Annie Hall (1977)

De vierde wand speelt hier toch een belangrijke rol?....je interpreteert mijn woorden verkeerd, of je hebt het verkeerd opgevat. Mijn referentie naar het toneelstuk heeft ook met het feit van doorbreken van de vierde wand te maken, mischien was het duidelijker als ik geen punt had gezet, want het is een soort doorlopende referentie.

Right, maar niet van camerapunten. gedurende de film krijgen we groot deel totaal(long shot's te zien).....zelden medium shots als het van locatie wisselt.

Juist, en ik heb eerder aangeduid dit mijn eerste Woody Allen is. En tot nu heb ik de Close-ups waar je over hebt niet ervaart. en opgeven moment word het onverteerbaar.

Iedereen heeft zo zijn eigen kunstzin of schoonheidsgevoel, bij mij is dat mischien Close-ups. Het is niet dat ik ERG naar verlang maar het is af en toe toch fijn, en daarbij bedoel ik niet dat het beslist Extreme CU moeten zijn.

Sorry, maar ik heb geen flauw idee wat je hier nu zegt.

Hmmm, vreemd. Deze manier van filmen op afstand is gewoon Woody Allen's stijl, net zoals dat bij de films van Ozu de camera altijd zithoogte staat. Je hoeft er niet van te houden natuurlijk, maar het is onzin om te stellen dat een film door het gebrek aan close-ups minder filmisch is.

Het is geen onzin, het heeft gewoon met mijn persoonlijke mening te maken, het werkt voor mij simpelweg fijner als er wat Close-ups zijn en ik zie het niet als een verdere bertrekking tot 'filmisch'. Daar heeft het absoluut niets mee te maken.

Toch maar naar 4 sterren, ´n heerlijke herziening gehad gisteravond.

Ik vindt het appart dat mensen deze filosofische films begrijpen en daar heb ik ook echt bewondering voor. Het is een academy award winning movie en het is een autobiografische verfilming van het leven van Woody Allen en Diane Keaton, maar er zit echter wel een humor in die filosofisch is en je laat nadenken over de zin van het leven wat natuurlijk heel knap is en experimenteel maar ik begreep zijn humor niet erg goed want dit pakte nogal ingewikkeld en zoals ik al zei filosofisch uit. Woody Allen probeer ik keer op keer te waarderen en ik heb zelfs zijn film Annie hall (1977) aangeschaft en keer op keer gekeken. Het zit vol intressante gesprekken die nogal gaan over The Meaning of Life en je ziet ook werkelijk in zijn films terug omdat Allen nogal vaak het hoofdpersonage is, dat hij wel zeker een intellectueel is en dit veroorzaakt volgens mij dat de film vaak niet wordt begrepen omdat het gewoon te ingewikkeld gaat en te diep gaat (net zoals dat je een boek leest van Shakespeare).

Alhoewel de humor inderdaad moeilijker te vatten is, of in ieder geval een stuk intellectueler is, dan in de meeste films, denk ik dat erg ingewikkeld (of complex filosofisch) behoorlijk overdreven is. Maar ik kan daar heel goed fout in zitten hoor, misschien is het gewoon een stuk makkelijker te begrijpen wanneer je toevallig ongeveer eenzelfde gevoel voor humor hebt en vice versa.

Annie Hall gaat zeker niet over de zin van het leven of zoiets diep filosofisch. Annie Hall gaat over een intellectueel, maar klein mannetje vol onzekerheden en diens pogingen om wat van het leven en de liefde te maken en zich tegelijkertijd beseft dat het leven gewoon niet ideaal kan zijn. De humor is intellectueel, ja, maar de functie is het vooral het maskeren van diepe angsten en onzekerheden van de hoofdpersoon. Allen geeft zo een ironische kijk op het leven. Het moet je liggen. Persoonlijk vind ik dit geweldige humor, maar het is humor die onderhuids een hoop drama bevat. De film werkt voor mij op een heleboel niveau's en ik zou dit nooit slechts een komedie noemen.

Dat je de film als filosofisch beschouwt komt waarschijnlijk omdat Allen veel mijmert over het leven en vooral de dood. Maar dat ligt aan het personage, niet aan de film. Deze film gaat zeker niet over de grote vragen van het leven, maar juist over de kleine dingen die het de moeite waard maken. Dit is zeker geen Det Sjunde Inseglet.

Zondag en maandag in Kriterion. Gaat dat zien!

Erg leuk om op groot scherm te zien. Perfecte film; waarschijnlijk de beste van Allen tot nu toe, alhoewel ik z'n andere werk weer eens zou moeten herzien.

Punt omhoog.

5*

Een soort Amerikaanse 8 1/2, maar dan losser en humoristischer. Ongelofelijk speels, waarbij de vierde wand om de zoveel tijd wordt vernield. De humor is intellectueel, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Juno wordt het niet gebruikt om de hoofdpersoon cooler te maken dan hij is. Integendeel, Allen zet het meestal om naar iets heel banaals en menselijks. Heerlijk om naar te kijken.

Vind deze film niet echt wat aan.

Waarschijnlijk is het ook niet mijn soort film. Wel vind ik het karakter die Woody Allen neerzet in de film interessant om naar te kijken, maar naast dat is het een nogal saaie bedoeling.

Saai? Allen haalt verdorie alles uit de kast.

Heb veel negatieve kritiek gehoord over Allen, maar ik hoor nimmer dat ie saai was. Opmerkelijk, aangezien ik ook veel van 'm vind (vooral erg goed en erg grappig), maar NIET saai.

Hoor eigenlijk altijd wel neurotisch in een rijtje over Allen. Heb genoeg latere films van hem gezien btw die door het zijn van niet grappig, nogal saai werden.

Ik heb bij Allen, als één van de weinige hedendaagse filmmakers overigens, dat ik altijd wel iets leuk vind aan zijn films, waardoor ze nooit saai kunnen worden.

Tot nu toe mijn favoriete Allen film, hoewel Hannah and Her Sisters in de buurt komt. Heerlijke vlotte dialogen en trucs komen in hoog tempo voorbij. De leukste momenten zijn de scènes wanneer Allen rechtstreeks met de kijker communiceert, dit werkt vooral in de wachtrij scène.

Enige kritiekpunt is inderdaad het fragmentarische karakter van de film. Hierdoor kreeg ik maar matig binding met de karakters en dat is toch een vereiste binnen het genre. Gelukkig blijven voldoende positieve punten over.

Wat bedoel je met fragmentarisch CJ, het vele geschakel?

Onder andere het vele geschakel. Verder een groot aantal korte en lange tijdsprongen en verschillende uitstapjes naar het verleden. Met al dat soort toevoegingen is het moeilijk voor een film om een verhaal te vertellen waar de mensen in kunnen groeien. Met Annie Hall had ik soms het gevoel alsof elke scène op zichzelf staat. Heb ik overigens ook veel bij andere Allen films.

Annie Hall is wederom een leuke film van de grote kleine man Allen. De humor moet je liggen, maar als dat het geval is dan heb je ook een zeer vermakelijke film voor de boeg. Crimes and Misdemeanors vind ik nog steeds zijn beste film, maar Annie Hall is een goede tweede. Binnenkort Manhattan ook maar eens aanschaffen en Interiors eens kijken (die staat al een tijdje in de kast).

Een van de betere uit het brede ouvre van Allen. Niet voor iedereen even toegankelijk. Destijds een enorm succes. Goed.

Eerst maar even het positieve aan deze film: de vorm. Scenes en tijdslijnen die door elkaar heenlopen, leuk gedaan. Maar mijn god ... Woody Allen weet werkelijk het bloed onder m'n nagels vandaan te halen.

Het begon aardig met wat leuke grappen (die wachtrij scene inderdaad) maar werd met de minuut minder. Het contante gezeur van woody Allen, het neurotische gedrag, de slappe grappen, het cynisme, de kinderachtigheid, het nerderige gezicht.... Ik trok het echt slecht allemaal. Ik zet nooit een film af voor het einde, zo ook nu niet, maar dit bleek 1 grote marteling te worden, de frustratie jegens Allen werd zo groot dat ik zin kreeg om 'm fysiek hard te pijnigen.

Eigenlijk zou ik 'm 0.5* willen geven omdat het uitkijken van deze film de grootste marteling ooit is geworden, maar dat zou toch echt afbreuk doen aan de opzet van het geheel, die gewoon erg sterk was. Twee sterren dan maar.

De humor kan je uiteraard niet liggen, jammer.

Woody Allen is geen bekende bij mij, ik had tot gisteravond welgeteld één film van hem gezien; Match Point. Volgens insiders nog een vreemde eend in de bijt ook, maar hij beviel me welzeker! En Allen's status daarbij opgeteld moest hij het filmmaken wel in de vingers hebben, niet? Ik verwachtte in ieder geval van wel, en besloot dat gister eens op de proef te stellen door een oscarwinnende en op MM populaire titel af te spelen: Annie Hall.

Na de angstvallig stille begincredits viel ik meteen de film in. Woody himself die 2 moppen tapt die ook nog op hem als persoon betrekking hebben; een leuke vondst die de film al meteen persoonlijk en warm maakte. Annie Hall gaat uit van 2 heerlijke hoofdkarakters die beiden nét een beetje meer over-the-top zijn dan ik ze in het echte leven ken, en daardoor erg geschikt zijn om 90 minuten over de buis te zien strijden. Allen zelf als de raspessimist en zijn schone als goedbedoelende stuntelaar. Toch, en ik weet niet of dit aan mij lag, bleven ze beide een beetje afstandelijk. Hun relatie lijkt zo luchtig dat er weinig is om echt over mee te voelen. Als ze uit elkaar gaan kan dit immers net zo goed heel erg tijdelijk zijn. Toch maakt dit de relatie júist erg interessant, dus het gaf me nogal een dilemma. Misschien wíl deze film helemaal niet meeslepend zijn?

En het antwoord daarop is: nee. De film wil, naast entertainen, het leven ontleden. Dit klinkt pretentieus, maar mijns inziens is het waar Annie Hall over gaat, en dat doet hij goed. Wat is een relatie nu helemaal? Hoe kun je überhaupt een relatie beginnen met al het gezanik (There's horrible, and there's miserable) en getouwtrek in het leven? Een interessante inval, die compleet gesymboliseerd wordt in Allen's personage. Vergis ik me, of heb ik wel eens gehoord dat dit soort neurotische New Yorkers zijn specialiteit zijn? Hoe dan ook, zijn cynische, depressieve kijk op het leven en zijn fascinatie voor de dood maakt zijn humor een welkome gast, en hierdoor blijft hij prettig om te mogen aanschouwen. Alvy is geen standaard-Hollywood-naturel pessimistisch ventje: hij is écht een mens met gebreken, angsten, en gevoelens. Het doorbreken van de 4e muur ter toelichting werkt uitzonderlijk goed hierbij.

De vele andere filmische trucjes waren ook leuk. Het geheel krijgt zijn compleet eigen sfeer en blijft entertainen. Maar het draait natuurlijk allemaal om het titelpersonage, waar Alvy toch echt van houdt. Ze is anders, en ze heeft erg veel chemie met Alvy; ze lijken voor elkaar geschapen. Of juist helemaal niet? Dat mogen we zelf invullen. Hun tegendraadse discussie's lijken een soort speling van het lot: waarom dit uitzonderlijke koppel zo fataal tegengesteld maken? Alvy lijkt zich er in ieder geval druk om te maken.

Maar over het algemeen had ik de indruk dat ik hier en daar iets van de boodschap miste. De film was niet onevenwichtig, maar ook niet compleet feilloos met de vele tijdsprongen en hapjes informatie. Alsof de film nét niet kon waarmaken wat hij wilde. En dat was jammer, want er was potentie te over.

Daarom kom ik op 3,5* voor nu, want het staat me nu bij als 'slechts' een boeiend schouwspel over relaties en alternatieve karakters. Maar allicht mis ik iets, die indruk heb ik in ieder geval. Hij gaat dan ook op de herzie-stapel!

Dat vind ik toch wat pessimistisch bekeken. Woody Allens films gaan meestal wel over oprechte liefde. Het enige waar het verschil in zit ten opzichte van de meeste Hollywoodfilms (en eigenlijk ook veel non-Hollywoodfilms) is dat Allen niet lijkt te geloven dat liefde eeuwig duurt. Maar let wel op: dat liefde niet eeuwig duurt wil niet zeggen dat het niet oprecht is. Veel Allenfilms eindigen met het verbreken van een relatie, al zijn er uitzonderingen. Het punt van Allenfilms is vaak dat we niet zonder liefde en humor kunnen en dat deze elementen ervoor zorgen dat het leven toch de moeite waard is. Ondanks alles. Geen nieuwe wijsheden in principe, maar Woody Allen weet het voor mij altijd op een aansprekende manier te brengen. Annie Hall is geen pessimistisch en geen overdreven positieve film, maar balanceert tussen deze twee uitersten. Net als het leven zelf eigenlijk.

Ik heb hem nooit iets anders zien spelen. Voor sommigen is dat storend, maar ik vind dat voor een komiek niet zo vreemd. Chaplin, Buster Kean en Laurel & Hardy werden er ook nooit op aangekeken.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal - heb ik bekeken én er mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Een uitstekende komedie volgepropt met ironische situaties, meer moet dat niet zijn (voor mij). Het begrip 'komedie' moet je wel op een 'Woodiaanse" manier interpreteren! Daar bedoel ik mee dat het geen dijenkletsers zijn. Zijn grappen zijn er vaak over (alhoewel deze er netjes onder blijft). Bij al zijn films - bijna al zijn films - kun je een portie filosofie en psychologie ontdekken, in deze prent is dat niet anders. 3X Goud!

Een erg grappige en goede film. Wat ik leuk vond is dat de vierde wand doorbroken wordt en dat Woody soms realiteit en fantasie niet uit elkaar kan houden. Vooral dat laatste geeft een paar hilarische scènes.

- Here, you look like a very happy couple, um, are you?

°Yeah.

-Yeah? So, so, how do you account for it?

°Uh, I'm very shallow and empty and I have no ideas and nothing interesting to say.

*And I'm exactly the same way.

-I see. Wow. That's very interesting. So you've managed to work out something?

Meester van de dialogen lapt alle filmwetten aan zijn laars

Wat is de kracht van Woody Allens humor? Ik lig niet onder de tafel als ik anderhalf uur lang naar Annie Hall zit te kijken, maar het is wel ijzersterke en ik kan er zeer van genieten. Is het intellectuele humor? Ach, dat valt reuzemee. In sommige scènes doet de gespeelde onhandigheid van Allen me denken aan die van Stan Laurel. Allen schmiert in een kreeftenscène waarin hij zogenaamd bang is een levende kreeft op te pakken. En om te benadrukken dat hij echt niet kan autorijden, botst hij binnen een minuut op drie auto's. Zo hoogstaand is dat niet.

Annie Hall heeft swung, de film sprankelt en het tempo ligt lekker hoog. Het verhaal is niet veel meer dan een analyse van de relatie tussen Alvy (Woody Allen) en Annie (Diane Keaton). Je ziet de relatie aan gaan, eventjes weer uit, dan weer aan en aan het eind is het definitief over. Voortdurend zijn beide personages bezig met die relatie, waarom die wel werkt, waarom niet. Wat de een nu weer bij de psychiater besproken heeft en wat de ander. Het liefdesdrama is een voertuig om grappen te maken, scherpe dialogen, aardige monologen soms en om te filosoferen over leven en liefde.

Allen houdt de film verrassend door zich niks aan te trekken van filmwetten. Annie Hall begint met een monoloog van Allen, waarin hij recht in de camera de film inleidt. Tijdens de film springt hij moeiteloos in de tijd en hij laat bijvoorbeeld zijn klasgenootjes van de lagere school vertellen wat ze in hun latere leven geworden zijn. Allen permitteert zich allerlei terzijdes, waarbij de kijker direct wordt aangesproken door de personages. Zo stapt hij probleemloos het verhaal uit en weer in. Hij stapt zelfs even over op tekenfilm en laat via de ondertiteling weten wat de hoofdpersonen echt denken als oeverloos staan te ouwehoeren.

Naar Woody Allen kijk je uiteindelijk vooral vanwege de dialogen. Die zijn snel, scherp en geestig. Hij kankert lekker op de wereld op een onbeschaamd egocentrische manier. Toch overheerst Allen hier niet. Diane Keaton heeft een heerlijke rol, waarin ook zij een lekker neurotisch type kan neerzetten. Samen met Allen word je verliefde op haar en samen met Allen knap je ook weer op haar af. Leukste scène is die waarin Alvy en Annie elkaar voor het eerst ontmoeten en op een lekker stuntelige manier om elkaar heen draaien.

Tegen beter weten in toch weer een Allen bekeken...

Tja. Ik vind Woody Allen gewoon vaak niet grappig, eerder irritant en ook nog eens een slecht acteur! Ook hier bekropen de irritaties me af en toe, vooral in de scène na het tennissen!

Wat acteert Keaton dan onnoemelijk irritant, zeg! Op een gegeven moment dacht ik dat er per ongeluk beelden van Rick Mayall in Bottom tussen gemonteerd waren!!! Tsjeesus!

Tijdens de eerste helft van de film kwam ik niet op een voldoende uit, maar gelukkig komt Allen later toch nog met een aantal schitterende spitsvondigheden die me over de streep trokken.

Uiteindelijk toch leuk, misschien na herziening zelfs nog erg leuk!

"Ik zou nooit lid willen worden van een club die mij als lid zou willen".

Met dit en nog vele andere gezegden, de ene al grappiger dan de andere, heeft Woody Allen zijn klassiek visitekaartje af.

Zag de jongste maanden 'Manhatten" en "Play it again, Sam" en vond beiden beter dan deze "Annie Hall".

Play it Again Sam is niet van hem hoor. Hij speelt er alleen in.