Annie Hall (1977)

En die grap is van Groucho Marx, zoals Allen zelf al zegt in de film.

Bedankt voor de precisering.

Wat heb ik enorm genoten van deze (tevens mijn eerste) Woody Allen film. De sfeer, de uit het leven gegrepen acteerprestaties, de goed gevonden tussenstukjes waarin Allen je plots direct aanspreekt.

Nog nooit in mijn leven heb ik zo'n sfeervolle film gezien, die direct aan een stad (NY) wordt gekoppeld. Nooit eerder zag ik een film die chronologisch gezien, een warboel is.

De dialogen zijn niet moeilijk, je moet gewoon meegaan in het ritme van de film, dat vaak enorm hoog ligt. Allen wipt van de ene naar andere tijdzone en praat ontzettend snel, maar als je weet waarover de film handelt kost het geen enkele moeite om te kunnen volgen.

In tegenstelling tot wat vele mensen denken of zeggen, moet je bij deze film gewoon even het verstand op nul durven zetten, en meegaan in dat ritme.

4*

Jaren jarenlang heb ik Woody Allen ontweken. Daar kwam een einde aan toen ik Cassandra's Dream keek; totaal onwetend dat die ook van hem was. Dus toen ik daar achter kwam, gelijk maar de stier bij de horens gepakt en uiteindelijk werd dat deze film. En ik moet zeggen, alles behalve een teleurstelling. Heerlijk vermakelijk, neurotisch, sfeervol en lekker op stoom. Er wordt prima geacteerd met personages waar je geen genoeg van krijgt. Vooral de verhaalstructuur is een grote plus.

Het is een Woody Allen... Dus het gaat er, zoals gewoonlijk, vooral over hoe lastig het wel niet is om Woody Allen te zijn. Relationele problemen zijn goed uitgewerkt en vooral in het begin zitten er enkele scherpe grappen in, maar de film is niet zo sterk en artistiek interessant als Manhattan.

Annie Hall ! Geweldige film natuurlijk ! In vergelijking met dat andere topwerk Manhattan vond ik Annie Hall wel ietsje minder, omdat dit toch wat onsamenhangender, sketchachtiger was allemaal, maar wel nog steeds heel grappig. Regelmatig lachte ik me rot om die typische Woody-elementen.

Eerste Allen die ik zag. Ik vond er tussen het verrassende begin en het mooie eind eigelijk niet zoveel aan. Het gezever over de vreemde relatie tussen Alvy en Annie deed me niet zoveel. Ik vond maar enkele scènes echt mooi of grappig. De typische Allen humor lijkt dus niet echt voor mij weggelegd.

Gelukkig is de sfeer en de chemie tussen de spelers erg goed, zodat de film toch uit te zitten was.

2.0*

Na Manhattan vandaag ook meteen Annie Hall maar even gekeken. En opnieuw een bijzonder amusante oudere film van Allen, terecht bestempeld als één van zijn grote meesterwerken. Heerlijke gortdroge dialogen en prachtige one-liners van het neurotische, cynische en zeurende mannetje Allen. Een karakter dat hij altijd lijkt te spelen, maar desondanks maar niet weet te vervelen. Verder een paar erg sterke bijrollen, geinige typetjes en die kleine 'tussendoortjes' om een scènes en irritaties van de hoofdpersonen kracht bij te zetten zijn geweldig leuk om te zien.

4 sterren.

Weer een aardige Allen, soms erg grappig en dat nerveuze hyperactieve van hem gaat maar niet vervelen. Die droge opmerkingen waar geen enkele personage om gaat lachen.. heerlijk .

Ik zie geen meesterwerken, maar wel telkens (erg) vermakelijke films. Zelfs een film van het romantische genre kan door Allen tot een leuke film getoverd worden.

3.0*, er gaat nog wel meer volgen.

Ik vond het in het begin van de film allemaal nog wel erg leuk. New York is natuurlijk een prachtige setting, Allen en Keaton zijn een goed koppel samen en de humor beviel me eigenlijk wel. Wat de twee daarna allemaal meemaken is alleen totaal niet interessant. En Allen ratelde en ratelde maar door. Ongelofelijk, 90 minuten lang vol met bijdehand, zenuwachtig gedrag. Dat is even leuk, maar ik werd het al snel goed zat. Die wijsneus heeft werkelijk overal wel een semi-intelligente opmerking/grap over. Enkele scènes in Californië vormden nog wel een leuk contrast met de sfeer in New York.

2.5*

Welkom in de wereld van Woody Allen!

Dat is nou de briljante van diens werk, keer op keer, onophoudelijk geniale one-liners. En de timing is eenvoudigweg perfect te noemen. Iedere joke lijkt zo extreem adequaat.

- Don't you see the rest of the country looks upon New York like we're left-wing, communist, Jewish, homosexual pornographers? I think of us that way sometimes and I live here.

- I don't want to move to a city where the only cultural advantage is being able to make a right turn on a red light.

- Love is too weak a word for what I feel - I luuurve you, you know, I loave you, I luff you, two F's.

Hier kan ik dus écht smakelijk om lachen.

En natuurlijk, niet te vergeten één van meest memorabele eind quotes ooit.

I thought of that old joke, y'know, this... this guy goes to a psychiatrist and says, "Doc, my brother's crazy; he thinks he's a chicken." And, the doctor says, "Well, why don't you turn him in?" The guy says, "I would, but I need the eggs." Well, I guess that's pretty much now how I feel about relationships; y'know, they're totally irrational, and crazy, and absurd, and... but, I guess we keep goin' through it because, most of us.......need the eggs.

Hij kan inderdaad wel erg sterk uit de hoek komen. Maar ik vond lang niet elke grap geslaagd en het gaat ook om de manier waarop het gebracht wordt. Daarnaast is van timing weinig sprake als je aan een stuk door grappen maakt.

Met timing bedoel ik dan ook dat een grap natuurlijk in zijn context moet passen.

Je kan voortdurend de komiekeling uithangen zonder dat je de intuïtieve beweging daarvan onder de knie hebt.

Zalige film. Ook een geweldig grappig moment, wanneer heel even Jeff Goldblum in beeld komt terwijl hij aan de telefoon (wellicht aan zijn goeroe) zegt dat hij zijn mantra vergeten is.

Het grootste pluspunt aan Annie Hall is dat de vertel stijl me wel beviel. Was niet echt volgens het boekje van de jaren 70 en kwam zo fris en luchtig over. Jammer dat de andere punten niet boven de middelmaat uitkwamen.

Woody Allen zen humor bevalt me niet, da's wel duidelijk. Opnieuw vond ik niet echt iets grappig aan deze film alhoewel ik het meeste beter kon appreciëren dan in vorig werk. Hij zelf komt ook niet grappig over, vind hem geen acteertalent. Diane Keaton speelt net hetzelfde zoals in andere Allen films, weinig overtuigend.

Ik zit nu door mijn lading Woody Allen films en kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben. Zijn films laat ik wel even links liggen.

***

Misschien wel m'n favoriete Woody Allen-film, hoewel Manhattan en Stardust Memories dicht in de buurt komen.

Het overheerlijke neurotische hoofdpersonage is weer van de partij onder de noemer Alvy Singer, de absolute hoofdattractie van deze oscarwinnaar. In tegenstelling tot veel fans kan Annie me minder bekoren, aangezien de charme van Diane Keaton me nooit helemaal duidelijk is geweest.

Maar da's uiteindelijk ook allemaal niet zo belangrijk aangezien Allen zelf in bloedvorm verkeert en alles en iedereen van 't scherm speelt. Zijn hilarische blik (Alvy die naast Annies lichtjes psychopatische broer zit in de auto ) wordt gekoppeld aan schitterende dialogen (om binnen het voorbeeld te blijven:

Duane: Can I confess something? I tell you this as an artist, I think you'll understand. Sometimes when I'm driving... on the road at night... I see two headlights coming toward me. Fast. I have this sudden impulse to turn the wheel quickly, head-on into the oncoming car. I can anticipate the explosion. The sound of shattering glass. The... flames rising out of the flowing gasoline.

Alvy Singer: Right. Well, I have to - I have to go now, Duane, because I'm due back on the planet Earth.)

Diezelfde sillyness zie je bijvoorbeeld in de scène waarin Allen het gevecht aangaat met twee aartsgevaarlijke spinnen. Naast de zogezegde "intellectuele" dialogen (valt best mee vind ik) bevat Annie Hall ook een soort slapstick en die combinatie is geweldig geestig.

Geen spervuur aan dijenkletsers maar gewoon een zeer onderhoudende prent met een aantal hilarische grappen en een ontroerend slot.

Erg leuke film, ook de eerste Allen die echt indruk maakt.

Waar ik Allen's semi-absurdistische tintjes en -uit het leven gegrepen maar dan scherper- dialogen in andere films vaak nogal geforceerd en soms zelfs saai vind, heb ik er hier van genoten. Het script zit echt vol prachtige dia/monologen en grapjes. Tijdje geleden alweer dat ik zo veel heb moeten lachen tijdens een film. Niet alles is even geslaagd maar er zitten een paar heerlijke dingen in.

Ook de interactie met de kijker en toevallige passanten is sterk. Zeker aangezien het niets afdoet aan het hoofdverhaal en de kijker dus ook steeds in het verhaal blijft. Je bent je er misschien wel aldoor bewust van dat je een film aan het kijken bent, aan je beleving doet het niks af. (Beetje te vergelijken met Mulholland Drive of Reconstruction.)

Audiovisueel had het stukken beter gekund. (En eigenlijk ook gewoon gemoeten.) Maar echt storen doet het nergens.

Prima film en zeker niet de laatste van Allen die ik heb bekeken.

4*

Zeer aardig. Allen's typische neurotische personage is op een gegeven moment eigenlijk niet meer leuk (dat soort typetjes werken voor mij altijd beter in mindere mate) maar Diane Keaton is echt schitterend. Ook zijn de grappen bij vlagen leuk en zit de film gewoon uitstekend in elkaar.

Derde film van Allen die ik zie en de leukste tot nog toe. Komt vooral ook door Allen zelf, die in deze film heerlijk op dreef is met zijn scherpe dialogen en gebaartjes. Erg leuk om te zien, waar hij zich allemaal aan kan irriteren en som ook best herkenbaar. Er zitten erg leuke vondsten in, zoals bijvoorbeeld de wachrijscene en de talrijke keren dat Allen weer even wat in de camera zegt. Dat zorgt ervoor dat de film ondanks dat deze al ruim dertig jaar oud is toch enorm verfrissend weet over te komen.

Toch zakt de film een paar keer in en slaagt de film er helaas niet in de hele tijd dit niveau vast te houden. Wel leuk verder ook om Christopher Walken nog in een klein bijrolletje voorbij te zien komen.

In ieder geval een originele film, die mij met een blij gevoel achteraat en die ervoor zorgt dat ik op zoek ga naar nog meer werk van Woody Allen.

3,5*

Dit geeft eigenlijk alles weer wat ik over deze film vind: bij tijd en wijle zeer grappig (vooral Allen zelf), maar de film dut ook op meerdere momenten in.

Dit is mijn eerste kennismaking met (de films van) Woody Allen. Annie Hall heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik Manhattan ook binnenkort eens aan ga schaffen.

3,5*

Ietwat afgezaagd, maar toch: mijn favoriete Woody Allen.

De losbandige, knotsgekke vroege Woody-jaren waren met deze film definitief voorbij. Annie Hall is een zeer geslaagde poging om tot de best gewaardeerde regisseurs ter wereld te gaan behoren. Door middel van name-dropping door al zijn films laat Woody Allen zien er met hem niet te sollen valt en dat hij zijn huiswerk echt wel gedaan heeft. In deze film is het niet anders, maar wat deze film er voor mij bovenuit doet steken is het tegen-de-camera-praten (wat hij eerder gedaan had, maar in deze film perfectioneerde).

Het verhaal wordt na een uur wat overdreven, ze hadden wat mij betreft niet helemaal naar California hoeven gaan met die gladde Paul Simon-producer, maar ach. De grappen worden er niet minder om en dat is wat telt in zijn films. Geweldige scene vind ik als ie met Annie in de keuken staat en bezig gaat met de kreeften.

Nou ja, wel aardig. Mijn eerste "klassieke" Allen die ik echt bewust heb (af)gekeken en ook echt een film zoals ik die van Woody Allen verwacht. In dat opzicht bevestigd Annie Hall wel degelijk mijn vooroordelen.

Een film waarin de nogal moeizame liefdesrelatie tussen twee neurotische liberale intellectuelen centraal staat en waarvan een van de twee Woody Allen is en de andere een jongere vrouw.

Alhoewel ik natuurlijk best de zelfspot zie hier trok ik dat bruine jaren '70, gemacrameede, linksdraaiende biologische yoghurt therapeuten sfeertje uit de film maar slecht.

Daarnaast vind ik Woody Allen films zonder Woody Allen leuker, die man kan echt niet zo geweldig acteren, vind het toch vaak erg over-the-top. Zal ook wel de rede zijn dat hij bijna uitsluitend in zijn eigen films te zien is En... Ook nog zijn gevoel van humor is niet helemaal hetzelfde als de mijne. Dianne Keaton kon mij niet echt bekoren en werkte behoorlijk op de zenuwen (al kan dat best de bedoeling geweest zijn). De dialogen tussen die twee zijn toch regelmatig op het melige af.

Wat de film redt is de vernuftige en ingenieuze vertelwijze. Allen trekt veel leuke truukjes uit de kast om zijn kijkers bij de les te houden en doet dat op een zeer amuserende en afwisselende wijze. Alleen dat al maakt de film de moeite om eens gezien te hebben.

Denk dat ik de thrillers van Allen (zonder Allen zelf dus) leuker vind dan zijn relatiefilms.

3*

Woody Allen is overduidelijk geen alfa man en deelt zijn vele onzekerheden met zijn kijkers op een onthullende manier. Annie Hall portretteert een hopeloze neuroot die maar blijft malen om bepaalde dingen in zijn hoofd, dingen waar menigeen simpelweg geen benul van heeft om erbij stil te kunnen staan......

Woody Allen kijkt overduidelijk neer op de simpele mens, die volgens hem geen recht van spreken heeft op een serieuze mening omtrent culturele aangelegenheden. Annie Hall is nu juist zo charmant en grappig, omdat Woody Allen een schaamteloze intellectueel speelt die zich nooit beter voor probeert te doen dan hij is en zonder gêne inzicht geeft in zijn eigen veilige leefwereld waarin regelmaat, wereldvreemdheid en een gebrek aan zelfvertrouwen de boventoon voeren.

Annie Hall is uniek in zijn soort en kent vele creatieve intervallen waarin Woody Allen zich tot de camera keert of waarin we getuige zijn van een geanimeerde context. Helaas dook Allen `s zelfbewuste, verstoken van elke vorm van zelfvertrouwen en doemdenkende personage, nog meerdere malen op na deze film. Desbetreffende films betroffen niet meer dan hopeloze herhalingsoefeningen die teerden op hetzelfde foefje wat Woody Allen hier op weet te voeren, maar dan zonder dat het te pruimen viel.

Annie Hall is en blijft leuk, maar met zijn pak hem beet: 'Hannah and her Sisters' heb ik helemaal niets, omdat je wederom hetzelfde geklaag, gejammer, gezeur en dezelfde relatieperikelen voorgeschoteld krijgt. 4,5*

De eerste Woody Allen film voor mij, lag al een maand op de plank maar nu is het er toch eindelijk van gekomen.

Twijfelde erg in het begin, begreep al uit reacties dat dit een film is die je of heel goed vind, of hij bevalt je helemaal niet, bij mij was het gelukkig de eerste optie en ik ga snel meer kijken van Woody Allen!

Het praten tegen de camera doet hij echt leuk, hij betrekt de kijkers letterlijk overal bij, als kijker krijg je ook het idee in de film zelf te zitten een geslaagde film dus!

De opmerkingen van Woody zijn trouwens ook goed verzonnen zeg! wat kan hij mopperen over alles en iedereen, en vaak heeft hij ook nog wel een beetje gelijk ook

Leuke verfrissende film! zelfs vandaag de dag nog.

4 sterren.

Recentelijk een box met 19 films van Allen gekocht. Wat me bij het kijken opvaltdat het steeds dezelfde thema's en typen zijn die terug komen. Dat wordt op een gegeven moment wat veel en dat maakt het moeilijk om veel Allens na elkaar te kijken. Toch blijven de films an sich boeiend kijkmateriaal. Niet in de laatste plaats door de intelligente dialogen. Zo ook Annie Hall. Setting, realistische gebeurtenissen, logische reacties van de hoofdpersonen op situaties. Het klopt allemaal prima met de werkelijkheid. Dat lijkt saai maar dat is het in de praktijk niet. Toch is dit geen film die ik snel nog eens zal kijken. Het is, net als bijna alle films van Allen die ik tot op heden zag, een film die ik niet snel nog eens zal kijken. Dat drukt voor mij de score.

Er valt nochtans bij de films van Woody Allen meestal wel genoeg nieuws te ontdekken bij het herbekijken. Bijvoorbeeld in de dialogen, dingen die je de eerste keer ontgaan zijn. Verder vind ik dat er in zijn hele oeuvre genoeg afwisseling zit. Bananas is toch echt een heel andere film dan deze. En deze is toch echt weer heel anders dan Shadows and Fog. En die is toch weer helemaal anders dan Another Woman enz... Natuurlijk heeft Allen bepaalde thema's die vaker terugkomen, maar dat vind ik zeker geen tekortkoming.

Deze film weer na lange tijd weer eens herzien. De eerste keer vond ik hem niks, nu na herziening niet meer dan redelijk. Deze film van Allen is het dus echt niet voor mij. Al dat neurotische gedoe over relatieproblemen. Ik werd er af en toe een beetje moe van. Wat dat betreft kan ik zijn recente komedie "Whatever Works" toch aanzienlijk beter waarderen. Misschien ligt dat bij de laatste omdat Allen daar zelf niet in meespeelt.

Het jaren zeventig sfeertje vond ik in "Annie Hall" best wel aardig; vandaar dat ik deze film net geen onvoldoende geef.

Waardering: 3,0*

Natuurlijk ben ik het wel met je eens dat er variatie in de films onderling zit. (Je geeft ook wel wat extremen aan om dat te illustreren )

Ik deel gemakshalve zijn films in onder drama en humor. Bij humor komen vaak dezelfde typen grappen en situaties terug. Bij drama komt regelmatig dezelfde thematiek terug. Ik heb ook een beetje de fout begaan om gemiddels meer dan een film per dag te bekijken en dan gaan die overeenkomsten wat wringen. Wellicht kijk ik defilms over een halfjaar weer terug (met wat langere tussen-pozen) en kom ik dan tot een andere conclusie.

Een film die nogal rommelig opent. En ik weet niet direct wat er met aan te vangen. Flashbacks en rare situaties door mekaar.

Bij de scéne in de bioscoopingang is direct de toon gezet. Ik vond het enerzijds nogal bizar dat hij zo recht in de camera kijkt en tegen de kijker begint te praten. En dat hij de regiseur van de film in kwestie in beeld trok vond ik al helemaal gedurft. En de film wordt er niet minder serieus door!

Wat ik ook wel weird het eerste moment, maar achteraf gezien wel zeer tof was is dat bij bepaalde scénes waar ze over een verleden vertellen de flashback en de acteurs zelf in beel zijn. Staan ze gewoon in het deurgat terwijl in de kamer zelf de flashback gebeurt.

Al bij al zie ik er echt al de humor van in, en dat vond ik al verassend, want ik had eigenlijk niet veel verwacht van deze film.

Voor herziening vatbaar

tot dan: 4,0*

"Life is full of misery, loneliness and suffering... and it's all over much to soon"

Typisch filmpje dit, maar wel echt genieten. Na het vreselijke Manhattan vreesde ik voor het ergste, maar gelukkig is Annie Hall wél leuk. Sterker nog, samen met Deconstructing Harry is dit zijn beste film.

Allen films kenmerken zich door die typische humor. Annie Hall zit vol met zulke leuke dingen. Ik noem de flashbacks die hij als een tourgids doorloopt, die hilarische dialogen, Annie die wel erg letterlijk afwezig is tijdens de seks, figuranten die Allen raad geven en ga zo maar door.

Enorm leuk is ook hoe hij het publiek bij zijn film trekt, gewoon door recht in de camera te kijken. De scène in de wachtrij is daar een erg leuk voorbeeld van. Maar het leukste is Allen's non-stop gewauwel over het leven. Hij slaat met de meeste uitspraken de spijker op zijn kop.

Allen speelt weer het nerveuze typetje dat hij altijd speelt en waar ik geen genoeg van kan krijgen. Maar naast hem valt Diane Keaton erg op, een erg goede rol.

Op een of andere manier komen zulke leuke Allen films nooit boven de 3,5*, terwijl ik er echt van kan genieten. Ik kan niet precies zeggen waarom. Een 3,5* neigend naar de 4*.