Annie Hall (1977)

Interessante film. Veel dingen gezien die ik nog niet eerder gezien had. Apart camerawerk met shots die vaak minutenlang duren en op dezelfde plek staan. Acteerwerk is sterk (vooral Woody Allen), mooi sfeertje ook. Grap aan het einde maakt het helemaal af.

4,0 *.

Ik heb redelijk wat films van Allen gezien, voornamelijk zijn recentere werken. Ik beschouw hem absoluut niet tot mijn favorieten, maar kan zijn films wel gewoon goed pruimen. Van Annie Hall verwachte ik redelijk wat, maar het viel een beetje tegen. In het begin trok ik de traagheid nog wel, maar na een half uur was ik er een beetje klaar mee. Nou is de sfeer wel ok, en de humor is ook wel te doen, maar ik irriteerde me nu vooral aan Woody Allen zelf. Erg jammer, misschien dat ik hem over een paar jaar leuker zal vinden, maar voor nu net een 3*

De eerste Allen die ik écht kan waarderen. Heb er al een aantal gezien, maar vond het telkens net niet. Allen zijn geratel irriteerde me telkens een beetje. Dit is daarentegen een prachtig en ontzettend sfeervolle film. Ontzettend veel humor, en gedragen door het spel van Allen en Keaton. De film heeft ook een erg leuke en aparte stijl, bijv. als Allen ineens in de camera tegen de kijker begint te praten, de flashbacks en fowards, en met name als de gedachten met ondertiteling worden weergeven. Moet toch vrij vernieuwend zijn denk ik. Ja, ik heb erg genoten.

4*

Moordend tempo door de vlottende en grappige dialogen. De setting is ook erg prachtig, ik geniet altijd van films die zich in de 70en jaren afspelen in New York. Heb heel de tijd met een glimlach zitten kijken. Erg geslaagde film!

Hier kan ik niet naar kijken, na een half uur afgezet en dat doe ik niet vaak.

Na het wel aardige Midnight in Paris besloten eens een klassieker van Woody Allen te proberen, maar binnen een kwartier was de irritatiegrens al ver overschreden. Om maar te beginnen met zijn manier van communiceren, zijn stem en maniertjes, vreselijk. De dialogen die me helemaal niet liggen zijn ook niet om te harden. Ik heb het uiteindelijk een dik half uur volgehouden en toen was de maat vol, ik neem aan dat het niet veel anders zal worden.

Ik begrijp niet dat hier niet veel meer berichten zijn met een gelijke strekking. Ik ga de film niet verder kijken en ook geen beoordeling geven en zal er niet snel een andere Woody Allen bij gaan pakken.

Woody Allen is een beetje love it or hate it. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen geïrriteerd raken door zijn drukdoenerige houding en overdreven praatgrage personages die voortdurend intellectuele beschouwelijkheden uitkramen waarbij ze emotioneel altijd erg labiel zijn. Ik persoonlijk hou er dus van.

En hoe dan ook is hij een groot cineast, die echt vernieuwend bezig is geweest gedurende zijn carrière.

Zeer leuk filmpje die het maar nipt verliest van Manhattan, maar er heel veel op lijkt. Allen stelt zich weer vanouds bloot aan het publiek en is natuurlijk harstikke nerveus as always. De dialogen zijn grappig en veel grappen zijn uitermate goed gevonden.

Zo kwam vrij vertaald "seks met jouw is een kafkaëske ervaring" langs... daar kan je bij Woody Allen van alles bij voorstellen... wat een meesterlijke zelfspot! Hij had toen een vooruitziende blik gezien zijn prive besognes later.

Door dit soort intellectuele spitsvondigheden en andere verbale slapstick is het allemaal zeer vermakelijk. En Keaton speelt haar rol met labiele verve. Ook de speelse perspectief wisselingen werkten goed. Maar er trad bij mij wel een zekere vermoeidheid op..."kan zijn vaardige mond niet afgeplakt worden" begon ik op een gegeven ogenblik te denken. Zwijgen als Clint Eastwood is Woody's pakkie an zeker niet. Teveel zelfbewustzijn, als maar in analyse, is een typische intellectuele ziekte: Talking Heads hadden dat in 77 al goed begrepen.

Zeker geen middelmatige film maar Zelig en The Purple Rose of Cairo maakten meer indruk op mij...en een romantische komedie als Notting Hill is meer romantisch.

Annie Hall, ik bekeek hem toen ik 13 was en ik snapte er niet veel van. Een herziening 10 jaar later bracht logischerwijs veel meer appreciatie op voor deze heerlijke film.

Diane Keaton speelt het knappe naïeve studentje om op te smullen. Het personage van Allen wordt gekarakteriseerd door een typische overmatig psychoanalytische tot zelfs neurotische levenstijl ( hoe hij waarschijnlijk in het echte leven ook zo is).

Ik moet toegeven, de eerste 10 minuten had ik het moeilijk om erin te komen, maar dan raast de trein verder op een ongekende snelheid. Allen past een verrassende stijl toe, waar hij de kijker persoonlijk betrekt met ludieke en bizarre gebeurtenissen in de film. Ook de scene waarin Keaton en Allen keuvelen, en waarbij hun gedachten erbij staan beschreven is zo typerend en herkenbaar.

Het korte overzichtje in de laatste 3 minuten van de film is zelfs emotioneel. Het is als het ware een samenvatting van de gebeurtenissen in de film, in combi met de mooie soundtrack. Dit is gelijkaardige weerspiegeling van onze ( de filmkijker) persoonlijke liefdesverhalen, met negatieve maar vooral positieve gebeurtenissen. Een beetje Eternal Sunshine Of the Spotless Mind-achtige moraaltheorie.

Tijdje geleden dat ik een film 4.5 sterren gaf.

Lamlendig geneuzel.

Na het zien van het degelijke Match Point en het bij momenten snedige Vicky Cristina Barcelona, had ik zin in een wat ouder werkje van Woody Allen. Annie Hall leek me de beste optie, daar de film zowel op MovieMeter als op IMDB hoge scores heeft. Ik verwachtte me aan een snedige, vlotte relatie(tragi)komedie.

Helaas kwam ik nooit in de film. De openingsmonoloog van Allen komt al direct te gemaakt over. Wat volgt is een relatieschets van 1,5 uur waarin zelden iets interessants gebeurt. Alvy Singer is één van de meest irritante hoofdpersonages ooit, Annie Hall daarentegen valt nog mee. Helaas geitenkaas komt hun relatie over als platonisch. Hun relatie lijkt eerder die van goeie vrienden dan van geliefden. Nergens voelde ik chemie tussen die twee.

Het verhaal nam me niet mee. De flauwe dialogen zijn daar medeverantwoordelijk voor. Sommigen zullen die wel de moeite vinden, maar m.i. ligt het allemaal wat te voor de hand.

Dat Diane Keaton het meest overtuigt is vrij verrassend. Ze zal nooit mijn favoriete actrice worden, maar hier vind ik ze best aandoenlijk. Spijtig genoeg is Woody Allen haar tegenspeler. Die vent mag zichzelf misschien belangrijk genoeg vinden om een hoofdrol te vertolken, ik vind hem als acteur zwaar ondermaats.

Als regisseur doet Woody Allen het een pak beter. Hier en daar zitten er wel spitsvondigheden in de film. Het tegen de camera praten daarentegen kan me zelden bekoren, ook hier is dat het geval.

(Ver) beneden de (hooggespannen) verwachtingen.

1,5

Annie Hall... het werd tijd dat ik de film nog eens zag, na minstens 6 jaar. Ik was vooral gek van de beginfilms van Allen met titels als Take the money and run en Everything you always etc... Films met een aparte combinatie van droge humor en slapstick. Met Annie Hall gaat Allen een andere richting uit en is het vooral de droge humor met drama/romantiek die het doet.

De film kent veel dialogen die net in de films van Allen zeer belangrijk zijn. Daarom zijn de omstandigheden waarin je de film ziet eigenlijk wel belangrijk en moet je toch wel wat volgen om mee in de stroom van de humor en de charme te zitten. De dromerige Annie Hall en de neurotische Alvy Singer zijn twee tegenpolen die elkaar prachtig aanvullen. Allen is niet altijd de beste acteur maar hier komt hij er nog goed mee weg. Annie Hall is meer dan een monoloog van Woody Allen, dit is een romantische komedie met een creatieve aanpak. Hoe hij tussendoor het publiek aanspreekt is geweldig. Het doet me wat denken aan Cashback onbewust.

Dat Keaton hier een Oscar voor kreeg kan ik me goed voorstellen, net als de andere prijzen. Woody Allen heeft een geweldige film gemaakt in een genre dat op voorhand al gedoemd is om neergesabeld te worden: romantische komedie. Maar hij zet het genre helemaal naar zijn hand en drukt niet alleen als acteur, maar vooral als regisseur zeker zijn stempel.

Gewoon maar weer eens herkeken. En nu beviel hij me enorm! Heerlijke dialogen, fijne licht fragmentarische vertelswijze en een Allen die vooral enorm niet in LA past. De lobsterscene, de tennisscene, die op het balkon, allemaal even geweldig.

Nou zal ik je dan maar even steunen man? ik heb hem ook afgezet, na 28 minuten zelfs. Ontzettend irritante manier van praten, klinkt als Scorsese on speed maar terwijl hij niet over film praat en op het punt staat in snikken uit te barsten. Bleh!

Dit was mijn eerste Woody Allen film met hemzelf erin. Match Point toentertijd in bios gezien, vond ik aardig maar niet geweldig en wilde graag eens een classic van de man zien. Die viel niet helemaal goed en ik vrees een beetje dat ik bij de hate it crew hoor, maar misschien was het gewoon verkeerde timing. But I don't think that was it...

Ik ben juist dol op zijn New Yorker accent, evenals bij Scorsese. Kan daar de hele dag naar luisteren! Als je daar niet van houdt, dan kun je misschien eens zijn pre-Annie Hall werk proberen, daar wordt over het algemeen minder in gesproken (door hem dan). Misschien dat dat je beter ligt. Bananas, Take the Money and Run en Love and Death vond ik stuk voor stuk heel erg leuk. Of je kunt natuurlijk een paar van zijn betere post-Annie Hall films proberen waar hij stukken minder aan het woord komt zoals: Hannah and Her Sisters, Sweet and Lowdown en Crimes and Misdemeanors. Genoeg keus in ieder geval.

Haha ik hoor het inderdaad. Ik moet zeggen dat ik Scorsese goed kan horen praten hoor, bij de grandmeister wisselt het hoe dat op mij overkomt tussen 'wow wat vertelt hij toch enthousiast over film' en 'man, this guy can get quite taxing'.

Het was kwam bij Allen nog een tikje neurotischer over en het Joodse intellectueel typetje was behoorlijklijk nadrukkelijk aanwezig. Ik zal zeker een van die andere filmpjes proberen Jesper... That many people can't be wrong.... Bedankt voor de tips!

'that many people can't be wrong'.......wie zegt dat het hier gaat over een discussie over gelijk hebben?

Het ligt je of het ligt je niet. (of het hangt er een beetje om). Feit is, dat Allen in deze film een neurotisch type speelt. Dat blijkt uit zijn manier van praten, zijn maniertjes, zijn lichaamshouding, zijn uitspraken. Hij doet dat zeer effectief.

Met that many people can´t be wrong bedoelde ik te zeggen dat een hoop mensen Allens werk, en soms specifiek Annie Hall, zeer waarderen en dat het daarom wel zo eerlijk is om hem niet op een of twee films af te rekenen. Zeker aangezien Jesper meldde dat hetgeen mij irriteerde (Alleen neurotische, intellectuele gebabbel) in zijn ander werk minder nadrukkelijk aanwezig is. Hij speelt het effectief, maar het werkte mij op de zenuwen helaas.

Uiteraard is er geen 100% gelijk bij iets subjectiefs als filmwaardering, maar ik vind het niet te ver gaan te stellen dat er een soort van consensus is dat Annie Hall als een goede film wordt gezien, in ieder geval door veel filmliefhebbers. Dat er genoeg mensen zijn aan wie het niet is besteed (waaronder wellicht ik), is een ander verhaal. Het ligt me niet is alleen niet iets dat ik te snel wil concluderen... m.a.w. aangezien zoveel mensen wiens mening ik respecteer hem wel goed vinden, is het wellicht een tweede blik waard, of een ander soort film van hem

Wellicht was ik in mijn eerdere reactie niet geheel duidelijk, maar ik bedoelde min of meer hetzelfde. Het feit dat vele mensen Annie Hall een goede film betekent niet dat jij het daarmee eens hoeft te zijn. That's all.

Maar wellicht is het, zoals je in je laatste regel aangeeft, een idee de film over een tijdje nog eens te kijken, met de voorkennis dat er een kleine, gebrilde jood in speelt die een zwaar neurotische aanleg heeft. Dan ben je vast een beetje bewapend

En dan natuurlijk minstens een 4* geven, he!

haha leuke post! I'll see wat I can do, Driello

Oke, met deze stem ga ik geen vrienden maken, maar het zij zo.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik totaal geen fan ben van Woody Allen, en dan met name van zijn geregisseerde films.

Toevallig zag ik het hoge gemiddelde van deze film, en dat Allen zelf een rol speelt.

Dit moest ik dus toch even zien.

Maar mensen, wat een afgrijselijk slechte saaie film is dit zeg. Dit soort films zijn totaal niet aan mij besteed.

De rol van Woody Allen is meer dan vervelend, en ook die van Diane Keaton is echt niet te harden. De grappen slaan totaal niet aan, en elke minuut word de chaotische film irritanter.

Er word gestrooid met moeilijke woorden, namen van bekende filosofen, politieke kopstukken en meer van dat soort ongein. Je zou je als MAVO-leerling bijna gediscrimineerd voelen, omdat het in deze ADHD setting allemaal niet tot nauwelijks te volgen is.

Ik kan me voorstellen dat je hier 30 jaar terug nog 'eens' een zaaltje met gillende geile wijven vol van kreeg, maar verder is het niet voor te stellen dat men dit zelfs heden ten dage nog echt een geweldige film vind.

Storend en ongelofelijk saai. Kan niks bedenken waardoor ik deze film een halve ster meer zou geven.

Sorry voor de liefhebbers, maar voor mij is dit dus een dikke vette 0,5!

Max, are we driving through plutonium?

Op de een of andere manier kan ik de films van Woody Allen nooit uit elkaar houden, komt waarschijnlijk omdat ze allemaal over Woody Allen gaan.

Geen probleem mee dat je deze film niet waardeert, maar dan wel op zijn merites beoordeeld, zou ik zeggen. Dit is bij uitstek een tijdloze film. Dat er heden ten dage een verschil in waardering zou moeten zijn met 30 jaar geleden zie ik niet. De problematiek die wordt beschreven is van alle tijden. Of de fim saai is of niet: wellicht is dit niet e genre. Er gebeurt echer van alles inde film wat de moeite waard is, maar het is natuurlijk wat het is: een drama / komedie. Dat komedie zit hem dan niet in grappige slapstick achtige scenes maar in zeer treffende one-liners (Allen op zijn best!!) en bepaalde situaties. Het strooien met moeilijke woorden, filosofen en politieke kopstukken wordt hier uiterst doeltrefend gedaan en heeft een bedoeling. Dat dat je is ontgaan, kun je de film niet aanrekenen. Maar god, je vond de film sai en dat kan natuurlijk niet tot een hoog cijfer leiden. Begrijpelijk. Ik deel je mening absoluut niet, maar heb er verder geen moeite mee dat je er zo over denkt. Maar ik vond dat ik toch even moest opstaan en deze mooie film verdedigen.

Dat is je goed recht, en je doet het op een fatsoenlijke manier. Ik hield deze pagina al paar dagen in de gaten omdat de kans groot was dat ik voor weet ik veel alles zou worden uitgemaakt.

Meestal kunnen mensen het niet bepaald waarderen als je mening zo erg afwijkt van het gemiddelde.

Ik denk dat dit gewoon niet mijn type film is, met mijn soort humor. Daarom heb ik de film ook niet bestempeld als slecht, maar als dodelijk saai, ergerlijk en (voor mij) mislukt.

Typisch postmodernistische film hetgeen blijkt uit de vermenging van hoge en lage cultuur en de ontelbare stroom aan verwijzingen. De film dwingt je om scherp te blijven, veronderstelt een bepaald niveau, maar is toch ook grappig. De film is ook op een interessante manier gemaakt met o.a. het doorbreken van de vierde muur en door personages uit het heden in flashbacks af te beelden. Woody Allen maakt de mediering op een komische wijze zichtbaar.

Ben niet onwijs onder de indruk van Diane Keaton eigenlijk. Woody vind ik dan een stuk beter acteren.

Keaton acteert Woody, Woody acteert niet.

Hebben we het over dezelfde film?

Hij bedoel vast dat Woody Allen niet hoeft te acteren: Hij is gewoon zichzelf.

Het is denk ik moeilijk te beoordelen of hij in het echte leven ook zo is.

Dat is volgens mij ook eerder een algemene misvatting dan de werkelijkheid.

'I happen to have mister McLuhan right here.'

Wat een geniale grappen zitten er in deze film. Ze zijn wel van een intellectuele fijnzinnigheid, maar tegelijk een zelfspottend meta niveau daar weer boven. Het gaat maar door, ik kan me voorstellen dat het mensen enorm op de zenuwen kan werken, maar ik hou ervan. Ik heb gelukkig nog een heel aantal Allens voor de boeg.