Annie Hall (1977)

Gister nog eens bekeken en het blijft zeker een goede Woody Allen film, alleen zeker niet zijn beste dat blijft toch Hannah And Her Sisters tot nu toe

Stem blijft staan op 4

*I never wanna belong to any club, that have someone like me for a member*

Allen begon met wat flauwe komedies, en na het hilarische Love and Death, kwam hij met zijn eerste echte meesterwerk; Annie Hall. Annie Hall is echt intens genieten van een sterke bundeling van humor, drama en filmtechniek. Teveel hilarische quotes om op te noemen, maar tegelijkertijd blijft die serieuze tragische ondertoon stand houden. Allen weet de balans tussen luchtige komedie en intellectuele film perfect te vinden. Een heerlijke hutspot van losse scenes die een uitstekend samenhangend geheel vormen. De vaart blijft er altijd in door de grote creativiteit in de scenes en de Allen-dialogen, waar ik uren naar kan luisteren!

Moeilijk om mijn favoriete scenes eruit te plukken, maar de scene waar ze zogenaamd over kunst praten met die ondertiteling is echt magistraal, of als ie in de kleuterklas zit of de mensen die hij op straat aanspreekt. De film heeft ook een frisse start, geweldige openingsscene! Tegen het eind van de film creeërt hij toch weer een mooie melancholische sfeer. Hij is echt een meester in tragikomedies! De kracht is van Allen is waarschijnlijk dat hij het zo dicht bij zichzelf houdt. Zijn onmogelijke karakter weet hij door middel van kunst te uiten, waardoor het eerlijk over komt. Ik zou zomaar een groot Woody Allen fan kunnen gaan worden...

4,0*

Heerlijke film met een geweldige Allen als neuroot. Die gortdroge humor, die totaal absurde uitspraken, die talloze neuroses, die fantastische dialogen en die hilarische zelfspot kan ik best wel smaken. Echt mijn soort van humor. De situaties zijn soms ook heel herkenbaar, vond ik.

Naar het einde toe vond ik de film een beetje inzakken, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de rest van de film. Kurkdroog en hilarisch, hoe Allen gewoon recht in de camera spreekt, voorbijgangers om hun mening vraagt, zijn kindertijd analyseert, zich afvraagt hoe het met z'n oude klasgenoten zou zijn, Marshall McLuhan tevoorschijn tovert, ... Misschien moet ik nog eens wat meer films van deze New Yorkse lotgenoot gaan zien!

Na een dagje bezinken verhoogd naar 4,5, vooral vanwege Allens geniale uitspraken en dialogen, waardoor ik echt in een deuk lag.

Bizar dat dit niet in de top250 staat.

Woody Allen wordt zwaar ondergewaardeerd op MM als je het mij vraagt (itt IMDb). Ik neig trouwens ook naar 4,5*...

Annie Hall is een film met wel meerdere originele komische vondsten, zoals de gedachten-ondertitels. Allen doorbreekt bovendien enkele keren de vierde muur door het publiek aan te spreken, maar komt er zeker mee weg. Het is zelfs een meerwaarde aan de film. Daarnaast blijkt de film zich in een soort Allen-universum af te spelen, wat de gezelligheid van deze film enorm verstrekt. Ook het verloop is nogal ongewoon. Niet-chronologisch en redelijk fragmentarisch. We krijgen eigenlijk voornamelijk losstaande stukjes van Allen en Keaton te zien. Toch voelt de film aan als één geheel en lijkt het op het einde alsof je een zeer gedetailleerde weergave van een oprecht verliefd koppel te zien hebt gekregen. De perfecte interactie tussen Allen en Keaton speelt daar natuurlijk ook in mee. De film eindigt op een bitterzoete toon en wist me zelfs enigszins te ontroeren.

Had toch iets meer van de herkijk verwacht. Was ooit mijn eerste Allen en er is sinds die tijd toch veel veranderd. Ik vond Allen toen bijvoorbeeld maar een vervelend ventje en ik begreep niets van zijn passie voor New York. Nu reken ik Allen tot mijn favorieten, heb zo'n dertig films gezien en was dus toe aan een herkijk.

Ik blijf Annie Hall wat rommelig vinden. Wanneer het verhaal lekker op z'n beloop wordt gelaten is dit geweldig. Die eerste ontmoeting na het potje tennis is geniaal. Keaton's neurotische trekjes komen daar geweldig over. Zo ook in de bedscènes. Jammer dat er dan telkens heen en weer moet worden gesprongen in de tijd, dat Californië erbij moet worden gehaald en dat er andere relaties doorheen worden getoond. Vind het basisidee geweldig, maar de uitwerking te fragmentarisch. Daardoor reken ik dit nog steeds niet tot de betere Allen's. Jammer.

Echt bijzonder veel heb ik nog niet gezien van Woody Allen, maar tot nu toe weet ik wel dat het niet echt ''mijn ding'' is. Best grappig, vermakelijk, maar niet bijzonder.

Maar heb me best vermaakt met deze Annie Hall, die een érg leuke vertelstijl kent, met de nodige originele vondsten. Heb regelmatig met een glimlach ziten kijken. Bij Woody Allen (als acteur) blijf ik gemengde gevoelens houden. Soms komt-ie lekker grappig uit de hoek, een andere keer bezorgt-ie me weer de zenuwen. Vreemd ventje.

Met de intrede van de sfeer in Californië ging het een goede kant op en krijgen we wat mooie plaatjes te zien, zoals het shot dat ze over die weg rijden, met aan beide kanten één en al palmbomen. Simpel, maar mooi. New York zorgt voor de sterkste scénes, zoals die in de wachtrij bij de bios, maar Californië kijkt alleen al lekker weg om de sfeer. Leuke mix.

Genoeg leuks in deze film; een paar geslaagde (soms droge) grappen, vermakelijke dialogen en het kijkt lekker weg. Nu eerst op naar 'Manhattan'. Dikke voldoende.

Toppertje die meer dan 30 jaar later nog steeds over interessante onderwerpen gaat en ook nog eens een ontzettend leuke vertelstijl kent met veel leuke vondsten en ideeën.

Juist...

Heerlijk neurotisch en grappige one liners.

Absolute eeuwigheidswaarde.

Onbegrijpelijk dat deze niet heeeeel hoog in de toplijsten staat.

Op IMDb wel

Ondanks dat deze ook ijzersterk is, verdwijnt ie toch een beetje naar de achtergrond als je 'm naast Manhatten legt. Die is toch nog wel even een behoorlijke stap beter!

"I don’t respond well to mellow"

Was het eerst nog zo dat ik een beetje de zenuwen kreeg van de beste man, inmiddels een aantal Allens verder kan ik zeggen dat ik tot mijn verbazing enorm kan genieten van zijn films. Deze Annie Hall is voor mij wel een echte uitschieter; een eindeloze stroom aan heerlijk vlotte dialogen en spitsvondige opmerkingen, afgewisseld met -hoewel schaarse- romantische en wat dramatischer momenten. Vond ik Allen eerst nog overkomen als een tamelijk irritante notoire zeur, nu ik aan hem begin te wennen kan ik vreselijk lachen om zijn non-stop komische gemopper en quasi ondeugende opmerkingen.

Geweldig samenspel met Keaton, een afwisselende vertelstructuur, originele vondsten en teveel hilarische scènes om op te noemen (oké eentje dan: de kreeften in de keuken! Nou ja twee: voor 2000 dollar aan coke weg niezen! Vooruit, drie: spinnenjacht in de badkamer om 3 uur 's nachts….and so on) Absoluut één van de beste en grappigste romantische komedies die ik tot nu toe heb gezien!

Hoezee!

Ik sluit me volledig aan bij HarmJan. Manhattan ga ik ook zeker nog kijken, maar na Annie Hall heb ik daar niet al te veel zin in.

Woody Allen is zo'n regisseur die ik erg waardeer maar waar ik toch nooit tot hoge sterwaarderingen kom. Hier ook weer. De humor, de dialogen, het personage van Allen zelf en dan nog de stilistische grapjes, dat was allemaal genieten. Maar het bleef wel bij momenten en mijn filmervaring werd nogal beperkt door het gebrek aan lijn. En een beetje meer van hetzelfde wordt het, na vijf films, ook al wel. Wat mij betreft is Annie Hall daarom zelfs een van de minderen van Allen. Nog altijd goed voor een ruime drie overigens, en zeker niet mijn laatste film van deze charmante neuroot.

Tja, ik snap de kritieken op deze film enerzijds wel, dat de film een duidelijk lijn zou missen, maar anderszijds maakt dat de film ook wel weer erg interessant. Liever dan het weergeven van een liefdesverhaal in New York, wordt het een wat schoksgewijze vertelling van een opbloeiende en weer uitdooiende romance, met wat zijlijnen en verweving van twee hoofdstijlen: romantiek (wat ik liever drama wil noemen) en komedie. Die komedie zit hem dan niet in hele grote grappige gebeurtenissen, maar meer in losse opmerkingen en een zeer goede vertolking van grappig menselijk gedrag. Het levert een film op waarin de lijn wellicht naar de achtergrond is verdwenen, maar waarin een enorme sfeer wordt gecreeerd die je onderdompelt in het New York van de jaren 70. Dat vele elementen in Allen's films steeds weer terugkeren, vind ik geen minpunt. Sec bekeken draaien vele van zijn films over wat neurotische, onzekere personen, relaties en relatieperikelen, afnemend libido, een hamster en het bezoeken van therapeuten. Als je dan bekijkt hoe dat toch telkens weer zulke verschillende films oplevert, vind ik dat wel weer een prestatie. Ik hou ervan. Veel zelfs. Ik ga Annie Hall vanavond dan ook weer kijken, heb ik nu besloten en ik verhoog naar 4.5*

Leuke film,

Eindelijk eens overgehaald weten te worden om een Woody- Allen film te zien en dat bevalt me toch best goed. Ik had Annie Hall me veel serieuzer en trager voorgesteld maar voor een film uit 1977 is Annie Hall verassend vlot.

Annie Hall zit vol grappige vondsten, geinig camerawerk en interactie tussen het hoofdpersonage en de kijker. Wat ik ook erg leuk vond waren bijvoorbeeld de echte ondertiteling en de ondertiteling van wat de hoofdpersoon zogenaamd echt bedoelde. Voor 90 minuten weet het nét genoeg te boeien en het had niet veel langer te duren want ik merkte al dat ik naar het einde toe wat weg begon te zakken. De grappen worden dan ook in een behoorlijk hoog tempo afgevoerd en moeten natuurlijk ook nog in hun tijd geplaatst worden wat deze film wel wat lastiger te begrijpen kan maken.

Verder gewoon prima vermaak, heb goed gelachen. Ruime 3.5*

Dit is niet mijn soort film ik houd niet van die sentimentele poespas!

al doe ik er zelfs soms ook wel aan (ongemerkt)

liefde is een sentimenteel hart...

2 sterren

Ik hou ook niet van films met sentimentele poespas.

Net daarom is deze zo geniaal.

Zelden films gezien waar 'sentimentele poespas' zo cynisch bekeken wordt.

........sentimentele poespas.........?

Ja er zit wel een humor in die ik eigenlijk ook wel leuk vond bijvoorbeeld dat ze de kreeften proberen te koken... Maar het gaat maar door... over relatie situaties (poespas) plus dat ze alle 2 ook nog eens hartstikke druk zijn. Gek word je er van...

Da's de bedoeling. Liefde... daar wordt je gek van!

Geen sentimenteel gedoe, liefde is gewoon keiharde absurditeit. En dat toont deze film mooi aan.

Ja dat is het ook! maar sommige mensen gaan wel zo ver dat het sentimenteel word en dat is niet om aan te horen. Laat staan bekijken maar daar verschillen onze meningen in...

Ik heb trouwens ook wel een zwak voor Woody allen maar mijn stem verandert niet..

What's with all these awards? They're always giving out awards. Best Fascist Dictator: Adolf Hitler.

Het einde, o.a. about the eggs, vond ik erg sterk. Eén van de beste scenes was de volwassen 'remake' van de botsauto's en Alvy's reactie daarbij richting de motoragent.

Verder was de humor flauwer en het gevoel voor romantiek groter dan ik verwacht had. Ik weet het, Allen kwam met de regelmaat van de klok zeer scherp en sarcastisch uit de hoek, maar mijn verwachting was dat het veel zwartgalliger en somberder zou zijn dan dit.

Ik heb me ondanks dat goed vermaakt, al die extraatjes zoals de interactie met de kijker en de acteurs onderling gaven het nog wat extra jeu. Sommige grappen, zoals de coke joke... mwah.

Een mooie voldoende voor een eerste kijkbeurt: 3,5*.

Dit is eigenlijk de eerste film die ik zie van Allen waar hij zelf ook in speelt. Fijne manier van werken heeft hij, ik hou er wel van. En als acteur viel hij me ook niet tegen. De interactie met de kijker, zoals hierboven genoemd, vond ik zelf erg verfrissend en je wordt er zo meer bij betrokken.

3.5*

Wow, dat viel reuze mee zeg. Tot mijn grote verbazing had ik deze nog niet gezien, maar wat ben ik blij dat dit nu recht gezet is.

Allen oogt nog fris en zijn grappen zijn nog gewoon goed. ook de manier waarop hij ze terloops langs je heen jaagt is heel leuk. En een New York uit de jaren '70 dat de hoofdrol speelt! Een geweldige bonus.

Ook leuk die grap met die 2 griezels die eruit zien als ze rechtstreeks uit 'The Godfather' komen terwijl Diane Keaton daar nota bene zelf een rol in speelt.

Ook Allen op de universiteit als stand-up comedian bezig zien, geeft je een idee dat hij als stand-up wel een fenomeen moet geweest zijn.

Zoals het personage van Jeff Goldblum dat even in beeld komt op dat feestje wanneer hij aan de telefoon meldt dat hij zijn mantra vergeten is. Heerlijk hoe in zo'n fractie van een seconde de draak gestoken wordt met de hele hype van oosterse spiri in die tijd in bepaalde milieu's.

Vond dit toch niet zo geweldig.

Het verhaaltje is eerder saai en de film ziet er alles behalve mooi uit. De 'leuke' vondsten waar sommigen over spreken, zijn ook al lang niet zo bijzonder meer.

Wat de film redt is het vlotte tempo en de komische noot die het nog wel net vermakelijk wisten te maken. Maar verder vrees ik dat ik dit filmpje morgen alweer vergeten ben.