Hannah and Her Sisters (1986)

De scene;s met Woody Allen zijn erg sterk en grappig, verder stelt de film niet zoveel voor leuk om eens gezien tehebben meer niet.

Meesterlijk goede film van woody allen waarin de nadruk eens niet komt te liggen op geweldige oneliners en new-yorkse humor (al zijn beide aanwezig en nog wel van schitterende kwaliteit) maar op ons trieste leven waarin relaties kern van geluk én ondergang vormen. Hannah and her sisters is één van de allerbeste woody allens en meest waarschijnlijk wel degene die het diepst in het hart tast. Woody scheert -weerom- fantastisch hoge toppen in een voor zijn doen uiterst trieste prent. Al is de uiteindelijke boodschap uiterst positief: geen religie, geen zelfmoord en ook geen drugs brengt soelaas in dit leven, alleen de humor. En gelijk heeft onze vriend

Weer een heerlijke Allan-film. Wat heb ik genoten van de dialogen en de humor!

En heerlijk toch, al die relatieproblemen zo in beeld te kunnen brengen?!

4.0*

Opnieuw een uistekende film van Allen. Misschien wel één van zijn beste...

4*

Leuk detail: de assistent van Allen bij het televisiebedrijf is de vrouw achter de stem van Marge Simpson. Eentje die je herkent uit duizenden...

Een van de allermooiste en meest tijdloze films uit de jaren '80, met een perfecte cast (o.a. de beste rol die Michael Caine ooit speelde). Woody op zijn best. 5/5

Erg leuke film, heerlijk geacteerd, fijn verhaal en leuke humor. Soms wel wat soapig, alhoewel dat ook de charme is, en wat simpel: zo worden scènes vaak een beetje makkelijk gemonteerd. Verder nog wat kleine schoonheidsfoutjes, daarom slechts 3,5*

Haha, vandaar! Ik zat me al de hele tijd af te vragen waar ik haar, niet haar uiterlijk maar inderdaad haar stem, toch van kende.

Verder weer een heerlijke, typische Allen-film. Relatieproblemen, jazzmuziek, zijn eigen smaak promotend, Manhattan, humor, drama, dood, geluk, spiegels (nee echt, het valt me op dat hij veel gebruik maakt van spiegels), onderhuidse spanningen... het blijft een van de meest herkenbare regisseurs.

De humor komt in dit deel niet zozeer van de dialogen, maar vooral van het uitgebeelde. Allen laat zien mensenkennis te hebben en weet dit bijzonder humoristisch uit te beelden. Denk bijvoorbeeld aan de hilarische scène, waarin de ene zus en haar vriendin bekvechten over de route naar huis, waarvan het doel duidelijk moge zijn. Of aan het ontwijkende chitchat van Lee op de vragen over pagina 112.. Maar goed, voorbeelden zijn verder niet bijster interessant voor iemand die de film nog niet gezien heeft.

Allen lijkt in een subplot weer even richting Bergman te gaan, zij het humoristisch, maar de conclusies die Allen uiteindelijk over het leven trekt zijn dan toch weer hartverwarmend optimistisch.

Leuk is de manier waarop de personages in elkaars levens verweven zijn. Helemaal grappig dat je er na een kwartiertje achterkomt dat de man over wie gepraat werd op het feestje het personage bleek te zijn dat Woody Allen zelf vertolkt. Allen viel me overigens een klein beetje tegen. Het personage was oke, maar hij neigde in de paranoia-scènes naar overacting, terwijl ik hem altijd juist zo natuurlijk vind overkomen.

Wat een onsamenhangede kutrecensie overigens. Sorry, ik ben eigenlijk te vermoeid om te schrijven right now, maar per ongeluk begonnen typ je maar even door.. voor wie het niet vat: ik ben positief. Overwoog een 4, maar daarvoor is hij eigenlijk toch net te speciaal, derhalve een 4.5.

Geheel het eens met Goodfella, na een dergelijke film kan je dag niet meer stuk. 4 sterren.

In de aanvang bedacht ik even een nieuwe titel voor de film : "Michael Caine goes Woody Allen", maar gaandeweg ondervond ik dat, naast een schitterende Caine, er in deze met "grappige" gezegden en situaties opgebouwde film veel meer zit.

Mensen die naast elkaar leven met hun eigen kleine of grote onhebbelijkheden, oppervlakkigheden, goede wil maar zich wegstoppen in uitvluchten, wijsheid naast onhandigheid en zo veel meer menselijke kenmerken.

Woody Allen schetst het allemaal haarfijn.

Meesterlijk, zeg ik, ook de inzet van de vele evergreen-songs.

En om in die trant te eindigen : I was bewitched, bewildered, but not bothered"...

Prachtige film van Woody Allen die voor mij zelfs in de buurt komt van zijn meesterwerk Annie Hall. Waar Annie Hall toch vooral een zelfstudie van Woody Allen lijkt kijk Hannah and Her Sisters net wat verder. Dit levert een portret op met prachtige personages. Ik kan me zo snel weinig films bedenken waarvan ik van echt de gehele cast ging houden en die daarnaast ook allemaal nog levensecht overkomen, maar deze film haalt dat niveau wel. Aanvankelijk vond ik Woody Allen zelf er niet zo tussen passen met zijn paranoïa's, maar uiteindelijk valt ook die geweldig op zijn plaats.

De rest van de cast schitterd natuurlijk ook. Michael Caine is zoals in iedere rol weer fantastisch. Barbara Hershey straalt en het is niet moeilijk om te zien waarom Caine zo verliefd op haar wordt. Dianne Wiest speelt eveneens prachtig in een rol die steeds interessanter wordt naarmate de schermtijd vordert. De film heeft tevens een leuke bijrol voor Max Von Sydow als een bulderende schilder. Eigenlijk is Hannah zelf, gespeeld door Mia Farrow, nog het minst boeiend, maar ook zij overtuigde me wel.

De perfecte casting in combinatie met het schitterende script en de sterke balans tussen drama en komedie zorgt ervoor dat dit een film is om van te houden en met gemak behoort tot Allens aller-allerbeste werk.

4,5*, maar een verhoging kan ik niet uitsluiten.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

In al zijn films vind je wel een hele trits one-liners, quotes, grappige dialogen en aanverwante gektes.

En hier doet hij het weer. Woody, op en top neurotisch. Geniet ervan want het is er weer eentje om te koesteren, hartverwarmend. Een aanrader (de zoveelste). Confucius hersenkronkel #?:

"Poëzieles is als vrijen: vijf jaren lang merk je geen enkele vordering en opeens kun je hét ! "

Dit is toch echt wel een van Allen's beste films. Zelden heb ik me zo lekker gevoeld na het zien van 'n film. Heerlijk humoristische dialogen, fantastische acteerprestaties, Fraaie scenario, sympathische personages, ontzettend hilarische voorvallen, pakkende sfeer, geniale soundtrack etc etc. De ultieme ''Hang-out movie''

Pas weer gezien. Hoe die film begint....Heerlijk!!

Het blijft een fijne film en heel herkenbaar. Die verliefdheid van Michael Caine, heel goed uitgebeeld.

Wel leuke film. Heb wel gelachen om Allen die vanwege zijn angst voor de dood een bijpassende religie zoekt. Verder ook wel oke, maar ik ben nog steeds op zoek naar die film van Allen (naast Annie Hall) die ik echt goed vind. Heel kleine 4 sterren. Heb de indruk dat als ik een 40-er ben, de films van Allen een stuk leuker zal vinden.

Fijn om weer een Allen in New York te zien, voelt toch thuis. Zijn cynische gebrabbel schikt hem daar het best.

Hannah and her Sister is een fijn, maar niet geniaal relaas over drie zusters met ieder hun eigen problemen. Sfeervol, dramatisch, soms poëtisch en typisch Woody, Maar moet zeggen dat ik nu wel even een pauze moet inlassen. Zoveel van zijn films achter elkaar doen het toch wat eentonig overkomen. Telkens weer die sophisticated zelfkritische humor.

Niet al zijn films zijn zo.

Tijd voor het luchtige Manhattan Murder Mystery of het tragikomische Sweet and Lowdown! Mighty Aphrodite is ook erg grappig.

Of ga voor het meesterlijke Zelig. Keus genoeg.

De beste film van Woody Allen (en dat wil wat zeggen). Mooi sfeerbeeld van de intellectuele klasse in New York. Dat oeverloze geouwehoer over kunst, literatuur, relaties en vooral zichzelf. Deze film kan ik elke week zien.

Wederom een Woody-film zoals alleen hij die kan maken. Het zit weer vol met geestig gevonden grapjes. Allens neurotisch karakter is niet vernieuwend maar (als je dr tenminste van houdt) is wel weer geweldig om te zien. Het kippige gekakel van de drie zusjes was wat minder, maar had ook wat leuke momenten, vooral wanneer Hannah doorheeft dat Elliot dingen van hun huwelijk door laat sijpelen aan Lee. Tenslotte geeft de film veel aandacht aan New York, dat toentertijd grauw, verwaarloosd en vies eruit zag. Kortom typisch Allen, typisch leuk.

Hannah and Her Sisters is net zo duf als de titel doet vermoeden.

Het lijkt allemaal teveel op een doordeweekse televisie aflevering van Sex and the City 40+ met al zijn relatieperikelen, al is mijn vergelijking niet helemaal fair aangezien deze televisie aflevering van Woody Allen overduidelijk over een eigen identiteit beschikt. In Annie Hall was de nervositeit nog grappig en aandoenlijk, Manhattan had nog de beschikking over de prachtige sfeer die over Manhattan hing maar Hannah and Her Sisters is een vervelende aandoening van Woody Allen die hopeloos op de herhalingstoer gaat.

Hij heeft weer eens een maagzweer opgelopen en loopt de godganse tijd te zaniken en zich dingen in zijn hoofd in te beelden die er niet zijn. Om nog maar te zwijgen over zijn ego dat weer eens aangetast werd, na de date met Holly die meer aandacht had voor haar cocaïne dan voor hem.

Op een mooi shot na, waarbij Woody Allen de skyline van New York in beeld brengt om hierna uit te zoomen, tot aan de voeten van een grasveld, is het huilen met de pet op. Woody Allen lijkt veel te random wat gebouwen in beeld te brengen en klooit maar wat aan. Hij faalt hopeloos om wat sfeer uit deze film te persen.

Wat overblijft is een verhaal over 3 zussen + aanhang dat me gestolen kon worden. Niet alleen vrij onsympathieke, maar tevens nogal stoffige, naïeve personages die nooit tot leven kwamen. De meest storende factor was die echtgenoot van Hannah, wat een onsympathieke loser zeg. Niks memorabels tegengekomen, al werd er soms nog wat leuks gepoogd met de hoofdstukindelingen en is het allemaal nog wel door te komen. Televisie materiaal, je zou dit in een bioscoop zien zeg.....! 2*

Geen idee hoe het komt, maar ik vind deze film beter dan Annie Hall, de oneliners van Allen zijn een beetje op de achtergrond gelaten in vergelijking met Annie Hall, er zijn er nog genoeg, maar dit keer is allen wat minder sarcastisch, wat er ook voor zorgt dat ik bij deze film beter in zijn personage kon komen als in Annie Hall.

Ook gewoon de sfeer van deze film is heerlijk, hij straalt op 1 of andere manier echt een jaren 70 sfeer uit, wat het bij mij erg goed deed!

Ook de 3 zussen acteren stuk voor stuk erg sterk, en natuurlijk de vele voice overs die deze film kent, gewoon weten wat ieder personage denkt en waar ze mee zitten, dit is zeker een meerwaarde voor de hele film en maakt een betere band met de kijker waardoor situaties meer impact krijgen en je als kijker beter kan inleven.

Top film van Allen! ging hem kijken zonder enige verwachting ervan, vooral omdat de recensies hier redelijk tegenstrijdig zijn.

niks minder dan 4,5, de beste Allen film tot nu toe.

Inmiddels heel wat van zijn films gezien, maar deze is tot nu toe favoriet. Heerlijke film!

Top 5:

1. Hannah and Her Sisters

2. Manhatttan

3. Annie Hall

4. Interiors

5. Bananas

Mooi rijtje theSound!

De eerste 3 zijn ook van toepassing voor mij, nummer 4 & 5 van je lijstje binnenkort ook maar eens een kans gunnen

Dat heeft vooralsnog geenszins beïnvloed op m'n gemoedsstemming na de film.

Prima eigenlijk. Na twee kijk-beurten van 3 naar 4...........

2 dagen geleden weer eens opnieuw bekeken en nog steeds was ik onder de indruk van deze vrij serieuze comedy van Woody Allen.

De kracht van deze film ligt toch in de leuke afwisselingen tussen verschillende verhalen en personages die allemaal met elkaar in verband staan, en wat ik al eerder zei in een eerdere recensie is dat de voice overs ook erg veel goeds doen!

Blijft 1 van Woody Allens betere werkjes! 4,5 blijft staan.

Kan me goed voorstellen dat je dit niks vindt. Woody Allen zelf is irritant, Michael Caine speelt een ongelooflijke zwakkeling. Ik heb hem meermalen gezien en de film ontroert me op een vreemde manier.

Om nog iets concreets te zeggen: camerawerk is onopvallend goed. Voor mij de beste Allen film.

Weer een fijne Allen. We zitten midden in de jaren '80, de kleding is spuuglelijk, maar met de ietwat verouderde filmkwaliteit (qua scherpte bedoel ik), de omgeving New York, en weer lekker veel lijnen die door elkaar lopen met een goede balans tussen drama en komedie, is het toch weer genieten van zo'n Allen-filmpje. Dit keer heeft Woody Allen niet het leukste personage (ik vond hem dit keer wat zwak als neuroot die bang is voor de dood), maar juist de afwisseling is erg fijn. Dat is denk ik het sterkste punt van de film. ieten. De zussen worden goed vertolkt en Michael Caine was ook schitterend. Hij had ook het leukste personage; de rationele gedachten vs zijn handelingen, fantastisch! Heerlijke Allen weer, maar voor mij niet echt een uitschieter in zijn oeuvre zoals die voor velen kennelijk wel is. Dit betekent niet dat hij niet weer hoog scoort. Een gemiddelde Woody Allen is een zeer bovengemiddelde film.

3,5*

Echt zo'n film die je als je 'm hebt laten bezinken hogere score wilt geven... Wie weet wat een herziening gaat doen.