Annie Hall (1977)

Een erg verrassende goeie film, met een goeie rol van Allen. Erg leuk verteld verhaaltje, dat ook eens een keer anders afloopt dan ze leefde nog lang en gelukkig. Ga morgen Manhatten zien. Ben erg benieuwd. O ja, laat ik deze film ook eens een paar sterretjes geven. Hij krijgt er van mij 4.

Wow wat een tegenvaller was dit zeg.

De film begon best goed, met als hoogtepunt die scène in de rij. Maar daarna werd het vervelender met de minuut, Woody Allen werkte op mijn zenuwen, ben zo en zo niet zo een grote fan van iemand die in bijna als zijn eigen films de hoofdrol speelt.

Verder werd het gelul in deze film wel erg vervelend, ik hou best van een film met veel gepraat maar als het steeds maar over hetzelfde gaat dan word het al snel gapen geblazen.

Het laatste kwartier had ik het zelfs even moeilijk om de film niet uit te zetten.

Maar het lukte me zonder de vooruitspoel knop te hebben ingedrukt.

Een hele grote afrader als je al geen fan bent van Woody mocht je dat wel zijn dan heb je deze film vast al gezien

2.5 sterren lijken me zelfs iets te veel maar voor nu laat ik het even zo.

Na Manhattan is dit mijn tweede film van Woody Allen, en ze lijken erg veel op elkaar. De film draait vooral om de grappige dialogen, Diane Keaton zet een leuke rol en er zijn kleine cameos van Christopher Walken en Jeff Goldblum. 3,5*

Allen's stijltje en maniertjes zijn de mijne niet, maar Annie Hall is als zijn beste werk wel een klein pareltje. 3,5*.

Fantastische tragi-komedie. Eindelijk weer eens ontzettend hard kunnen lachen, aangezien Allen hilarische dialogen, one-liners en gebeurtenissen stopte in Annie Hall, en dat allemaal in een behoorlijk rap tempo.

A nervous romance

Zeer benieuwd nu naar Manhattan, die ga ik maar eens opsporen. Annie Hall krijgt i.i.g. een dikke 4,5*

Ha, toevallig heb ik gisteren Annie Hall ook herzien.

Ik zag m januari 2005 voor het laatst.

Het is echt een film over twee mensen, eigenlijk heel basic, maar heel mooi. Twee interessante en leuke mensen ook.

Er zit inderdaad veel variatie in het vertelperspectief. De flashbacks zijn leuk. Het aanspreken van mensen op straat en het uit het lichaam treden, die scene vind ik een van de mooiste scenes uit de film.

Ik ben het niet helemaal met je eens dat dit de perfecte Allen is om mee kennis te maken. Het tempo van de dialogen ligt erg hoog. Als je niet zo'n geoefend Allen kijker bent, dan is het moeilijker de concentratie op te brengen en wordt het vooroordeel over Allen alleen maar bevestigd 'dat druk pratende neurotische mannetje'.

Annie Hall was mijn 'serieuze' kennismaking met Allen en het beviel me toen niet (1*). Overigens wel Sleeper als kind eens gezien.

Hoewel je met twee films geen oordeel kunt vellen was de prioriteit voor meer Woody Allen wel wat weggezakt. Manhattan (3*) viel me wat tegen en The Curse of the Jade Scorpion vond ik vreselijk. Vandaar dat het een paar jaar geduurd heeft voor ik me aan nummer drie gewaagd heb.

Annie Hall vond ik al leuker. Wat intiemer dan Manhattan, wat de flm goed deed en de af en toe absurdistische beeldgrapjes steken kilometers boven de moppenboekhumor van The Curse...

Allen heeft weer wat meer prioriteit.

3.5*

Dat geldt voor mij in ieder geval niet, want ik vond Allen al leuk vanaf de eerste keer dat ik hem in een film zag. Dat was als ik het goed heb in Play It Again, Sam. Tot nu toe zag ik alleen maar Allen's kleinere films en had ik nog geen enkele van zijn echte klassiekers gezien. Annie Hall is wat dat betrefd de eerste en het is ook meteen weer raak. Dit is een klein meesterwerkje.

Een voordeel die Woody Allen voor mij heeft is dat er zoveel herkenbaars voor mij in zit, met name in de personages die hij speelt. Allen vergroot het allemaal uit voor een komisch effect, maar in de kern is het vaak naar mijn gevoel goed getroffen. Zowel bepaalde situaties als bepaalde karaktertrekken (gelukkig niet allemaal) komen mij op een of andere manier bekend voor. Dat maakt de film voor mij wellicht wat toegankelijker dan voor mensen die ver weg verwijdert zijn van Allen's personages.

Wat Annie Hall daarnaast nog zo leuk maakt is de complete vorm waarin het gegoten is. Voorbijgangers op straat die commentaar leveren op Allen's keuzes, Allen die ineens tegen de camera begint te praten, een tekenfilmpje, flashbacks: niets wordt geschuwd. Het leukste was misschien nog wel het moment waarop Alvy tijdens het vrijen tegen Annie zegt dat ze afwezig is en dat we dan ook daadwerkelijk zien dat haar geest uit haar lichaam is gestapt. En natuurlijk het moment dat Allen MacLuhan achter een filmposter vandaan trekt om zijn gelijk ten opzichte van een media & cultuurleraar te bewijzen. Dat het allemaal artificieel is is waar, maar het zit allemaal zo passend in de film verwoven dat het nauwelijks echt gekunseld aanvoelt, maar gewoon als echt onderdeel van de film. Vooral omdat ze toch vooral een komische manier zijn om gevoelens beter naar boven te laten komen. De film wordt opvallend genoeg nooit zoetsappig of echt dramatisch. Allen had er dan ook een scène uitgeknipt omdat hij hem te zoetsappig vond en deze, naar eigen zeggen, de rivier ingegooid.

Verder zit de film vol hilarische dialogen en scherpe observaties. De wachtrijscène is terecht zo populair hier. Ook leuk is dat Allen een voorbijganger omschrijft als een Capote look-a-like en dat die man in werkelijkheid Capote is. Sowieso veel kleine rolletjes van acteurs die later bekend zouden worden, waaronder een paar seconden Goldblum. Weaver zag ik pas bij de aftiteling vermeld staan. Ze speelt schijnbaar "Alvy's Date Outside Theatre", maar ik heb geen flauw idee waar dit ergens in de film zit.

Erg leuke film dus. Ik moet zeker meer Alleen gaan bekijken, want dit smaakt naar meer.
4,5*

"I feel that life is divided into the horrible and the miserable. That's the two categories. The horrible are like, I don't know, terminal cases, you know, and blind people, crippled. I don't know how they get through life. It's amazing to me. And the miserable is everyone else. So you should be thankful that you're miserable, because that's very lucky, to be miserable."

Erg typisch

Vooral qua vertelstructuur uiterst origineel en amusant. Heeft zijn sporen duidelijk verdiend. Vind Allen niet leuk genoeg voor een echt hoge beoordeling, maar dit is met recht een klassieker. 4 sterren.

Iedereen heeft wel een acteur, regisseur of genre die hij volledig mijdt. Bij mij was dat Woody Allen; om de een of andere onbekende reden sprak het me altijd tegen. Nu The One Ring zo vriendelijk is geweest om zijn top 10 aan mij op te dringen (just kidding ) is het er dan toch van gekomen en het mag een behoorlijke openbaring heten.

Annie Hall is een heerlijke aaneenschakeling van korte scènes en sketches die in een zeer hoog tempo je scherm voorbij komen, hier en daar zelfs wat chaotisch ogen, maar juist zo prachtig in elkaar verweven zijn. De film moet het vooral hebben van de komische en scherpe dialogen (vrijwel elke zin heeft wel wat cynisch, sarcastisch of ironisch over zich), leuke 'filmtrucjes' en acteerwerk.

De dialogen zijn namelijk van een zeer hoog niveau. Komisch, doordacht, maar vaak ook nerveus en nerderig. Ik keek de film alleen, maar heb meerdere keren hardop gelachen. Dat mag toch knap heten. Ook haalt hij wat geinige filmtrucjes uit de doos. Het praten tegen de camera, zijn intro van de film, waar hij later ook leuk op terug komt, het gesprek over koetjes en kalfjes met ondertiteling die aangeeft wat ze écht willen, de gescheiden beelden van beide personen bij de psychiater met twee kanten van hetzelfde verhaal, een voice over, de uitgebeelde fantasieen etc. etc. Overigens voelt het allemaal erg ongedwongen en natuurlijk aan. Ook het acteerwerk is zeer goed. Bij de intro dacht ik bijvoorbeeld in eerste instantie dat het 'gewoon' een introductie van de regisseur was, zoals je wel vaker ziet. Diane Keaton is al even goed, en, zoals genoemd, zijn de bijrollen simpelweg erg leuk.

Zeer fijne film. Kent een klein dipje op driekwart van de film, maar weet het ruimschoots goed te maken en duurt ook exact lang genoeg. Ik had al wel eens eerder kennis gemaakt met soortgelijke concepten als hetgeen van Annie Hall, maar Woody Allen perfectioneert het. Ik ga meer van deze man zien.

4.5*

"You know my friend, Alvy Singer?"

"No, never heard of him. I know your work, I'm a big fan of you."

Wow, ik had geen idee dat ik een Woody Allen-film ooit zo grappig en goed zou kunnen vinden. Ik had overigens het geluk dat ik 'm op groot scherm kon zien.

De hoeveelheid grappen per minuut (per seconde) stoorden mij niet; het was eerder een reden om deze film weer eens te herzien, wat ik echt hoop te kunnen doen. Allen speelt natuurlijk een uncommitted etterbakje, en Keaton, wow... het lijkt wel geïmproviseerd. Deed me een beetje denken aan Johanna ter Steeges kleine glansrol in Spoorloos, die heeft diezelfde kwaliteit.

Tot nu toe mijn favoriete Allen film, hoewel Hannah and Her Sisters in de buurt komt. Heerlijke vlotte dialogen en trucs komen in hoog tempo voorbij. De leukste momenten zijn de scènes wanneer Allen rechtstreeks met de kijker communiceert, dit werkt vooral in de wachtrij scène.

Enige kritiekpunt is inderdaad het fragmentarische karakter van de film. Hierdoor kreeg ik maar matig binding met de karakters en dat is toch een vereiste binnen het genre. Gelukkig blijven voldoende positieve punten over.

Een van de betere uit het brede ouvre van Allen. Niet voor iedereen even toegankelijk. Destijds een enorm succes. Goed.

Woody Allen is geen bekende bij mij, ik had tot gisteravond welgeteld één film van hem gezien; Match Point. Volgens insiders nog een vreemde eend in de bijt ook, maar hij beviel me welzeker! En Allen's status daarbij opgeteld moest hij het filmmaken wel in de vingers hebben, niet? Ik verwachtte in ieder geval van wel, en besloot dat gister eens op de proef te stellen door een oscarwinnende en op MM populaire titel af te spelen: Annie Hall.

Na de angstvallig stille begincredits viel ik meteen de film in. Woody himself die 2 moppen tapt die ook nog op hem als persoon betrekking hebben; een leuke vondst die de film al meteen persoonlijk en warm maakte. Annie Hall gaat uit van 2 heerlijke hoofdkarakters die beiden nét een beetje meer over-the-top zijn dan ik ze in het echte leven ken, en daardoor erg geschikt zijn om 90 minuten over de buis te zien strijden. Allen zelf als de raspessimist en zijn schone als goedbedoelende stuntelaar. Toch, en ik weet niet of dit aan mij lag, bleven ze beide een beetje afstandelijk. Hun relatie lijkt zo luchtig dat er weinig is om echt over mee te voelen. Als ze uit elkaar gaan kan dit immers net zo goed heel erg tijdelijk zijn. Toch maakt dit de relatie júist erg interessant, dus het gaf me nogal een dilemma. Misschien wíl deze film helemaal niet meeslepend zijn?

En het antwoord daarop is: nee. De film wil, naast entertainen, het leven ontleden. Dit klinkt pretentieus, maar mijns inziens is het waar Annie Hall over gaat, en dat doet hij goed. Wat is een relatie nu helemaal? Hoe kun je überhaupt een relatie beginnen met al het gezanik (There's horrible, and there's miserable) en getouwtrek in het leven? Een interessante inval, die compleet gesymboliseerd wordt in Allen's personage. Vergis ik me, of heb ik wel eens gehoord dat dit soort neurotische New Yorkers zijn specialiteit zijn? Hoe dan ook, zijn cynische, depressieve kijk op het leven en zijn fascinatie voor de dood maakt zijn humor een welkome gast, en hierdoor blijft hij prettig om te mogen aanschouwen. Alvy is geen standaard-Hollywood-naturel pessimistisch ventje: hij is écht een mens met gebreken, angsten, en gevoelens. Het doorbreken van de 4e muur ter toelichting werkt uitzonderlijk goed hierbij.

De vele andere filmische trucjes waren ook leuk. Het geheel krijgt zijn compleet eigen sfeer en blijft entertainen. Maar het draait natuurlijk allemaal om het titelpersonage, waar Alvy toch echt van houdt. Ze is anders, en ze heeft erg veel chemie met Alvy; ze lijken voor elkaar geschapen. Of juist helemaal niet? Dat mogen we zelf invullen. Hun tegendraadse discussie's lijken een soort speling van het lot: waarom dit uitzonderlijke koppel zo fataal tegengesteld maken? Alvy lijkt zich er in ieder geval druk om te maken.

Maar over het algemeen had ik de indruk dat ik hier en daar iets van de boodschap miste. De film was niet onevenwichtig, maar ook niet compleet feilloos met de vele tijdsprongen en hapjes informatie. Alsof de film nét niet kon waarmaken wat hij wilde. En dat was jammer, want er was potentie te over.

Daarom kom ik op 3,5* voor nu, want het staat me nu bij als 'slechts' een boeiend schouwspel over relaties en alternatieve karakters. Maar allicht mis ik iets, die indruk heb ik in ieder geval. Hij gaat dan ook op de herzie-stapel!

Meester van de dialogen lapt alle filmwetten aan zijn laars

Wat is de kracht van Woody Allens humor? Ik lig niet onder de tafel als ik anderhalf uur lang naar Annie Hall zit te kijken, maar het is wel ijzersterke en ik kan er zeer van genieten. Is het intellectuele humor? Ach, dat valt reuzemee. In sommige scènes doet de gespeelde onhandigheid van Allen me denken aan die van Stan Laurel. Allen schmiert in een kreeftenscène waarin hij zogenaamd bang is een levende kreeft op te pakken. En om te benadrukken dat hij echt niet kan autorijden, botst hij binnen een minuut op drie auto's. Zo hoogstaand is dat niet.

Annie Hall heeft swung, de film sprankelt en het tempo ligt lekker hoog. Het verhaal is niet veel meer dan een analyse van de relatie tussen Alvy (Woody Allen) en Annie (Diane Keaton). Je ziet de relatie aan gaan, eventjes weer uit, dan weer aan en aan het eind is het definitief over. Voortdurend zijn beide personages bezig met die relatie, waarom die wel werkt, waarom niet. Wat de een nu weer bij de psychiater besproken heeft en wat de ander. Het liefdesdrama is een voertuig om grappen te maken, scherpe dialogen, aardige monologen soms en om te filosoferen over leven en liefde.

Allen houdt de film verrassend door zich niks aan te trekken van filmwetten. Annie Hall begint met een monoloog van Allen, waarin hij recht in de camera de film inleidt. Tijdens de film springt hij moeiteloos in de tijd en hij laat bijvoorbeeld zijn klasgenootjes van de lagere school vertellen wat ze in hun latere leven geworden zijn. Allen permitteert zich allerlei terzijdes, waarbij de kijker direct wordt aangesproken door de personages. Zo stapt hij probleemloos het verhaal uit en weer in. Hij stapt zelfs even over op tekenfilm en laat via de ondertiteling weten wat de hoofdpersonen echt denken als oeverloos staan te ouwehoeren.

Naar Woody Allen kijk je uiteindelijk vooral vanwege de dialogen. Die zijn snel, scherp en geestig. Hij kankert lekker op de wereld op een onbeschaamd egocentrische manier. Toch overheerst Allen hier niet. Diane Keaton heeft een heerlijke rol, waarin ook zij een lekker neurotisch type kan neerzetten. Samen met Allen word je verliefde op haar en samen met Allen knap je ook weer op haar af. Leukste scène is die waarin Alvy en Annie elkaar voor het eerst ontmoeten en op een lekker stuntelige manier om elkaar heen draaien.

Tegen beter weten in toch weer een Allen bekeken...

Tja. Ik vind Woody Allen gewoon vaak niet grappig, eerder irritant en ook nog eens een slecht acteur! Ook hier bekropen de irritaties me af en toe, vooral in de scène na het tennissen!

Wat acteert Keaton dan onnoemelijk irritant, zeg! Op een gegeven moment dacht ik dat er per ongeluk beelden van Rick Mayall in Bottom tussen gemonteerd waren!!! Tsjeesus!

Tijdens de eerste helft van de film kwam ik niet op een voldoende uit, maar gelukkig komt Allen later toch nog met een aantal schitterende spitsvondigheden die me over de streep trokken.

Uiteindelijk toch leuk, misschien na herziening zelfs nog erg leuk!

"Ik zou nooit lid willen worden van een club die mij als lid zou willen".

Met dit en nog vele andere gezegden, de ene al grappiger dan de andere, heeft Woody Allen zijn klassiek visitekaartje af.

Zag de jongste maanden 'Manhatten" en "Play it again, Sam" en vond beiden beter dan deze "Annie Hall".

Wat heb ik enorm genoten van deze (tevens mijn eerste) Woody Allen film. De sfeer, de uit het leven gegrepen acteerprestaties, de goed gevonden tussenstukjes waarin Allen je plots direct aanspreekt.

Nog nooit in mijn leven heb ik zo'n sfeervolle film gezien, die direct aan een stad (NY) wordt gekoppeld. Nooit eerder zag ik een film die chronologisch gezien, een warboel is.

De dialogen zijn niet moeilijk, je moet gewoon meegaan in het ritme van de film, dat vaak enorm hoog ligt. Allen wipt van de ene naar andere tijdzone en praat ontzettend snel, maar als je weet waarover de film handelt kost het geen enkele moeite om te kunnen volgen.

In tegenstelling tot wat vele mensen denken of zeggen, moet je bij deze film gewoon even het verstand op nul durven zetten, en meegaan in dat ritme.

4*

Het is een Woody Allen... Dus het gaat er, zoals gewoonlijk, vooral over hoe lastig het wel niet is om Woody Allen te zijn. Relationele problemen zijn goed uitgewerkt en vooral in het begin zitten er enkele scherpe grappen in, maar de film is niet zo sterk en artistiek interessant als Manhattan.

Annie Hall ! Geweldige film natuurlijk ! In vergelijking met dat andere topwerk Manhattan vond ik Annie Hall wel ietsje minder, omdat dit toch wat onsamenhangender, sketchachtiger was allemaal, maar wel nog steeds heel grappig. Regelmatig lachte ik me rot om die typische Woody-elementen.

Eerste Allen die ik zag. Ik vond er tussen het verrassende begin en het mooie eind eigelijk niet zoveel aan. Het gezever over de vreemde relatie tussen Alvy en Annie deed me niet zoveel. Ik vond maar enkele scènes echt mooi of grappig. De typische Allen humor lijkt dus niet echt voor mij weggelegd.

Gelukkig is de sfeer en de chemie tussen de spelers erg goed, zodat de film toch uit te zitten was.

2.0*

Na Manhattan vandaag ook meteen Annie Hall maar even gekeken. En opnieuw een bijzonder amusante oudere film van Allen, terecht bestempeld als één van zijn grote meesterwerken. Heerlijke gortdroge dialogen en prachtige one-liners van het neurotische, cynische en zeurende mannetje Allen. Een karakter dat hij altijd lijkt te spelen, maar desondanks maar niet weet te vervelen. Verder een paar erg sterke bijrollen, geinige typetjes en die kleine 'tussendoortjes' om een scènes en irritaties van de hoofdpersonen kracht bij te zetten zijn geweldig leuk om te zien.

4 sterren.

Weer een aardige Allen, soms erg grappig en dat nerveuze hyperactieve van hem gaat maar niet vervelen. Die droge opmerkingen waar geen enkele personage om gaat lachen.. heerlijk .

Ik zie geen meesterwerken, maar wel telkens (erg) vermakelijke films. Zelfs een film van het romantische genre kan door Allen tot een leuke film getoverd worden.

3.0*, er gaat nog wel meer volgen.

Ik vond het in het begin van de film allemaal nog wel erg leuk. New York is natuurlijk een prachtige setting, Allen en Keaton zijn een goed koppel samen en de humor beviel me eigenlijk wel. Wat de twee daarna allemaal meemaken is alleen totaal niet interessant. En Allen ratelde en ratelde maar door. Ongelofelijk, 90 minuten lang vol met bijdehand, zenuwachtig gedrag. Dat is even leuk, maar ik werd het al snel goed zat. Die wijsneus heeft werkelijk overal wel een semi-intelligente opmerking/grap over. Enkele scènes in Californië vormden nog wel een leuk contrast met de sfeer in New York.

2.5*

Het grootste pluspunt aan Annie Hall is dat de vertel stijl me wel beviel. Was niet echt volgens het boekje van de jaren 70 en kwam zo fris en luchtig over. Jammer dat de andere punten niet boven de middelmaat uitkwamen.

Woody Allen zen humor bevalt me niet, da's wel duidelijk. Opnieuw vond ik niet echt iets grappig aan deze film alhoewel ik het meeste beter kon appreciëren dan in vorig werk. Hij zelf komt ook niet grappig over, vind hem geen acteertalent. Diane Keaton speelt net hetzelfde zoals in andere Allen films, weinig overtuigend.

Ik zit nu door mijn lading Woody Allen films en kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben. Zijn films laat ik wel even links liggen.

***

Misschien wel m'n favoriete Woody Allen-film, hoewel Manhattan en Stardust Memories dicht in de buurt komen.

Het overheerlijke neurotische hoofdpersonage is weer van de partij onder de noemer Alvy Singer, de absolute hoofdattractie van deze oscarwinnaar. In tegenstelling tot veel fans kan Annie me minder bekoren, aangezien de charme van Diane Keaton me nooit helemaal duidelijk is geweest.

Maar da's uiteindelijk ook allemaal niet zo belangrijk aangezien Allen zelf in bloedvorm verkeert en alles en iedereen van 't scherm speelt. Zijn hilarische blik (Alvy die naast Annies lichtjes psychopatische broer zit in de auto ) wordt gekoppeld aan schitterende dialogen (om binnen het voorbeeld te blijven:

Duane: Can I confess something? I tell you this as an artist, I think you'll understand. Sometimes when I'm driving... on the road at night... I see two headlights coming toward me. Fast. I have this sudden impulse to turn the wheel quickly, head-on into the oncoming car. I can anticipate the explosion. The sound of shattering glass. The... flames rising out of the flowing gasoline.

Alvy Singer: Right. Well, I have to - I have to go now, Duane, because I'm due back on the planet Earth.)

Diezelfde sillyness zie je bijvoorbeeld in de scène waarin Allen het gevecht aangaat met twee aartsgevaarlijke spinnen. Naast de zogezegde "intellectuele" dialogen (valt best mee vind ik) bevat Annie Hall ook een soort slapstick en die combinatie is geweldig geestig.

Geen spervuur aan dijenkletsers maar gewoon een zeer onderhoudende prent met een aantal hilarische grappen en een ontroerend slot.

Derde film van Allen die ik zie en de leukste tot nog toe. Komt vooral ook door Allen zelf, die in deze film heerlijk op dreef is met zijn scherpe dialogen en gebaartjes. Erg leuk om te zien, waar hij zich allemaal aan kan irriteren en som ook best herkenbaar. Er zitten erg leuke vondsten in, zoals bijvoorbeeld de wachrijscene en de talrijke keren dat Allen weer even wat in de camera zegt. Dat zorgt ervoor dat de film ondanks dat deze al ruim dertig jaar oud is toch enorm verfrissend weet over te komen.

Toch zakt de film een paar keer in en slaagt de film er helaas niet in de hele tijd dit niveau vast te houden. Wel leuk verder ook om Christopher Walken nog in een klein bijrolletje voorbij te zien komen.

In ieder geval een originele film, die mij met een blij gevoel achteraat en die ervoor zorgt dat ik op zoek ga naar nog meer werk van Woody Allen.

3,5*

Ietwat afgezaagd, maar toch: mijn favoriete Woody Allen.

De losbandige, knotsgekke vroege Woody-jaren waren met deze film definitief voorbij. Annie Hall is een zeer geslaagde poging om tot de best gewaardeerde regisseurs ter wereld te gaan behoren. Door middel van name-dropping door al zijn films laat Woody Allen zien er met hem niet te sollen valt en dat hij zijn huiswerk echt wel gedaan heeft. In deze film is het niet anders, maar wat deze film er voor mij bovenuit doet steken is het tegen-de-camera-praten (wat hij eerder gedaan had, maar in deze film perfectioneerde).

Het verhaal wordt na een uur wat overdreven, ze hadden wat mij betreft niet helemaal naar California hoeven gaan met die gladde Paul Simon-producer, maar ach. De grappen worden er niet minder om en dat is wat telt in zijn films. Geweldige scene vind ik als ie met Annie in de keuken staat en bezig gaat met de kreeften.

Nou ja, wel aardig. Mijn eerste "klassieke" Allen die ik echt bewust heb (af)gekeken en ook echt een film zoals ik die van Woody Allen verwacht. In dat opzicht bevestigd Annie Hall wel degelijk mijn vooroordelen.

Een film waarin de nogal moeizame liefdesrelatie tussen twee neurotische liberale intellectuelen centraal staat en waarvan een van de twee Woody Allen is en de andere een jongere vrouw.

Alhoewel ik natuurlijk best de zelfspot zie hier trok ik dat bruine jaren '70, gemacrameede, linksdraaiende biologische yoghurt therapeuten sfeertje uit de film maar slecht.

Daarnaast vind ik Woody Allen films zonder Woody Allen leuker, die man kan echt niet zo geweldig acteren, vind het toch vaak erg over-the-top. Zal ook wel de rede zijn dat hij bijna uitsluitend in zijn eigen films te zien is En... Ook nog zijn gevoel van humor is niet helemaal hetzelfde als de mijne. Dianne Keaton kon mij niet echt bekoren en werkte behoorlijk op de zenuwen (al kan dat best de bedoeling geweest zijn). De dialogen tussen die twee zijn toch regelmatig op het melige af.

Wat de film redt is de vernuftige en ingenieuze vertelwijze. Allen trekt veel leuke truukjes uit de kast om zijn kijkers bij de les te houden en doet dat op een zeer amuserende en afwisselende wijze. Alleen dat al maakt de film de moeite om eens gezien te hebben.

Denk dat ik de thrillers van Allen (zonder Allen zelf dus) leuker vind dan zijn relatiefilms.

3*

Woody Allen is overduidelijk geen alfa man en deelt zijn vele onzekerheden met zijn kijkers op een onthullende manier. Annie Hall portretteert een hopeloze neuroot die maar blijft malen om bepaalde dingen in zijn hoofd, dingen waar menigeen simpelweg geen benul van heeft om erbij stil te kunnen staan......

Woody Allen kijkt overduidelijk neer op de simpele mens, die volgens hem geen recht van spreken heeft op een serieuze mening omtrent culturele aangelegenheden. Annie Hall is nu juist zo charmant en grappig, omdat Woody Allen een schaamteloze intellectueel speelt die zich nooit beter voor probeert te doen dan hij is en zonder gêne inzicht geeft in zijn eigen veilige leefwereld waarin regelmaat, wereldvreemdheid en een gebrek aan zelfvertrouwen de boventoon voeren.

Annie Hall is uniek in zijn soort en kent vele creatieve intervallen waarin Woody Allen zich tot de camera keert of waarin we getuige zijn van een geanimeerde context. Helaas dook Allen `s zelfbewuste, verstoken van elke vorm van zelfvertrouwen en doemdenkende personage, nog meerdere malen op na deze film. Desbetreffende films betroffen niet meer dan hopeloze herhalingsoefeningen die teerden op hetzelfde foefje wat Woody Allen hier op weet te voeren, maar dan zonder dat het te pruimen viel.

Annie Hall is en blijft leuk, maar met zijn pak hem beet: 'Hannah and her Sisters' heb ik helemaal niets, omdat je wederom hetzelfde geklaag, gejammer, gezeur en dezelfde relatieperikelen voorgeschoteld krijgt. 4,5*