3.5*

500 DAS is een van m'n favoriete films, maar die vergelijking zie ik eerlijk gezegd totaal niet. Ja goed, in beide gevallen gaat het om een relatie die niet werkt, maar dat is bij ontelbaar veel andere films ook het geval.

Het kwaliteitsverschil is m.i. ook gigantisch. Waar bij 500 DAS werkelijk álles werkt, begrijp ik bij Annie Hall werkelijk waar niet waarom hij zo hoog scoort. Het is volgens de omschrijving "romantiek/komedie", maar dat eerste komt geen moment uit de verf vanwege het slechte acteerwerk en het totale gebrek aan chemistry tussen de hoofdrolspelers terwijl ik ook geen moment een glimlach heb kunnen laten ontsnappen. Allen ratelt aan één stuk door, maar grappig wordt hij nergens.

Anyhow, dat is mijn bescheiden mening. Ik zal, gezien de hoge cijfers, wel iets totaal over het hoofd zien.

Zie toch wel wat meer overeenkomsten, al was het maar de structuur die wordt gebruikt met de tijdsprongen etc. Ook veel interactie met het publiek wat in beide films zit. Verder komt de sfeer ook wel aardig overeen wmb.

That sex was the most fun I've ever had without laughing

Annie Hall staat ten boek als één van de meest geliefde films van Woody Allen. Het is een titel die steevast hoog in favorieten lijstjes opduikt en zodoende werd er wel wat verwachting geschept ten huize Metalfist. Ben vooral gekend met het recentere werk van Allen, maar films als Hannah and Her Sisters en Bullets over Broadway kon ik wel smaken.

Allen is een regisseur die regelmatig 4* krijgt toebedeelt en ook Annie Hall mag zich aan die score verwachten. De neurotische Alvy Singer en zijn grote liefde Annie Hall zitten in een relatie die niet helemaal aan hun wensen voldoet en elk op hun eigen manier proberen ze daar toch iets aan te doen. Gaandeweg probeert Singer uit te vogelen waar het nu juist is misgelopen en dat is de regisseur ten voeten uit. De film steekt vol met leuke vondsten (nu doet het doorbreken van de fourth wall het sowieso wel goed bij mij) en Allen gebruikt zoals gewoonlijk de nodige zelfspot. Visueel komt hij ook nog af en toe verrassend uit de hoek met onder andere een scène die compleet geanimeerd is en ondertiteling die dient om de gedachten van de personages duidelijk te maken. De manier waarop hij de liefdesgeschiedenis van Alvy en Annie vertelt lijkt op het eerste zicht nodeloos chaotisch, maar blijkt uiteindelijk mooi in de juiste plooien te vallen.

Hoewel Allen in een interview in Rolling Stone ontkent heeft dat de film autobiografisch is (liefhebbers: het interview is hier te vinden), is het toch opvallend hoeveel persoonlijke elementen hij aan de personages heeft meegegeven. Het kan mij eerlijk gezegd niet zoveel schelen of het nu wel of niet autobiografisch is, want het heeft wel als resultaat dat de relatie tussen Alvy en Annie echt aanvoelt. Let vooral ook nog op vrij veel bekende bijrolletjes met onder andere Paul Simon, een jonge Christopher Walken (met een verkeerd gespelde achternaam), Jeff Goldblum en Sigourney Weaver. Met zelfs nog een cameo voor Truman Capote, hoewel Allen hem in de film een look-alike noemt.

Om dit nu het beste van Allen te noemen gaat me nog wat te ver, vooral omdat ik nog maar een fractie van zijn oeuvre heb gezien. Wel staat het als een paal boven water dat dit toch wederom een uitstekende film is. Binnenkort zit Zelig er aan te komen geloof ik, ben benieuwd.

4*

Tweede Allen, tweede keer niks.

Bij deze besluit ik de films van de beste man ook maar te vermeiden, want voor mij zijn ze bepaald niet weggelegd. Waar ik me vooral aan erger, zijn de debiele personages, met als dieptepunt wederom Allen zelf. Sowieso nogal opmerkelijk dat hij vaak zelf de hoofdrol opeist in z'n films. Is die gast zo'n ongelooflijke narcist of zo? Of kon ie gewoon geen betere acteurs vinden die mee wouden spelen in dit gedrocht? Either way, aan irritant acteerwerk geen gebrek.

Verder wordt de film naarmate hij vordert gewoon met de minuut saaier. De eerste pak 'm beet 20 minuten zijn nog wel redelijk door te komen, maar hoe langer het hele zaakje voortkabbelt, hoe meer het aan begint te voelen als een repetitieve, ellenlange soapaflevering. Inclusief oninteressante relatieperikelen uiteraard. Mijn non-interesse voor het hele gewauwel heeft denk ik ook wel wat te maken met het feit dat ik hiervoor Manhattan (ook zo'n onding) zag, waarin de hoofdrollen óók al door Keaton en Allen ingevuld werden. Daarin vond ik ze eigenlijk al vervelend genoeg, maar deze film doet daar nog een schepje bovenop.

Daarnaast heeft de film op audiovisueel gebied ook nul komma nul te bieden. De soundtrack is m'n geheugen alweer ontglipt, visueel is het muf en saaiig, al past dat dan wel weer perfect bij de film..

Ik laat die drek van Allen voorlopig maar voor wat het is dus. Kon hierin 1 leuke scene ontdekken, en dat was degene waarin subs in beeld kwamen tijdens dat gesprek tussen die twee nitwits. Daarvoor een welverdiende 1,0*, voor de rest een nogal vermoeiende film.

Woody Allen heeft een aantal mooie films gemaakt, maar dat betreft dan vooral films waarin hij zelf niet meespeelt. Als acteur begint hij mij vaak binnen de kortste keren te irriteren met zijn Laurel-achtige maniertjes. Natuurlijk bevat de film een aantal spitsvondige scènes (dat kun je wel aan Allen overlaten), maar de momenten dat die scènes aan mij iets maar dan een glimlach onttrekken zijn op de vingers van één hand te tellen. Wat overheerst is geneuzel. Ergens in dit forum bestaat een topic over meest overgewaardeerde films. Wat mij betreft hoort deze film in die categorie thuis.

Onlangs voor een tweede keer bekeken en nog meer overtuigd van de 5* dat ik gegeven heb.

Annie Hall is een hilarische maar ook zo'n breekbare film over Alvy Singer (Allen), wie vertelt over zijn relatie met Annie Hall (Keaton). Wat voor mij de film samenvat is deze magnifieke quote dat Woody Allen in de film zegt:

“You know how you're always trying to get things to come out perfect in art because it's real difficult in life”

De film is zo origineel gemaakt en leunt heel soms tegen het absurde toe maar is toch zo realistisch. Hij zit boordevol briljante, subtiele grappen waar je vaak verder voor moet kijken dan je neus lang is, zo heb ik er bij de tweede keer kijken meer ontdekt. Volgens mij de film met de mooiste en intelligentste monologen en dialogen. Ze zijn poëtisch, filosofisch, psychologisch maar dan soms ook zo simpel.

Allen is een geknipt persoon voor deze film en naar mijn mening doet hij dit uitstekend. Wie zou er beter weten dan Allen zelf hoe het er in Alvy zijn hoofd aan toe gaat? Het stuk met Christopher Walken is echt geniaal.

Ook bij de tweede kijkbeurt kreeg ik weer kippenvel bij de laatste scene, wat is die sterk! het verlaat me met een voldaan gevoel met een tikkeltje melancholie.

Een meesterwerk.

Old school Allen.

Gespot: het neurotische mannetje (Allen zelf), de knappe deerne waarmee Allen aanpapt, de relatie die spaak loopt, nog een knappe deerne, de ophemeling van New York etc. etc. Annie Hall bevat alle klassieke ingrediënten.

De hele film drijft op kibbelende New York Intellectuals. Voer voor hipsters zou je denken. Gelukkig bevat Annie Hall dat snufje peper en zout om de boel van begin tot eind scherp te houden. Allen vuurt hier flink wat rake observaties af over onze "ontspoorde" samenleving. Ben aangenaam verrast, want die humor miste ik een beetje in Manhatten.

Audiovisueel vooral functioneel. Een paar knappe shots van New York, dat wel, maar uiteindelijk is stilering toch niet echt aan Allen besteed. Geen tijd voor wellicht.

Nog 1 iets: Diane Keaton met hoed en stropdas 3.5*

Eerlijk, teder portret van een mooie vrouw (vooral figuurlijk dan). Gelukkig ook propvol geweldige grappen die dit portret nergens in de weg zitten. Ik werd plots jaloers op al die mensen die Allen ooit als jonge komiek aan het werk gezien hebben. Zijn ditjes en oude zeurpieterij zijn hem bij deze definitief vergeven.