Pink Floyd: Live at Pompeii (1972)

Director's cut.

Want de korte versie bevat alleen de liedjes van de legendarische band, die zonder enige verdere dialoog nogal experimenteel en veel van het goede zijn. Het moge duidelijk zijn dat genialiteit en smaak elkaar niet hoeven te kennen. Nu zijn de liedjes vooral dankzij de bekende complexiteit en experimentele gewaagdheid absoluut de moeite waard, maar deze band schreeuwt om meer dan de op cirkelrails draaiende camera die honderd keer wordt rondgereden. Hoe goed de drummer in het midden ook is.

Dat het brein achter de songs ook niet altijd een feest hoeft te zijn, bewijst Waters. De poplegende legt uit dat wanneer je een man een gitaar geeft hij Eric Clapton kan worden, maar niet heus. Waters: 'Zo kun je, ondanks een berg aan electronica en versterkers, nooit zoals ons worden.' Het zal misschien niet eens arrogant bedoeld zijn, maar echt veel verder komen we niet. Wat vooral opvalt is dat een ieder geabsorbeerd wordt door hun gedeelde passie, de muziek. Gilmour brabbelt wat en zegt dat hij niet expres vals speelde daarnet, hetgeen impliceert dat hij dat wel eens bewust doet. Bijzondere mannen, dat wel. Maar hier viert vooral de muziek hoogtij, want de rest van dit filmdocument is praktisch verwaarloosbaar.

Goed.

Eindelijk! meesterwerk! Er is weinig Floyd filmmateriaal uit de beginperiode wat zo sfeervol hun werk behandeld. De setting van de oude ruine in Pompeii zorgt voor geweldige beelden. Wat ook erg interessant is zijn de voorbeschouwingen voor Dark Side of the Moon, die ze toen nog aan het opnemen waren en waarvan men tijdens het draaien nog lang niet wist wat het zou worden. Geweldig tijdsdocument!

Hoezo mag deze er opeens wel op? Deze heb ik ooit nog eens geprobeerd toe te voegen en kreeg destijds geen toestemming.

In ieder geval 4,5* voor dit magnifieke concert met een aantal visuele hoogstandjes.

Dit heeft te maken met de iets minder strengere regels wat betreft concertfilms. Als een film op festivals heeft gedraaid en ook een normale bioscooprelease heeft gehad (en als dat wordt aangegeven) dan kunnen dit soort concertfilms er op!

Deze film heeft ontzettend lekkere muziek gemengd met gave visuele beelden. Die beelden erbij maakt 't 'm ook wel. Vind Pink Floyd mede door deze film erg goed. Ondanks dat, ben ik toch geen grote fan. Echter als je een Floyd fan bent moet je deze gezien hebben. 4,0.