Hannah and Her Sisters (1986)

Opnieuw een uistekende film van Allen. Misschien wel één van zijn beste...

4*

Leuk detail: de assistent van Allen bij het televisiebedrijf is de vrouw achter de stem van Marge Simpson. Eentje die je herkent uit duizenden...

Haha, vandaar! Ik zat me al de hele tijd af te vragen waar ik haar, niet haar uiterlijk maar inderdaad haar stem, toch van kende.

Verder weer een heerlijke, typische Allen-film. Relatieproblemen, jazzmuziek, zijn eigen smaak promotend, Manhattan, humor, drama, dood, geluk, spiegels (nee echt, het valt me op dat hij veel gebruik maakt van spiegels), onderhuidse spanningen... het blijft een van de meest herkenbare regisseurs.

De humor komt in dit deel niet zozeer van de dialogen, maar vooral van het uitgebeelde. Allen laat zien mensenkennis te hebben en weet dit bijzonder humoristisch uit te beelden. Denk bijvoorbeeld aan de hilarische scène, waarin de ene zus en haar vriendin bekvechten over de route naar huis, waarvan het doel duidelijk moge zijn. Of aan het ontwijkende chitchat van Lee op de vragen over pagina 112.. Maar goed, voorbeelden zijn verder niet bijster interessant voor iemand die de film nog niet gezien heeft.

Allen lijkt in een subplot weer even richting Bergman te gaan, zij het humoristisch, maar de conclusies die Allen uiteindelijk over het leven trekt zijn dan toch weer hartverwarmend optimistisch.

Leuk is de manier waarop de personages in elkaars levens verweven zijn. Helemaal grappig dat je er na een kwartiertje achterkomt dat de man over wie gepraat werd op het feestje het personage bleek te zijn dat Woody Allen zelf vertolkt. Allen viel me overigens een klein beetje tegen. Het personage was oke, maar hij neigde in de paranoia-scènes naar overacting, terwijl ik hem altijd juist zo natuurlijk vind overkomen.

Wat een onsamenhangede kutrecensie overigens. Sorry, ik ben eigenlijk te vermoeid om te schrijven right now, maar per ongeluk begonnen typ je maar even door.. voor wie het niet vat: ik ben positief. Overwoog een 4, maar daarvoor is hij eigenlijk toch net te speciaal, derhalve een 4.5.

In de aanvang bedacht ik even een nieuwe titel voor de film : "Michael Caine goes Woody Allen", maar gaandeweg ondervond ik dat, naast een schitterende Caine, er in deze met "grappige" gezegden en situaties opgebouwde film veel meer zit.

Mensen die naast elkaar leven met hun eigen kleine of grote onhebbelijkheden, oppervlakkigheden, goede wil maar zich wegstoppen in uitvluchten, wijsheid naast onhandigheid en zo veel meer menselijke kenmerken.

Woody Allen schetst het allemaal haarfijn.

Meesterlijk, zeg ik, ook de inzet van de vele evergreen-songs.

En om in die trant te eindigen : I was bewitched, bewildered, but not bothered"...

Prachtige film van Woody Allen die voor mij zelfs in de buurt komt van zijn meesterwerk Annie Hall. Waar Annie Hall toch vooral een zelfstudie van Woody Allen lijkt kijk Hannah and Her Sisters net wat verder. Dit levert een portret op met prachtige personages. Ik kan me zo snel weinig films bedenken waarvan ik van echt de gehele cast ging houden en die daarnaast ook allemaal nog levensecht overkomen, maar deze film haalt dat niveau wel. Aanvankelijk vond ik Woody Allen zelf er niet zo tussen passen met zijn paranoïa's, maar uiteindelijk valt ook die geweldig op zijn plaats.

De rest van de cast schitterd natuurlijk ook. Michael Caine is zoals in iedere rol weer fantastisch. Barbara Hershey straalt en het is niet moeilijk om te zien waarom Caine zo verliefd op haar wordt. Dianne Wiest speelt eveneens prachtig in een rol die steeds interessanter wordt naarmate de schermtijd vordert. De film heeft tevens een leuke bijrol voor Max Von Sydow als een bulderende schilder. Eigenlijk is Hannah zelf, gespeeld door Mia Farrow, nog het minst boeiend, maar ook zij overtuigde me wel.

De perfecte casting in combinatie met het schitterende script en de sterke balans tussen drama en komedie zorgt ervoor dat dit een film is om van te houden en met gemak behoort tot Allens aller-allerbeste werk.

4,5*, maar een verhoging kan ik niet uitsluiten.

Dit is toch echt wel een van Allen's beste films. Zelden heb ik me zo lekker gevoeld na het zien van 'n film. Heerlijk humoristische dialogen, fantastische acteerprestaties, Fraaie scenario, sympathische personages, ontzettend hilarische voorvallen, pakkende sfeer, geniale soundtrack etc etc. De ultieme ''Hang-out movie''

Wel leuke film. Heb wel gelachen om Allen die vanwege zijn angst voor de dood een bijpassende religie zoekt. Verder ook wel oke, maar ik ben nog steeds op zoek naar die film van Allen (naast Annie Hall) die ik echt goed vind. Heel kleine 4 sterren. Heb de indruk dat als ik een 40-er ben, de films van Allen een stuk leuker zal vinden.

Wederom een Woody-film zoals alleen hij die kan maken. Het zit weer vol met geestig gevonden grapjes. Allens neurotisch karakter is niet vernieuwend maar (als je dr tenminste van houdt) is wel weer geweldig om te zien. Het kippige gekakel van de drie zusjes was wat minder, maar had ook wat leuke momenten, vooral wanneer Hannah doorheeft dat Elliot dingen van hun huwelijk door laat sijpelen aan Lee. Tenslotte geeft de film veel aandacht aan New York, dat toentertijd grauw, verwaarloosd en vies eruit zag. Kortom typisch Allen, typisch leuk.

Hannah and Her Sisters is net zo duf als de titel doet vermoeden.

Het lijkt allemaal teveel op een doordeweekse televisie aflevering van Sex and the City 40+ met al zijn relatieperikelen, al is mijn vergelijking niet helemaal fair aangezien deze televisie aflevering van Woody Allen overduidelijk over een eigen identiteit beschikt. In Annie Hall was de nervositeit nog grappig en aandoenlijk, Manhattan had nog de beschikking over de prachtige sfeer die over Manhattan hing maar Hannah and Her Sisters is een vervelende aandoening van Woody Allen die hopeloos op de herhalingstoer gaat.

Hij heeft weer eens een maagzweer opgelopen en loopt de godganse tijd te zaniken en zich dingen in zijn hoofd in te beelden die er niet zijn. Om nog maar te zwijgen over zijn ego dat weer eens aangetast werd, na de date met Holly die meer aandacht had voor haar cocaïne dan voor hem.

Op een mooi shot na, waarbij Woody Allen de skyline van New York in beeld brengt om hierna uit te zoomen, tot aan de voeten van een grasveld, is het huilen met de pet op. Woody Allen lijkt veel te random wat gebouwen in beeld te brengen en klooit maar wat aan. Hij faalt hopeloos om wat sfeer uit deze film te persen.

Wat overblijft is een verhaal over 3 zussen + aanhang dat me gestolen kon worden. Niet alleen vrij onsympathieke, maar tevens nogal stoffige, naïeve personages die nooit tot leven kwamen. De meest storende factor was die echtgenoot van Hannah, wat een onsympathieke loser zeg. Niks memorabels tegengekomen, al werd er soms nog wat leuks gepoogd met de hoofdstukindelingen en is het allemaal nog wel door te komen. Televisie materiaal, je zou dit in een bioscoop zien zeg.....! 2*

Geen idee hoe het komt, maar ik vind deze film beter dan Annie Hall, de oneliners van Allen zijn een beetje op de achtergrond gelaten in vergelijking met Annie Hall, er zijn er nog genoeg, maar dit keer is allen wat minder sarcastisch, wat er ook voor zorgt dat ik bij deze film beter in zijn personage kon komen als in Annie Hall.

Ook gewoon de sfeer van deze film is heerlijk, hij straalt op 1 of andere manier echt een jaren 70 sfeer uit, wat het bij mij erg goed deed!

Ook de 3 zussen acteren stuk voor stuk erg sterk, en natuurlijk de vele voice overs die deze film kent, gewoon weten wat ieder personage denkt en waar ze mee zitten, dit is zeker een meerwaarde voor de hele film en maakt een betere band met de kijker waardoor situaties meer impact krijgen en je als kijker beter kan inleven.

Top film van Allen! ging hem kijken zonder enige verwachting ervan, vooral omdat de recensies hier redelijk tegenstrijdig zijn.

niks minder dan 4,5, de beste Allen film tot nu toe.

Leuke film weer van Woody Allen over de diverse relatieperikelen tussen een aantal zussen, en hun mannen en ex-mannen. Het is in het begin even opletten geblazen, maar dan heb je al snel door dat elk personage wel wat met een ander personage te maken heeft. Elk personage is trouwens op zijn of haar manier wel enigszins interessant. Daarnaast wordt er een partij gepraat over het leven, diversie relaties, exen en ga zo maar door. Je moet er misschien even inkomen, maar als je het allemaal nauwlettend volgt is het best leuk.

Allen zelf speelt weer eens zijn bekende drukke neurotische personage met scherpe dialogen. Zijn rol is in deze film wat kleiner dan in sommige andere en dat is wel goed, want hier is hij som wel heel druk, al heeft hij wederom regelmatig leuke humor en grappige opmerkingen:

Gail: Two months ago, you thought you had a malignant melanoma.

Mickey: Naturally, I, I- Do you know I- The sudden appearance of a black spot on my back!

Gail: It was on your shirt!

Mickey: I- How was I to know? Everyone was pointing back here

Verder is het verhaal gewoon best goed geschreven en is de film altijd goed in balans. Het is gewoon vermakelijk en het wordt allemaal nergens te overdreven. Bovendien is het bij Allen altijd zo fijn dat de personages die hij laat zien vaak wel herkenbaar zijn in het echte leven. Dat geeft zijn films vaak nog iets extra’s. Zo ook deze, een bovengemiddelde film, die erg leuk was.

3,5*

En hij flikt het nog een keer!! Na het mooie Interiors komt weer sterk 'people-drama'. Je kan goed zien dat Allen zijn acteurs fantastisch regisseert en de beelden van NY zijn als vanouds. Sterk spel van alle acteurs, vooral Caine, O'Sullivan en Allen zelf(waarvan ik eerst niet wist dat tie zou meespelen). Goed opletten want ook kleine rolletjes/cameo's van John Turturro, Richard Jenkins, Daniel Stern en Sam Waterston.

Een typische, en aan de andere kant atypische Allen-film, omdat hij zijn gekende neuroses en angsten nu op enkele vrouwen projecteert. Elk personage is een interessant karakter op zich, en dat is in een film waar de nadruk op dialoog ligt een verdienste. De sfeer is over het algemeen laid-back: het drama komt wel om de hoek kijken maar gaat niet over in pathetiek. Dat zou pas atypisch Allen zijn. Michael Caine krijgt een extra vermelding voor zijn rol. Een van Allens beste.

Dit is best een bekende en ook best een hoog gewaardeerde Woody Allen film. Ik heb er al best veel gezien van Woody Allen en ik vind dit eigenlijk een wat mindere film. Een vrij recht-toe-recht-aan verhaal en lang niet zo origineel als vele van zijn andere films. Ook is deze veel minder grappig als zo vele van zijn andere films. Als het een film van iemand anders was had ik waarschijnlijk drie sterren gegeven. Gewoon een goede film. Niet meer en niet minder. Maar Woody Allen heeft bij mij inmiddels al hoge verwachtingen gewekt. En dan valt deze toch wat tegen.

How the hell do I know why there were Nazis? I don't know how the can opener works!

Woody Allen, het blijft toch een interessant figuur. Sinds 1982 heeft hij onophoudelijk een film per jaar gerealiseerd (soms zelfs twee) en met Hannah and Her Sisters ben ik aan mijn 10e film van de neurotische regisseur gekomen. Hetgeen ik tot nu toe heb gezien is niet altijd van eenzelfde hoog niveau, maar ik laat de kans niet liggen om een nog niet geziene film van hem een kans te geven. Hannah and her Sisters draaide afgelopen vrijdag op het grote scherm in Antwerpen en ik zat mee in de volle zaal.

Wat me eerlijk gezegd verbaasde, want dit lijkt me een niet zo populaire Allen film te zijn afgaande op het aantal stemmen en de weinige berichten. Hoewel ik dus nog maar een fractie van zijn oeuvre heb gezien, ben ik er wel vrij zeker van dat dit tot één van mijn favoriete films van de regisseur zal gaan horen. Hannah and Her Sisters is Woody Allen ten voeten uit met een flinke dosis humor, heerlijke karakters en een geslaagde flow. Allen verdeelt de film op in een aantal hoofdstukjes (iets wat niet echt noodzakelijk was, maar bon) en slaagt er bovendien in het geheel zorgvuldig te balanceren tussen de verschillende liefdesperikelen. Elk personage is op een bepaalde manier interessant en je hoopt nergens dat pakweg het segment van Holly snel plaats moet maken voor dat van Lee doordat alles erg lekker in elkaar vloeit.

Vreemd genoeg eigenlijk nog maar weinig films gezien waar Allen zelf in komt opdraven. Ik zat met de impressie dat de regisseur nagenoeg altijd een rolletje voor zichzelf hield, maar blijkbaar was ik daar verkeerd in, al valt het wel op dat er vaak personages zijn die die typische Allen trekjes hebben. Soit, deze keer doet Allen zelf wel mee en kan hij zich laten gaan als een hypochonder die besluit om ergens in te gaan geloven. Het maakt hem niet uit wat en dat resulteert in een aantal erg leuke scènes. Toch mag ook de rest van de cast niet onderschat worden. Michael Caine is degelijk zoals altijd, Mia Farrow, Barbara Hershey en Dianne Wiest vertolken de titelrol met verve en Max von Sydow kan zich ook nog eens uitleven als de cynische Frederic. Geslaagde bijrollen ook nog met onder andere Carrie Fisher.

Jaja, Allen op zijn best als je het mij vraagt en het bewijs dat ik me eigenlijk eens wat met zijn ouder werk moet gaan bezig houden. Bij vlagen vlijmscherpe dialogen, heerlijke personages en geloofwaardige relatieproblemen en dat allen in een sausje van jaren '80 New York. Tof. Erg tof.

4*

Hannah is niet het personage dat het meeste sympathie opwekt, want met haar behulpzaamheid en goede raad wekt ze de indruk zich superieur te voelen ten opzichte van haar omgeving. Ze is wel de spil waarrond de andere vier hoofdpersonages draaien: haar twee zussen, haar ex- en haar huidige echtgenoot. Wanneer beide mannen een relatie beginnen met een van haar zussen, is het schema gesloten.

Deze vijf personages treden afwisselend op als verteller. De voice-overs zijn ad rem, beperkt in lengte, en geven vijf verschillende invalshoeken op ten dele dezelfde gebeurtenissen.

De hypochondrie van Mickey (Woody Allen), gebracht met een typische mengeling van ernst en humor, leidt tot een zoektocht naar zingeving. Deze vindt hij niet in een vorm van lichamelijke of spirituele onsterfelijkheid, maar in aangename aardse zaken als een komedie met de Marx Brothers.

De meest sombere figuur is Frederick (Max von Sydow), de kunstenaar in de ivoren toren, vervreemd van de maatschappij. De scène waarin Lee (Barbara Hershey) hem dumpt, is aangrijpend. De aanwezigheid van Von Sydow en de structuur met drie familiediners verraden invloed van Ingmar Bergman.

Dat het overspel van Elliot (Michael Caine) onopgemerkt blijft, is een breuk met de traditie dat een slechte daad bestraft moet worden. De afloop lijkt net iets te gunstig, met de drie zussen gelukkig getrouwd. De zwangerschap van Holly (Dianne Wiest) doet echter vragen rijzen, want Mickey kon toch geen kinderen krijgen? Hij lijkt me trouwens genetisch voorbestemd om zich altijd ongelukkig te voelen.

De rondleiding met de architect is een goede aanleiding om wat New Yorkse gebouwen te laten zien. Sommige scènes zijn in het appartement van Mia Farrow opgenomen, terwijl zij in de kamer ernaast met het huishouden bezig was. Haar vier kinderen hebben een figurantenrolletje. Ook in het het echte leven is ze de dochter van Maureen O'Sullivan. Net als Holly's boek ontleent het script elementen aan de werkelijkheid, met uiteenlopende reacties tot gevolg.

Woody Allen is weer eens fantastisch op dreef in deze sprankelende relatiekomedie. Voor de verzamelaar van geniale quotes is het smullen geblazen (ik ga niet beginnen citeren, de server van de site zou crashen) en de rijkgevulde cast doet het stuk voor stuk per-fect, met de bloedmooie Barbara Hershey, de kurkdroge Michael Caine en uiteraard Woody zelf, in een rol die alleen hij zou kunnen bedenken en vertolken, op kop. Op dat gebied is dit zelfs een rijkere film dan Annie Hall: waar daarin alles draait rond Woody en Diane Keaton, krijgen we hier een rijkgeschakeerd allegaartje aan personages voorgeschoteld, elk met hun eigen verlangens, maniertjes en muizenissen. Tegelijk is dat de achilleshiel van Hannah and Her Sisters: het is allemaal wat te wijdlopig, de hoofdstukjes blijven maar komen. Het geheel had compacter mogen zijn, dat had de film meer kracht bezorgd. Dan had dit een tijdloos meesterwerk kunnen worden. Nu is het een gewoon een overheerlijke film.

Uitstekende film over drie zussen die iedere thanksgiving bij elkaar komen met de familie. Een mooi en redelijk luchtig relatiedrama waarbij de onderlinge verhoudingen van de personages sterk worden neergezet. Ook de tweestrijd van sommige personages komt via een voice-over goed over. Een uitstekende cast waarbij Woody Allen de gebruikelijke neuroot uithangt.

Heerlijke spraakverwarring deze film. Dat zijn we trouwens wel gewend van Woody Allen , die vaak in komische en "vreemde" situaties terecht kan komen. Het is wel een acteur waar je van houdt of die je niet aanspreekt.

Dat laatste heb ik een hele tijd met hem gehad, de humor was soms in mijn ogen ver te zoeken en dat stemmetje van hem....nee. Totdat ik url=https://www.moviemeter.nl/film/2362]Manhattan zag en eindelijk inzag dat het oordeel misplaatst was. Na die tijd heb ik meer van hem bekeken en begreep dat hij beter in zijn vak was dan ik tot toen toe had begrepen.

Ook in deze film, Allen speelt een hypochonder en je zou zeggen dat het werkelijkheid is voor hem, zo goed als hij ook deze personage neerzet. Het grappige in de persoon is, dat het nooit goed is.

"Geen kanker, oké. Maar....ik ga op den duur toch dood, oh jee, wat nu. Maar snel religieus worden maar wat? Krishna is dat wat voor mij? Nee, dan maar Rooms-Katholiek? Oh jee.....!

En zo gaat deze persoon door het leven met zorgen en zorgen en zorgen en is constant bezig met de toekomst i.p.v. het heden waarin hij moet leven.

Ook de anderen spelen een prima rol in de film en wij hebben ons prima vermaakt.

Een 8.

Heb deze film de eerste kijkbeurt, zes jaar geleden, wat te laag beoordeeld. Wellicht was ik in die periode wat murw geraakt door te veel Woody Allen.

Nu zie ik wel in dat deze film toch wel heel treffend en tragikomisch de gedachten en gedragingen van mensen laat zien in relaties en andere situaties. Herkenbaar op een bijna troostende manier.

De verhaallijn van Woody zelf staat misschien wat (te) los van de rest maar is vermakelijk genoeg, exemplarisch Woody Allen met weer een aantal zeer scherpe grappige uitspraken.

ruime 3,5*

Een typische Woody-film, alhoewel het (net als de meeste Woody's uit de 80's en 90's) niet het niveau evenaart van Annie Hall en Manhattan. Maar goed, het is Woody in zijn hoogtijdagen, dus hoe dan ook een leuke kijkervaring.

De cast is indrukwekkend, met veel bekende namen. Michael Caine, Dianne Wiest, Carrie Fisher, Max von Sydow. Het enige dat een beetje uit de toon viel, was -uitgerekend- Woody's rol, die een beetje los leek te staan van de rest van het verhaal. Zijn scènes behoorden wel tot de grappigste van de film (met een paar geniale quotes), maar dat wil niet zeggen dat de dramatischere scènes niet goed waren. Woody's schrijfwerk tilt het geheel naar een hoger plan.

Wel vond ik het allemaal wat stoffig en gedateerd aandoen; niet alleen de aankleding van sets en kleding, ook die eeuwige jazzy deuntjes waar Woody zijn films mee doorspekt. Ik had af en toe het idee naar een jaren-'70-film te kijken.

Kortom, zeker één van de betere uit zijn oeuvre, maar geen meesterwerk.

Toch wel een geslaagde Woody Allen met één van zijn betere producties. Af en toe laat hij zich in met weinig zeggende nonsensfilms, maar hier raakt hij toch de juiste snaar. Niet zo goed als pakweg Manhattan, maar zeker meer dan degelijk. Dit komt mede door Woody Allen zelf. Ik vond zijn personage erg boeiend. Tragisch en grappig tegelijk hoe hij als hypochonder door het leven gaat. Het was de rode komische rode draad door de film.

Daarnaast draaide het allemaal rond Hannah, een actrice wie het allemaal voor de wind (lijkt te ) gaan/gaat. Dat kan minder gezegd worden van haar zussen die een minder stabiel leven leiden. Alleen heeft Hannah dat niet steeds door. De intriges zijn degelijk uitgewerkt en vooral de dialogen en uitgewerkte personages springen in het oog, iets wat niet onlogisch is voor een Woody Allen. Ook de montage en mede de vlotheid van de film was prima.

Een typische Allen-film, waar de liefhebbers zeker van zullen houden. Hij haalt het niveau niet van Annie Halle of Manhattan, maar de dialogen en karakters zijn wel typisch voor hem. De film is niet altijd samenhangend en ook al komen ze uitgebreid aan bod, zitten de zussen niet helemaal op de voorgrond. En de meeste scènes met Woody Allen lopen qua verhaal wat op de zijlijn. De humor is best wel goed en de film heeft een indrukwekkende cast. Want naast de zussen (Mia Farrow, Barbara Hersey en Dianne Wiest) en hun partners (Allen, Cain en Max von Sydow) zijn er ook rollen voor Carrie Fisher, Julia Louis-Dreyfus, Julie Kavner (Marge Simpson) en Hollywoodlegende Maureen O'Sullivan (Jane uit de 30s film Tarzan the Ape Man) die bovendien de moeder van Mia Farrow is.

Goed.

Zonder al te hoge verwachtingen ingegaan. Woody Allen's zogenaamde meesterwerk Annie Hall beviel mij indertijd absoluut niet - dat is intussen, vermoed ik, toch ook al een jaar of 10 geleden dus daar staar ik mij ook niet blind op. Maar babbelfilms zijn doorgaans evenmin aan mij besteed.

Gelukkig is het me enkel meegevallen. Ja, het is een babbelfilm - dan nog met nerveuze typetjes zoals dat van Allen zelf. In de basis klinkt het als een recipe for disaster, maar op één of andere manier is het me best goed bevallen. Het wordt nooit té veel. Niet in het babbelen, niet in de nervositeit. Hanneh and Her Sisters is eerder een gezellige film, luchtig gebracht en met acteurs die met de nodige flair hun rollen neerzetten. Allemaal keurig gebracht in een niet al te lange speelduur. Fijn.

3,5

Ik vond dit een hele fijne Allen. Prettige innemende personages, een mooie sfeer van New York en constant wel boeiend wat betreft plot. Gewoon aangenaam kijkvoer, soms ontroerend, altijd vermakelijk en waarbij genoeg wordt verteld over relaties en alles voelt ook behoorlijk echt en realistisch aan. Dit is hoe mensen leven en liefhebben. Enige dissonant is Allen zelf in de film, zijn personage lijkt eigenlijk niet bij de rest te horen en zijn acteren gaat er te ver over. Als regisseur heeft hij bij deze film duidelijk beter werk afgeleverd.4,0*.

Toch een half puntje eraf vanwege het wat mindere typetje dat Allen hier zélf neerzet. Voor de rest natuurlijk weer prima geacteerd, raak en herkenbaar voor iedereen die niet al 50 jaar gelukkig getrouwd is.

Wat is dat oudere werk toch telkens een verademing als je dat latere Europese gedoe ernaast legt...

Opnieuw een geslaagde film van Woody Allen. Al zijn typische kenmerken zijn hier weer aanwezig en hij weet het drama rond de liefdesperikelen van de zusters mooi te combineren met de humoristische momenten. Woody Allen is bij momenten weer heerlijk op dreef als hypochonder Mickey. Enkel zijn zoektocht naar de gepaste religie nadat hij dacht kanker te hebben, vond ik weinig toevoegen aan het geheel. Ook een leuk einde waarbij Holly zegt zwanger te zijn, terwijl Mickey geen kinderen kan krijgen.

Er is ook een leuke rol weggelegd voor Michael Caine. Ik heb meer van de man gezien als hij op een wat oudere leeftijd is, maar hier doet hij het uitstekend als echtgenoot van Hannah die verliefd is op de andere zus Lee. De keuze om het overspel met Lee niet te bekennen en gewoon bij Hannah te blijven, vind ik erg geslaagd. Het zou de toon van de film toch wat donkerder maken en te veel drama in de film brengen. Nu krijgen we toch een hoopvol einde.

Ik had op voorhand wel gedacht dat Hannah zelf iets belangrijker zou zijn, gezien de filmtitel, maar eigenlijk heeft ze zelf niet meteen de touwtjes van haar eigen leven in handen en gebeuren de dingen rond haar heen.

In ieder geval een erg fijne Woody Allen alweer en ook de leuke jazzsoundtrack mag niet ontbreken. Al ben ik benieuwd hoeveel van deze film gaat blijven hangen na verloop van tijd.

3.5*