Meningen

Leuk.

Weinig camp in deze Honda film. Da's best verrassend, want als je een Honda met paddestoel-monsters gaat kijken dat liggen de verwachtingen toch enigszins anders. Het is ook zowel een vloek als een zegen, want de film is af en toe wel érg serieus, terwijl je de opzet zelf (met de klassieke rubberen effecten) maar moeilijk serieus kan nemen.

Voordeel is dan wel dat die gekkigheid best lang op zich laat wachten, en Honda dus gewoon rustig kan opbouwen zonder de meligheid. Dat lukt ook best goed, al was het op sommige momenten net dat beetje te traag. Het maakt deze film verder ook een beetje gewoontjes, daar waar ik misschien hoopte op net wat meer weirdness.

Maar uiteindelijk heb ik me hier best wel goed mee vermaakt en laat Honda zich hier toch ook van een andere kant zien. Die van bekwaam filmer die het ook wat serieuzer kan houden. Niet geheel, want op het einde gaat het een klein beetje uit de bocht, maar dat mag de pret verder niet drukken. Fijn filmpje en één van de betere Hondas.

3.0*

Leuk!

Dit zijn dan de filmpjes waar je af en toe een gokje voor neemt. Puur op basis van de poster en een screenshot de sprong gewaagd, vanaf de eerste scene was wel al duidelijk dat het een goeie keuze was. De liefhebber van genremengelmoezen kan z'n hartje ophalen met deze Killing God.

Doet wat denken aan de la Iglesia, ook een scheut Jeunet. Duidelijk gestileerd, wat lompse en volkse personages, alles met een heerlijk zwart randje en de nodige tongue-in-cheek gebracht. Toch weten Cayas en Pinto ook wat eigens toe te voegen.

Uiteindelijk vooral een erg grappige film. Sterk geacteerd, droge dialogen maar sappige lichaamstaal, met de nodige visuele panache en een sterke, ondersteunende soundtrack. En dan nog een geweldig einde om mee af te sluiten. Hopelijk kunnen die twee (samen of afzonderlijk) op hetzelfde elan verdergaan, want dit smaakt naar meer.

4.0* en een uitgebreide review

Ai.

Hopelijk geen voorbode voor de herkijk van Amemasu no Kawa. Lang geleden dat ik die film gezien heb maar qua stijl zie ik nog wel enkele overeenkomsten. Alleen kon het me hier absoluut niet bekoren.

Erg Westers drama, met druk aanzwengelende muziek, expressieve personages en een hoop meligheid erbovenop. Het hielp ook niet dat de acteurs niet op niveau waren, waardoor het aanwezige drama ook nog een keertje klef gebracht werd.

Visueel is het wel aardig, maar het voegt zeer weinig toe aan wat er al bestaat. Een redelijk zonnig en groen Japan zorgt voor een fijne setting, daar scoort de film uiteindelijk nog het meeste punten mee.

Mnee, had heel wat meer gehoopt van deze Isomura, hoop niet dat Amemasu no Kawa een soortgelijke afwaardering tegemoet gaat. Gewoon fingers crossed dat Isomura hier een off-day had.

1.5*

Ik wil al langer wat meer Allen films zien, blijkbaar was dit niet de beste keus.

Ik ken hem enkel van Anything Else, en vond dat wel een verfrissend filmpje. Net zoals de hoofdrolspeler is deze film jammer genoeg een beetje een stoffige zakdoek. Het personage van Rhys-Meyers irriteerde mij veel te veel. Ruggegraatloos laat hij zich een pakje aanmeten, als een blinde neemt hij steeds de verkeerde keuzes. Chris is een totale 'sloef', en het enige wat hij doet is dat verder in de hand werken, terwijl zijn personage op zich erg veel kracht uitstraalt. Iets wat er bij mij jammer genoeg niet inging. De rest van de cast vond ik ook niet heel bijzonder, hoewel Johansson voor een keer niet irriteerde. Al vind ik haar als lustobject toch nog steeds wat te boertig. Niet echt mijn type vrouw.

Het verhaaltje valt het eerste uur nog mee, maar dan begint dat Brits hautain gedoe serieus te vervelen, en de onbegrijpelijke machteloosheid van Chris om uit het milieu los te breken begint steeds meer te irriteren. Het verder verloop met de moord kon mij eigenlijk voor geen meter boeien. Vond het er niet de geschikte film voor.

Het einde, de ring die aan de verkeerde kant lijkt te vallen maar toch redding brengt vond ik wel weer aardig. Jammer dat er tussendoor zo weinig boeiends te beleven viel.

Relatief stijlvol filmpje, dat wel. Maar teveel negatieve punten en irritatie om een voldoende aan kwijt te kunnen. Toch maar eens wat gevestigdere Allen titels gaan kijken. 2* voor dit.

Leuke tussendoorfilm.

Visueel leuk vormgegeven, vooral in het begin zijn er mooie dingen te zien. Uiteraard wordt dat wat minder als de film vordert en het verhaaltje meer op de voorgrond moet treden. Beetje jammer. Score vond ik weinig boeiend, maar daarvoor is het een Zimmer uiteraard. Heb er mij gelukkig niet aan kunnen storen.

Cage doet het goed (maar vind ik wel een leuk acteur), de rest doet aardig mee maar is niet erg opvallend. Verhaaltje is oké, maar met een film over con men weet je toch al snel dat de draai aan het einde komt. In die zin wel een verrassing dat Cage blijkbaar zelf opgelicht wordt. Zat er eigenlijk een beetje op te wachten dat Cage zelf iedereen in de maling genomen had.

Had toch net wat meer cachet gegeven aan z'n personage en de film. Nu is het einde maar een beetje flauw, en heb je twee uur naar een gematigd succesvol beroepsmens zitten kijken.

Maar buiten het einde best leuk allemaal. Al had Scott het visuele nog wat sterker door mogen duwen.

Vanavond herkeken.

Een film die ik als kind wel aardig vond, althans zo herinner ik het me. Wat me nu vooral opviel was dat de regie op zich wel fris en fantasierijk was (vooral in het camerawerk dan), maar dan de uitvoering bij momenten echt supergoedkoop oogt. Ik kon me dit toch echt herinneren als een warme, fantasierijke film, maar het heeft dikwijls wat weg van een TV-film.

Zo zie je maar, herinneringen ... blijft wel een aardige kinderfilm. Matilda zelf is eigenlijk het minst leuke personage (met Honey dan), het zijn vooral de wat gemenere personages die deze film nog steeds grappig houden.

Wel jammer dat DeVito ook nog de voice over doet. Z'n stem is té herkenbaar en aangezien hij ook al de vader speelt klopt er gewoon iets niet aan. Als verteller staat hij aan de kant van Matilda, als vader staat hij tegenover haar.

Leuke kinderfilm, die z'n leeftijd toch echt begint te tonen.

2.0*

Argh.

Ik heb altijd gezegd dat de drie delen inwisselbaar zijn, maar daar moet ik toch misschien een klein beetje op terugkomen. Deel 1 was alles behalve geweldig en naast een kleine push voor innovatie vond ik het altijd een inwisselbaar deel in de trilogie, maar na herkijk van deel 2 merk ik toch één groot verschil.

Waar deel 1 z'n verhaal nog met enige schwung begon, is deel 2 zó ridicuul serieus en zwaarmoedig dat het bijna lijkt alsof je naar een parodie van het eerste deel zit te kijken. Reeves en Fishburne zoeven de overacting voorbij en leveren onwerkelijke karikaturen af. Bijgestaan door vreselijke dialogen en onwaarschijnljike scenes (zoals de rave/liefdesscene). Dit maakt het allemaal nog een stuk treuriger.

Dat de CG ondertussen niet meer zo best oogt was wel te verwachten, dat de actiescenes ook niet al te spannend meer zijn is ook geen verrassing. Verder duurt het vooral erg lang allemaal en blijft het uitgangspunt van deze film redelijk lam. Al zullen ze het daar in Silicon Valley niet mee eens zijn, daar is blijkbaar een hele hype gaande die zegt dat we effectief wél in een computersim leven. Gek volk daar.

Mnee, dit tweede deel was inderdaad een stuk slechter dan deel 1. De Wachowski zitten met hun hoofd daar waar de zon niet schijnt en dat komt deze film absoluut niet ten goede. Gelukkig heb ik het derde deel wél ooit gereviewed, dus die kan ik lekker links laten liggen. Na deze geen enkele incentive om ook die nog een keer opnieuw te bekijken.

0.5*

Jammer dat net deze film met die prijzen moet gaan lopen. Ze zouden beter films belonen die creatief met deze categorie omspringen, dan een film die er gewoon veel geld tegenaan gooit.

Zegt veel over de estethiek van de huidige generatie.

Blijkt dat ik deze film nog niet gerate heb. We zijn hem gaan zien tijdens de werkuren, om maar even aan te geven dat ik geen echt alibi het om de film te haten, buiten kwalitatieve redenen. Nu vond ik de eerste al niks waard zijn. Lelijk vehikel, met wat oude filosofische ideeen, die dan wel geïnspireerd mag zijn op Oshii's Ghost In The Shell, maar wel volledig de essentie (van de gevechtsscenes) mist. Deze film is meer van hetzelfde, met enorm saaie gevechtsscenes, wat politiek correcte personages doch clichématig gecast, een hopeloos stukje melodrama, pijnlijke soundtrack en meer van dat moois. Een perfect einde voor de trilogie. Waar de eerste film mensen nog kon bedotten, maakt deze duidelijk dat het best wel de verkeerde richting uitgaat met die CGI films.

Afvoeren en porten naar Xbox.

0.5*

Matrix Revisited.

The Matrix is film waar ik al meermaals m'n mening over gegeven heb, maar een review is er nooit uitgekomen. Komt omdat ik de film niet zo héél vaak herzie en de laatste keer denk ik dateert nog van voor m'n MM periode (in ieder geval nog voor de tijd dat ik consequent alles ben beginnen reviewen hier). Tijd om dat euvel een keer te verhelpen.

Dat de Wachowski's ooit nog Bound gemaakt hebben is eigenlijk te verwaarlozen, The Matrix voelt aan als het debuut van hun regisseurscarriere. Een film met een énorme impact, of je hem nu goed of slecht vindt, of je het nu jatwerk vindt of als puur creatief valhalla omschrijft. En toen waren de Wachowskis nog lekker man, stel je voor dat ze toen al omgebouwd waren. Het zou de film der filmen geweest zijn. De onbetwiste queens of cyberpunk.

Er is ondertussen al te veel geschreven over het leentjebuur spelen van The Matrix, iets wat de tweeling ook nooit ontkend heeft trouwens. Kwantitatief valt het ook nog best mee eigenlijk, maar toch voelt het na 2 minuten film alsof ze de hele GitS intro gecherrypicked hebben. Met lettertjeswatervallen, storingen op de lijn en een inval van de politie lijkt het wel een beetje GitS: The Remix. Later volgen er nog genoeg scenes (uiteraard de meloenen op de markt en de cementgarageravage), maar die dichtheid in het begin is toch opvallend. Maar veel meer dan wat losse verwijzingen zijn het eigenlijk ook weer niet, want The Matrix is toch een geheel ander beestje.

Qua concept biedt de film genoeg perspectief, maar veel meer positiefs kan ik er niet uithalen. De uitwerking is op alle vlakken tegenvallend, om niet te zeggen bedroevend. Enige wat nog een beetje uit de verf komt is het groene filtertje in combinatie met het gothische sfeertje dat er soms rondwaart.

Storend is vooral de lore die doorheen de film verweven wordt. Enerzijds heb je een poging tot redelijk gritty scifi, maar daar moeten om één of andere reden orakels, uitverkorenen en cinderella-eindes doorheen gemengd worden. Het wordt dan ook nog eens énorm serieus gebracht, met een stel acteurs die er niet in slagen hun zeer gewichtige dialogen op een geloofwaardig manier te brengen. Het is een parodie zonder bronmateriaal. Erger nog is dat het ook allemaal érg filosofisch poogt te zijn. Een probeersel dat nog harder faalt, ondanks dat halve volksstammen er na de film mee aan de haal zijn gegaan. Duidelijk een persoonlijke mening dus.

De soundtrack is lame, een combo van klassiek Hollywood met Amerikaanse dance-rock. Toen Amerika nog niet goed wist wat ze met beukmuziek moesten aanvangen. Acteurs zijn één voor één miscasts, met Reeves die wel werkt als naief hackertje in het begin maar zich compleet belachelijk maakt als Neo, Fishburne die zo mogelijk de meest belachelijke rol uit z'n carriere speelt en Moss die er als kleurloze derde bijloopt. Weaving is de enige die nog een beetje uit z'n personage haalt, maar wie Agent Smith na drie films al niet beu was heeft veel kans dat na de herziening zeker wel te zijn.

En dan ogen de vuurgevechten niet geweldig spectaculair, zijn de handgevechten véél te traag en statisch (arme Yuen), oogt de CG ondertussen suboptimaal (zeg maar gerust lelijk) en duurt de film makkelijk een half uur te lang.

Om dan toch nog met iets positiefs te eindigen: na het kijken van The Matrix heb ik altijd zin om GitS weer eens op te zetten en kijk ik met hernieuwd respect naar het geweldige regiewerk van Oshii in die film. Wat een wereld van verschil.

Film is ondertussen aardig verouderd en als geheel is het er zeker niet beter op geworden. 't Is een film die op papier geweldig zou moeten zijn, maar die er ondanks alle pogingen niet in slaagt iets waardigs van te maken. En omwille van alle verwijzingen zijn fouten nog eens extra in de verf zet.

1.0*

Redelijk saaie bedoening.

Al begon het best behoorlijk. Die eerste scene in het vliegtuig was best leuk en apart. Maar eens die voorbij is wordt het snel een stuk meliger. Qua romantiek weet deze film nooit de juiste toon te vinden, ook de scenes in de hemel zijn eigenlijk best saai.

De afwisseling tussen zwart/wit en kleur is ook wat vreemd, het voegt weinig toe, vooral ook omdat beide stijlvormen weinig indruk weten te maken. Maar het meest spijtige van deze film is toch wel de hele rechtzaak op het einde van de film, die ellenlang duurt en vooral als anti-climax fungeert. Een nogal trieste manier om deze film af te sluiten.

Zo gaat het eigenlijk steeds minder met deze film. Het is dat Niven nog wat van zijn rol weet te maken, het is de enige die z'n personage wat body weet te geven. Verder een film waarbij het aftellen steeds langer gaat duren, nooit echt een goed teken.

1.5*

Sterk.

Uiteraard een film die het niet al te best zal doen. Herrero geeft een eigen draai aan deze horror film, waardoor de klassieke horror fun er niet meteen uitkomt. Dat alleen al zorgt voor een drom aan lage cijfers. Jammer, want dit is niet zomaar een belabberd en goedkoop horrorfilmpje, maar een knap werkje van iemand die zich niet graag in clichés laat vangen.

Sowieso geen pure horror film. Drama en wat duistere fantasy elementen zorgen ervoor dat het geen film is die je vanachter de vingertjes beleeft. Spanning of gore zijn niet meteen het hoofddoel van The Maus, al zitten er hier en daar best wel harde scenes in. Herrero maakt kundig gebruik van het genre, maar met een iets ander doel.

Het einde is in dat opzicht een beetje verrassend. Het is sowieso al wat puzzelen tijdens de film om de onderliggende ideeën op te pikken, de allerlaatste scene zet er nog enkele vraagtekens bij. Op zich niet erg, maar wie gewoon een avondje popcornvermaak wil zit daar waarschijnlijk niet echt op te wachten.

Visueel sterk, slim gebruik van geluid, twee goeie acteurs en een originele insteek. Absoluut de moeite waard.

4.0* en een uitgebreide review

Ook maar een keertje meegepikt.

Ik heb de games nooit gespeeld, aan de reacties te zien helpt dat wel bij het kijken van de film. Vond Wahlberg namelijk erg geschikt voor z'n rol, maar weet niet hoe de echte Payne zich zou moeten gedragen. Verder wist ik ook niks van de wereld of het verhaaltje, dat zal ook wel een beetje geholpen hebben.

Want een échte actiefilm is het niet, daarvoor is het wat sloom. Doet inderdaad denken aan Sin City, maar dan met een scheut Blade. Gelukkig wel beter dan beide films. Vond de setting erg fijn in ieder geval. Sneeuw misschien wat fake soms, maar veel vervallen gebouwen en duistere kamertjes. Vage personages ook die, ondanks vaak beperkte screen time, toch een indruk nalaten.

Pas na een uurtje komen de echte actiescenes bovendrijven en die mochten er toch ook wel zijn. CG is zeker niet van het hoogste niveau maar vond de stijl zeker niet verkeerd. Mooie finale ook, enkel de post-credits scene is een beetje stom, vooral omdat er 7 jaar later nog steeds geen vervolg is. Dat hadden ze tijdens het maken van deze film allicht anders gezien.

Best oké actiefilmpje dus.

3.5*

Net niet.

Wel apart om Jerry Lewis als grumpy oude opa te zien. Nu had is ook al z'n befaamde 2016 interview gezien, dus geheel nieuw was het niet, maar ik ken hem toch vooral van de team-up met Dean Martin en daarin was hij een aardig jolig figuur. Dit is duidelijk wat anders.

Dat komieken niet altijd de vrolijkste personen zijn is algemeen geweten, maar Lewis speelt hier een wel erg droevige rol. Niet enkel krijgt hij net het verlies van zijn vrouw te verwerken, hij leeft ook met de onzekerheid dat ze een jaar of 50 geleden misschien een affaire met een andere (onbekende) man heeft gehad. Dat knaagt.

De film puurt aardig wat drama uit dit eerder simpele gegeven en doet dat best oké. Het is redelijk traag en zwaarmoedig, maar geeft wel mooi de gevechten weer van een oude man wiens leven na 65 jaar huwelijk overhoop wordt gegooid. Jammer genoeg voel je al een zeker einde aankomen dat breekt met de opgebouwde sfeer en Noah is niet regisseur genoeg om zich daartegen te verzetten.

Want uiteraard vindt Lewis de man en blijkt dat zijn vrouw hem ook trouw is gebleven. Alle kommer en drama dus eigenlijk voor niks en een betrekkelijk happy end waar alle losse eindjes magisch opgelost worden. Vind ik dan jammer van het hele voorgaande uur en het solide acteerwerk van Lewis.

Het verpest het voorgaande een beetje, maar is anderzijds ook wel begrijpelijk. Deze film heeft niet echt de uitstraling om een arthouse publiek aan te spreken en de mensen die nog eens lekker een Lewis film willen zien zitten allicht niet te wachten op een ander einde. Noem het fanservice, maar ik vond het een gemiste kans.

2.5*

Niet al te beste film.

Toch is het begin uitermate vermakelijk. De op hol geslagen machines brengen hopen camp en vooral humor met zich mee. Zeker het eerste half uur is lekker sappig grappig.

Daarna wordt het inderdaad wat duisterder, wat meer horror. De machines vervallen ook naar enkel vrachtwagens, iets wat ik altijd een nogal vreemde move heb gevonden (ook zo in het boek geloof ik). Vanaf dan wordt het een stukje saaier.

Geen gore, wel een paar leuke destructie scenes, op momenten bijna een Gojira flick, maar dat zijn eigenlijk nog maar schaarse lichtpuntjes. Het einde wordt maar snel afgeraffeld en van enige spanning of echte horror is er uiteindelijk geen sprake meer.

Jammer, King had er beter aan gedaan de humor van het eerste half uur door te trekken, had het resultaat makkelijker uit te zitten geweest.

1.5*

Wat een draak.

De meesten hebben deze film blijkbaar voor JCVD gekeken, mijn reden was vooral Ringo Lam. Deze film was nog één van de weinig overgebleven gaatjes in z'n oeuvre, blijkt dat ik al die jaren toch niet zo heel veel gemist heb.

90s film, maar had gerust 10 jaar ouder kunnen zijn. Het ziet er allemaal erg troosteloos en lelijk uit. De acteurs zijn verder ook echt om te janken. Niet dat een actiefilm veel eist, maar enig basisniveau is toch altijd aangenaam. JCVD bewees later toch echt wel in staat te zijn iets neer te zetten, maar wanneer een HK regisseur een film maakt in Amerika met een Belgische acteur dan kan het bijna niet anders dan misgaan.

Meest jammere is dat de actiescenes ook niet veel voorstellen. Uiteindelijk is dat toch dé reden dat je een film als deze opzet, maar het is gewoon saai en levensloos. Snel vergeten deze rommel.

1.0*

Aardig filmpje.

Fijne opbouw, al gaat het wel een hoop richtingen tegelijkertijd uit. Pas op het einde komt er een echt zieke twist in.

Sfeertje is aardig, visueel aardig al lukt niet alles even goed. Verhaaltje is ook creepy genoeg, film is aardig, maar toch komt het uiteindelijk niet helemaal goed genoeg uit de verf.

Komt ook door de slechte cast, en het feit dat de sfeer niet sterk genoeg is om dat helemaal op te vangen. Zo deden ze dat bij One Point O wel (ook een film met Sisto).

Aardig, maar ook niet meer dan dat. Vermakelijk tussendoortje, met een getwist verhaaltje en een aardige gooi naar een apart sfeertje.

2.5*

Leuk.

De film heeft inderdaad veel weg van The Belko experiment, maar dan met een leukere premisse. Een werktoren in een dog eat dog bedrijf waar iedereen z'n morele grenzen ziet opdrogen. Dat kan alleen maar erg fout aflopen.

Lynch opent ook goed. Er zit aardig wat humor in de film, qua uitwerking doet het dan ook wat denken aan Zombieland. Iets minder strak uitgevoerd, maar wel zeker zo grappig. Yeun en Weaving doen het samen ook erg goed, beiden hebben er duidelijk lol in.

Maar na een uurtje blijft deze Mayhem toch wat hangen op sub-mayhem. Na een goede introductie van een dik half uur lijkt Lynch niet zo heel goed meer te weten wat nog meer te doen met het concept. Er wordt regelmatig gezondigd tegen de premisse en je mag ook niet teveel naar de achtergrond kijken want acteurs lijken soms niet helemaal zeker hoe kundig "mayhem" uit te beelden. Eén of andere secretaresse die propjes naar een ander gooit ... niet zo wild eigenlijk.

Omdat het laatste half uur dan niet echt méér brengt, gaat het ook wat storen dat het qua opzet misschien net iets te makkelijk de common man vs corporate greed is, met extreme karikaturen die de werkmuis iets te dik aanzet om "yay" te roepen wanneer er weer een baas sneuvelt.

Toch is het maar beperkte kritiek, want de film blijft wel fun van begin tot eind. Alleen had ik er op basis van de eerste helft toch iets meer van verwacht. Lynch komt een eind, maar blijkt uiteindelijk toch net niet regisseur genoeg om het waardig af te maken.

3.5*

Hmm, wat hiervan te denken.

Had op zich wel wat verwacht van deze film. Leuke recensies gelezen op het net, en effectief, er zaten een paar erg leuke scenes in.

Maar de film kan als geheel toch niet helemaal overtuigen. Erg sketchmatig, en hoewel dat niet zo erg hoeft te zijn, pakken nogal wat scenes te mager uit. Teveel flauwe grapjes, en een te amateuristische aanpak soms. In een film als Kamikaze Girls werkte het wel (ook dit is een mangaverfilming), maar hier soms te klungelachtig. Wel een hoop leuke ideeën en tal van geinige cameos, maar had allemaal beter gekund en gemoeten.

Typische "no rules" comedie, waar alles kan en mag, maar die te weinig finesse heeft, en die niet altijd even grappig is. Al is het bij dit soort films wel lastig op dat altijd even zeker te zeggen, aangezien er duidelijk veel woordgrappen inzaten die totaal niet overkwamen in de vertaling.

Doe maar 3*. Zeker niet altijd even geslaagd, maar vaak erg fijne momenten, leuke ideeën en originele scenes.

Wel oké.

Umezu heeft zo'n beetje hetzelfde euvel als Lovecraft. Gave verhaaltjes met veel potentieel, maar zelden de juiste regisseur om ze recht aan te doen. Je begint er altijd met veel zin aan, maar uiteindelijk bots je bijna altijd op niet ingelost potentieel. Deze Mother is niet anders.

Het is niet omdat Umezu zelf de touwtjes in handen neemt dat het meteen een betere film is. Leuke horrorconceptjes uitwerken mag je hem best laten doen, maar een echt gevleugeld regisseur is het jammer genoeg niet. Dat wil niet zeggen dat de film geen leuke of effectieve scenes heeft, maar over de gehele speelduur oogt het toch net wat te goedkoop allemaal.

De film blijft zeker in het begin iets te veel hangen in het klassieke Japanse horror gebeuren. Pas op het einde gaat Umezu een beetje los en wordt het best leuk. Daarnaast is de film ook wel geinig omdat Umezu een film rond zichzelf bouwt natuurlijk, maar om daar wat genot van te hebben moet je natuurlijk wel weten met wie je te maken hebt.

The Mother is een degelijk Japanse horror, maar wel eentje die het best gesmaakt zal worden door kenners van de man's werk. Niet dat je afgestudeerd moet zijn in Umezu's horror, maar enige basiskennis is absoluut een meerwaarde en als je niet weet wie Japan's weirde Where's Wally horrormens is dan is het net iets te lauw vrees ik.

3.0*

Fijn.

Net als Matsumoto's tweede film trouwens. Als ik daar echter nog even m'n recensie nalees merk ik wel dat de films misschien iets teveel op elkaar lijken, wat wil zeggen dat de minpuntjes ook hierin terug te vinden zijn.

Lekker weinig tot niks aan de hand filmpje. Matsumoto dartelt weer doorheen een cast van personages die an sich niet zo heel veel met elkaar te maken hebben, al worden ze hier dan wel iets explicieter aan elkaar gekoppeld. Veel directe inhoud of animo hoef je echter niet te verwachten, ondanks een verrassende hoeveelheid conversatie wordt er niet zo héél veel gezegd.

Lekker verstild tempo, een paar kleine quirky eigenaardigheidjes en een stel leuke acteurs. Vooral Motai is een persoonlijke favoriet. De link met Ogigami is er ook zeker wel, zo verlekkert ook Matsumoto zich regelmatig aan de gecontroleerde behandeling van eten (het maken van de tofu, de preparatie van de whiskey) en heeft de film een soortgelijk rustig sfeertje.

Toch mis ik iets dat Matsumoto's films net wat eigener maken. Ogigami's personages zijn net iets levendiger, haar films zien er visueel ook wat verzorgder uit. Matsumoto's films zijn mij net iets te vrijblijvend, al blijven het wel heerlijke tussendoortjes natuurlijk.

3.5*

Best oké.

Kijkt als een jongensboek. Een aardig opgezet avontuur, het plot put inspiratie uit films als Cube en Saw (en de honderden die daarna kwamen), maar houdt het horrorniveau op een laag pitje en richt zich meer op spanning en de uiteindelijke puzzel.

The Maze Runner weet niet boven een aantal vervelende clichés uit te stijgen, het grootste probleem is dat bij elke verklaring die gegeven wordt de film wat minder is. Het is uiteindelijk allemaal nogal vergezocht, anderzijds is de uiteindelijke verklaring ook meteen wel het eerste wat bij me opkwam toen de film begon (niet in detail, maar de grote lijnen).

Andere ding wat me wat stoorde is de integratie van Thomas. Er worden terloops wel wat halve verklaringen voor gegeven, maar voor iemand die zonder geheugen in een groep mensen én in een compleet vreemde omgeving gedropped wordt past hij zich net allemaal iets te snel aan en neemt hij vooral ook het roer iets te snel over.

Leuke toevoeging waren de Grievers, daar zijn de makers toch wel een stapje verder gegaan. Ook de maze zelf is leuk en uitdagend. Visueel is het iets te braaf, maar ziet het er toch leuk uit. De jonge cast doet het verder naar behoren, maar écht overtuigen doen ze toch ook weer niet.

Wil het tweede deel best nog een kans geven. Vond het niet slecht, bij momenten best spannend en zeker het eerste uur weet het mysterie wel te overtuigen. De afloop is wat generieker, maar ach, daar zal de doelgroep zelf niet zoveel problemen mee hebben denk ik ...

3.0*

Goed dat de reeks hier eindigt.

De eerste film was zeker niet de slechtste young adult verfilming. Leuke opzet en voldoende spannend uitgewerkt. Deel 2 was niet slecht, maar daar was het verval al merkbaar. Deze derde film zet dat verval losjes verder. Hopelijk laat men het hierna rusten.

Dit derde deel voelt vooral aan als een wat brave rehash van bekende actie en scifi momenten voor een jonger publiek. Zombies in tunnels, treinovervallen en grote post-apocalyptische steden met muren rond. Allemaal leuk enzo, maar niet als het expliciet ook voor 12-jarigen geschikt moet zijn.

Ook de personages blijken helemaal niet boeiend, wat opvalt omdat er nog wat extra drama en sentimentaliteit aan de film toegevoegd wordt. Het maakt helemaal geen indruk, het vertraagt de boel alleen maar. Echt slecht is dit derde deel dan ook weer niet, maar ik hoef echt geen vierde deel meer te zien.

2.0*

Iets minder.

Probleem dat dit soort films toch hebben is dat men na het eerste deel veel moeite heeft om het concept in stand te houden. Je zit dan wel naar een "Maze Runner" te kijken, veel Maze is er niet mee bij. Wel veel running trouwens, maar dat is een stuk minder uniek.

Men trekt het verhaal dan wel open, maar dan valt op dat deze reeksen opvallend veel op elkaar beginnen lijken. Het "I Am Legend" aspect van deze film is nog wel verrassend, al houdt dat ook niet zo heel lang stand. Daarna wordt het toch een stuk minder.

Visueel ziet het er wel aardig uit, ook iets duisterder dan soortgelijke reeksen. Vooral die "zombies" vastgegroeid in de tunnel zagen er wel cool uit. Maar dan blijkt toch al gauw dat je weer naar een young adult ding zit te kijken, waardoor alles toch wat te makkelijk (en braaf) opgelost wordt.

Sowieso een enorme hoeveel last minute escapes die compleet uit het niks komen. Maar ach, voor een young adult film is het zo slecht nog niet. Als men in het derde deel dit niveau nog kan aanhouden heeft men het best aardig gedaan. Dan zijn de young adults klaar voor de grote Hollywood blockbusters, zoals de Amerikaanse filmvreetfabriek het graag ziet.

2.5*

Verrassend leuk.

Al hoef je geen overdreven verwachtingen te kweken, The Maze is een uiterst simplistische slasher. Gooi 5 mensen in maisdoolhof, mep er een killer bij en je hebt een uurtje lol. Daarna wordt er nog een climax in het politiekwartier bijgelapt die ook best te pruimen valt. Meer is er niet, meer poogt de film ook niet te zijn.

Het verrassende is dat het wel werkt. De locatie is best goedgekozen, maar het is vooral de killer die dreigend weet over te komen. Daar mist het vaak nogal eens aan. Veel motivatie moet je verder niet verwachten, de kills zijn ook niet bijster origineel, maar het kat en muis spel is gewoon erg leuk om volgen.

Ook het tweede deel vond ik best leuk, hoewel het altijd leuk is als de killer ermee wegkomt. Anderzijds zijn ook alle "good guys" dood, dus 't is eerder een draw dan een anti-climax..

Film bengelt ergens tussen een 3.0* en een 3.5*. 't Is een schoolvoorbeeld van een genrefilm die je makkelijk op een hele hoop genreclichés kan afvallen, maar de bottom line is dat de film gewoon goed slaagt in wat hij poogt te doen. Eigenlijk lang geleden dat ik me nog zo vermaakt heb met een slasher.

Kleine 3.5*

70s Western.

Zag ik laatst maar weinig ontypische Westerndingen in Johnny Guitar, was dat in deze film toch wel anders. Het is een film die iets meer steunt op drama en wiens personages minder stereotype zijn. Altman is ook een iets betere verteller dan de meeste Western regisseurs.

Daar staat wel tegenover dat de 70s look een complete eyesore is en ook de soundtrack niet te pruimen valt. Moet volgens mij ook wel duur zijn geweest, want elke vrije 5 seconden wordt er wel zo'n nummertje ingezet, soms fade het ook gewoon weer weg. Het zijn keuzes waar ik echt helemaal niks van begrijp.

Het plotje houdt de aandacht nog wel vast, ook Beatty doet het best naar behoren trouwens. Het is niet voldoende om er een goeie film van te maken, daarvoor staat het véél te ver van al wat mij boeit in cinema, maar het is ook zeker niet de slechtste western die ik al gezien heb.

1.5*

Ook deze is weer erg leuk.

Ik noemde het eerder al een keertje een light versie van Ghibli's Yamadas, dat gevoel kwam sterk terug tijdens het kijken van deze McDull. Het blijft een erg vreemd beestje, maar wel bewonderenswaardig hoe uniek het is.

Ook nog steeds frustrerend, om dat het maar wat duidelijk is dat achter een hoop weirde en ogenschijnlijke zijplotjes meer schuilt, het cultuurverschil zorgt alleen voor een enorme barriere. Tegelijkertijd is het ook wel weer charmant, want het soms onnavolgbare verloop en de mix van stijlen is toch iets wat McDull kenmerkt.

Door het jonge hoofdpersonage en de kinderlijke stijl kan het soms lijken alsof dit een kinderfilm is, maar een moeder die worstelt met haar menopauze hoort niet meteen thuis in die context. Zo zijn er genoeg voorbeelden die erop wijzen dat deze films toch een ander doelpubliek voor ogen houden.

De gekke mix van traditioneel en CG werkt, het gezapige sfeertje is lekker, de voice acting is cruciaal goed en bij momenten zijn de dialogen geniaal. Maar er zijn net iets teveel momenten die dood vallen omdat ik gewoon geen flauw idee heb van wat er gaande is. Blijft jammer, eigenlijk verdienen deze filmpjes eens de uitgebreide fansub treatment, met alle referenties erop en eraan.

3.5*

Sinds een tijdje vind ik weer aangename komedies afkomstig uit de USA. Na Garden State en Mail Order Wife, nu deze.

Wat als Solondz een vrouw zou zijn. Ongetwijfeld kreeg je dan een film als deze. De humor is bij momenten wrang, maar steeds met een subtiele en warme insteek. Niet de kille harde humor, maar de begrijpende zelfrelativerende.

Me And You ... is een erg aangenaam filmpje, met heel wat "grappige" personages, die zich steeds vergapen aan de kleine dingen, en nogal hulpeloos door het leven zweven. Opvallend de bij momenten mooie fotografie en aangename muziek. Toch mist deze film dat extra om echt hard door te wegen. Het wandelt op twee paadjes, en hoewel hij slaagt in beide aspecten (hartverwarmend en ook grappig) weet hij niet uit te blinken.

Erg aangename film, dat zeker. Mensen die Solondz te hard vinden kunnen dit eens proberen. Warme 3.5*, een aanradertje.

Hoewel de broertjes best gevarieerde verhaaltjes neerzetten is er uiteindelijk weinig kwaliteitsverschil tussen hun films.

Ook deze is weer aardig, bij wijlen grappig, maar niks meer. Duurt ook weer erg lang voor een comedy (deze keer wel nét iets te lang) maar het valt niet echt op.

Carrey doet het erg leuk tot het moment waar hij constant wisselt van persoon en met zichzelf in gevecht gaat. Dat soort spastische humor ligt mij dan weer absoluut niet.

Wel erg geinig die koe (en vooral hoe die later terug in "het verhaal" geschreven wordt) en een hoop andere flauwigheden. Contrast tussen Carrey en z'n kinderen was ook een voltreffer.

Aardig filmpje dus weer, kijkt weer gezellig weg en irriteert enkel sporadisch. Behoort tot het middenmoot werk van de Farrelly broers, al ligt het uiteindelijk allemaal erg dicht bij elkaar.

2.5*

Best oké.

Het sterkste aan deze docu vond ik uiteindelijk dat, ondanks dat de Katholieke Kerk hier serieus wat kritiek te verwerken krijgt, de problematiek zich niet enkel toespits op het geloof zelf. Het gaat meer over de constructies, over macht en het intern oplossen van zulke problemen. Een patroon dat je absoluut niet alleen binnen religie vindt, maar overal waar menselijke constructies opgezet worden die bepaalde mensen meer macht geeft dan diegene onder hen.

Echt schokkend zijn de getuigenissen niet, daarvoor was er al iets teveel bekend over het wel en wee van de priesters. Dat ze azen op slachtoffers die zich niet kunnen verweren is extra pijnlijk, maar uiteraard niet bepaald vreemd, eerder een logisch gevolg.

De film gaat allicht iets te lang door en het gebrek aan repliek van de Kerk zelf is ook een gemis, ondanks dat de makers blijkbaar meerdere keren aangedrongen hebben op interviews. Anderzijds is het ook niet zo vreemd dat men hier niet op is ingegaan, kijkend naar het feit dat ze dit al jaren proberen stilzwijgen en intern oplossen.

Geen verkeerde docu. Duurde iets te lang en mist een tegenwoord, maar verder best feitelijk en niet al te populistisch gebracht.

3.0*

Aardig filmpje.

Vooral sfeervol in beeld gebracht, met een halfgeslaagde soundtrack. Vooral het ambient getokkel op de rivier had een mooi effect. Die poprockdeuntjes tussendoor waren dan weer lame.

Wat het einde betreft. Zoals de film nu verloopt vind ik het mooi uitgewerkt. Er wordt inderdaad niet al te veel gelost over het verdere verloop, maar aangezien het toch al de 356e keer is dat een dergelijk thema besproken word vond ik het allesbehalve storend. Wat wel storend was, was het hele "wat zullen we doen - groepsgeval" gedoe. Al te vaak gezien, en telkens weer hetzelfde gemijmer. Ik zit nog steeds een beetje te wachten op een film die stopt waar de moord gebeurt. De opbouw in Mean Creek was sfeervol, dus het was een uitgelezen kans. Wat volgt doet af aan de ervaring, maar gezien de omstandigheden werd het nog redelijk goed gebracht.

Verder duimpjes omhoog voor Milly en Marty. De andere acteurs vond ik erg matig, vooral Culkin kwam er slecht vanaf.

3*. Fijn filmpje, maar behalve de redelijk sfeervolle uitwerking is hier weinig te zien.