Harold and Maude (1971)

Prachtfilm

Het geïdealiseerde beeld dat jongeren per definitie levenslustige feestbeesten zijn en oudere mensen versleten producten, wordt in deze film hardhandig om zeep geholpen. De film heeft op z`n zachtst gezegd ook schijt aan het overbrengen van verplichte levenslessen, zoals moeders dat bij hun kinderen doen. De relatie tussen Harold & Maude is uniek rebels en ontstaan dankzij een voor de maatschappij nogal vreemde hobby, namelijk het bezoeken van begrafenissen.

Het is gelukkig ook geen film geworden waar lukraak wat tegen de maatschappij en diens bekrompenheid wordt aangeschopt. Men mag zich dan afzetten van typisch kuddegedrag en zich inlaten met wat burgerlijke ongehoorzaamheid, Harold & Maude kenmerkt zich voor mij vooral als een bevlogen, hartsverwarmende film tussen 2 (verloren) zielen, die de gangbare gang van zaken vervloeken omdat deze hen niet zichzelf wil laten zijn.

De neiging tot zelfmoord bij Harold mag dan leuk gebracht zijn. Scenes die pas echt in mijn geheugen gegrift zullen blijven staan, zijn de scenes met de boom in de laadklep en het dollen met wat politie agenten. Zelden zo `n mooie rol gespeeld zien worden, zoals Ruth Gordon het hier deed. Ik lag krom van het lachen bij de voorbedachte ruzie, om er maar voor te zorgen dat Harold niet in het leger hoefde te gaan. Daarbij was de moeder van Harold ook geestig, vooral toen ze zelf even alle antwoorden voor zoonlief invulde. De muziek was fijn, alhoewel niet echt gelijk een meerwaarde.

En laat ik nou altijd gedacht hebben dat Ruth Gordon ook de rol van Coco in Mulholland Dr. voor haar rekening nam. Dat blijkt dus onzin te zijn. 4*

Een erg leuke en originele film met een niet alledaags verhaal, dat erg goed uitgewerkt wordt. De twee hoofdrolspelers liggen qua leeftijd enorm ver uit elkaar, maar hun gezamenlijke “hobby” zorgt ervoor dat ze letterlijk naar elkaar toe gezogen worden. Dat is op papier inderdaad erg onwaarschijnlijk, maar in de film werkt het wonderwel, vooral dankzij het uitstekende spel van zowel Ruth Gordon als Bud Cort. Een erg leuk stel om te zien, die samen lekker hun eigen gang gaan en lak hebben aan de maatschappelijke regels. Dat levert een aantal memorabele scènes op. Ook ik moest hard lachen toen ze samen de agenten voor de gek hielden, evenals het moment dat ze samen een nepruzie houden bij de legerofficier.
Daarnaast zijn er nog de vele “zelfmoordpogingen,” waarbij ik iedere keer op zijn minst moest glimlachen. Zijn moeder die zich er aan ergert en de schrikreactie van een ander, als Harold plots “zijn hand eraf hakt.”
Een erg leuke sfeervolle film dus met een goed verhaal en sterk acteerwerk en erg vermakelijke gebeurtenissen.

4,0*

Had in het begin wat moeite in het verhaal te komen. Dat komt ook doordat bij aanvang de focus nog niet zo bij Harold ligt en hij gewoon overkomt als een vervelend, dwarsliggend jong zonder uitstraling. Per minuut komt de klemtoon echter meer op zijn personage te liggen en voel de ik de sympathie (voor hem en zijn situatie) groeien. Dan ineens verscheen Maude en wist ik het niet meer. Een zwenk van mijn sympathie naar Maude en vervolgens zat ik met twee hoofdrolspelers die om de aanda ht en sympathie strijden. Dat vormde voor mij een bonus voor de toch al aantrekkelijke film, die zelden cinematografische hoogstandjes vertoont maar over de gehele lengte zo blijft boeien dat ik het jammer vond dat de film ten einde kwam.