Annie Hall (1977)

Fantastische tragi-komedie. Eindelijk weer eens ontzettend hard kunnen lachen, aangezien Allen hilarische dialogen, one-liners en gebeurtenissen stopte in Annie Hall, en dat allemaal in een behoorlijk rap tempo.

A nervous romance

Zeer benieuwd nu naar Manhattan, die ga ik maar eens opsporen. Annie Hall krijgt i.i.g. een dikke 4,5*

Erg jammer dat Allen dit uit commerciele gronden veranderd heeft, want ik vind Anhedonia een veel originelere en sterkere titel

Mijn 1ste kennismaking met Woody Allen als regisseur.

Zijn manier van filmen is erg grappig te noemen, vooral als hij zich weer eens tot de camera wend om zijn beklag te doen. Die scène waarin hij voor de bioscoop in de rij staat te wachten en hij zich constant fixeert op wat zijn mede bioscoopgangers allemaal zeggen geeft goed aan hoe hij zich gedurende de film gedraagt: nerveus en vaak doorspekt met cynisme. Grappig!

Verder vind ik de film ook nauwelijks serieus te nemen. Maar dat maakt hem dan weer zo aandoenlijk. Neem nou, de manier waarop Woody een mooie vrouw verlijdt. Compleet met gedateerde onderbroek en zijn secret weapon: een rode lamp . Erg leuk ook, dat Woody `s toch al niet zo grote ego telkens gevoelige klappen oploopt. Diane die bv. wiet nodig heeft om zich in bed te kunnen ontspannen .

Vermakelijke film, die geen moment verveeld en vol met leuke scènes zit. Absoluut een oscar waardige film. 4*

Op dvd gekocht, dus voor het eerst in widescreen bekeken. Film blijft prachtig: erg grappig, romantisch en bitterzoet. Absoluut een van de beste films van Woody Allen, samen met Manhattan. Veel later bekende akteurs (zoals Jeff Goldblum en Sigourney Weaver) duiken op in piepkleine rolletjes.

Ik ben geen echte fan van Woody Allen of Diane Keaton, wat Annie Hall ook niet heeft veranderd, maar toch is Annie Hall wel een aardige film. Ik had de verwachting dat het helemaal niet leuk zou zijn, maar dat is me dus 100% meegevallen. Een stuk leuker dan Everyone Says I love You, die ik als eerste film van Allen zag. Leuke tegenstellingen ook, en Diane en Woody zijn leuk met elkaar. Duidelijk te merken dat ze in die tijd een stelletje waren, de chemistry druipt ervan af.

Scoort hier wel opmerkelijk minder dan op Imdb.

Ik ben er nu achter dat ik gewoon niet zo houd van films met Woody Allen, hij kan soms wel geniaal uit de hoek komen maar verder heb ik bij zijn films altijd het idee dat ik naar een soap zit te kijken.

2 voor de oneliners

Maar dan wel de mooist gedraaide, leukst geschreven en best geregiseerde soap die ik ooit heb gezien...

Ik denk dat het bij Woody Allen is: of je houdt ervan of je vindt het maar niets! Ik vind ook niet alle films van Woody Allen goed, maar Annie Hall is toch wel een pareltje!

Erg artificieel, maar ook erg leuk.

Artificieel? Wat is dat?

gekunsteld

Mijn derde woody allen film, en tot nu toe de beste. De film is wat minder flauw en op humor gericht als de vorige twee die ik van hem zag. De film bevat een paar hilarische scenes, en een hoop leuke filmkustjes voor zijn tijd flashbacks, flashforwards en het in de camera praten. Ook spelen Allen en keaton bijde erg leuk en hebben een goede chemie met elkaar. Kortom een dit keer wat serieuzer werkje van allen, met nog steeds genoeg flauwe humor en een hoop originele ideeen.

3,5 sterren

Op naar Manhattan en Manhattan Murder Mystery (ook met Keaton).

Na deze film kan woody allen bij mij niet meer stuk, op naar manhatten en al de andere meesterwerken.

Husband and wives, Radio Days, Interiors, Hannah and her sisters zijn ook erg goed.

Small time crooks en Bullets over Broadway vond ik zeer matig.

Gisteren na zo'n 12 jaar weer eens herzien. Heb inmiddels alle films van Allen gezien en deze stond te boek als een van de beste.

Na herzieing handhaaf ik dat oordeel. Sterke punten: scherpe dialogen (echt grappig), Allen gebruikt in deze film ook echt cinema stijlmiddelen naast dialoog (spraak en gedachten tegelijk, personages die uit hun lichaam treden, zowaar wat sfeeropnamen, direct in de camera praten etc).

Verder valt op, zoals iemand terecht opmerkte, dat de film in feite uit korte sketches bestaat, omdat Naast Allen en Keaton geen enkel personage (en het is echt een All Star cast met oa Christopher Walken, Shelley Duvall, Jeff Goldblum en het debuut van Sigourney Weaver (weer gemist overigens) in kleine rolletjes) verder een echte verhaallijn meekrijgt.

Lijkt mij een ideale film om met Allen kennis te maken.

Ha, toevallig heb ik gisteren Annie Hall ook herzien.

Ik zag m januari 2005 voor het laatst.

Het is echt een film over twee mensen, eigenlijk heel basic, maar heel mooi. Twee interessante en leuke mensen ook.

Er zit inderdaad veel variatie in het vertelperspectief. De flashbacks zijn leuk. Het aanspreken van mensen op straat en het uit het lichaam treden, die scene vind ik een van de mooiste scenes uit de film.

Ik ben het niet helemaal met je eens dat dit de perfecte Allen is om mee kennis te maken. Het tempo van de dialogen ligt erg hoog. Als je niet zo'n geoefend Allen kijker bent, dan is het moeilijker de concentratie op te brengen en wordt het vooroordeel over Allen alleen maar bevestigd 'dat druk pratende neurotische mannetje'.

Annie Hall was mijn 'serieuze' kennismaking met Allen en het beviel me toen niet (1*). Overigens wel Sleeper als kind eens gezien.

Hoewel je met twee films geen oordeel kunt vellen was de prioriteit voor meer Woody Allen wel wat weggezakt. Manhattan (3*) viel me wat tegen en The Curse of the Jade Scorpion vond ik vreselijk. Vandaar dat het een paar jaar geduurd heeft voor ik me aan nummer drie gewaagd heb.

Annie Hall vond ik al leuker. Wat intiemer dan Manhattan, wat de flm goed deed en de af en toe absurdistische beeldgrapjes steken kilometers boven de moppenboekhumor van The Curse...

Allen heeft weer wat meer prioriteit.

3.5*

Misshcien heb ik het niet helemaal goed opgeschreven. In Annie Hall blijkt wel wat Allen te bieden heeft. Als je dit niet trekt, dan is het misschien niks voor je. Maar ja je geeft zelf aan aan dat dat niet voor jou gold.

Mijn eerste Allen ervaringen waren ook niet al te best (Crimes and Misdemeanors, Sleeper en zo), daarna is het goedgekomen. Misschien moet je gewoon wennen, ongeacht welke film je ziet.

Dat geldt voor mij in ieder geval niet, want ik vond Allen al leuk vanaf de eerste keer dat ik hem in een film zag. Dat was als ik het goed heb in Play It Again, Sam. Tot nu toe zag ik alleen maar Allen's kleinere films en had ik nog geen enkele van zijn echte klassiekers gezien. Annie Hall is wat dat betrefd de eerste en het is ook meteen weer raak. Dit is een klein meesterwerkje.

Een voordeel die Woody Allen voor mij heeft is dat er zoveel herkenbaars voor mij in zit, met name in de personages die hij speelt. Allen vergroot het allemaal uit voor een komisch effect, maar in de kern is het vaak naar mijn gevoel goed getroffen. Zowel bepaalde situaties als bepaalde karaktertrekken (gelukkig niet allemaal) komen mij op een of andere manier bekend voor. Dat maakt de film voor mij wellicht wat toegankelijker dan voor mensen die ver weg verwijdert zijn van Allen's personages.

Wat Annie Hall daarnaast nog zo leuk maakt is de complete vorm waarin het gegoten is. Voorbijgangers op straat die commentaar leveren op Allen's keuzes, Allen die ineens tegen de camera begint te praten, een tekenfilmpje, flashbacks: niets wordt geschuwd. Het leukste was misschien nog wel het moment waarop Alvy tijdens het vrijen tegen Annie zegt dat ze afwezig is en dat we dan ook daadwerkelijk zien dat haar geest uit haar lichaam is gestapt. En natuurlijk het moment dat Allen MacLuhan achter een filmposter vandaan trekt om zijn gelijk ten opzichte van een media & cultuurleraar te bewijzen. Dat het allemaal artificieel is is waar, maar het zit allemaal zo passend in de film verwoven dat het nauwelijks echt gekunseld aanvoelt, maar gewoon als echt onderdeel van de film. Vooral omdat ze toch vooral een komische manier zijn om gevoelens beter naar boven te laten komen. De film wordt opvallend genoeg nooit zoetsappig of echt dramatisch. Allen had er dan ook een scène uitgeknipt omdat hij hem te zoetsappig vond en deze, naar eigen zeggen, de rivier ingegooid.

Verder zit de film vol hilarische dialogen en scherpe observaties. De wachtrijscène is terecht zo populair hier. Ook leuk is dat Allen een voorbijganger omschrijft als een Capote look-a-like en dat die man in werkelijkheid Capote is. Sowieso veel kleine rolletjes van acteurs die later bekend zouden worden, waaronder een paar seconden Goldblum. Weaver zag ik pas bij de aftiteling vermeld staan. Ze speelt schijnbaar "Alvy's Date Outside Theatre", maar ik heb geen flauw idee waar dit ergens in de film zit.

Erg leuke film dus. Ik moet zeker meer Alleen gaan bekijken, want dit smaakt naar meer.
4,5*

"I feel that life is divided into the horrible and the miserable. That's the two categories. The horrible are like, I don't know, terminal cases, you know, and blind people, crippled. I don't know how they get through life. It's amazing to me. And the miserable is everyone else. So you should be thankful that you're miserable, because that's very lucky, to be miserable."

Erg typisch

Erg aardige film, het beste dat ik tot nu toe van Allen heb gezien. Maar ik heb nog niet al te veel van de man gezien. Lekker tempo, mooie personages en een vermakelijke stortvloed aan grappen. Toch wist het em niet te overrompelen of echt te overtuigen, ik kom niet verder dan 3,5*.

Kortom, Allen bewijst hier voor mij dat hij wel degelijk talent heeft als filmmaker, maar deze film is tevens het bewijs dat ik nooit een echte Allen-fan zal worden.

Woody Allen's eerste meesterwerk. Terecht overladen met oscars (ook al is de nominatie voor Allen zelf als beste acteur nog steeds onbegrijpelijk). Veel scenes die je nooit meer vergeet, en prachtig acteerwerk van Diane Keaton. Let ook op Christopher Walken en Paul Simon. 5/5

Film bleef maar door mijn hoofd spoken en gisteren weer bekeken. Nu is het voor mij officieel: dit is een van de beste films ooit. 5 sterren, met gemak verdient. Een van de zeldzame films die louter uit hoogtepunten lijkt te bestaan. Zo'n beetje iedere scène werkt. Ga ik later zeker aan mijn top 10 toevoegen.

Vooral qua vertelstructuur uiterst origineel en amusant. Heeft zijn sporen duidelijk verdiend. Vind Allen niet leuk genoeg voor een echt hoge beoordeling, maar dit is met recht een klassieker. 4 sterren.

Iedereen heeft wel een acteur, regisseur of genre die hij volledig mijdt. Bij mij was dat Woody Allen; om de een of andere onbekende reden sprak het me altijd tegen. Nu The One Ring zo vriendelijk is geweest om zijn top 10 aan mij op te dringen (just kidding ) is het er dan toch van gekomen en het mag een behoorlijke openbaring heten.

Annie Hall is een heerlijke aaneenschakeling van korte scènes en sketches die in een zeer hoog tempo je scherm voorbij komen, hier en daar zelfs wat chaotisch ogen, maar juist zo prachtig in elkaar verweven zijn. De film moet het vooral hebben van de komische en scherpe dialogen (vrijwel elke zin heeft wel wat cynisch, sarcastisch of ironisch over zich), leuke 'filmtrucjes' en acteerwerk.

De dialogen zijn namelijk van een zeer hoog niveau. Komisch, doordacht, maar vaak ook nerveus en nerderig. Ik keek de film alleen, maar heb meerdere keren hardop gelachen. Dat mag toch knap heten. Ook haalt hij wat geinige filmtrucjes uit de doos. Het praten tegen de camera, zijn intro van de film, waar hij later ook leuk op terug komt, het gesprek over koetjes en kalfjes met ondertiteling die aangeeft wat ze écht willen, de gescheiden beelden van beide personen bij de psychiater met twee kanten van hetzelfde verhaal, een voice over, de uitgebeelde fantasieen etc. etc. Overigens voelt het allemaal erg ongedwongen en natuurlijk aan. Ook het acteerwerk is zeer goed. Bij de intro dacht ik bijvoorbeeld in eerste instantie dat het 'gewoon' een introductie van de regisseur was, zoals je wel vaker ziet. Diane Keaton is al even goed, en, zoals genoemd, zijn de bijrollen simpelweg erg leuk.

Zeer fijne film. Kent een klein dipje op driekwart van de film, maar weet het ruimschoots goed te maken en duurt ook exact lang genoeg. Ik had al wel eens eerder kennis gemaakt met soortgelijke concepten als hetgeen van Annie Hall, maar Woody Allen perfectioneert het. Ik ga meer van deze man zien.

4.5*

"You know my friend, Alvy Singer?"

"No, never heard of him. I know your work, I'm a big fan of you."

Veel films zijn natuurlijk geinspireerd door Annie Hall. Erg leuk om te zien!

Wow, ik had geen idee dat ik een Woody Allen-film ooit zo grappig en goed zou kunnen vinden. Ik had overigens het geluk dat ik 'm op groot scherm kon zien.

De hoeveelheid grappen per minuut (per seconde) stoorden mij niet; het was eerder een reden om deze film weer eens te herzien, wat ik echt hoop te kunnen doen. Allen speelt natuurlijk een uncommitted etterbakje, en Keaton, wow... het lijkt wel geïmproviseerd. Deed me een beetje denken aan Johanna ter Steeges kleine glansrol in Spoorloos, die heeft diezelfde kwaliteit.

Een intellectuele en komische film, maat toch niet de klassieker waar ik op hoopte.

Dit is mijn eerste kennismaking met Woody Allen, en eigenlijk wil ik meteen meer van hem zien......Allen steelt hier met zijn neurotische personage de show, zeer leuke on-liners overigs. Qua intrinsiek kan ik me toch somtijds in zijn personage vinden, altijd maar zeer interessante onderwerpen. Tevens vond ik Diane Keaton ook humoristisch......de scène waarin zij en Allen voor het eerst tegen elkaar praten is zeer komisch,....."la-di-da, la-di-da".

In het begin had ik wat moeite om door de film te komen, maar dat veranderde al snel, soms worden de grappen toch te veel uitgerekt, waardoor ze tikje ergerend worden. De humor wisselt zich constant en in een zeer hoge tempo, dat zorgt ervoor dat sommige verhaallijnen niet boeiend genoeg blijven.

Ik vond de filmtechniek soms niet deugdzaam, tegen de camera praten, is dat een typische Woody Allen kenmerk?.....want ik vond het maar drie keer niks. Soms had ik het idee dat ik naar een toneelstuk zat te kijken, wat meer camera werk zou beter geweest zijn, of af en toe wat close up. Verder keek de film lekker weg en ik heb de genegenheid om hem binnenkort weer te zien......3*en half sterren.

Wat een onzin. Deze film kan absoluut niet naar het theater vertaald worden, al is het maar omdat montage en filmische truukjes een belangrijke rol spelen in de vorm. Daarnaast wisselt de film heel veel van locatie.

De filmstijl van Woody Allen laat vaak personages van een afstand zien. Close-ups komen relatief weinig in zijn films voor is me opgevallen. Maar hoe kom je er in Godsnaam bij dat een film filmischer is door het gebruik van close-ups?