Meningen

Simpele en leuke wegkijkfilm perfect geschikt voor een warme avond als deze. Onbezonnen en zorgeloze pubers, zwoele locaties, sex en een verrassend down-to-earth einde. Stilistisch stelde het allemaal niet zoveel voor (al vond ik die stiltje voor de voice-over wel geslaagd, itt de voice-over zelf), maar ik heb me zeker niet verveeld.

3.5*

Gewoon een fris, luchtig tussendoortje. Beetje jammer dat titan's post al een spoiler is. Niet zoveer de inhoud van de post, maar wel het feit dat hij post

Zoals gezegd best een aangenaam en fris filmpje. Mix van drama en komedie, maar het wordt nooit zwaar of gewichtig. Filmpje zelf ziet er verder ook mooi uit, met aardige cuts en af en toe ook erg leuke muziek. Het vooruitstrevende is niet de ménage à trois, wel het feit dat er een stevige hardcore track gebruikt wordt ... wanneer twee mensen gewoon thuis zijn! Wauw gewoon, 13 jaar heeft het geduurd voordat ik het een keer mocht meemaken. En nergens ongure gabbers of drugs te zien. Eindelijk eens een belangrijk taboe doorbroken

Ook blij dat dit geen homo/man ontdekt z'n sexualiteit verhaaltje wordt. Dat hebben we ondertussen ook weer gehad, en net die ménage à trois zorgt voor dat luchtige, ongedwongen sfeertje. Kreeg in ieder geval minder de indruk een lesje opgespeld te krijgen.

Leuk dus. Niet super, gewoon schattig filmpje. 3.5 sterretjes

Weer fijn.

Logisch dat deze als Saw meets Martyrs verkocht wordt, klopt ook wel als je naar de eerste helft kijkt, maar op basis daarvan komt Sleepless Beauty wel een beetje tekort. Gelukkig is er ook het tweede deel, waarin de film niks meer op deze films lijkt en gewoon lekker z'n eigen richting uitgaat.

Vooral hulde voor het stukje animatie. Op zichzelf al gewoon erg gaaf, maar het is toch vooral het idee dat Khvaleev het in z'n film reeds opbouwt als iets wat moet doorgaan als een extreme mindfuck. Doorgaans zijn regisseurs "slim" genoeg om dit soort dingen nooit expliciet in beeld te brengen (kan bijna alleen maar tegenvallen), Khvaleev durft het wél aan én slaagt er ook nog in om het te verkopen ook. Nog maar weinig gezien.

De finale is echt een meerwaarde. Alles komt op een mooie manier tesamen, audiovisueel steekt Kvhaleev nog een tandje bij en daarmee brengt hij weer een memorabel stukje film. Iemand die met een afwezig budget nog steeds erg sfeervolle en beklijvende films weet te maken. Zonde dat z'n werk niet op waarde geschat wordt.

4.0* en een uitgebreide review

Vroege Suzuki.

Je merkt hier al duidelijk dat de bekende stijlkenmerken van Suzuki komen bovendrijven, maar erg enerverende cinema vind ik het nog niet. Daarvoor is het wat te braaf een gewoon Yakuza verhaaltje, met iets teveel 60s kneuterigheid.

Heel rommelig vond ik het niet, het begin is zelfs het beste stuk wat mij betreft. Daar zijn Suzuki's stijlexperimentjes nog het meest expliciet zichtbaar. De bar met de geluidsdichte kamer was bijvoorbeeld visueel wel de moeite. En Shishido blijft uiteraard een erg aparte verschijning. Het is een beetje jammer dat de film daar niet op verder blijft bouwen, maar al snel wat terugschakelt om zich iets meer op het plot te richten.

Het is verder wel een degelijke Suzuki die ook best makkelijk uit te zitten valt, maar ik heb bij hem toch altijd het gevoel dat het allemaal nog een stuk wilder en uitdrukkelijker had gekund. Allicht omdat dat in z'n latere (en zeker zn' laatste) films wel te zien viel. Dit is een degelijk tussendoortje, maar niks meer jammer genoeg.

2.0*

Simpel maar leuk.

Deze 30 Lies or So heeft niet zo heel veel om het lijf. Een cast van 6 en één primaire locatie. De eigenlijke scam wordt compleet genegeerd, toch best apart voor een film als dit. In de plaats richt Otani zich op de groep. Enerzijds de voorbereiding van de scam, daarna het onvermijdelijke bedrog dat op de loer ligt.

En daar ligt ook wel de charme van de film. Visueel wat karig (hoewel niet vervelend) en qua soundtrack misschien iets te luchtig en vrijblijvend, maar de acteurs hebben duidelijk zin in deze film en vullen hun rollen met veel vreugde in. Het is dan ook een lollige bende van 6 die gezellig doorkeuvelt.

Geen grootse cinema, had ik ook niet verwacht van Otani (de man achter Nana), maar wel lekker vlot en niet al te lang. Met beperkte middelen zet hij hier een leuk filmpje neer, misschien binnenkort toch maar eens wat meer films van hem uitzoeken, meesterwerken zie ik hem niet maken, maar leuke filler zit er zeker in.

3.5*

Eerste Ringo Lam.

Zoals bij wel meer Hong Kong regisseurs is Lam's eerste film niet meteen z'n beste, ook niet meteen de meest eigen film. Lam was gewoon een radartje in de genremachine en dat is er wel aan te merken ook. Wie bekend is met dit type film weet wat hij kan verwachten.

Een wat maffe mix van horror, comedy en romantiek, maar dat had je toen wel meer. En zoals ook de gewoonte is werkt geen van alle genres erg goed. De spooky bits zijn zelden eng, de Hong Kong comedy is flauwig en de romantiek ... tja. Erg basic vooral.

Maar de luchtigheid is wel fijn, ook het tempo is aardig. Eigenlijk is er weinig tijd om je te vervelen, dat heb je dan wel weer bij dit soort film. Alleen is het weinig representatief voor het latere werk van Lam en is het waarschijnlijk een film die ik morgen weer grotendeels vergeten ben.

Typische Hong Kong middelmaat dus, voor de echte Lam fan.

2.5*

Yau blijft aanmodderen.

Gelukkig is het de laatste uit de reeks die hij zelf zou regisseren, want om nu echt 15 van dit soort films te gaan kijken ... ook dit vijfde deel stelt weer niet veel voor, compleet in lijn met de andere delen.

Drie verhaaltjes dus, die losjes aan elkaar hangen. De foute soort HK horror, zonder echte scares, eerder belachelijk dan eng en vaak ook gewoon komisch geörienteerd. Al ligt dat meer aan de compleet overdreven acteerstijl die gebezigd wordt. Ik weet nog steeds niet echt goed wat nu juist de bedoeling hiervan is, maar ik vind het gewoon niet werken.

Duurt gelukkig niet al te lang, al was m'n geduld wel een beetje op bij het derde deel. Het lijkt allemaal te veel op elkaar en er zit gewoon helemaal niks nieuws in deze filmpjes. Voor de échte verzamelaar dus, want Yau heeft echt véél betere films gemaakt.

1.0*

Mooie en warme film van K. Ishii.

Na zijn geflipte kant in Funky Forest was het blijkbaar tijd om z'n poetische kant wat meer aan bod te laten komen. My Darling is dan ook een uiterst relax, kalm en luchtig filmpje geworden, waar de kleuren groen en bruin overheersen, zachte lentegeluiden in de achtergrond spelen en de humor droog en lichtelijk stoffig is.

Ishii laat het komische element werken door zich niet echt te focusen op de grap zelf maar op de aftermath van de grap, iets wat veel beter werkt en de film ook een stukje droger maakt.

Het drama wat héél rustig geintroduceerd wordt, komt pas op het einde volledig tot z'n recht maar doet dat erg overtuigend. Mooie film, lekker rustig, lekker kalm, niks weirds of aparts, maar wel erg lieflijk en kalmerend.

4* en een uitgebreide review.

Lollige bende.

Takenaka als regisseur en ook meermaals als acteur. Het is ook echt wel een film die je hem kan toeschrijven. Humoristische onzin, technisch niet bepaald perfect uitgevoerd maar wel met erg veel lol en overgave in elkaar gedraaid.

Hoewel het horror label op zich wel van toepassing hier, is het toch vooral een comedy. Geen voer voor de liefhebbers van de komische horrorfilm, wel van comedies met wat horrorinvloeden. Ook leuk om net in deze film dan Noboru Iguchi te zien opduiken. Een vent die je meteen herkent, geen geweldig acteertalent maar wel iemand die past in deze film.

Een hoop onzin en onzinnigheid, dat is wat je mag verwachten. Inderdaad op een manier zoals alleen Japan dat kan. Ik heb me er best goed mee vermaakt. Had ietsje korter gemogen en hier en daar toch net iets beter afgewerkt mogen zijn, maar verder vermakelijke cinema.

3.5*

Aardig tussendoortje.

De voorloper van Banlieu 13 vermoed ik, die uiteindelijk wel de fijnere film is. Iets beter geregisseerde stunts, wat meer actie en iets meer knipoog in die film, hoewel deze op al die punten ook nog wel een voldoende scoort vind ik.

Typisch luchtig(er) Frans sfeertje, de zware problematieken in deze film (racisme, corruptie) zijn eerder voetnoten, vond de film alles behalve serieus of zwaar willen overkomen verder. Actie is fijn, vind dat free running wel erg mooi om kijken. Erg vlot en soepel allemaal.

Verhaaltje is voorspelbaar verder, maar dat kon me nu niet meteen boeien. 't is een aardige kaptstok voor een aantal mooie scenes, al had er wel wat meer uit gehaald kunnen worden. Daarvoor kijk je dus beter Banlieu 13.

Maar al bij al vermakelijk, met een fris sfeertje en bij momenten ook aangename muziek.

3.5*

Pfffrt.

Geen idee wat het was met deze film, maar het laat een wat nare nasmaak achter. -fal spreekt van een mooie omgeving en decor, zelfs daar heb ik niet van kunnen genieten. Ik durf er ook bijna geld op te zetten dat het hier om een TV-productie gaat, het heeft zowat die zelfde goedkope uitstraling.

Verder is het vooral de droeveloze braafheid die mij bij deze film stoorde. Echt alles is zo geweldig netjes en clean dat het af en toe slaapverwekkend werd. Telkens wanneer het verhaaltje en/of de personages wat diepte leken te krijgen zet Shinohara de voet weer op de rem, om daarna in alle braafheid alle plooitjes weer glad te strijken.

Visueel helemaal niks, net als de soundtrack die ook pover uitgewerkt is, met het onoorlijke j-pop nummertje helemaal op het einde inderdaad als dieptepunt. En dat voor een regisseur die al meermaals bewezen heeft tot veel meer in staat te zijn.

Apart, het is zo'n film die van ver wel oké oogt, maar eigenlijk de hele tijd lang fake en gemaakt aanvoelt. Dat en het gebrek aan durf of eigenheid maken van Yamazakura een redelijk dood geheel.

1.5*

Serieuze tegenvaller.

Zwaar low-budget maar zonder de gestileerde creatieve goedmakertjes. Wie toch doorheen alle lelijkheid kan kijken krijgt een document van een verloren vrouw voorgeschoteld. Allicht intrigerend voor de ene, maar het mens kon mij eigenlijk enkel op de zenuwen werken, waardoor dit een érg lange zit werd.

Ik vind het verder ook een verloren film. Valt ergens tussen Eros Plus Massacre en Tetsuo in, zit gevangen in een wereld van ongeïnteresseerde personages die niet eens degelijk fatalistisch kunnen zijn. Een beetje spastisch dansen of vals kwelen in een barretje, tot zover hun niet zo boeiende leven. Af en toe wat random geweld, but not a fuck was given. Tja, dan doe ik als publiek gewoon lekker mee.

Oerlelijk geschoten (al was ik blij dat het zwart/wit stuk er nog inzat, in kleur was het helemaal niet te behappen), een vreselijke soundtrack en een resem oninteressante personages. Mijn leven is niet zozeer veranderd en als mij gevraagd wordt naar belangrijke films uit de jaren '80 zal deze niet snel genoemd worden. Beetje vis noch vlees werkje in de Japanse underground die verder ook maar weinig volging heeft gehad (of ik moet een segment gemist hebben).

De miskraam was nog een heftige scene, maar verder vooral flauw en lelijk.

1.0*

Uberkitsch.

Ondertussen al best wat films van Lai gezien, al blijkt dat vooral in combinatie met andere regisseurs te zijn. Kan niet zeggen dat ik een echt beeld had van de regisseur, deze film verandert daar eigenlijk niet al te veel aan.

Niet dat het geen opvallende film is, maar het is een wat typische film van een jong regisseur. Possessed II probeert onkunde te verbergen door overdaad en slaagt daar op het einde ook wel deels in, maar de weg er naartoe is niet echt leuk.

Zaken zoals acteerwerk, cinematografie en coherentie lijk niet erg belangrijk voor Lai. Het is één grote soep, die vooral in het begin niet te pruimen is. Brakke horror en onzinnig veel aandacht voor het opzetten van een verhaaltje zorgen voor een saai eerste uur.

Het is pas wanneer de film naar z'n einde loopt dat Lai alle remmen losgooit. Niet dat het niveau zelf meteen de hoogte ingaat, maar het razende tempo en het ongeremde enthusiasme maken van de finale toch wel een memorabele scene. De horror sproeit alle kanten op en hoewel nog steeds niet geweldig coherent is het wel enorm vermakelijk.

Taaie zit dus. Maar op zich nog wel de moeite om te blijven kijken, al is het maar voor het doldwaze einde.

2.0*

Erg oude Lau film.

Apart is vooral dat ondanks het jaartal de film niet echt te vergelijken valt met de (grote) producties uit die tijd. Deels baseert Lau z'n films op het iets oudere werk (Chinese Ghost Story), deels zie je soms al korte flashes van z'n eigen stijl die een paar jaar later in HK zou doorbreken.

Ka Fai is altijd wel geschikt voor dit soort rolletjes. Beetje brullen, beetje onnozel doen, wat romantische scenes ... blijft een eigenaardig acteurtje, maar wel iemand die ondertussen een indrukwekkend repertoire bij elkaar geacteerd heeft. Yau is een fijne tegenspeelster, ook de rest van de cast doet het aardig. Al moet je hier wel weer tegen het HK-overacting kunnen.

Verhaaltje is niet al te super, al is het uitgangspunt wel aardig luguber. Veel horror moet je ook niet verwachten, de Chinese geesten zijn niet bepaald eng.

Leuk om een keertje gezien te hebben. Razend tempo en een typische HK mix maken dit tot een leuk tussendoortje.

3.0*

Toffe Yau.

Zag dat Andrew Lau producer was van deze film, da's geen verkeerde referentie. De Triad wereld had zou uit een Lau film kunnen komen, het verhaal kent alleen iets meer drama, waardoor het dan toch weer eigen wordt aan Yau.

Best een geslaagde mix eigenlijk. Yau heeft een horrorachtergrond dus wanneer er gemoord moet worden gaat hij een aantal bloederige taferelen niet uit de weg. Niet dat het erg goor is, maar toch duidelijk meer dan wat je in een normale crime film te zien krijgt.

Verder werkt het verhaaltje tussen de killer en het notenmeisje (Tsai maakte er ook al eens een film over) best goed. Echt uitzonderlijk wordt het niet, daarvoor houdt Yau zich toch teveel aan de genreconventies en is het over het algemeen een iets te braaf filmpje, maar qua vermaak en filler komt deze A Mob Story erg goed voor de dag.

Eentje voor de liefhebber van Chinese misdaad en/of Herman Yau films dus.

3.5*

Pfoe.

Drie uur is een stevige brok. Zeker voor een docu als deze, die als sensatie/entertainment waarde eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Anderzijds moet ik zeggen dat docu wel een aantal van m'n gebruikelijke kritieken uit de weg gaat.

Informatief, uitvoering en gedetailleerd, zonder als te veel subjectieve onzin. Behalve op het einde misschien, waar het eco-tintje (het is en blijft een Ghibli product natuurlijk) misschien iets teveel de overhand krijgt. Al blijft dat ook nog best subtiel.

Als er ooit een Sim Canals komt, heb ik het gevoel dat ik het spel binnen 5 minuten own. Alles rond de kanalen, de mensen, de omgeving en de historie wordt uitvoerig toegelicht. Bij momenten is het ook wel interessant allemaal, maar op het einde van de rit gaat het over kanalen ... een onderwerp wat mij gewoon niet als dusdanig boeit.

Je herkent er wel de interesses en themas van Takahata in (zeker als de oude dorpsbewoners aan het woord komen), maar verder is het een docu over water. Vast geweldig voor mensen die helemaal into het topic zijn, ik vond het bij momenten boeiend maar als geheel toch niet bepaald een kleine 3 uur aan tijd waard.

2.5*

Best oké.

Zeker voor z'n tijd, toen dit soort film in China wel iets specialer was, dus die status begrijp ik ergens wel. Als Westerling met een wat bredere filmsmaak is het een veel minder opvallende film. Een redelijk typisch coming of age drama, maar wel kundig uitgevoerd. Jiang's talent is zeker al zichtbaar hier.

Vooral in het visuele dan, want het oogt toch net allemaal iets frisser en vlotter dan de gemiddelde Chinese film uit de 90s. Mooi gebruik van licht en kleur, zaken die deze film toch iets extras geven. Verder ook fijn acteerwerk en aangename personages, wat ook wel nodig is voor een romantisch drama.

Duurt verder wel iets te lang en iets opzienbarends hoef je verder ook niet te verwachten. Maar wel beduidend beter dan de film die Jiang hierna zou maken. Toch ben ik veeleer liefhebber van z'n recentere werk, waarin het net allemaal iets aparter en magischer wordt. Maar een mooie start van z'n carriere, dat zeker.

3.0*

Slecht is het niet, maar ...

Een film als deze verklapt wel een beetje hoeveel inzeg regisseurs in dit soort werk hebben. Ronny Yu is namelijk "de man achter" Fearless, toch één van de betere martial arts films van de laatste jaren. Maar als je dan deze film bekijkt, vraag je je af hoeveel Yu eigenlijk op eigen naam mag schrijven.

Saving General Yang is geen slechte film, maar wel erg matig en gezichtsloos tussen de talloze andere, gelijkaardige films. Production value is hoog (al schort er wat aan de CG links en rechts), er zitten een paar krachtige vechtscenes in en met Ekin Cheng heeft Yu een grote naam te pakken, maar nergens springt de film er een beetje bovenuit. Brengt wat talloze films al eerder en beter gedaan hebben.

Blijkbaar is de hele Yang saga een populaire bedoening in het thuisland, maar ook dat weet niet echt te overtuigen. Een hoop gesterf om niks, erg edel allemaal maar echt aankomen doet het niet. Gelukkig zijn de actiescenes wel oké (laatste vooral) en duurt het niet erg lang. Na 90 minuutjes zit alles erop, heb je een aardig vlotte en vermakelijke film gezien, maar gezien het budget hierachter mag je toch wel meer verwachten.

3.0*

Edit: nog wel vergeten vermelden: de wel erg mooie maar ook érg herkenbare muziek. En inderdaad, Kenji Kawai zit erachter. Doet wel érg denken aan de gezangen van Ghost in the Shell.

Pfoe.

Nog niet zoveel echt oude Chinese/Taiwanese films gezien, maar kijkende naar dit zal daar niet snel veel verandering in komen. Vond dit drama amper uit te zitten. Nochthans staat dit te boek als bona fide klassieker. Er zal vast een reden zijn waarom deze film toch enigszins speciaal is, maar van die kwaliteiten schiet maar bitterweinig over.

Qua stilering is er weinig tot niks. Eens een shot bij zonsondergang, maar verder vooral erg functioneel, erg lelijk en bijgestaan door een soundtrack die klinkt alsof je hem al 100 keer eerder gehoord hebt. Ook een redelijk lawaaierige film, al heb je dat wel vaker bij die Chinese rural dramas. Iets minder gekwebbel zou dit soort films echter goed doen.

Ook qua drama wist het verder niet te pakken. Personages blijven redelijk ééndimensionaal, waardoor het problemen en de gebeurtenissen die eruit volgen weinig tot geen emotie weten op te wekken Dat de film twee uur duurt helpt dan ook absoluut niet mee. Na een uur had ik het allemaal wel gezien, dan ben je nog maar halverwege.

En verder is er niks. Het oogt niet, het boeit niet en het duurt lang. Een troosteloze klassieker die ik weer zo snel mogelijk probeer te vergeten.

1.0*

Goed.

Al had ik op wat meer gehoopt na Cheng's Do Over. Die film liet toch heel wat meer zien. Yang Yang is een redelijk braaf dramatje geworden wat er qua thematiek misschien een beetje uitspringt, maar de uitwerking is hoewel mooi, best standaard.

Deed een beetje denken aan H Story, maar ipv een Franse in Japan is het nu een half-Franse in Taiwan. De zoektocht naar haar vader komt erbij als tweede belangrijke element, al komt dat vooral past op het einde tot uiting.

Visueel bij momenten mooi, al vond ik het handheld camerawerk vaak niet geslaagd. En écht mooie plaatjes zitten er bij uitzondering van één of twee scenes ook niet in. Muziek redelijk typisch, acteerwerk over het algemeen wel sterk, vooral Chang zelf dan die best menselijk overkomt (/durft over te komen).

De film mist scenes die echt ontroeren. Het verhaal rond Yang-Yang is dramatisch best oké, wordt zeker naar behoren geacteerd maar wil niet echt verder gaan dan dat. En dan wordt die speelduur net iets te lang om volledig te boeien.

Fijne film verder, maar komt net niet genoeg uit de middelmaat los om hoger te scoren.

3.5*

Erg fijn weer.

Vond het wel weer iets toegankelijker dan z'n eerder werk, op zich ook niet zo'n grote verrassing dan dat Chung eindelijk hoge ogen gooit met deze film. Het komt vooral omdat het drama hier meer in de spotlight staat dan de misdaad elementen, dat doet het vaak toch beter bij filminstituten. Maar de win is verder wel terecht, alleen had ik hem aan een andere Chung gegeven.

De film zelf duurt best lang, waardoor ik me vooraf toch een beetje zorgen maakte. Niet nodig, want ondanks de speelduur zorgt Chung ervoor dat er voldoende te beleven valt, en niet enkel op narratief vlak. Visueel is het iets minder uitdrukkelijk, maar nog steeds absoluut de moeite. Het is vooral de pacing die het boeiend houdt. Belangrijke momenten passeren soms voor je er erg in hebt, anderzijds worden bepaalde conversaties best lang uitgerokken. Deze aanpak zorgt ervoor dat er meer ruimte is voor de personages om te groeien, los van het plot.

Uiteindelijk weer een sterke film van Chung. Wat mij betreft wel één van z'n mindere, maar hij heeft er dan ook nog niet zo heel veel gemaakt en die andere heb ik gewoon nog hoger gewaardeerd. En uiteraard erg fijn dat dit op Netflix komt, kan ik dit ook een keertje "gewoon" kijken.

4.0* en een uitgebreide review

Dupieux's winning streak blijft intact.

Ditmaal wel een simpelere film. Geen grote twists of maffe verrassingen. Het concept wordt al snel duidelijk, het enige wat Dupieux doet is het verder uitdiepen. Gelukkig is de film dan ook niet te lang, waardoor het nooit vervelend wordt.

Het helpt verder ook wel dat de opzet zowel grappig als interessant is. Het is duidelijk een comedy, maar wie graag al eens over het zijn van kunst discussieert vindt hier ook wel z'n gram. Er zitten best wel wat interessante punten in, ondanks de onhebbelijkheid van bepaalde personages.

Ik herkende de setting ook wel (die brakke lokale toneelstukjes), wat de film nog wat leuker maakt. Maar ook Quenard doet het echt wel goed, en weet de film makkelijk te dragen. Blijft me wel verbazen dat Dupieux niet iets meer aandacht besteedt aan de stilering, maar voor een keer valt er daarbuiten ook genoeg te genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Stijlvolle misdaadfilm.

Visueel een pareltje. Heb de laatste tijd nogal wat Chinese films gezien en het valt me meer en meer op dat de Chinezen qua belichting niet te evenaren zijn. Verder ook erg kalm en subtiel in beeld gebracht. Soundtrack is ook een dikke meerwaarde. Misschien iets teveel de focus op de zangkunsten van Li, maar vooral die windtriangeltjes en belletjes overal geven de film een eigen sound.

Verhaaltje zelf kent een interessant perspectief. De film volgt een nobody die als knecht van het liefje van de baas begint. Doorheen de film zegt hij amper iets maar door hem krijgen we een venster op Li's personage en via haar weer een venster op de top van de triad in Shanghai. Dit creeert toch een andere blik op het mafia wereldje en mijdt het hele rise/fall gebeuren.

De ontknoping is fascinerend (en een serieuze versnelling hoger dan de rest van de film, die toch als erg traag mag doorgaan), het acteerwerk is sterk, met name ook het zwijgzame kereltje, gezicht dat boekdelen spreekt, audiovisueel sterk maar redelijk klassiek.

Fascinerende film die qua stijl ergens tussen de In The Mood For Love Kar-Wai en de vroege Zhang hangt, maar dan toegespits op het triad wereldje.

4 dikke *

Nogal vermoeiende film dit.

Het leven van een hoop (en ik bedoel een hoop) transseksuelen en drags in een hotel in Singapore. Blijkbaar moet die Bugis Street daar redelijk befaamd geweest zijn.

Het jonge meisje Lian, erg naief, komt middenin dit wereldje, en met haar leren we het dan ook beter kennen. En deels is het een boeiende reis, maar soms wordt het gekakel en fake vrouwelijk gedoe een beetje te veel voor deze kijker. Het drama is ook al niet geweldig, en de film moet het vooral hebben van de relatie tussen Lian en één van de high class transseksuelen.

Vond Colour Blossoms een pak beter, mooier, stijlvoller en heter. Deze blijft teveel hangen in de sociale dramatiek van het transseksueel zijn. Niet mijn wereldje, niet mijn film.

2.5*

PS: titan, twee jaar geleden toegevoegd en nooit gezien ? Ik schrok me rot dat deze al op MM stond

Anime is beter ... maar!

Interessant project, al is het maar om wie er allemaal meedoet. Dit soort filmpjes zijn normaal stevig B-materiaal (en dat is het ook echt wel), maar met Leon Lai en Jacky Cheung in de hoofdrollen heb je toch al een A(-) cast te pakken.

Regisseur Tai Kit Mak zou later samen met Yoshiaki Kawajiri (regisseur van de Wicked City anime) Vampire Hunter D: Bloodlust maken, dé Andrew Lau (Wai-keung Lau) zit achter de cinematografie, Woo-ping Yuen producet en acteert ook en als je nog iets verder kijkt kom je ook Marko Mak tegen als producer en editor. Een hoop bekende en gevestigde namen die je bij een project als dit niet verwacht.

Jammer genoeg resulteert het niet meteen in kwaliteit. De beginscenes zijn nog wel oké en af en toe leeft de film wel op, maar het geheel oogt aardig goedkoop en halverwege gaat de vaart er ook een beetje uit. Bepaalde scenes waren me al bekend uit de anime, maar 't is niet bepaald een exacte kopie ('t is dan ook eerder gebaseerd op dezelfde bron).

Wel leuk om een keertje gezien te hebben, op z'n hoogtepunten best leuk maar daartussen is het matigheid troef.

2.0*

Verhaaltje hier slaat nergens op, maar nu niet echt in de stemming om het aan te passen.

Anyway, Koreanen in Parijs, da's zowat het concept van deze film. Ki-Duk bewijst dat er meer is dan fake, opgepolijste kutcinema in Korea. Heel stukje ruwer dan wat er tegenwoordig uit dit land komt, maar wie Ki-Duk's latere film gezien heeft, weet wel ongeveer wat hij kan verwachten.

Leuke, maar obscure personages. Geen zwart/wit in deze film, ook weinig sympathie voor de personages, dus mensen die daaraan waarde hechten, wees gewaarschuwd. Daarnaast veel naakt, dus wie mij de minste borst de lakens over z'n hoofd trekt kan ook maar beter een andere film kijken.

Zeer goeie film, die boeiende personages koppelt aan een interessant, hoewel licht voorspel, verhaal, en die dit alles mooi weet te registreren. Muziek ben ik wat minder over te spreken, maar da's verder maar een klein minpuntje.

4*

Best oké.

Als film stelt het niet zoveel voor, maar da's geen echte verrassing. Dit soort Hong Kong actiefilmpjes zijn nooit echt geweldig, dit was ook duidelijk DTV voer. Met dat verschil dat Stephen Chow dit soort vehikeltjes gebruikte om wat naam te maken. Met wisselend succes, maar dit is toch wel een van de leukere.

Komt ook vooral omdat Chow hier een wat grotere rol krijgt en ook echt volledig komisch uitgespeeld wordt. Er zit nog wel een Triad verhaaltje met wat actie in, daarnaast is het vooral Chow die voor een komische noot mag zorgen. Dat was wel eens anders (waardoor de films meteen ook een stuk slechter waren).

Veel meer dan wat filler is het uiteraard niet. Leung's regie is redelijk brak en de actie eerder random (dat "ontploffende huis" als Chun met z'n brommer binnenrijdt), het is puur Chow's talent dat het allemaal een beetje draaglijk maakt. Gelukkig duurt het verder ook niet te lang. Filmpje dat snel vergeten zal zijn, maar voor een keertje best te doen.

2.5*

Geweldige film van Hung.

Het zijn een aantal kleine details die deze film van 4* afhouden, maar verder is dit een geweldig martial arts filmpje. Wat wil je voor een film die uit 1993 komt. Dacht dat ik ze ondertussen wel al allemaal gezien had, maar blijkbaar zijn er nog een aantal verborgen pareltjes.

Er zitten een aantal geweldige actiescenes in dit filmpje. Fantastische choreografieën en met veel zwier en fanfare in beeld gebracht. Hung was hier duidelijk in goeie doen. Toch mist de film een aantal dingetjes.

Zo mist de film toch een wat charismatischere held, zijn sommige gevechten iets té overduidelijk versneld (daar waar het ook echt niet nodig was) en neemt de film zichzelf iets te serieus. Soms iets teveel nadruk op het verhaaltje (wat me een beetje aan Warlords deed denken), terwijl dit soort films toch vooral om fun draaien.

Maar verder een absolute aanrader voor martial arts liefhebbers van de jaren '90. Lekker spektakelfilmpje, visueel uitbundig en versierd met een aantal geweldige actiescenes.

Dikke 3.5*

Oef.

Heb een beetje medelijden met Sammo Hung. Een nogal droevige laatste film om te maken. Apart dat hij ondertussen ook geen comeback gepoogd heeft als regisseur. Na de droogte van eind jaren '90 (vooral dan voor dit type oudere HK legendes) is er ondertussen toch wel weer wat meer ruimte voor hen om nog eens een project op poten te zetten. Zeker zo'n Hung, die als acteur wel weer overal opduikt.

Soit, Australië dan maar. Denk niet dat ik ooit zoveel foute acteurs in één film heb gezien. 't Is dat Chan er zelf inzit en Hung een kleine cameo voor z'n rekening neemt, maar verder is het echt een bedroevend niveau. Allemaal van die geblokte ventjes die zo stoer mogelijk proberen overkomen, maar echt te belachelijk zijn voor woorden. De dialogen maken het er ook echt niet beter op.

Als er niet gevochten wordt verdient de film gewoon een 0.5*, maar de gevechten zelf zijn wel weer erg aardig. Veel afwisseling, lange scenes en een denderend einde waar Chan met een kast van een bouwmachine een heel domein aan frut rijdt. Zie ik hem graag doen.

Beetje jammer dat de film verder niet wat hoogstaander was. Hung is geen wereldregisseur, maar levert doorgaans toch echt beter werk af dan dit. Gelukkig dat de actie nog te pruimen was, redt de film niet als geheel maar weet er toch een aantal vermakelijke scenes in te steken.

2.0*

Matige comedy van Marco Mak.

In het begin wordt één of andere vage analogie tussen rollercoasters en gokken opgehangen. Dat moet dan als basis dienen voor de rest van de film, waarin Francis Ng's personage de hele tijd ups en downs te verwerken krijgt.

De film kent een aantal aardige scenes, vooral aan de comedy kant dan. Het drama wil minder lukken, Ng is ook niet zo geschikt voor dit soort filmpjes eigenlijk. Zie hem liever in de wat stijlvollere rollen waar hij tegenwoordig in te zien is, dit vlottere, jonge gaat hem ietwat moeilijk af.

Al bij al is het geen vervelend filmpje, al vind ik het einde wel compleet onbegrijpelijk. Doorheen de film wordt er toch een redelijk los en vrij sfeertje aangehouden, waarom het dan uiteindelijk toch met een emotionele downer moet eindigen is mij een raadsel. Sommige films baten bij een "slecht" einde, deze helemaal niet.

Jammere keuze die een wat rare stempel op de film drukt, maar verder is het best aardige filler, al moet je er niet teveel van verwachten en heeft Mak ook gewoon veel betere films op z'n naam staan.

2.5*