Annie Hall (1977)

Geslaagde film van Woody Allen. Ik ben niet onverdeeld fan van Allen, maar dit lijkt toch één van zijn beste/betere films te zijn. Aparte film ook met een eigenzinnige insteek van humor en satire gemengd met wat meer serieuze zaken.

Enerzijds worden huwelijk en relaties op de mangel genomen en in vraag gesteld. Het klopt inderdaad dat het erg veel tijd en moeite kost om een relatie te onderhouden. Het kost ondanks het feit dat het minder vlot loopt tegelijk veel moeite om er een einde aan te stellen. Bovendien weet je dat je misschien gedoemd bent, dan nog ben je ernaar op zoek, als een soort drug, een soort hunkering naar erkenning, liefde en geborgenheid - of het nu pijn doet of niet.

Dit gegeven wordt erg fijn weergegeven met blikken rechtstreeks naar de camera gericht. Ook fijn dat tijdens discussies over iemand die persoon er even later gewoon wordt bijgehaald (toen Alvy in de wachtrij stond aan de bioscoop). Een romantische film zag ik er niet in, ik ga dan eerder voor een komisch drama. Ik vond het vooral amusant en vond dat Alvy Singer als neuroot goed op dreef was. Vermoeiend is het wel, het kost wel wat inspanning van de kijker, maar eens je dat aanvaardt, mooi!

Na heel wat jaren weer herbekeken, Annie Hall is eigenlijk de eerste film na zijn slapstick periode en zet gelijk al de toon waarop Woody terecht besloot verder te gaan. Manhattan blijft daarin een streepje voor hebben omdat Woody het concept daar net even iets beter onder de knie leek te hebben maar Annie Hall is natuurlijk nog steeds terecht een klassieker, Woody drukt hier zo duidelijk zijn eigen stempel op en liet zijn grote inspiratiebron Bob Hope hier een beetje los.

4*

Te verschillend? Hij als patriarchaal neuroot ongeschikt om haar verlangens te (h)erkennen, zij te romantisch om het compromis dat het leven binnen een relatie is te kunnen sluiten. Gedoemd tot elkaar, en toch non-compatibel met de andere keuzes die ze maken, willen maken, denken te moeten maken. Op welke plaats plaatsen ze elkaar? Te laat hij haar op het hoogste schavot. En dus: verloren…?
Met vintage Woody Allen-dialogen en de obligate anarchistisch-speelse humor: erg van genoten!
3,5*

Ik zou dit zelf niet beter kunnen schrijven (de hele recensie overigens, maar die vond ik wat te lang om helemaal te quoten). Vooral die laatste zin. Deze film bekijk ik misschien al een jaar of tien, maar ik heb hem vandaag pas na herziening verhoogd tot 5*. Door de wat rommelige structuur kan het de eerste keren zijn dat je niet helemaal 'begrijpt' waar je nu naar zit te kijken, maar elke kijkbeurt vind ik hem briljanter worden. Ik herken me ook zeer in Woody Allens personage, en soms in dat van Annie Hall zelf, wat ook troostrijk en als een soort warm bad voelt. En dat voor een film die alweer 45 (!) jaar oud is.

Het allerlaatste shot is, hoewel op het eerste gezicht misschien niet zo bijzonder, ook een van de mooiste eindes van een film die ik ken.

Deze stond al in mijn top 10 zag ik, maar is nu echt overtuigend een van mijn favoriete films ooit.

5*