Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Absurdisme zoals ik het 't liefst zie. Hoewel ik begin twintig ben en dus de koude oorlog een ver-van-mijn-bed show is, doet dat helemaal niets af aan de kracht van deze prent. Op geniale wijze in elkaar gezet, telkens op het randje van idioterie, maar immer met een serieuze, haast ernstige ondertoon. Als op het eind dankzij onze Duitse vriend ook nog eens op subtiele wijze de oeroude ethische thema's naar voren komen, is het plaatje compleet. Eén grote, smaakvolle, spitsvondige, fantastisch geschoten film die amper aan relevantie heeft moeten inboeten de afgelopen 35 jaar. En dat met één grote big smile, wereldprestatie!

Uniek

Na een half jaar in de boeken te hebben gezeten, pogingen te hebben gedaan om de precieze Koude Oorlog, de wederzijdse afschrikking te begrijpen, was ik toch erg benieuwd naar Kubrick's visie hierop. En tada: dit was het. Op de een of andere manier heb ik altijd het gevoel dat ik bedrogen begin bij een film van Kubrick, ik denk altijd van te voren te weten wat voor een soort film het wordt, en als de film begint, is het iets totaal anders dan wat ik dacht te weten. Zo ook bij onze Dr. Strangelove, niet zo zeer de hoofdpersoon in mijn ervaring, maar wel een tof en bizar karakter. De humor is niet zo zeer heel komisch, maar vooral scherp en diep. We zien weer fantastische sets vol detail, jammer van het vliegtuig, zoals velen vond ik dit de wat mindere shots, maar dat lag natuurlijk aan de techniek. En heeft uiteindelijk wel zijn charme. Doordat het een korte speelduur heeft, lijkt het af en toe op een aflevering van iets moois, doordat ik toch enige verhaallijn miste zoals bij zijn andere films, heb je toch een raar gevoel. Iets aparts. Dat is wellicht ook de kracht van Stanley, dat al zijn films zo verschillend zijn. Dat je hem denkt te kennen, maar dat je er ver naast zit. Hoogtepuntje vond ik dan toch wel de quotes, film zat er vol mee, en bijna allemaal erg memorabel. Een dikke aanrader, gedurfde unieke film.

4 sterren

Amusante film.

Peter Sellers is echt geniaal in zijn 3 verschillende rollen. Je ziet gewoon dat hij zich amuseerde bij het vertolken van zijn personages, wat echt aanstekelijk werkt op de kijker (of althans toch op mij). Ook het verhaal is leuk gevonden en is natuurlijk ideaal om amusante scènes te creëren.

Leuke film, zonder meer.

Kubrick laat weer een apart werkje zien maar ik vond ik dat het een klein beetje flauw bleef. In de vergaderzaal staat iedereen als een standbeeld mee te luisteren met het telefoongesprek zonder dat ze er bij nadenken, en Buck Turgidson kan vrijwel alles zeggen wat hij wil zonder onderbroken te worden. Bepaalde zaken die wèl sirieus zouden moeten zijn worden in een humoristisch plaatje gegooid en dat zorgde er voor mij voor dat ik niet echt meer verrast werd. Toch konden de sfeervolle settings en het bijzondere maffe script me aardig vermaken en zitten er een aantal bijzondere scènes tussen.

Geen komedie? Ik heb enkel bij American Beauty nog meer en harder moeten lachen. Wat mij betreft misschien wel de beste komedie ooit.

Verder was dit karikaturale verhaal wel een realistische bedreiging voor de wereld in de jaren 60 (en 70).

Als je dit verhaal karikaturaal noemt mis je overigens ook wel een klein beetje de essentie van wat Kubrick hier heeft willen schetsen.

Haha, één van de beste quotes uit de film inderdaad. Regelmatig flink moeten lachen, al denk ik dat de humor niet voor elke kijker even duidelijk is. Het moet je wel liggen. Peter Sellers speelt zijn 3 rollen briljant, zonder hem zou het stukken minder leuk zijn. Toch ben ik uiteindelijk niet super enthousiast, her en der sloop de verveling er toch lichtjes in.

3,5*

Ik kan niet zeggen dat ik hem geweldig vond.

Deze film wilde ik al een tijdje kijken. Het verhaal is eigenlijk vrij eenvoudig alleen ik zie het eigenlijk als een bijzaak in de film. Dit is natuurlijk allemaal een soort van experimentje. Peter Sellers die 3 rollen speelt, de geniale humor. De 3-dubbele rol vond ik niet heel geslaagd. Ik ben niet zo'n fan van hem als acteur.

De humor was het grote pluspunt. De ontzettend scherpe grappen worden goed afgewisseld met de simpele ''ik ga achter op de racket zitten'' humor.

Redelijk intensief kijken wel. Het zwart wit stoorde me een beetje en nu en dan had het ook wel wat duidelijker gemogen.

De humor red deze film.

no! I'm not just calling you to say hello.
Well ofcourse I would like to say hello to you.

3*

Een zeer cynische satire over de koude oorlog. Ik zou het toch niet afdoen als een experimentje. Film steekt zeer slim in elkaar. Alle betrokken partijen krijgen er op elk niveau van langs.

Als je het zo stelt moet ik je gelijk geven alleen ik bedoel met experimentje meer de 3-dubbele rol die bij elke partij betrokken is.

Dat is ook waar Sellers mocht er op los improviseren.

Mein Führer
I can walk



Vandaag nog eens herzien na zeer lange tijd en het blijft gewoon een schitterende film, vooral de trippel rol van Peter Sellers is genieten en van zeldzame klasse.

P.S. wat deed de Russische ambassadeur eigenlijk op het einde, zette hij de doomsday machine in werking ?

Nee, want de doomsdaymachine gaat vanzelf aan
(en is niet uit te zettem) bedoel je niet dat moment dat hij een foto probeerde te maken van 'The Big Board'....

Nee, helemaal op het einde loopt hij stiekem weg en gaat dan opeens op zijn hurken/knie zitten pakt een apparaat (leek wat op een ouderwetse wekker) en draait en klikt wat erop. Het daarop volgende moment zie je opeens een atoombom ontploffen en is de film afgelopen.

Dat moment waarbij hij een foto probeerde te maken was toch min of meer bij de introductie van de ambassadeur (ergens halverwege van de film) waarbij George C. Scott het van hem worstelend afpakt.

Waar moet hij dan nog foto's van maken (alles wordt toch al vernietigd door de doomsday machine) ?

Of zat het gewoon erin om aan te geven dat ondanks de vernietiging van de aarde de Russen en de Amerikanen door blijven gaan elkaar te bestrijden ?

Het zal ongetwijfeld wel een reden hebben gehad welke me onduidelijk is maar ondanks deze kleine onduidelijkheid blijft het gewoon een heerlijke film.

Het is geen komedie met platte grappen maar eentje van niveau. Uitspraken zoals ''there will be no fighting in the war room'' zijn over het algemeen bekend. Je hebt de film dus op een verkeerde manier gekeken.

Er is zeker wel over nagedacht. Strangelove brengt ook een deel komedie mee, daarbij sluit het perfect aan op de 3 voudige rol die hij heeft. Dit geeft het geheel nog een leuk experimenteel tintje mee.