Annie Hall (1977)

Deze film weer na lange tijd weer eens herzien. De eerste keer vond ik hem niks, nu na herziening niet meer dan redelijk. Deze film van Allen is het dus echt niet voor mij. Al dat neurotische gedoe over relatieproblemen. Ik werd er af en toe een beetje moe van. Wat dat betreft kan ik zijn recente komedie "Whatever Works" toch aanzienlijk beter waarderen. Misschien ligt dat bij de laatste omdat Allen daar zelf niet in meespeelt.

Het jaren zeventig sfeertje vond ik in "Annie Hall" best wel aardig; vandaar dat ik deze film net geen onvoldoende geef.

Waardering: 3,0*

Een film die nogal rommelig opent. En ik weet niet direct wat er met aan te vangen. Flashbacks en rare situaties door mekaar.

Bij de scéne in de bioscoopingang is direct de toon gezet. Ik vond het enerzijds nogal bizar dat hij zo recht in de camera kijkt en tegen de kijker begint te praten. En dat hij de regiseur van de film in kwestie in beeld trok vond ik al helemaal gedurft. En de film wordt er niet minder serieus door!

Wat ik ook wel weird het eerste moment, maar achteraf gezien wel zeer tof was is dat bij bepaalde scénes waar ze over een verleden vertellen de flashback en de acteurs zelf in beel zijn. Staan ze gewoon in het deurgat terwijl in de kamer zelf de flashback gebeurt.

Al bij al zie ik er echt al de humor van in, en dat vond ik al verassend, want ik had eigenlijk niet veel verwacht van deze film.

Voor herziening vatbaar

tot dan: 4,0*

Heerlijke film met een geweldige Allen als neuroot. Die gortdroge humor, die totaal absurde uitspraken, die talloze neuroses, die fantastische dialogen en die hilarische zelfspot kan ik best wel smaken. Echt mijn soort van humor. De situaties zijn soms ook heel herkenbaar, vond ik.

Naar het einde toe vond ik de film een beetje inzakken, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de rest van de film. Kurkdroog en hilarisch, hoe Allen gewoon recht in de camera spreekt, voorbijgangers om hun mening vraagt, zijn kindertijd analyseert, zich afvraagt hoe het met z'n oude klasgenoten zou zijn, Marshall McLuhan tevoorschijn tovert, ... Misschien moet ik nog eens wat meer films van deze New Yorkse lotgenoot gaan zien!

Echt bijzonder veel heb ik nog niet gezien van Woody Allen, maar tot nu toe weet ik wel dat het niet echt ''mijn ding'' is. Best grappig, vermakelijk, maar niet bijzonder.

Maar heb me best vermaakt met deze Annie Hall, die een érg leuke vertelstijl kent, met de nodige originele vondsten. Heb regelmatig met een glimlach ziten kijken. Bij Woody Allen (als acteur) blijf ik gemengde gevoelens houden. Soms komt-ie lekker grappig uit de hoek, een andere keer bezorgt-ie me weer de zenuwen. Vreemd ventje.

Met de intrede van de sfeer in Californië ging het een goede kant op en krijgen we wat mooie plaatjes te zien, zoals het shot dat ze over die weg rijden, met aan beide kanten één en al palmbomen. Simpel, maar mooi. New York zorgt voor de sterkste scénes, zoals die in de wachtrij bij de bios, maar Californië kijkt alleen al lekker weg om de sfeer. Leuke mix.

Genoeg leuks in deze film; een paar geslaagde (soms droge) grappen, vermakelijke dialogen en het kijkt lekker weg. Nu eerst op naar 'Manhattan'. Dikke voldoende.

Woody Allen is zo'n regisseur die ik erg waardeer maar waar ik toch nooit tot hoge sterwaarderingen kom. Hier ook weer. De humor, de dialogen, het personage van Allen zelf en dan nog de stilistische grapjes, dat was allemaal genieten. Maar het bleef wel bij momenten en mijn filmervaring werd nogal beperkt door het gebrek aan lijn. En een beetje meer van hetzelfde wordt het, na vijf films, ook al wel. Wat mij betreft is Annie Hall daarom zelfs een van de minderen van Allen. Nog altijd goed voor een ruime drie overigens, en zeker niet mijn laatste film van deze charmante neuroot.

Dit is niet mijn soort film ik houd niet van die sentimentele poespas!

al doe ik er zelfs soms ook wel aan (ongemerkt)

liefde is een sentimenteel hart...

2 sterren

Vond dit toch niet zo geweldig.

Het verhaaltje is eerder saai en de film ziet er alles behalve mooi uit. De 'leuke' vondsten waar sommigen over spreken, zijn ook al lang niet zo bijzonder meer.

Wat de film redt is het vlotte tempo en de komische noot die het nog wel net vermakelijk wisten te maken. Maar verder vrees ik dat ik dit filmpje morgen alweer vergeten ben.

Ik heb redelijk wat films van Allen gezien, voornamelijk zijn recentere werken. Ik beschouw hem absoluut niet tot mijn favorieten, maar kan zijn films wel gewoon goed pruimen. Van Annie Hall verwachte ik redelijk wat, maar het viel een beetje tegen. In het begin trok ik de traagheid nog wel, maar na een half uur was ik er een beetje klaar mee. Nou is de sfeer wel ok, en de humor is ook wel te doen, maar ik irriteerde me nu vooral aan Woody Allen zelf. Erg jammer, misschien dat ik hem over een paar jaar leuker zal vinden, maar voor nu net een 3*

De eerste Allen die ik écht kan waarderen. Heb er al een aantal gezien, maar vond het telkens net niet. Allen zijn geratel irriteerde me telkens een beetje. Dit is daarentegen een prachtig en ontzettend sfeervolle film. Ontzettend veel humor, en gedragen door het spel van Allen en Keaton. De film heeft ook een erg leuke en aparte stijl, bijv. als Allen ineens in de camera tegen de kijker begint te praten, de flashbacks en fowards, en met name als de gedachten met ondertiteling worden weergeven. Moet toch vrij vernieuwend zijn denk ik. Ja, ik heb erg genoten.

4*

Zeer leuk filmpje die het maar nipt verliest van Manhattan, maar er heel veel op lijkt. Allen stelt zich weer vanouds bloot aan het publiek en is natuurlijk harstikke nerveus as always. De dialogen zijn grappig en veel grappen zijn uitermate goed gevonden.

Annie Hall, ik bekeek hem toen ik 13 was en ik snapte er niet veel van. Een herziening 10 jaar later bracht logischerwijs veel meer appreciatie op voor deze heerlijke film.

Diane Keaton speelt het knappe naïeve studentje om op te smullen. Het personage van Allen wordt gekarakteriseerd door een typische overmatig psychoanalytische tot zelfs neurotische levenstijl ( hoe hij waarschijnlijk in het echte leven ook zo is).

Ik moet toegeven, de eerste 10 minuten had ik het moeilijk om erin te komen, maar dan raast de trein verder op een ongekende snelheid. Allen past een verrassende stijl toe, waar hij de kijker persoonlijk betrekt met ludieke en bizarre gebeurtenissen in de film. Ook de scene waarin Keaton en Allen keuvelen, en waarbij hun gedachten erbij staan beschreven is zo typerend en herkenbaar.

Het korte overzichtje in de laatste 3 minuten van de film is zelfs emotioneel. Het is als het ware een samenvatting van de gebeurtenissen in de film, in combi met de mooie soundtrack. Dit is gelijkaardige weerspiegeling van onze ( de filmkijker) persoonlijke liefdesverhalen, met negatieve maar vooral positieve gebeurtenissen. Een beetje Eternal Sunshine Of the Spotless Mind-achtige moraaltheorie.

Tijdje geleden dat ik een film 4.5 sterren gaf.

Lamlendig geneuzel.

Na het zien van het degelijke Match Point en het bij momenten snedige Vicky Cristina Barcelona, had ik zin in een wat ouder werkje van Woody Allen. Annie Hall leek me de beste optie, daar de film zowel op MovieMeter als op IMDB hoge scores heeft. Ik verwachtte me aan een snedige, vlotte relatie(tragi)komedie.

Helaas kwam ik nooit in de film. De openingsmonoloog van Allen komt al direct te gemaakt over. Wat volgt is een relatieschets van 1,5 uur waarin zelden iets interessants gebeurt. Alvy Singer is één van de meest irritante hoofdpersonages ooit, Annie Hall daarentegen valt nog mee. Helaas geitenkaas komt hun relatie over als platonisch. Hun relatie lijkt eerder die van goeie vrienden dan van geliefden. Nergens voelde ik chemie tussen die twee.

Het verhaal nam me niet mee. De flauwe dialogen zijn daar medeverantwoordelijk voor. Sommigen zullen die wel de moeite vinden, maar m.i. ligt het allemaal wat te voor de hand.

Dat Diane Keaton het meest overtuigt is vrij verrassend. Ze zal nooit mijn favoriete actrice worden, maar hier vind ik ze best aandoenlijk. Spijtig genoeg is Woody Allen haar tegenspeler. Die vent mag zichzelf misschien belangrijk genoeg vinden om een hoofdrol te vertolken, ik vind hem als acteur zwaar ondermaats.

Als regisseur doet Woody Allen het een pak beter. Hier en daar zitten er wel spitsvondigheden in de film. Het tegen de camera praten daarentegen kan me zelden bekoren, ook hier is dat het geval.

(Ver) beneden de (hooggespannen) verwachtingen.

1,5

Annie Hall... het werd tijd dat ik de film nog eens zag, na minstens 6 jaar. Ik was vooral gek van de beginfilms van Allen met titels als Take the money and run en Everything you always etc... Films met een aparte combinatie van droge humor en slapstick. Met Annie Hall gaat Allen een andere richting uit en is het vooral de droge humor met drama/romantiek die het doet.

De film kent veel dialogen die net in de films van Allen zeer belangrijk zijn. Daarom zijn de omstandigheden waarin je de film ziet eigenlijk wel belangrijk en moet je toch wel wat volgen om mee in de stroom van de humor en de charme te zitten. De dromerige Annie Hall en de neurotische Alvy Singer zijn twee tegenpolen die elkaar prachtig aanvullen. Allen is niet altijd de beste acteur maar hier komt hij er nog goed mee weg. Annie Hall is meer dan een monoloog van Woody Allen, dit is een romantische komedie met een creatieve aanpak. Hoe hij tussendoor het publiek aanspreekt is geweldig. Het doet me wat denken aan Cashback onbewust.

Dat Keaton hier een Oscar voor kreeg kan ik me goed voorstellen, net als de andere prijzen. Woody Allen heeft een geweldige film gemaakt in een genre dat op voorhand al gedoemd is om neergesabeld te worden: romantische komedie. Maar hij zet het genre helemaal naar zijn hand en drukt niet alleen als acteur, maar vooral als regisseur zeker zijn stempel.

Annie Hall staat hoog aangeschreven bij film- en Woody Allen liefhebbers. Maar voor mij is dit een iets mindere, alhoewel sommige grappen zijn erg goed; 'Wat is het hier schoon in Beverly HIlls', 'ja ze gooien hier hun afval niet weg, maar maken er TVshows van'. Maar het gaat weer in een razend tempo. Ik kan het amper bijhouden. Af en toe zet ik het beeld stil om de zin tot me door te laten dringen. Overal zit een rare draai aan. Toch is dit, vind ik, een pessimistische film; hoe je ook van iemand houdt, begrijpen doe je elkaar nooit echt. Je volgt uiteindelijk allemaal je eigen agenda. Hoe ze beiden bij de psychiater hetzelfde euvel bespreken vanuit hun eigen beleving en visie is formidabel gedaan. Misschien is het wel een super realistische film, en in die zin confronterend. De kilheid van NY wordt me teveel. Zeker nog eens terugzien. Zeker een dikke voldoende, maar zeker niet mijn favoriete W.A.-film. Dat blijven Manhattan Murder Mistery en Bullets over Broadway vooralsnog...

Na Midnight in Paris is deze klassieker pas mijn tweede film van Woody Allen. Een film met vlotte dialogen, die verder echter nergens echt kon boeien. Een sterke verhaallijn ontbreekt dan ook. De film biedt enkele aardige oneliners, maar erg grappig is Allen niet. De relatie tussen Alvy en Annie kwam bovendien ook niet al te goed uit de verf. Zowel Keaton als Allen kunnen niet echt overtuigen. De dialogen waren mij iets te zwaar aangezet en het nerveuze geratel van Woody Allen was nogal irritant. Teleurstellende film.

Betere Allen.

Vooral erg leuk in het eerste half uur. Tweede half uur valt een beetje in herhaling, het derde half uur laat zien dat ook Allen zich laat vangen aan de pitfalls van de standaard Hollywood comedy: meer drama, minder humor. Tsk.

Een paar erg leuke scenes in het begin, waarin Allen rechtstreeks met z'n publiek communiceert. Niet wild origineel, maar wel leuk gedaan. De wachtrijscene wordt terecht genoemd, al hou ik daar toch een wat dubbel gevoel aan over. Allen zelf lijkt namelijk iets teveel op de man die achter hem staat. Allen's films zitten zelf iets te vaak vol met zelfgenoegzame, zogenaamd intellectuele verwijzingen. Laten we het dan maar op zelfspot houden.

Qua humor en vlotheid zit het wel goed met deze film (als is het bij momenten wel érg neurotisch en is het goed dat deze film maar 90 minuten duurt), het drama is heel wat minder boeiend. De rompslomp van Allen's relatie weet niet te pakken. Visueel ook nogal karig, al is dat bij alle Allen films die ik totnogtoe gezien heb.

Vond het zeker niet slecht, de vlotheid en de eigenzinnige insteek bevielen me wel, de oneven verdeling van de humor en het dramatischere derde deel gooien een beetje roet in het eten.

3.0*

Alvy Singer (Woody Allen) blikt terug op zijn knipperlichtrelatie met Annie Hall (Diane Keaton).
De chronologie is niet zo chaotisch als ze lijkt. Alvy en tv-producent Rob (Tony Roberts) hebben de gewoonte elkaar Max te noemen. Rob is degene die Alvy en Annie aan elkaar voorstelt bij een partijtje tennis. Vanaf die scène wordt het verhaal van hun relatie chronologisch verteld: de lift naar Annies appartement met geraniums op het terras, het eerste afspraakje, de minst romantische kusscène uit de filmgeschiedenis, de liefdesverklaring bij Brooklyn Bridge, de eerste breuk, de hereniging, de trip naar L.A. en de definitieve breuk. Af en toe wordt deze chronologie onderbroken door flashbacks en fantasiescènes.

Alles wat vóór de tennisscène getoond wordt, kan als een lange, niet-chronologische inleiding beschouwd worden. Via flashbacks komen we hierin een en ander te weten over Alvy's achtergrond: zijn jeugd in een orthodox-joods gezin in Brooklyn, zijn carrière als schrijver en komiek, zijn mislukte huwelijken met de gewillige Allison (Carol Kane) en de intellectuele Robin (Janet Margolin). Ook Annies ex-minnaars passeren de revue, in een stereotype versie in Alvy's verbeelding. De laatste zin van deze inleiding en de eerste zin van de tennisscène bevatten allebei het woord shower.

Een sterk punt is de psychologische onderbouw van de personages. Er zijn heel wat tegenstellingen tussen Alvy en Annie. Hij is een linkse intellectueel in New York, eet corned beef, denkt heel veel na, is paranoïde en geobsedeerd door de dood. Zij groeide op in Wisconsin in een doorsnee Amerikaans gezin met een antisemitische grootmoeder, eet vegetarisch, is impulsief en houdt van poëzie. Door haar naar een psychotherapeut te sturen, haar boeken over de dood te geven en haar volwassenenonderwijs te laten volgen, hoopt hij haar te veranderen, zoals een schrijver die zijn personages manipuleert. Uiteindelijk zal hij haar ook veranderen, in zijn fantasie, wanneer hij zijn toneelstuk een happy end geeft. Zoals blijkt uit de freudiaanse verklaring van haar droom (singer = Singer), ervaart Annie deze pogingen tot manipulatie als verstikkend. Hun relatie is dan ook gedoemd om te mislukken, zoals al Alvy's relaties.

Een andere tegenstelling is die tussen New York en Los Angeles. The Big Apple wordt voorgesteld als een cultuurstad met romantische plekjes bij de Brooklyn Bridge en in Central Park. L.A. wordt van een minder fraaie kant getoond, met verkeerschaos, nepspiritualiteit, platcommerciële televisie en muziek waarvoor ze awards geven in plaats van oordopjes. Tony Lacey (Paul Simon) is een slijmerige muziekproducent voor wie Annie Alvy in de steek laat.

Wanneer Annie Seems Like Old Times zingt, lijkt dat slechts een liedje dat ze toevallig gekozen heeft. Wanneer Alvy haar op het einde mist en datzelfde liedje door zijn hoofd spookt, krijgt de tekst een persoonlijke betekenis. Woody Allen gebruikte wel vaker populaire liedjes uit de eerste helft van de twintigste eeuw.

Bijzonder is de manier waarop het verhaal verteld wordt: de subjectieve invalshoek, de pittige oneliners ("I love being reduced to a cultural stereotype"). Visueel gebruikt Woody Allen originele technieken: ondertitels die de echte gedachten weergeven, animatie, terzijdes naar de camera en met voorbijgangers op straat. Flashbacks waarbij personages toeschouwer zijn, komen ook voor in Wilde aarbeien en in A Christmas Carol. De twee families worden naast elkaar geplaatst in een splitscreen. De twee therapiesessies daarentegen ("Three times a week") zijn tegelijk opgenomen met een scheidingsmuurtje.

Het is niet autobiografisch, maar de gelijkenissen tussen de twee hoofdpersonages en hun acteurs zijn onmiskenbaar. Diane Hall-Keaton had moeite de filmstudio te overtuigen van Annies mannelijke kledingstijl met wijde kleren en stropdas.

Er zijn heel wat leuke nevenrolletjes. Christopher Walken speelt Annies broer Duane, die vertelt over zijn zelfdestructieve neigingen in een auto en vervolgens een lift geeft. Jeff Goldblum heeft één zinnetje: "I forgot my mantra." Shelley Duvall speelt een zeer magere journaliste met wie Alvy een transsplendid vluggertje beleeft. Sigourney Weaver heeft een cameo als Alvy's bioscoopdate kort voor het einde. Truman Capote speelt een Truman Capote-lookalike. Tv-presentator Dick Cavett speelt zichzelf. Mediafilosoof Marshall McLuhan speelt zichzelf, maar die rol was eigenlijk voor Fellini bedoeld. Stel je voor: een zelfverklaarde filmkenner bekritiseert Fellini; vervolgens komt Fellini zelf te voorschijn met de woorden: "Man, jij begrijpt er helemaal niks van!"

Daar waar zijn vroege komedies het vooral moesten hebben van enkele zeer grappige scènes, creëert Woody Allen hier voor het eerst een uitgekiende structuur, waarin hij zijn humor combineert met psychologische diepgang en invloeden van Bergman en Fellini. De drieënnegentig minuten zijn volgestouwd met briljante vondsten zonder te ver af te wijken van de centrale verhaallijn. Deze film overrompelde me niet vanaf de eerste keer, maar na meermaals herbekijken is hij geleidelijk aan bij mijn favorieten gaan behoren.

Een stuk beter te verteren dan de Woody's van de laatste jaren, deze 500 Days of Summer avant-la-lettre (de overeenkomsten zijn wel heel erg opvallend ). Best wat aardige grapjes en Allen zelf is wat meer op zijn plek vond ik. Ook al mocht het wat minder met dat elitaire gedoe (afgeven op elitair gedoe is misschien nog wel meer elitair gedoe dan elitair gedoe zelf) en gedweep met namen links en rechts, heb ik me gelukkig weinig kunnen storen en zowaar vermaakt. Het was overigens pas de eerste oude Allen die ik zag, dus misschien kan ik hier wat meer mee dan die nieuwe films van hem.

Kleine 3.5*

That sex was the most fun I've ever had without laughing

Annie Hall staat ten boek als één van de meest geliefde films van Woody Allen. Het is een titel die steevast hoog in favorieten lijstjes opduikt en zodoende werd er wel wat verwachting geschept ten huize Metalfist. Ben vooral gekend met het recentere werk van Allen, maar films als Hannah and Her Sisters en Bullets over Broadway kon ik wel smaken.

Allen is een regisseur die regelmatig 4* krijgt toebedeelt en ook Annie Hall mag zich aan die score verwachten. De neurotische Alvy Singer en zijn grote liefde Annie Hall zitten in een relatie die niet helemaal aan hun wensen voldoet en elk op hun eigen manier proberen ze daar toch iets aan te doen. Gaandeweg probeert Singer uit te vogelen waar het nu juist is misgelopen en dat is de regisseur ten voeten uit. De film steekt vol met leuke vondsten (nu doet het doorbreken van de fourth wall het sowieso wel goed bij mij) en Allen gebruikt zoals gewoonlijk de nodige zelfspot. Visueel komt hij ook nog af en toe verrassend uit de hoek met onder andere een scène die compleet geanimeerd is en ondertiteling die dient om de gedachten van de personages duidelijk te maken. De manier waarop hij de liefdesgeschiedenis van Alvy en Annie vertelt lijkt op het eerste zicht nodeloos chaotisch, maar blijkt uiteindelijk mooi in de juiste plooien te vallen.

Hoewel Allen in een interview in Rolling Stone ontkent heeft dat de film autobiografisch is (liefhebbers: het interview is hier te vinden), is het toch opvallend hoeveel persoonlijke elementen hij aan de personages heeft meegegeven. Het kan mij eerlijk gezegd niet zoveel schelen of het nu wel of niet autobiografisch is, want het heeft wel als resultaat dat de relatie tussen Alvy en Annie echt aanvoelt. Let vooral ook nog op vrij veel bekende bijrolletjes met onder andere Paul Simon, een jonge Christopher Walken (met een verkeerd gespelde achternaam), Jeff Goldblum en Sigourney Weaver. Met zelfs nog een cameo voor Truman Capote, hoewel Allen hem in de film een look-alike noemt.

Om dit nu het beste van Allen te noemen gaat me nog wat te ver, vooral omdat ik nog maar een fractie van zijn oeuvre heb gezien. Wel staat het als een paal boven water dat dit toch wederom een uitstekende film is. Binnenkort zit Zelig er aan te komen geloof ik, ben benieuwd.

4*

Tweede Allen, tweede keer niks.

Bij deze besluit ik de films van de beste man ook maar te vermeiden, want voor mij zijn ze bepaald niet weggelegd. Waar ik me vooral aan erger, zijn de debiele personages, met als dieptepunt wederom Allen zelf. Sowieso nogal opmerkelijk dat hij vaak zelf de hoofdrol opeist in z'n films. Is die gast zo'n ongelooflijke narcist of zo? Of kon ie gewoon geen betere acteurs vinden die mee wouden spelen in dit gedrocht? Either way, aan irritant acteerwerk geen gebrek.

Verder wordt de film naarmate hij vordert gewoon met de minuut saaier. De eerste pak 'm beet 20 minuten zijn nog wel redelijk door te komen, maar hoe langer het hele zaakje voortkabbelt, hoe meer het aan begint te voelen als een repetitieve, ellenlange soapaflevering. Inclusief oninteressante relatieperikelen uiteraard. Mijn non-interesse voor het hele gewauwel heeft denk ik ook wel wat te maken met het feit dat ik hiervoor Manhattan (ook zo'n onding) zag, waarin de hoofdrollen óók al door Keaton en Allen ingevuld werden. Daarin vond ik ze eigenlijk al vervelend genoeg, maar deze film doet daar nog een schepje bovenop.

Daarnaast heeft de film op audiovisueel gebied ook nul komma nul te bieden. De soundtrack is m'n geheugen alweer ontglipt, visueel is het muf en saaiig, al past dat dan wel weer perfect bij de film..

Ik laat die drek van Allen voorlopig maar voor wat het is dus. Kon hierin 1 leuke scene ontdekken, en dat was degene waarin subs in beeld kwamen tijdens dat gesprek tussen die twee nitwits. Daarvoor een welverdiende 1,0*, voor de rest een nogal vermoeiende film.

Woody Allen heeft een aantal mooie films gemaakt, maar dat betreft dan vooral films waarin hij zelf niet meespeelt. Als acteur begint hij mij vaak binnen de kortste keren te irriteren met zijn Laurel-achtige maniertjes. Natuurlijk bevat de film een aantal spitsvondige scènes (dat kun je wel aan Allen overlaten), maar de momenten dat die scènes aan mij iets maar dan een glimlach onttrekken zijn op de vingers van één hand te tellen. Wat overheerst is geneuzel. Ergens in dit forum bestaat een topic over meest overgewaardeerde films. Wat mij betreft hoort deze film in die categorie thuis.

“A relationship, I think, is like a shark. You know? It has to constantly move forward or it dies. And I think what we got on our hands is a dead shark.”

Met een Woody Allen film weet je nooit zeker wat je kan verwachten. Na het heerlijke Match Point en VCB was Midnight in Paris een grote tegenvaller. En Annie Hall is helaas ook geen onverdeeld succes. Dit mag dan de moeder van alle romantische komedies worden genoemd, ik vond het vooral allemaal erg oubollig en gedateerd overkomen. De voice-overs, de niet-chronologische vertelwijze en het rechtstreeks in de camera praten mogen dan leuke gimmicks zijn geweest in 1977, het is tegenwoordig al honderd keer gedaan en beter ((500) Days of Summer en When Harry Met Sally zijn goede voorbeelden).

Maar het grootste probleem is het samenspel tussen Allen en Keaton. Nergens wordt hun liefde geloofwaardig gebracht en waarom de lange en knappe Annie kiest voor een relatie met een neurotische, kleine en door dood geobsedeerde Alvy wordt nergens duidelijk, en ook de chemie laat te wensen over. Leuke wish fulfillment van Allen's kant maar geloofwaardig is het niet. Annie Hall heeft zeker in het eerste half uur zijn grappige kanten maar daarna wordt het vooral vervelend en langdradig. En toch ga je de volgende Woody Allen film altijd weer kijken, want soms zit er een pareltje tussen.

Prachige komedie die naast hilarische dialogen (waarbij je echt het dialoog moet volgen, niet de ondertiteling - en bovendien enige intellectuele kennis moet hebben), de diepgang zoekt. Allen en Keaton spelen prachtige rollen, waarbij ernst altijd weer gerelativeerd wordt, veelal door Allen z'n dialogen. Hierdoor komen de relatie tussen hen en de verwikkelingen eromheen zeer overtuigend over. Knap hoe Allen zijn twee hoofdkarakters zo'n lading en daarmee diepgang meegeeft.

Visueel is het aardig hoe Allen met kleur omgaat, het verschil tussen New York en Los Angeles is overduidelijk (zijn afkeer jegens L.A. ook, wat 'm vaak ook in kleine details zit - bijvoorbeeld wanneer we zien dat er neplach wordt toegevoegd aan een serie).

Daarnaast praat Allen in de camera, zit er animatie in, zien we met ontitels de gedachten van de karakters; kortom een creatieve benadering die deze toch al voortreffelijke film tot een klassieker maken.

Gisteren in de categorie 'ja check, deze klassieker ook weer gezien' tijd gemaakt voor Annie Hall.

Veel in deze film is om van te houden, vooral voor neurotische twijfelaars zoals ik. Herkenbaar, dus, maar ook creatief gedaan, met die verschillende kunstgrepen, die een filmmaker/ hoofdrolspeler laten zien die ondanks de zucht naar diepgang zelfspot toont, en durft de film niet te serieus te nemen. En hoewel sommige momenten tenenkrommend flauw zijn (dat doosje cocaïne) zijn andere werkelijk hilarisch (Marshall McLuhan!). Het mooie, bitterzoete einde weet ook nog recht in het hart te raken.

Maar dan: dat oeverloze geklets! Sorry, ik weet dat het echt het goedkoopste verwijt is dat je deze film kunt maken, en uit andere reacties hier krijg ik de indruk dat je daar eigenlijk niet over mag klagen, en dat het, als je dat wel waagt, een teken is dat je Woody Allen niet echt goed begrepen hebt, en dat je de film nog maar eens een keer of twaalf moet gaan bekijken, met handboeken over psychologie bij de hand.

Maar eerlijk gezegd hing dat geouwehoer me naar tien minuten al een beetje de keel uit, en over de hele film gezien had ik daar wel last van, ja.

Woody Allen blies het genre op hilarische en effectieve wijze nieuw leven in met “Annie Hall”, een film waarin Woody’s alter-ego Alvy Singer [niet geheel toevallig een neurotische komiek] terug kijkt op de stukgelopen relatie met Annie Hall [Diane Keaton]. Maar die terugblik bestaat niet uit romantische etentjes, gelukzalige wandelingen in het maanlicht of hartverscheurende tragedies. “Annie Hall” gaat juist over een aantal ogenschijnlijk hele alledaagse momenten, de kleine ergernissen die in elke relatie sluipen en die zich langzaam maar zeker opstapelen tot het haast onvermijdelijke breekpunt. Die momenten zijn enerzijds grappig, maar ook zeer herkenbaar. Eén van de bekendste scènes is die waarin Alvin en Annie in de keuken een aantal ‘ontsnapte’ kreeften proberen te vangen en te koken. Alvy maakt zich enorm druk terwijl Annie, waarschijnlijk mede door Alvy’s barrage aan hilarische bespiegelingen, er meer om moet lachen en Alvy zelfs fotografeert terwijl hij vol walging een kreeft in de hand heeft. Er is weinig irritanter dan iemand die je uitlacht om je angsten of neuroses.

Maar het is vooral de vorm die “Annie Hall” zo bijzonder maakt: tijdens een flashback over Alvy’s schooljaren, waarin Jonathan Munk de 9-jarige Alvy speelt, verschijnt Allen opeens zelf in de banken en lucht zijn hart ten opzichte van het meisje dat er voor heeft gezorgd dat hij de school moet verlaten omdat hij het meisje ongevraagd heeft gezoend. Let daarbij ook op de reactie van het meisje! Andere memorabele momenten zijn de vergelijking tussen Alvy’s diner bij Annies wat stijve ouders en een diner bij de familie Singer, als ook het moment waarop Alvy willekeurige voorbijgangers vraagt om relatieadvies en niet te vergeten de korte cartoon waarin Annie verschijnt als The Wicked Queen uit “Snow White & The Seven Dwarfs”.

“Annie Hall” is een aaneenschakeling van dit soort ongebruikelijke, maar zeer effectieve stijlmiddelen in een film waarbij werkelijk niets voorspelbaar is. Met een scenario vol spitsvondige, maar inzichtelijke dialogen en twee hoofdrolspelers op het top van hun kunnen is dit het eerste absolute meesterwerk uit het omvangrijke oeuvre van Woody Allen. Met “Manhattan” [1979], “Hannah & Her Sisters” [1986] en “Crimes & Misdemeanors” [1989] zou hij dat artistieke succes herhalen, maar wie wil weten hoe grappig, hoe origineel en hoe authentiek een romantische komedie kan zijn, vindt geen beter beginpunt dan “Annie Hall”.

Tikkeltje minder dan Manhattan heb ik het idee. Het begin is zeker aardig, waarbij de vierde wand diverse malen doorbroken wordt wanneer Allen commentaar geeft in de camera. Is inmiddels redelijk vaak in andere films gedaan, maar toch is het wel grappig, ook omdat Allen redelijk spitsvondig is.

De tweede helft neemt de humor af en draait het meer om het ontleden van een relatie die ter ziele gegaan is. Iets dat ik inmiddels ook vele malen gezien heb en zeker op een (voor mij) interessantere wijze. Wel een aardige rol van Keaton, die duidelijk chemie heeft met Allen.

Over het visuele aspect zal ik het maar niet hebben. De soundtrack viel mij noch in positieve, noch in negatieve zin op, terwijl me bijstaat dat Manhattan wel een aardige soundtrack had. Wellicht om die reden dat ik het idee heb dat die film een tikkeltje beter is. 2,5*.

Ik ben er helaas nog steeds maar een paar keer geweest, maar ik vind eigenlijk alles aan New York geweldig. Dat geldt daardoor ook voor de films die Woody Allen in en over de stad maakte. 'Annie Hall' was daarvan de eerste en is om meerdere redenen gedenkwaardig. Het is het prototype (en zelden verbeterd) voor moderne rom-coms in de cinema en TV en kent een aantal mooie cinematografische vondsten, zoals de fysieke split-screen en het doorbreken van de vierde muur, waarbij de filmkarakters zich rechtstreeks tot de toeschouwer richten. Er komt ook nog een Disney-pastiche animatie langs, discussies met voorbijgangers op straat en een scene waarin de gedachten van de personages in ondertiteling worden getoond. Na ruim veertig jaar nog altijd vers.

Ik heb bijzonder weinig ervaring met de films van Woody Allen, ondanks dat hij toch wel een vooraanstaande naam in Hollywood is. Ik had enkel Small Time Crooks ooit gezien, maar daar kan ik me nauwelijks wat van herinneren en het was geloof ook niet bepaald spectaculair. Ik zag dat deze film van Netflix ging verdwijnen, dus ik greep nog even gauw mijn kans.

Annie Hall is bij vlagen zeker memorabel. De momenten waarop Allen als het ware uit de film treedt en zich regelrecht tot de kijker wendt vond ik erg grappig. Ook de scène op het balkon, waar de gedachten van de personages ondertiteld worden, is vindingrijk. Diane Keaton vond ik erg sympathiek in haar rol als het titelpersonage. Allen zelf is daarentegen nogal wisselvallig; dan weer droogkomisch, dan weer redelijk vervelend. Wat de film bij mij echter vooral nekt zijn de laatste 45 minuten. Daar waar de film redelijk vlot begon, vond ik dat deze op den duur behoorlijk begon te rekken. Op het moment dat Alvy naar LA afreist om Annies hart (terug) te veroveren, was ik er ook echt klaar mee en mocht Allen van mij zo snel mogelijk een einde eraan breien.

Op zich leuk om gezien te hebben, maar de film is naar mijn mening geen unicum binnen het romcom genre. Het is ook niet zo dat deze film me nieuwsgierig maakt naar het andere werk van Allen, maar vanwege de leuke eerste helft kan ik er wel een voldoende aan kwijt.

3*

Matige, chaotische en bijna verhaalloze film. Er zitten aardige vondsten in hier en daar, zowel filmtechnisch (de gedachten van de karakters laten horen of tonen met ondertiteling, praten met het publiek, de cartoonscene) als in de dialogen maar het is meer miss dan hit want er zit veel te veel slap geouwehoer in de dialogen. Allen is duidelijk veel scherper gaan schrijven in zijn latere jaren.

Zonde van de bijrolletjes en cameo's die niets toevoegen: Christopher Walken, Paul Simon en Shelley Duvall.

Keaton en Allen doen het aardig in hun rollen maar eigenlijk is het een zielige vertoning van 2 neurotici die elkaar vinden in een relatie maar elkaar toch te neurotisch vinden. Het wordt nooit duidelijk wat ze nu echt zo leuk aan elkaar vinden omdat het geneuzel van Allen eerder gaat irriteren dan charmant is en omdat Keaton nu ook niet echt geweldig aantrekkelijk of leuk is (we zien een junkie in wording dus als ze niet doodgaat aan een auto-ongeluk zal het een overdosis worden).

Vermoeiend.

Ik kan me er wel in vinden dat de eerste 10 minuten van de film van hoge kwaliteit zijn, maar alles wat daarna komt is veel en veel minder. Allen belooft een vlotte film vol met aparte beelden en grappige vondsten, maar deze verdwijnen dus eigenlijk al na de eerste 10 minuten.

Allen is voor de rest wel grappig hier en daar, maar na 30 minuten heb ik zijn karakter wel door en heb ik het wel gezien. Van alles een overdrijving maken is ook niet leuk voor 93 minuten lang. Het is wel duidelijk dat Allen de aandacht van de kijker vast wil houden, maar deze had hij al snel niet meer bij mij.

De romantiek is ook vreselijk saai. Keaton is vooral irritant en de chemie is nergens echt zoet of vermakelijk. Allen zelf is ook maar een onsympathiek personage waar ik nergens iets mee kon behalve af en toe eventjes om lachen.

Als de teller op 60 minuten staat werd de film echt heel vermoeiend. Ik overwoog eventjes om hem gewoon te laten voor wat het is. Ik kan echt wel een oude film waarderen, maar zelden zijn oude of nieuwe films op een gegeven moment zo vermoeiend als deze.

Dat ligt er vooral aan dat het karakter van Allen niet leuk is voor 90 minuten lang. Je kijkt al de volle speelduur tegen hem aan, en dan heb je het wel gezien op een gegeven moment. Maar de eerste 10 minuten waren wel erg leuk gedaan.

Ook wel vreemd dat Allen dan ook niet de hele film in zo'n vlot stijltje aan je voorbij laat gaan, maar daar moest ik het dan maar mee doen.