Hannah and Her Sisters (1986)

Deze film vanavond weer eens herzien. Wel echt een film waarvoor je in de stemming moet zijn, want er wordt wat afgeouwehoerd. Over relaties, over de zin van het leven etc. Woody Allen hing in zijn zoektocht naar God weer eens echt de neuroot uit. Af en toe vond ik het allemaal wel erg vermoeiend. Deze film moest het van mij daarom ook echt hebben van het heerlijke jaren '80 sfeertje en van de zeer mooie soundtrack. Prachtige beelden van New York begeleid met heerlijke muziek uit de forties; het tijdperk van de Big Bands en de Swing en schitterende muziek van J.S. Bach.

3,5*

Leuke film weer van Woody Allen over de diverse relatieperikelen tussen een aantal zussen, en hun mannen en ex-mannen. Het is in het begin even opletten geblazen, maar dan heb je al snel door dat elk personage wel wat met een ander personage te maken heeft. Elk personage is trouwens op zijn of haar manier wel enigszins interessant. Daarnaast wordt er een partij gepraat over het leven, diversie relaties, exen en ga zo maar door. Je moet er misschien even inkomen, maar als je het allemaal nauwlettend volgt is het best leuk.

Allen zelf speelt weer eens zijn bekende drukke neurotische personage met scherpe dialogen. Zijn rol is in deze film wat kleiner dan in sommige andere en dat is wel goed, want hier is hij som wel heel druk, al heeft hij wederom regelmatig leuke humor en grappige opmerkingen:

Gail: Two months ago, you thought you had a malignant melanoma.
Mickey: Naturally, I, I- Do you know I- The sudden appearance of a black spot on my back!
Gail: It was on your shirt!
Mickey: I- How was I to know? Everyone was pointing back here

Verder is het verhaal gewoon best goed geschreven en is de film altijd goed in balans. Het is gewoon vermakelijk en het wordt allemaal nergens te overdreven. Bovendien is het bij Allen altijd zo fijn dat de personages die hij laat zien vaak wel herkenbaar zijn in het echte leven. Dat geeft zijn films vaak nog iets extra’s. Zo ook deze, een bovengemiddelde film, die erg leuk was.

3,5*

Meesterwerk, voor mij de fijnste van Allen, met Caine in zijn beste rol ooit. Knap is het positivisme wat de film toch uitstraalt, ondanks alle relatie-ellende.

En hij flikt het nog een keer!! Na het mooie Interiors komt weer sterk 'people-drama'. Je kan goed zien dat Allen zijn acteurs fantastisch regisseert en de beelden van NY zijn als vanouds. Sterk spel van alle acteurs, vooral Caine, O'Sullivan en Allen zelf(waarvan ik eerst niet wist dat tie zou meespelen). Goed opletten want ook kleine rolletjes/cameo's van John Turturro, Richard Jenkins, Daniel Stern en Sam Waterston.

En hij flikt het nog een keer!! Na het mooie Interiors komt weer sterk 'people-drama'. Je kan goed zien dat Allen zijn acteurs fantastisch regisseert en de beelden van NY zijn als vanouds. Sterk spel van alle acteurs, vooral Caine, O'Sullivan en Allen zelf(waarvan ik eerst niet wist dat tie zou meespelen). Goed opletten want ook kleine rolletjes/cameo's van John Turturro, Richard Jenkins, Daniel Stern en Sam Waterston.

Na herziening moet ik zeggen...
meesterwerkje!
Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen, zogezegd.