Annie Hall (1977)

Interessante film. Veel dingen gezien die ik nog niet eerder gezien had. Apart camerawerk met shots die vaak minutenlang duren en op dezelfde plek staan. Acteerwerk is sterk (vooral Woody Allen), mooi sfeertje ook. Grap aan het einde maakt het helemaal af.

4,0 *.

Ik heb redelijk wat films van Allen gezien, voornamelijk zijn recentere werken. Ik beschouw hem absoluut niet tot mijn favorieten, maar kan zijn films wel gewoon goed pruimen. Van Annie Hall verwachte ik redelijk wat, maar het viel een beetje tegen. In het begin trok ik de traagheid nog wel, maar na een half uur was ik er een beetje klaar mee. Nou is de sfeer wel ok, en de humor is ook wel te doen, maar ik irriteerde me nu vooral aan Woody Allen zelf. Erg jammer, misschien dat ik hem over een paar jaar leuker zal vinden, maar voor nu net een 3*

De eerste Allen die ik écht kan waarderen. Heb er al een aantal gezien, maar vond het telkens net niet. Allen zijn geratel irriteerde me telkens een beetje. Dit is daarentegen een prachtig en ontzettend sfeervolle film. Ontzettend veel humor, en gedragen door het spel van Allen en Keaton. De film heeft ook een erg leuke en aparte stijl, bijv. als Allen ineens in de camera tegen de kijker begint te praten, de flashbacks en fowards, en met name als de gedachten met ondertiteling worden weergeven. Moet toch vrij vernieuwend zijn denk ik. Ja, ik heb erg genoten.

4*

Hier kan ik niet naar kijken, na een half uur afgezet en dat doe ik niet vaak.

Na het wel aardige Midnight in Paris besloten eens een klassieker van Woody Allen te proberen, maar binnen een kwartier was de irritatiegrens al ver overschreden. Om maar te beginnen met zijn manier van communiceren, zijn stem en maniertjes, vreselijk. De dialogen die me helemaal niet liggen zijn ook niet om te harden. Ik heb het uiteindelijk een dik half uur volgehouden en toen was de maat vol, ik neem aan dat het niet veel anders zal worden.

Ik begrijp niet dat hier niet veel meer berichten zijn met een gelijke strekking. Ik ga de film niet verder kijken en ook geen beoordeling geven en zal er niet snel een andere Woody Allen bij gaan pakken.

Woody Allen is een beetje love it or hate it. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen geïrriteerd raken door zijn drukdoenerige houding en overdreven praatgrage personages die voortdurend intellectuele beschouwelijkheden uitkramen waarbij ze emotioneel altijd erg labiel zijn. Ik persoonlijk hou er dus van.

En hoe dan ook is hij een groot cineast, die echt vernieuwend bezig is geweest gedurende zijn carrière.

Zeer leuk filmpje die het maar nipt verliest van Manhattan, maar er heel veel op lijkt. Allen stelt zich weer vanouds bloot aan het publiek en is natuurlijk harstikke nerveus as always. De dialogen zijn grappig en veel grappen zijn uitermate goed gevonden.

Zo kwam vrij vertaald "seks met jouw is een kafkaëske ervaring" langs... daar kan je bij Woody Allen van alles bij voorstellen... wat een meesterlijke zelfspot! Hij had toen een vooruitziende blik gezien zijn prive besognes later.

Door dit soort intellectuele spitsvondigheden en andere verbale slapstick is het allemaal zeer vermakelijk. En Keaton speelt haar rol met labiele verve. Ook de speelse perspectief wisselingen werkten goed. Maar er trad bij mij wel een zekere vermoeidheid op..."kan zijn vaardige mond niet afgeplakt worden" begon ik op een gegeven ogenblik te denken. Zwijgen als Clint Eastwood is Woody's pakkie an zeker niet. Teveel zelfbewustzijn, als maar in analyse, is een typische intellectuele ziekte: Talking Heads hadden dat in 77 al goed begrepen.

Zeker geen middelmatige film maar Zelig en The Purple Rose of Cairo maakten meer indruk op mij...en een romantische komedie als Notting Hill is meer romantisch.

Annie Hall, ik bekeek hem toen ik 13 was en ik snapte er niet veel van. Een herziening 10 jaar later bracht logischerwijs veel meer appreciatie op voor deze heerlijke film.

Diane Keaton speelt het knappe naïeve studentje om op te smullen. Het personage van Allen wordt gekarakteriseerd door een typische overmatig psychoanalytische tot zelfs neurotische levenstijl ( hoe hij waarschijnlijk in het echte leven ook zo is).

Ik moet toegeven, de eerste 10 minuten had ik het moeilijk om erin te komen, maar dan raast de trein verder op een ongekende snelheid. Allen past een verrassende stijl toe, waar hij de kijker persoonlijk betrekt met ludieke en bizarre gebeurtenissen in de film. Ook de scene waarin Keaton en Allen keuvelen, en waarbij hun gedachten erbij staan beschreven is zo typerend en herkenbaar.

Het korte overzichtje in de laatste 3 minuten van de film is zelfs emotioneel. Het is als het ware een samenvatting van de gebeurtenissen in de film, in combi met de mooie soundtrack. Dit is gelijkaardige weerspiegeling van onze ( de filmkijker) persoonlijke liefdesverhalen, met negatieve maar vooral positieve gebeurtenissen. Een beetje Eternal Sunshine Of the Spotless Mind-achtige moraaltheorie.


Tijdje geleden dat ik een film 4.5 sterren gaf.