Meningen

Hmmm.

Op zich is het geen oninteressant onderwerp, vooral dan naar het einde toe. Jong meisje gaat boksen, blijkt erg goed te zijn en ziet het al snel als een uitweg uit haar droevige leventje. Met een beetje geluk kunnen mama en zusje mee ontsnappen.

Met uiteindelijk de eerste Olympische gouden medaille voor vrouwenboksen (in haar categorie) op zak keer ze huiswaarts, waar al snel blijkt dat sportief succes niet meteen betekent dat je op rozen zit, zeker niet wanneer het in een sport is die niet zo geweldig populair is. Toch een beetje raar om te zien, de docu blijft ook niet helemaal stilstaan bij het feit waarom het achteraf nu net is foutgelopen.

Probleem is een beetje dat het rise to fame verhaal wat pover gebracht wordt. Een Olympische medaille is iets groots, maar kijkende naar deze krijg je nooit echt het gevoel dat Shields iets groots neergezet heeft. Ze heeft op het goeie moment drie kampen geworden, tegen tegenstanders die nooit een gezicht krijgen.

Verder herbergt deze docu het typische drama van een talentvol kind in een troosteloze omgeving. Het is allemaal best jammer om te zien, maar niet bepaald nieuw en het deed me ook niet geweldig veel. Zou wel wat zijn moest je van elke deelnemer zo'n docu voorgeschoteld krijgen, zo'n toernooi zou wel aan diepte winnen denk ik.

Het wordt nergens irritant of vervelend, maar de docu mist kracht en de uitzonderlijke prestatie van Shields voelt nooit echt bijzonder aan.

2.0*

Goed vervolg.

In het begin leunt het nog iets teveel aan bij het origineel, maar na verloop van tijd weet Boyle er toch z'n eigen film van te maken. Al blijft hij wel op verschillende benen tegelijkertijd huppelen.

Enerzijds een node aan het origineel, anderzijds een vervolg in verhaal en een modernizering van de stijl. Het maakt het iets minder puur en jong dan de eerste film, maar eerlijk gezegd is dat ook een utopie als je binnen het Trainspotting universum wil blijven, 20 jaar later.

Visueel wat stijlvoller, de personages zijn nog steeds hun gezellige zelf en qua verhaal een fijne toevoeging. Enkel de soundtrack had iets beter gemogen, daar is Boyle normaal gezien iets sterker in.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk om een keer gezien te hebben.

Hier begon het allemaal voor de broertjes Pang. Oxide die regisseert, Danny die de editing verzorgt. En dat is ook wel te zien. Je ziet hier al erg duidelijk de eerste tekenen van de stijl die hen in de komende jaren een hoop succes zou brengen.

Visueel opgeluisterd door wat kleurrijke filtertjes en scherpe editing. Een film die op zich niet zo héél veel vaart heeft, maar dankzij het visuele toch lekker vooruit gaat. Zo sterk afgewerkt als hun latere films is het zeker niet, maar het ziet er ook zeker niet slecht uit.

Verder een verhaaltje dat wat episodisch is, ook wel een beetje melig, maar de insteek is op zich wel leuk en het vermaakt ook wel. Film duurt gelukkig niet al te lang, al had het wat mij betreft toch nog iets korter gemogen. Eén mini-verhaaltje eruit had de film nog nét wat vlotter gemaakt, maar voor een eerste poging was dit zeker niet slecht.

3.0*

Niet zo best.

Verschilt niet veel van een doorsnee Hollywood drama, of je daar dan blij mee moet zijn is voor iedereen anders. Het enige wat deze films nog wat onderscheidt zijn de musical nummers en de lengte. Zelfs 165 minuten is voor de meeste luchtige Hollywood films wat van het goede teveel.

De eerste drie kwartier vallen nog wel mee, maar als na 90 minuten blijkt dat je eigenlijk nog maar naar de intro hebt zitten kijken begon de sleur er toch aardig in te kruipen. Vooral wanneer dan blijkt dat dit gewoon een dyslexie drama is, met een hoop moraaltjes er bovenop.

Aamir Khan is dan nog een aardig acteur, de rest van de cast is een stuk minder. En als regisseur bakt hij er toch ook niet zo heel veel van. Het is allemaal mierzoet, dik aangezet en erg commercieel. Enkel de animaties tussendoor kon ik nog wel smaken, maar dat is het dan ook zo'n beetje.

Om daar dan 165 minuten mee te vullen ... niet echt aan mij besteed. Bollywood verschilt inderdaad niet zo heel veel van Hollywood, maar uit mijn mond is dat niet bepaald een compliment. Zeker niet wanneer het op drama aankomt.

1.5*

Fijn, klein dramatje.

Het uitgangspunt van deze film is best charmant. Een trein zonder aangekondigde bestemming die geïnteresseerden meeneemt op een reisje. Vanuit dat oogpunt ontvouwt zich een tradionele maar best lieve film.

Op de trip leer je verschillende personages kennen, die elk met hun eigen problemen worstelen. En wonder boven wonder komt iedereen uiteraard beter uit de hele ervaring. Voor het originele verloop hoef je niet te kijken, maar wie zichzelf graag even onderdompelt in het gezapige Japanese plattelandsleven heeft hiermee een fijne filmpje vast.

Acteerwerk is degelijk maar soms iets te dik aangezet, visueel wel oké maar geen hoogvlieger in het genre en hoewel het drama best werkt duurt het allemaal net wat te lang om geheel te kunnen boeien. Maar een leuk tussendoortje is het wel, fans van het genre kunnen hier maar weinig mis mee doen.

3.5*

Nogal matig.

Kurosawa's werk schiet de laatste jaren alle kanten uit, maar wat hij ook doet, hij weet het nog maar zelden echt interessant te maken. Nochthans leek dit op papier niet eens zo heel slecht. De link tussen Japan en Oezbekistan is niet bepaald bekend terrein, dus was ik wel benieuwd. Anderzijds was Seventh Code wel Kurosawa's minste van de laatste 10 jaar, dus ik had misschien beter moeten weten.

Deze film brengt jammer genoeg exact wat je ervan verwacht. Een Japanse cameraploeg in Oezbekistan, dat is materiaal voor culture shocks en wat xenofobie, waarbij de film eigenlijk maar bitter weinig weet toe te voegen aan films met een soortgelijk thema. En dan zijn 120 minuten toch wat te lang, zeker wanneer er verder ook niet écht een rode draad inzit.

En wanneer de film dat eindelijk z'n punt maakt, komt er nog een vreemde dramatische kronkel bij die al helemaal misplaatst aanvoelt. Gelukkig zijn er hier en daar nog wel wat afzonderlijke scenes die het niveau een beetje opkrikken (zoals de finale), maar dat is niet genoeg om er een echt goeie film van te maken. Ach ja, hopelijk heeft hij dit dan ook weer uit z'n systeem.

2.5*

Beetje jammer.

De Duplass broertjes. Als ze het niet als acteur of als regisseur verzieken, dan doen ze het wel via het script. Een beetje vreemd hoe een redelijk zorgvuldig opgezette comedy zo snel verzandt in ondermaats drama. Het werkt echt voor geen meter, en daar kan je de acteurs deze keer toch niet op aankijken.

Want die doen het best naar behoren, al mogen hun personages dan nooit veel meer worden dan de clichés die aan het begin van de film geïntroduceerd worden. Da's niet eens zo erg ... voor een comedy, maar probeer er dan geen feel-good drama van te maken, want dat werkt uiteraard niet echt. Het is lastig echt mee te leven met deze wandelende typetjes.

Hier en daar wel een grappige scene, sowieso heb je met Robinson en Merchant wel acteurs die hun komisch mannetje kunnen staan, maar de film voelt als een wat mislukte cop-out aan. Niet echt verrassend als je naar het parcours van de Duplassjes kijkt. Jammer dus, want de opzet had echt wel grappig kunnen zijn.

2.5*

Portugezen en hun kolloniaal verleden.

Portugal blijft voor mij een bijna ondoorgrondelijk land. Het ligt ergens verstopt achter Spanje, ik weet amper wat de hoofdstad is en ook het taaltje kan ik maar moeilijk thuisbrengen. Ergens vind ik het best jammer, ik zou er best iets meer over willen weten, maar in dat opzicht is deze film dan misschien weer net iets té specifiek.

Het kolloniale verleden van Portugal is nu niet meteen een geweldig aansprekend thema. De symboliek die in deze film gebruikt wordt is vooral erg droog. Als ik een aantal opmerkingen hier lees klinkt het aardig eenzijdig (als in veel oog voor kritiek maar weinig anders), los daarvan ken ik Portugal ook niet genoeg om in te schatten of het ook écht een issue is. Zo heeft België ook een kolloniaal verleden maar geen haan die daar tegenwoordig nog naar kraait. Anderzijds kan dit ook Portugal's Hiroshima zijn (een thema dat nog steeds actueel is en waarvan het land nog steeds duidelijke sporen draagt).

Soit, de film zelf is klassiek arthouse. Zwart/wit doet oud en belegen aan, zonder de release datum en de iets modernere setting is het niet meteen duidelijk uit welk tijdperk deze film nu juist komt. Brakke dialogen (die Engelse zijn écht stuntelig, en niet gewoon 'we spreken beiden maar moeilijk Engels' stuntelig), trage vertelling en weinig enerverend. Het tweede deel wordt hier omschreven als wat experimenteler, vond dat nogal tegenvallen, zeker omdat net dat deel heel wat verhalender werd.

Wie zich geroepen voelt om de film uit te pluizen heeft er waarschijnlijk wel een aardige brok aan, maar de vlakke bovenlaag, de saaie vormgeving en het oninteressante achterliggende thema nodigden mij daar nu niet bepaald toe uit.

Eentje om snel te vergeten.

1.0*

Niks minder dan een hilarisch spektakel.

De manier waarop Oshii een docu maakt over een compleet onzinnig onderwerp, vol serieux en volledig in de Japanse naoorlogse geschiedenis verweven is gewoon geweldig.

Dat er nieuwe animatietechnieken gebruikt worden en dat de halve cast bestaat uit bekenden uit de anime wereld is alleen maar een extra plus.

Verder een film die je met goeie sube moét zien, er wordt namelijk echt een hoop in afgebabbeld en hoewel de film als concept niet al te moeilijk is, zit er veel humor verborgen in alle verbanden en invalshoeken op de "grifters".

Geweldige comedy, doet aan als een mix tussen Otaku no Video met de droogheid van Dai-Nipponjin en de dialoogsnelheid van Innocence. Geen filmpje om vrienden mee te maken, maar aan dat soort seutige regisseurs heb ik toch niet veel.

Dikke 4.5* met ruimte voor 5*, maar daarvoor zal ik toch echt iets eenvoudigere subtitles moeten hebben? M'n Frans is afdoende maar niet optimaal.

En uiteraard een uitgebreide review. Mag zeker niet ontbreken bij een film als deze.

Lief!

Inderdaad een zoet en schattig filmpje, maar door de sterke rol van Miyazaki verzandt het nooit in vervelend sentiment. Prachtige locatie in het bos, ook leuk om even een stukje Amerika door de ogen van een Japanse regisseur te zien.

Soundtrack is bekend terrein en Miyazaki's medespelers zijn niet enorm sterk, maar er hangt een lekker warm en luchtig sfeertje dat makkelijk overeind blijft, zelfs tijdens het wat dramatischere laatste deel.

Leuk, mooi en lief filmpje. Geen groots meesterwerk, maar wel een geweldig schattig tussendoortje.

4.0* en een uitgebreide review

Het begin was lekker over-the-top vrolijk en kleurrijk. Kan ik op zich nog wel pruimen, maar met een oorlogsfilm in het achterhoofd hangt het sentiment al als een donkere bui boven de film.

Duurt dan ook niet lang vooraleer de eerste dweperige scenes aantreden. Het wordt er daarna ook niet beter op. Zowat elk moment tot plotwisseling wordt aangewend. Zo zien we drama in alle vormen voorbijkomen (de veldslagen, weerzien van vrouw, de schoenen en pen, broer die van kant wisselt, ... het zit er allemaal wel in, maar oprecht wordt het nooit.

Komt vooral door de vreselijke muziek. Gaat er echt ver over en zorgt er zelfs voor dat aardig in beeld gebrachte scenes al hun kracht verliezen. Echt wansmakelijk.

Vond de oudste broer nog wel aardig acteren, heeft een goeie uitstraling, verder was er op dat front ook niet veel te melden. Melige Koreaanse overacting vaak.

Voor de fans van deze film, zowat de helf van de Koreaanse cinema is ondergedompeld in een stevig Hollywoodsausje, dus er valt nog veel te ontdekken.

Ik blijf het sentimenteel en kitscherig vinden. Enige echt positieve waren de lekkere modderontploffingen, maar na 2,5 uur werd dat ook een beetje saai.

Verder wat flashbacks naar SPR inderdaad, en Idi I Smotri (de schuur).

1.5*

Wel geinig.

Mede dankzij het lollige uitgangspunt en de luchtige sfeer die er hangt, want als een echte comedy is het maar een mager beestje. Veel bekende acteurs, dat wel, maar echt grappig werd het zelden. Sowieso zijn het allen torenhoge stereotypes, waarbij enkel Buress zich wist te onderscheiden.

Het valt verder ook wel op dat de scenes met Renner nog aardig effectief in beeld zijn gebracht, niet meteen iets wat je verwacht van een comedy. Het zijn in ieder geval kleine hoogtepuntjes die je doorheen de film wel alert houden en het doorbreekt een beetje de monotone stijl van humor.

Het duurt gelukkig niet te lang, het concept is voldoende en de luchtigheid is een duidelijk pluspunt. Een grootse comedy is het zeker niet, ook niet eentje die me erg lang zal bijblijven vrees ik, maar voor een keertje was het best te doen.

3.0*

Vat de film perfect samen denk ik.

Vond het een mooi en aandoenlijk filmpje, dat vooral door het dramatische verloop best interessant is. De stijl van dit soort Japanse dramatjes is mij ondertussen wel bekend, en vind ze erg genietbaar. Asano speelt goed, maar ook beide meisjes zijn erg leuk om kijken.

Beetje zoeken naar emotie, redelijk hard en onconventioneel verloop, mooie muziek en passende beelden. Het is niks nieuws, maar mooi is het wel. Kleine 4*

Jianqi Huo.

Een iets modernere film voor hem, die zich afspeelt in Taiwan en een Japanse basis kent. Maar verder wel weer het type romantisch drama dat hem wel ligt. Beetje anders, maar uiteindelijk toch wel weer de typische Jianqi Huo dingen die je van hem verwacht.

Film ziet er mooi uit, acteerwerk is solide en de setting is charmant. Plotje is goed en weet op een fijne noot te eindigen. Niet té melig, maar ook niet bepaald depressief of negatief. Iets wat Aziatische films best goed onder de knie hebben.

Verder blijft het in de kern een romantische film natuurlijk, dus de genre elementen zitten er gewoon in. Je hoeft van deze film ook weinig verrassingen te verwachten, maar als je iets als een About Love wel kan waarderen (en dan met name die laatste short) dan kan je weinig misdoen met deze film.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig (recent) filmpje van JWong.

Begint wel beter dan hij eindigt, maar da's zeker niet de eerste keer bij z'n films. JWong is wat met z'n tijd meegegaan wat een aantal mooie scenes oplevert. Vooral die eerste kaarttruc montage is best cool.

Verder weer érg vertrouwde themas. Ondertussen wel benieuwd waar die gokfascinatie bij hem vandaan komt, toch bijna een constante doorheen z'n werk.

Acteerwerk is degelijk al is Jing Wong zelf niet bepaald een sterk acteur. Vaak leuk in cameos maar niet als belangrijke bijrol. Verder een onderhoudend verhaaltje als zie je de clou wel al van mijlenver aankomen.

3*, vermakelijk en erg vlot, maar naar het einde toe iets te doorzichtig en identiteitsloos.

Zeer matig.

Een wat oudere Sammo Hung die maar matig het midden weet te houden tussen actie en comedy. In de eerste helft van dit onevenwicht nog wel mee, maar naarmate het einde nadert raakt de rek wat uit de film.

Vooral op actiegebied schiet Hung hier tekort. Normaal kan hij véél beter, de actiescenes zijn vaak nogal flauw en bij momenten zelfs geforceerd. Dan werkt de comedy net iets beter, al is het te flauw om echt 96 minuten mee te vullen. Naar het einde toe krijgen we dan ook iets meer actie, maar gezien het niveau is dat amper een verbetering te noemen.

Voor 45 minuten is het allemaal wel leuk, daarna had ik het wel weer gezien. De film heeft tijdens het tweede deel nog wel z'n momentjes, maar het matige acteerwerk, de brakke muziek en onverzorgde afwerking beginnen dan toch echt hun tol te eisen. Kwartiertje korter had de film allicht goed gedaan, een duidelijkere keuze tussen actie, comedy of de combinatie van beiden was ook niet verkeerd geweest.

Eerste deel is echter best te pruimen en het tweede deel kent zo nog z'n momentjes. Als geheel echter niet voldoende. Hung kan ook gewoon veel beter dan dit.

2.0*

Leuke herziening.

Met de allerbeste films kan deze net niet mee, daar is Yuen dan nét niet genoeg regisseur voor. Vond er vooral iets teveel plot inzitten, ook iets meer aandacht voor kleurgebruik en belichting had de film wel goedgedaan, maar Yuen is dan ook primair een actie mens en richt zich vooral daarop.

Met Jet Li en Michelle Yeoh heeft hij in ieder geval de juiste acteurs te stekken, ook de tai chi stijl zorgt voor de nodige afwisseling. Wel jammer dat het erg lang duurt alvorens Jet Li deze eindelijk onder de knie heeft, waardoor enkel het finale gevecht overblijft om ze vol te showcasen.

Voer voor de liefhebber dus. Hier en daar net iets te kaal, maar qua actie absoluut op het niveau van Yuen. En da's zo'n beetje het allerhoogste in z'n soort.

4.0* en een uitgebreide review

Genieten.

Fung maakt er echt een feestje van. De mix van klassieke martial arts, steampunk en comicbook-achtige effecs zorgen voor een frisse mix. Daarbij houdt Fung de juiste toon aan en wordt het alleen maar beter wetende dat er nog twee films volgen.

Slim dat Fung een aantal echte martial artists voor de camera zit. Verder leuke humor, erg vlotte stijl, niet teveel focus op het verhaaltje en een paar geweldige steampunk constructies. Ook leuk de kleine details zoals de mini-bios en de tai chi move indicators.

Geen hoogstaande cinema, maar qua big budget entertainment lang niet zo'n goede film gezien.

4.0* en een uitgebreide review

Sterk vervolg.

Iets minder geinigheidjes, maar da's wel logisch voor dit vervolg. Het is een nieuwe film dus zou het waarschijnlijk van "veel van hetzelfde" geweest zijn. In de plaats meer actie. In het begin vooral grootschalige actiescenes, op het einde een geniaal one-on-one eindgevecht. Zeker één van de mooiere in recente jaren.

Visueel blijft het uitbundig, de CG is goed en het camerawerk blijft fris genoeg. Acteurs zijn ook leuk, geen prijzenwinnaars maar ze hebben er allemaal duidelijk veel zin in. Verder een vlot tempo en knappe actiescenes. Meer moet een film als deze niet hebben.

Eindshot doet watertanden naar het derde deel, hopelijk laat Fung niet té lang op zich wachten.

4.0* en een uitgebreide review

Beetje tegenvallend.

De gouden tijden van de jaren '90 waren al even voorbij en het is dan ook jammer dat deze film daarvoor moet onderdoen. Redelijke terugval voor het martial arts genre.

Toch raar, want met Yuen aan het roer had ik toch nét iets apartere gevechten verwacht. Zaten wel leuke ideeën in, maar de uitwerking (met name het camerawerk) liet soms wel een beetje te wensen over.

Gelukkig wel veel gevechten die aangenaam zijn om volgen. Bad guy is een beetje duf en de echt knallende gevechten zijn er ook niet, maar vermakelijk is het verder zeker wel.

Had op meer spektakel gehoopt, had de film ook nodig want verder valt er niet zoveel te beleven in dit soort filmpjes.

3*, vermakelijk, maar is meer een tussendoortje dan een aanrader voor genrefans.

Heerlijk filmpje.

Lijkt eerst een landelijk Chinees drama te worden, ala de oude Zhang Yimou films, maar fleurt dan op als één of ander frivool, gek filmpje. Heel speelse regie van Jiang die van deze film een klein pareltje maakt.

Bij momenten prachtige shots, leuke (en wat gekke soundtrack), sterk geacteerd door een aantal grote namen. Het verhaaltje mag dan wat vaag zijn en de film zal waarschijnlijk een aantal dubbele bodems hebben die zonder achtergrond info amper te achterhalen zijn, maar dat doet weinig af aan de kracht van het geheel.

Zeer leuke verrassing, na afloop had ik de indruk een zeer origineel en creatief filmpje gezien te hebben. Toch maar eens wat meer films van Jiang proberen vinden.

4.0* en een uitgebreide review

Erg matige Yau.

Dit soort killer verhaaltjes gaan hem duidelijk wat minder af. In het begin viel het nog wel mee, wat grappige filtertjes en een redelijk Jacky Cheung, maar na verloop van tijd komt er teveel drama en romantiek om de hoek kijken, waardoor het allemaal véél te melig wordt.

Sowieso niet de sterkste kant van dit soort filmpjes, maar Yau bakt er niet zoveel van. Het is steeds maar wachten op de volgende actiescenes. Die zijn best te pruimen, al heeft het genre ook veel beters te bieden.

Soort van vingeroefening denk ik dan. Of al een vroege poging van Yau om zich aan een iets commerciëler pad te wagen. In ieder geval niet echt geslaagd wat mij betreft, al kijkt het verder wel vlotjes weg. Completistenvoer pur sang.

2.0*

Wat je ervan mag verwachten.

Eén van Wakamatsu's vroege films, al wil ik niet zeggen "eerste". Hij hield er zo'n geschift tempo aan over dat hij na een jaar of 4 al ver boven de 10 films zat. Maar hij was duidelijk nog wel zoekende in deze film. De ingrediënten zijn er al, de afwerking is nog net iets minder.

Vooral een erg dun plotje, waardoor de beperkte speelduur uiteindelijk toch nog net iets te lang blijkt. Een 10-tal minuutjes korter was zeker geen probleem geweest. Toch is de thematiek wel interessant en zorgt Wakamatsu met wat experimentelere intermezzos dat de film makkelijk kijkbaar blijft.

Voor die tijd best wel scherp, maar ook daarin zou Wakamatsu nog groeien in z'n latere films. Maar verder een makkelijke aanrader voor wie van Wakamatsu's 60s werk houdt. Qua stijl ligt het allemaal sterk in dezelfde lijn, het is eigenlijk zelden dat één van die films echt tegenvalt.

2.5*

Fijne omnibus.

Taiwan's jonge talent mag aan het werk. Het concept is één volledige dag in Taipei, elke short krijgt een eigen timeframe toegewezen.

Redelijk stabiele kwaliteit van kortfilms, maar toch redelijk divers. Enkel de eerste is een beetje pover, de rest van de filmpjes zijn eigenlijk allemaal sterk.

Uitschieter is Dream Walker, een modern en flitsend sprookje dat erg aandoenlijk aandoet.

Wie graag ombinus projectjes kijkt en van Aziatische cinema houdt kan hier weinig mee misdoen. Taiwanese films blijven een beetje bravig, ook hier zijn de uitschieters nog steeds niet compleet wild of gestoord, maar het is gelukkig wel iets meer dan enkel verstild drama.

4.0* en een uitgebreide review

Taiwan van een andere kant.

Niet zo heel bekend denk ik, maar Taiwan heeft z'n eigen "natives". In het Westen kennen we het eiland vooral als mengelmoes van Chinese en Japanse invloeden, maar de laatste tijd komen er wat meer films uit de aandacht schenken aan de originele bevolking van Taiwan.

Het eiland laat zich in ieder geval weer van z'n mooiste kant zien in deze film. Groen, groener, groenst, met veel blauwe luchten en tsjirpende natuur die samen voor een heerlijk lam sfeertje zorgen. Hoewel het niet zó geweldig lamlendig is, aangezien de film ook wel wat drama voorschotelt.

De boosdoener is het Chinese geld dat een kleine gemeenschap doet opschrikken wanneer ze er een hotel willen bouwen. Een luxe project dat voor veel banen zal zorgen, maar wel de authenticiteit van het dorp en zijn bewoners op de helling zet. Het klassieke oud vs nieuw dus, dat jammer genoeg niet op een al te originele manier wordt uitgewerkt.

Toch is het verder wel een fijn filmpje. Goed acteerwerk, prachtige omgeving en genoeg momentjes van rust, maar het drama had wel net iets scherper gemogen. Geen verkeerde film, maar moeilijk aan te raden aan mensen die niet af en toe een Taiwanees filmpje meepikken.

3.5*

Jammer dat dit geen typische Miike revenge flick is?

Een typische Miike film bestaat gewoon niet, dat merk je wel hoe meer films je van de man gaat kijken. Ik verwacht dan ook niks meer van z'n film en kijk hoe het uitdraait.

Sun Scarred is indrukwekkend. Ergens zwervend tussen arthouse en gelikte cinema, weet Miike vooral te overtuigen door het dilemma tussen slachtoffer en dader goed uit te werken. Als het uiteindelijk toch escaleert is het punt al lang gemaakt.

Mooi geschoten, sterke soundtrack en eigenlijk morbide. Daarbij een duidelijke uitwerking van een moreel dilemma. Nieuw voor Miike, maar hij doet het weer geweldig.

4.0* en een uitgebreide review

Vond het best mooi geanimeerd voor een filmpje uit '68.

Maar verder is het gewoon interessant omdat Miyazaki het script en een groot deel van de animatie voor zijn rekening nam, en Takahata het gevalletje mocht regisseren. Twee grote namen, toen al verenigd.

Filmpje op zich valt ook wel mee. Soort van geanimeerde verkorte RPG. Horus deed me dan ook geweldig aan Link denken . Jongen vindt zwaard en begint aan een groot avontuur. Allemaal erg vermakelijk, best mooie animatie, maar groots is het natuurlijk al lang niet meer.

Eéntje voor de fans, maar die hebben wel genoeg om van te genieten lijkt me. 3*

Goed.

Bij momenten zelfs érg goed. Zo is er een geniale intro en zijn de scenes in het heden erg sterk. Yazaki speelt met erg bekende elementen, maar vindt toch genoeg ruimte voor z' n eigen stijl. Op de betere momenten is dit echt een geweldig mooi drama.

Maar het zijn vooral de flashbacks die daar wat schril tegenoverstaan. Iets te gewoontjes, typisch Japans highschool drama dat wat flauwtjes aanvoelt in vergelijking met de rest. Op zichzelf misschien niet eens zo héél slecht, maar er zit gewoon een betere film in deze Place where The Sun Sits en die komt er nu niet helemaal uit.

Gebruik van geluid en muziek is best opvallend, visueel oogt het fris en het acteerwerk is ook zeker op niveau. Er valt zeker genoeg te genieten en liefhebbers van het genre doen er goed aan deze film zeker een keertje te proberen, maar het had gewoon net wat beter gekund wanneer de focus iets anders gelegen had.

3.5*

Had meer ingezeten.

Takashi Tsukamoto overtuigt niet helemaal en wordt af en toe wat irritant optimistisch, maar het is vooral het vreselijke muzikale randje dat deze film weghoudt van de score die hij eigenlijk verdient. Iets teveel aandacht voor zang en gitaarspel, wat ik verder ook niet echt te pruimen vond. Nogal lomp nummertje met vreselijke Engelse tekstsnippets. Had er integraal uitgemogen en de film had op 4* mogen rekenen.

Want verder is het zeker best te pruimen. Eerste liefde met veel Japans geschuifel en gestaar naar de grond. De muziek (niet het gitaargejengel) is overvloedig aanwezig maar gelukkig wél mooi en sterk getimed. Film duurt uiteindelijk ook weer iets te lang, maar het einde is sterk en laat een sterke indruk achter.

Jammer. Vond de muzikale toevoeging vooral afbreuk doen aan de film en het zorgt voor die extra 20 minuten die er absoluut afgekund hadden. Verder niks op aan te merken, dus als je Japanse soloartiestes die zichzelf begeleiden op gitaar leuk vindt dan is er waarschijnlijk weinig aan de hand.

3.5*

Doorsnee genre werk.

Er zitten wat bekende gezichten in bijrollen. Susumu Terajima en Masatoshi Nagase zijn niet de minste namen om in je film te hebben, maar zo groot zijn hun rollen niet, de hoofdpersonages worden ingevuld door minder ronkende namen.

Verder is het zo'n filmpje ... je hebt het allemaal al een keertje eerder gezien, beter ook, door betere regisseurs gemaakt. Anderzijds valt er ook niet zo heel veel op aan te merken. Het verhaaltje vermaakt wel, acteerwerk is oké, visueel is het netjes en ook de soundtrack doet z'n ding.

Puur, onversneden genrewerk met andere woorden, gemaakt om gaatjes te vullen. In dat opzicht ook zeker geen slechte film, maar wie zin heeft om verrast te worden kan deze film maar beter laten schieten. Best leuk om een keertje gezien te hebben, maar meer niet.

3.0*