menu

Hier kun je zien welke berichten Onderhond als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

O Brother, Where Art Thou? (2000)

3,5
Lollige film, met enkele zeer mooie en leuke scenes. Ook voor mij de beste Coen tot nu toe, maar dat resulteert toch niet in 5*.

Al die positieve reacties verbazen mij hier toch, want zo speciaal is deze film toch eigenlijk ? Goed uitgevoerde comedie, met leuke personages en enkele lichtkomische scenes, die makkelijk wegkijkt. Maar meer dan een leuk tussendoortje kan ik er ook niet van maken. De muziek begon na een tijdje toch echt zwaar op m'n zenuwen te werken, en het acteerwerk bengelt tussen normaal-komisch en over-the-top, maar is eigenlijk geeneen van beiden, waardoor het af en toe toch wat verveelt.

Ik maak er een 3.5* van, maar mede door de muziek wil ik deze liever niet meer zien de eerst komende jaren. Verder wel goed geamuseerd.

Oasiseu (2002)

Alternatieve titel: Oasis

3,5
Mooi drama.

Dat meteen ook uitblinkt in z'n kern. Erg hard en uiteindelijk naar drama, waar de liefde tussen twee mensen die zich naast de maatschappij bevinden kapotgerukt wordt door onwil en onbegrip.

Oasis hakt mooi in op de taboes, in dat opzicht is Moon's rol ook wel sterk. Haar personage komt nogal over-the-top over, maar 'gestileerdere' personages hadden waarschijnlijk afbreuk gedaan aan het geheel. Moet wel zeggen dat ik Sol beter vond spelen. Kan toch meer mysterie en diepgang in z'n personage leggen, beetje jammer dat Moon daar niet echt in slaagt.

Domper is wel het visuele, wat doorgaans erg pover is. Enkele gestileerde scenes brengen wel wat pit (de duiven) en zijn plots verdacht mooi, maar ze zijn schaars. Beetje jammer toch.

Uiteindelijk is het toch ook voor mij vooral het einde die de film een beetje minder maakt dat hij had kunnen zijn. Mooie uitleg van danuz omtrent het 'niet kunnen' van de personages zelf, maar de wereld rondom hen is toch net iets te kil en verstandsloos. Niemand lijkt zich zaken in vraag te stellen, of te luisteren. Nergens wordt de illusie gewekt dat er naar beide hoofdpersonages geluisterd wordt, of minstens een poging wordt ondernomen tot. Dat maakt het tot een redelijk geforceerd slecht einde, iets wat de film niet echt nodig had. Hoewel de onkunde in personages voor mij vaak een meerwaarde is, lijkt het hier gewoon iets te gemanipuleerd.

Maar verder een erg mooi en pakkend relaas, dat de negatieve punten makkelijk overstijgd. 3.5*, hadden er net iets meer kunnen zijn.

Ober (2006)

3,5
Warmerdam blijft voor mij in ieder geval de interessantste Nederlandse regisseur.

Concept is vooral erg leuk. Houdt de interesse mooi vast en weet de gehele lengte te boeien. Er wordt aardig geacteerd al sluipen er af en toe personages in die niet meteen het beste van zichzelf lijken te geven.

Visueel zitten er voornamelijk enkele erg knappe, sferisch sterke shots in, maar qua ritmiek vlot het toch niet helemaal. Iets te vaak onderbroken door een te banale look. Beetje jammer. Score is aardig maar ook iets te klassiek om echt positief op te vallen.

En zo is het kijken naar een vaak mooie, interessante film met aardig wat lollige momenten, maar die op alle gebied wat tekort schiet om echt groots te worden. Al vind ik het verder wel best, met dit soort films kan ik ten minste wat.

Mooie 3.5*

Object of My Affection, The (1998)

1,0
Blergh.

Zeemlapperij van het ergste soort. Er is echt 0,0 chemie tussen Rudd en Aniston, de humor is ver te zoeken, romantiek is er eigenlijk niet en het drama is melig en dik opgezet.

Voor sympathieke personages moet je hier ook niet zijn. Er lopen vooral klieren rond in deze film, de enige die daar nog een beetje mee overweg kan is Zahn. Verder veel gedoe en gezaag, Rudd is niet uit te staan en Aniston is compleet geurloos. Allemaal slappe hap.

Halverwege de film is het verhaaltje ook een beetje op, de film sleept zich dan nog een goeie 45 minuten naar het einde. Een einde dat ook al niet overtuigt, Aniston die uiteindelijk eindigt met Carroll ... wie bedenkt het.

Snel vergeten deze film. Halfje bonus voor de zeldzame scenes met Zahn dan maar.

1.0*

Oblivion (2013)

3,5
Fijn.

Al héél wat beter dan de Tron remake, al heeft Kosinski nog wel een eindje te gaan om een écht goede film af te leveren. Deze Oblivion kampt met een paar lastige tekortkomingen.

Allereerst is er de hoofdrol van Cruise. Hij past gewoon helemaal niet in deze film, niet eens in de rol zelf. Laat hem lekker de Amerikaanse held in Top Gun uithangen, maar als het gaat over wat sfeervoller werk dan moet je hem gewoon niet in een hoofdrol dumpen. Heb me de hele film aan hem geërgerd.

Tweede probleem is dat de actiescenes mat en duf zijn. Ze komen helemaal niet uit de verf, en staat de rest van de film eerder in de weg dan dat ze een hoogtepunt vormen. Jammer, Kosinski had wat mij betreft meer mogen inzetten op sfeer. Want daar zat het best goed mee. Eerste uurtje zeker. Lekker klinisch, mooie (maar niet al te speciale) design en goed in beeld gebracht. Deed vanuit de verte wat denken aan The Book of Eli, al ligt het niveau daar nog wel iets hoger.

In de positieve geluiden over de soundtrack kan ik me niet echt vinden. De nummertjes vallen op zichzelf wel mee, maar komen helemaal niet goed naar voren in de film. Pas na de film wist ik trouwens weer dat M83 hierachter zat. Sowieso niet zo'n fan van, maar met hun muziek kan je toch veel meer doen dan Kosinski hier laat zien.

Verhaaltje is simpel, veel bekende elementen maar daar heeft de meeste scifi wel last van. Gaat mij vooral om de sfeer en uitwerking en daar slaagt deze film wel in, al vind ik het nog steeds wat te gehaast. Al bij al niet slecht dus, al kent de film wel wat minpuntjes en gaan er geen vijf minuten voorbij zonder gemist potentieel, al is het maar omdat je niet naast Cruise's smoelwerk kunt kijken in deze film.

Kleine 3.5*

Oboreru Hito (2000)

Alternatieve titel: A Drowning Man

1,5
Zwaar teleurstellend.

Hoewel het plot best interessant klinkt en de film eigenlijk een beetje weg heeft van Tsuka's eigen Haze, is het de uitwerking die deze film compleet de das omdoet.

Uitzonderlijk lelijk gebracht, met statisch camerawerk (uigezonderd een aantal buitenscenes beweegt de camera niet), vreselijke kleuren (vuil bruin en grijs) en knullige editing. Het maakt de film erg lastig om door te komen. Het tempo is daarbij ook nog een keer extreem traag met erg veel stiltes en dooie momenten.

Concept houdt op zich wel staande en weet zelfs doorheen alle negatieve punten te boeien, maar Ichio gaat toch echt te ver in zijn compleet gebrek aan stilering. Volgens mij heeft Tsuka hetzelfde gedacht en als antwoord daarop Haze gemaakt.

Had wat kunnen zijn, maar is een vreselijk gedrocht geworden. Het concept boeit wel en het mysterie sleept je doorheen de film, maar verder niet om aan te zien.

1.5*

Oboreru Sakana (2001)

Alternatieve titel: Drowning Fish

3,5
Oude Tsutsumi.

En dat zijn vaak de betere, zo blijkt. Ook deze film is weer een apart en quirky gevalletje. Had er op zich niet zo heel veel van verwacht, maar dat draaide dan toch wel een beetje anders uit.

Al moet je er wel mee rekening houden dat de film toch zo'n dikke 15 jaar oud is ondertussen. Het oogt een beetje grijs soms, ondanks Tsutsumi's verwoede pogingen om het visueel op te fleuren. Veel editing geknoei en wat aparte fades zorgen ervoor dat het visueel wel geinig blijft, maar qua belichting en kleurgebruik oogt het allemaal nogal flets.

Verder een knotsgek verhaaltje dat nog het meest doet denken aan de oudere films van SABU. Een grote cast die met z'n allen achter hetzelfde aanzit. Veel gekke personages, veel rare momentjes, typisch Japanse humor. Als het je ligt heb je aan deze film een stevige kluif, anders gaat het nadrukkelijk komische een beetje irriteren vrees ik.

Heb me best goed vermaakt met deze film. Ik schrik er eigenlijk van hoeveel films Tsutsumi gemaakt heeft rond de eeuwwissel. Als daar nog gelijkaardige juweeltjes tussenzitten ga ik denk ik iets meer prioriteit geven aan zijn oeuvre (gesteld dat ik ze vind uiteraard).

3.5*

Observance (2015)

3,5
Freaky.

De opening van de film geeft goed aan in welke richting je het moet gaan zoeken. Da's best fijn meegenomen, want het begin van de film zelf is ietwat matig. Komt omdat het visueel soms iets te karig oogt (zeker in vergelijking met soortgelijke films) en de opzet nu niet de meest spannende is.

Maar de opbouw is verder wel goed. Het wordt steeds een beetje mysterieuzer, duisterder en verwarrender. Als kijker zit je vastgekleefd aan het hoofdpersonage en die glijdt stilaan af in twijfels en hersenspinsel. 't Is dan ook een volbloed mindfuck deze film, eentje die op het einde ook niet al te veel duidelijk maakt.

Visueel wordt het wel iets beter, al weet Sims-Dennett het berpekte budget nooit helemaal te verbergen. Maar de soundtrack is goed, de sfeer tastbaar ongemakkelijk en de opbouw krachtig. Je wordt redelijk makkelijk meegezogen in alle weirdness, de laatste vijf minuten zijn dan ook best indrukwekkend.

Een iets betere visuele afwerking en er had nog een halfje bijgekund, maar je moet er wel tegenkunnen dat niet alles mooi uitgelegd wordt op het eind. Allicht dat vervente plotpuzzelaars wel met een aantal theorieën op de proppen kunnen komen, maar ik genoot toch vooral van de sfeer.

Fijn filmpje dit, Sims-Dennett mag zeker nog eens proberen.

3.5*

Observe and Report (2009)

3,0
Vermakelijk.

Wat deze film redt is het personage van Rogen. Wat een ongelooflijk onsympathieke lul is dat. Echt continue irritant. Zo'n eikeltje die zichzelf echt geweldig vindt maar leidt aan een of ander syndroom wat een half excuus hoort te zijn.

De dialogen zijn vaak aardig. Soms lijkt het wat te geïmproviseerd en lijkt Rogen ook echt stil te vallen, gelukkig sluit zo'n moment vaak nog wel grappig af. De paar keren dat dit niet het geval is valt een komisch moment echt wel droog op z'n bek.

Paar leuke nevenpersonages en wat aparte randzaken. Rogen die de streaker op het einde gewoon droog neerknalt, of gewoon al het feit dat er een vent minutenlang full frontal door het beeld host. Deze zaken maken de film tot een wat atypische comedy die ver boven het niveau van Paul Blart (en gelukkig ook maar) uitsteekt.

Echt geweldig is het niet, daarvoor is het iets teveel een zootje en zitten er iets teveel dode momenten in. Daarnaast het de film ook niet erg veel te bieden, maar algemeen toch best aangenaam en lollig.

Geweldigste moment is als die tweede flik uit dat achterkamertje komt omdat het toch nie zo grappig is als gedacht. Pijnlijk droog!

3.0*

Ocean's Eight (2018)

Alternatieve titel: Ocean's 8

2,0
Matige spin-off.

En dan is het niet eens dat wat geforceerde vrouwelijke perspectief waar deze film mee uitpakt. Niet dat het veel toevoegt, maar het stoort ook niet echt, daarvoor zijn de meeste actrices wel bekwaam genoeg (in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Ghostbusters).

Maar het flauwe script en de extreem matige regie doen oneer aan de trilogie van Soderbergh (het origineel laten we maar even buiten beschouwing, aangezien deze film toch meer meelift op de films van Soderbergh). De heist zelf is redelijk brak (een bank was te "saai" ... dus doen we maar een juweel in een museum?) en Ross slaagt er nergens in het luchtige van de eerdere films te benaderen.

Gelukkig is het tempo vlot genoeg en zijn er hier en daar wat scenes die het toch best kijkbaar maken. Ze kunnen de film jammer genoeg niet meer redden, maar ze zorgen er wel voor dat het geen totale ramp is. Probleem met dit soort films is uiteindelijk niet al het sexe-gemekker, wel dat ongetalendeerde troep uit Hollywood gewoon niet goed genoeg is.

2.0*

Ocean's Eleven (1960)

Alternatieve titel: Ocean's 11

1,5
Doe toch maar de remake.

Soderbergh zette vooral in op sfeer en uitstraling, deze film richt zich veel meer op het verhaaltje. En jammer genoeg heeft dat aardig wat tijd nodig om op gang te komen. Het samenbrengen van de groep duurt zo'n beetje een volledig uur, zeker een half uur te lang voor een simpele heist film als deze. Toegegeven, 11 personages is ook wel veel, maar de meesten blijven toch anonieme gezichten.

Wel leuk om de gehele Ratpack aan het werk te zien. Sinatra is alleen wat droogjes, Martin is leuker en ook David Jr. zet een grappig rolletje neer. De heist is redelijk maar niet echt spannend, het verdere verloop hangt er ook iets teveel aan vast gekleefd. Einde is nog best grappig, al vind ik het einde van de remake leuker. Daar zijn de dieven ook écht goed, hier zijn het eigenlijk maar prutsers.

Twee uur is veel te lang voor deze film, die overhead zit dan vooral in het eerste uur en een einde dat een paar stappen te lang doorgaat. Op z'n best loopt de film gelukkig wel vlotjes, met dank aan de acteurs.

1.5*

Ocean's Eleven (2001)

3,0
Soderbergh was voor mij een goeie regisseur. Nu is het een regisseur die alles wel goed kan. Maar nooit eens écht helemaal uitblinkt.

Ocean's Eleven is een zeer vermakelijke film. Cast doet het leuk, hebben er lol in, oneliners werken als running gag.

Film werkt het best als waterdichte kraak, alleen kiest Soderbergh af en toe toch voor de geijkte weg door er wat spanning tussen te proppen. Had eruit gemogen. Ik wacht nog steeds op een spanningsloze feilloze kraakfilm. De voorbereiding vond ik dan ook duidelijk beter dan de kraak zelf.

Verder is het redelijk steilvol gefilmd en sluit de soundtrack goed aan bij het redelijk stijlvol zijn. Had beter gekund maar is al heel wat beter dan velen in zijn soort.

Soderbergh blijft iemand die leuke tot goeie films aflevert, daar is deze voor mij geen uitzondering op, al is het wel een mindere film in z'n oeuvre vind ik. Verder nog steeds alle respect voor de man.

De aanwezigheid van Garcia deed mij trouwens beseffen dat dezelfde film met Scorcese en zijn cast nog niet de helft van de score gekregen zou hebben. 3*

Ocean's Thirteen (2007)

3,5
Fijne afsluiter.

En wat mij betreft ook gewoon de beste film uit de reeks. Laat gelukkig de onzinnige twist van het tweede deel achterwege en focust zich gewoon op het opzetten van een nodeloos, maar wel erg vermakelijk complexe heist.

Er gaat ook niet zoveel mis voor de heren en dat werkt best goed in deze film. Buiten wat kleine tegenslagen, waar ze vaak snel komaf mee maken, is dit een erg rechtlijnig filmpje. Maakt ook niet uit want het draait vooral om de stijl en humor.

De acteurs zijn ondertussen geweldig op elkaar ingespeeld. Clooney, Pitt en Damon zijn een sterk trio, de rest vullen érg goed aan. Visueel had het nog wel niet iets slicker gekund, maar Soderbergh maakt er een erg leuk geheel van.

Lekker amusement. Groots is het nergens, vermakelijk de hele tijd.

3.5*

Ocean's Twelve (2004)

3,0
Sluit me aan bij de kritiek niet-begrijpers.

Wat mij betreft een logisch vervolg op het eerste deel. Vlotte film, vlotte acteurs en een heist die overdreven gecompliceerd is, maar is dat niet de bedoeling van een film als deze? Geloofwaardigheid ... zit er hier niet op te wachten.

De acteurs hebben in ieder geval wel grote lol gehad, had zelf niet veel problemen daarin mee te gaan. Zeker niet wanneer Soderbergh bij momenten erg leuk weet uit te pakken. Beste scene is de laserdans van Cassel, maar ook de encounter met Bruce Willis en de Parijsflashback vond ik erg goed te pruimen.

Echt grootse films zijn het niet, maar Soderbergh weet er een leuk sfeertje aan mee te geven, waardoor het erg makkelijk te behappen valt, zelfs voor een film van 2 uur. Speel het serieuzer en het wordt al snel zo'n saaie bedoening.

3.0*

Octane (2003)

3,5
De Orbital film.

Wat een belachelijk lage score bij deze film. Vooral de eerste 70 minuten weet de film volop te overtuigen, daarna ontspoort het een beetje.

Erg sfeervol filmpje, zeker met de score van Orbital erbij. Niet meteen trademark werk, maar wel erg duister, sfeervol en gepast. De eerste 40 minuten gebeurt er amper wat, maar ze voelen wel aan als een nachtmerrie. Moet niet veel onderdoen voor wat Lynch regelmatig op het scherm weet te toveren. Niks aan te merken op het acteerwerk verder, hoewel enkel de moeder echt sterk speelt. Visueel is het aardig, al had het soms net dat ietsje meer mogen zijn, zeker bij een filmpje als dit. 't Is lekker modern, maar had nog wat schizofrener gemogen.

Beetje jammer dat een twintigtal minuten van het einde de nachtmerrie doorbroken wordt en er "antwoorden" komen. Maakt de film een beetje ridicuul.

Maar verder weinig aan te merken op dit filmpje. Lekker kort, lekker duister sfeertje, sterke muziek. Nu wachten op stemmen van de mensen die je normaal bij dit soort films aantreft.

Dikke 3.5*, hadden er 4 kunnen zijn.

Oculus (2013)

3,0
Goed.

Maar helemaal geweldig vind ik deze films toch nooit. De mensen achter Sinister, Insidious en The Conjuring houden er een typisch stijltje op na, stijlvol en solide, maar echt eng wil het toch nooit worden.

Flanagan zorgt op zich wel voor wat leuke variatie in de vertelling. De opzet is verder niet zo boeiend, haunted mirror en al wat er bijhoort, niet zoveel anders dan een doorsnee Amityville Horror aflevering. Maar net als bij Absentia gokt hij meer op mysterie dan échte horror.

De flashbacks in het begin dienen vooral als bliksemafleider voor het tweede deel, waar Flanagan heden en verleden in elkaar laat lopen zodat je als kijker eigenlijk nooit goed weet wat je nu net te zien krijgt. Deed mij een beetje denken aan de trucs van Kon in Perfect Blue, al vond ik het daar wel beter en geslepener uitgevoerd.

Visueel is het oké, alleen wel erg braaf. Acteerwerk is ook te doen, al moet ik zeggen dat ik hier de kinderen beter vond acteren dan de volwassen mensen. Toch best apart. Het enige wat ik uiteindelijk vooral mistte was een beetje spanning. Hoewel Flanagan voor een leuke aanpak kiest, voelt het allemaal teveel als bekend terrein aan.

3.0*

Odd Thomas (2013)

3,0
Wel aardig.

Al schrik ik er een beetje van dat het van Sommers komt. Meestal toch iemand die groots opgezette mislukkingen maakt, ditmaal eerder een uit de kluiten gewassen "klein filmpje". Het is dan blijkbaar wél een verfilming van Koontz, maar die z'n boeken zijn blijkbaar niet populair genoeg voor een grootse hype. Vraag me nu wel een beetje af of dit misschien toch geen groots bedoelde film was die wat verkeerd is uitgedraaid.

Wat het ook mag zijn, het resultaat is niet verkeerd. Yelchin is leuk, Dafoe heeft een aardig bijrolletje. Het verhaaltje wordt luchtig gebracht en kent genoeg interessante elementen, enige jammere is wel dat de finale nogal flauw is voor de build-up. Mkay, 600 potentiële doden zijn veel natuurlijk, maar zo'n bommetje is eerder saai te noemen. Ook het sentiment dat er nog achtergeplakt werd deed de film niet veel goed.

Maar verder best leuk gebracht. Effecten ogen een beetje goedkoop maar wel effectief. Editing is geslaagd, het voelt allemaal best vlot en fris aan en het wordt niet onnodig gerokken. Jammer van het laatste half uurtje, daar laat de film het wel een beetje liggen. Maar een zeldzaam goede film van Sommers.

3.0*

Oddsac (2010)

2,0
Gemiste kans.

Het vergelijk met Umfeld mag dan niet helemaal terecht zijn, logisch is het wel. Het is zo'n klein genre dat je weinig keuze hebt de films met elkaar te vergelijken. In dit geval komt dat Oddsac absoluut niet ten goede.

De vocals storen absoluut. Muzikaal is AC nog wel interessant (hoewel ook niet altijd goed), het is gewoon jammer dat ze hun zanger(s?) niet bij het groot vuil durven zetten. Ze eisen teveel van de muziek op en leiden vooral af. De louter muzikale nummers vond ik dan ook veruit de leukste, de nummers met vocals waren zonder uitzondering irritant.

Maar dat is zeker niet het enige probleem. Voor een film die resoluut gaat voor een mix van beeld en muziek zijn beiden niet altijd even goed op elkaar afgestemd, laat staan dat er een echte wisselwerking tussen beiden tot stand komt. Je krijgt bij bepaalde fragmenten dan ook het gevoel dat de muziek gewoon gevoed wordt aan wat grafische effectjes, bij andere stukken zit je dan weer naar gewoon beeldmateriaal te kijken dan allerminst passend is voor wat er muzikaal gebeurt.

De intro is op zich nog boeiend, zeker naar de climax toe. Je mag niet te aandachtig kijken want dan ontleedt je iets te vlot te verschillende visuele laagjes, maar het effect is best fijn. Naarmate de film vordert wordt het echter allemaal wat minder abstract, met als absolute dieptepunt de food-fight op het einde. Alsof het creatieve vat echt helemaal leeg was en er toch nog een nummer bijmoest. Sowieso is het stuk met het monster en het marshmellow-stuk te verhalend (wat niet echt erg hoeft te zijn maar de uitwerking is ook echt belabberd).

Gaafste zijn de inserts als dat ventje z'n drumstelletje opbouwt. Erg grauw en hard. Jammer dat meteen daarna één of ander jolig drum-rock-nummertje dat echt niet aan te horen valt. En zo verglijdt de film van boeiend en nog best spannend tot een uitgedoofd lontje.

Perez mist kunde en kunst. Z'n filmpje haalt het dan ook in de verste verte niet bij Umfeld of de abstractere scenes van Pop Skull. Wellicht ook omdat het analoge gedabbel van AC en het bijbehoorde sfeertje mij niet zo liggen. De lelijkheid en onzuiverheden zijn een te grote doorn in het oog. Best jammer want Umfeld is verre van perfect en verdient nog een dikke stap vooruit. Na deze film is het eigenlijk vooral afwachten wanneer Madonna met haar versie komt.

Best leuk voor een keertje, al is het beste eraf na 30 minuten en zitten er daar ook al aardig wat stukken bij waar de irritatie verbeten moet worden.

2.0*

Odete (2005)

Alternatieve titel: Two Drifters

1,0
Geen al te best Europees drama.

Het uitgangspunt is nog wel oké. Redelijk apart gegeven, de film komt ook niet meteen als het zoveelste drama over0.

Jammer genoeg zijn de personages niet te pruimen en ontbreekt het de hele film lang aan interessante regie. Saaie registraties van het duo, gemekker en geëmmer om niks. Eigenlijk gewoon gestoord volk dat geen sympathie weet op te wekken.

Da's toch wel een aardig falen voor deze film. Dat het geen sympathieke personages zijn is op zich niet erg, maar zonder enig medeleven, enig begrip of wat compassie blijft er weinig van de film over.

Visueel erg pover, ook muzikaal helemaal een kerkhof. Daarmee wordt het alleen maar extra saai.

Potentie was er zeker, de uitwerking laat veel te wensen over. Zeker als de laatste scene één of ander vreemd stukje morbide humor bevat. Wel grappig hoor, maar hoefde niet meteen in deze film.

1.0*

Offender (2012)

3,5
Best leuk.

Dik aangezet, maar dat ligt die Britten wel. Overdreven patserig gedrag, rauw geschoten en overlopend van de vette accenten. Bij Netflix hadden ze er last van, want regelmatig komt er een stukje [inaudible] in de ondertitels voorbij. Niet bepaald professioneel.

Joe Cole doet het goed in de hoofdrol, maar het slagen van deze film hangt meer af van types als English Frank. Die gaat er dik over, maar wat mij betreft op zo'n manier dat het nog wel kan. Heel naturel oogt het niet, maar hij speelt ook gewoon zo'n type dat stoer wil zijn om stoer te zijn.

Camerawerk is verder best in orde. Dicht op de huid maar met genoeg aandacht voor plaatjes. Muziek is aardig, maar zit vooral verborgen in de achtergrond. Het plotje is redelijk voorspelbaar, ondanks dat Scalpello wel z'n best doet om er een kleine twist in te steken, maar die komt niet helemaal uit de verf.

Gewoon weer een fijn Brits filmpje rond wat schofterige jongeren. Die gaan er altijd wel in. Scalpello toont verder genoeg potentieel, toch z'n nieuwe maar eens opsnorren.

3.5*

Office Christmas Party (2016)

Alternatieve titel: Office Party

2,5
Matig.

't Is dan een ook rare keuze om een party comedy te maken met mensen als Bateman, McKinney en Aniston in de hoofdrol. Bateman en Aniston zijn dan nog wel comedy-proof, maar echt niet in een films als deze, daarvoor hebben ze toch een iets te saai imago (waar ze trouwens ook in deze film niet vanaf komen).

Verder redelijk klassiek van opzet, met hier en daar een geslaagde grap, maar ook veel saaiere momenten en grappen die gewoon compleet in het water vallen. Gelukkig ook geen trailer gezien vooraf, dan is sowieso het beste al van een film als deze weg.

Vervelend einde ook. Film was dan al lang gedaan maar omdat er toch nog een happy einde aanmoet wordt er plots nog een hoop idiote bullshit verzonnen om het alsnog goed te doen aflopen. Niet dat het plot het belangrijkste is in een comedy, maar spendeer er dan ook niet zoveel aandacht aan, het maakt je film korter en leuker als je sommige zaken niet probeert uit te leggen of gewoon staalhard negeert.

Net genoeg voor een keertje, maar verder niet echt speciaal.

2.5*

Office Space (1999)

3,5
Aardige komedie, die ondanks enkele minpunten toch weet te entertainen.

Humor was soms wat flauw en onverzorgd (die kopieermachine scene), na een uurtje heb je het beste inderdaad wel al gehad en de typetjes worden soms iets te veel afgelopen.

Gelukkig zitten er genoeg droge grappen in, enkele erg leuke figuren (baas, buur en dat kereltje met de brilglazen) en duurt de film ook lekker kort. Alleen die herkenbaarheid wil ik betwijfelen. Eerder een uitvergroting van uitvergrote clichés, die herkenbaar over lijken te komen, maar dat niet zijn. Of misschien heb ik gewoon geluk met m'n baan.

3.5*. Nog eens een grappige komedie uit de u es of a.

Office Yauh Gwai (2002)

Alternatieve titel: Haunted Office

2,0
Niet zo goed.

Maar dat lag ook wel binnen de verwachtingen. Ondertussen is HK een beetje bij qua horror, maar 10 jaar geleden wisten ze er echt helemaal geen raad mee. De film is dan ook nooit spannend of eng, iets wat je gezien het spookverhaaltje toch wel zou verwachten.

Of je moest hopen op een spookdrama, maar daarvoor is die generatie HKacteurs toch niet echt geslaagd. Hun acteerstijl is veel te expressief en overdreven om een geloofwaardig drama neer te zetten. Enkel Mok (en Qi met de juiste regisseur) zijn daar wel toe in staat, maar Mak heeft dat werk duidelijk niet in de vingers.

Wat rest is een redelijk eenvoudig, bij momenten nog net wel vermakelijk geestenfilmpje. Het matige twistje op het eind zal niemand doen opschrikken, de scares werken niet helemaal, maar het kijkt nog wel vlotjes weg en het duurt gelukkig niet al te lang.

2.0*

Officer and a Gentleman, An (1982)

0,5
Drakerig.

Film waarvan ik vroeger vast wel eens stukjes heb gezien. Kwam me af en toe in ieder geval zeer bekend voor. Maar ook toen waarschijnlijk al een film waarvoor ik niet echt kon blijven zitten.

Het verhaaltje is aardig melig, met uiterst voorspelbare liefdesperikelen. Ook het drill instructor gedoe kan mij nog steeds niet boeien. Vreselijk legergejengel. De combinatie van beiden werkt ook nog eens voor geen meter.

Gere doet het niet goed, ook de rest van de cast stelt helemaal niks voor. Film ziet er lelijk uit, kent een vreselijk weerkerend muzikaal thema (wat, 5 tot 6 keer herhaald?) en faalt eigenlijk op alle belangrijke momenten. Veel blijft er dan niet meer over, positieve punten zou ik dan ook niet meteen op kunnen noemen.

Duidelijk niet mijn ding, wat mij betreft ook volledig terecht dat deze langzaam in de vergetelhoek is geraakt.

En dan duurt het ook nog eens meer dan 2 uur Blijft een aardig wisselend regisseur, die Hackford.

0.5*

Offspring (2009)

1,0
Waardeloos.

Nochthans zaten er een aantal zaken in die hadden kunnen leiden naar een leuke horror. De intro is boeiend, vooral de muziek. En het is allemaal best goor en aardig bruut.

Maar de regie ... pfffffrt. Doet denken aan die "grimmige" jaren '70 treut. Films als Chainsaw Massacre of zelfs Cannibal Holocaust. Vreselijk lelijk in beeld gebracht. Ook de muziek wordt enorm slecht gebruikt, terwijl er toch echt veel potentieel inzat. Echt niveautje TV-film.

Acteerwerk is het absolute dieptepunt, werkelijk niet om aan te zien. Net als de stilering van de "wilde mensen". Die Flinstones vergelijking is niks overdreven.

Jammer, want alles was er eigenlijk om een goed, bruut en smerig horrortje neer te zetten. Wat ontbrak was enige vorm van talent bij de regisseur.

1.0*

Ogawa no Hotori (2011)

Alternatieve titel: At River's Edge

2,5
Doorsnee.

Shinohara was wel een leuke regisseur, maar hij is zo'n beetje samen met de Japanse film ten onder gegaan. Al een aantal jaar maakt hij flauwe tot matige films, waarvan dit er weer eentje is.

Oerconservatief samurai gebeuren. Het verhaaltje wordt uit de doeken gedaan in de eerste vijf minuten (verbannen samurai opsporen en doden), de rest van de film gaat het hoofdpersonage op zoek naar z'n doel en de laatste tien minuten worden gereserveerd voor het gevecht. Daartussen veel drama gestuwd door de lastige sociale orde uit die tijd.

Visueel is het aan de flauwe kant, af en toe wel een mooi shot van landelijk Japan, maar niks wat andere films niet al veel beter gedaan hebben. De soundtrack lijkt geïnspireerd op het werk van HIsaishi (of is hij het zelf?), maar het gebruik is veel te bruusk (teveel "oké, even er tussenuit met een leuk muziekje" momentjes).

Acteerwerk is degelijk, maar dat is het meestal wel in dit soort films. Blijft het rustige sfeertje en de statige setting, maar er is werkelijk niks waarin de film zich van andere samurai dramas weet te onderscheiden. Slecht is het niet, maar dan kan je beter The Twilight Samurai nog een keer opzetten.

2.5*

Oh Lucy! (2017)

Alternatieve titel: Ô Rûshî!

3,0
Eerder basic.

Met Terajima en Yakusho op de poster verwacht je toch wel wat meer. Niet dat het een vervelende film is geworden, maar de mix van Japan en de US is gewoon wat aan de magere kant. Beetje dezelfde clichés die weer bovengehaald worden, over beide culturen, verder wat redelijk standaard drama dat de revue passeert.

Visueel valt het ook een beetje tegen. Terajima doet het dan wel weer geweldig, Yakusho heeft toch een eerder klein rolletje. Het serene van de meeste Japanse dramas ontbreekt ook een beetje, iets wat ik toch wel nodig heb om vol van een drama te kunnen genieten.

Het vermaakt verder wel. Af en toe een wat dramatisch-komisch momentje, het tempo is voldoende en de film duurt ook niet al te lang, dus echt vervelend wordt het niet, maar had toch wel wat meer verwacht van deze film. Al was de internationale distributie van de film misschien wel al een vaag teken aan de wand.

3.0*

Ohayô (1959)

Alternatieve titel: Good Morning

2,5
Ozu is een van de laatste grote klassieke regisseurs waarbij de teller nog op 0 stond. Tokyo Monogatari is waarschijnlijk een logischere start, maar die duurt meteen weer zo lang.

Redelijke film dit. Klein, zowel qua scope als oppervlakte. 95% van de film speelt zich op dezelfde 50m² af. Vijf gezinnetjes die op een kluit leven en bij elkaar de deur plat lopen. Veel gebeurt er niet, maar da's ook niet zo erg.

Beetje rare verdeling in het plot, dat wel. Eerste half uur gaat over verloren gewaand geld, laatste uur over de zwijgende kinderen. Verder wat lichte sociale commentaar, zoals het gedoe over small talk.

Doet inderdaad sterk denken aan Yamada-kun, al vond ik die wel beduidend grappig. Ohayo had visueel ook heel wat minder te bieden, hoewel het nergens echt lelijk werd. Zeer strak camerawerk met een rustgevende uitwerking.

Af en toe grappig, al is al het gekibbel en de achterklap net iets te toneelmatig voor een film die een kijkje in de dagelijkse rompslomp wil bieden.

Geen verkeerde film, net een klein tikkeltje te lang, maar veel meer dan aardig vermakelijk vond ik het ook weer niet.

2.5*

Ohkami Shôjo to Kuro Ohji (2016)

Alternatieve titel: Wolf Girl and Black Prince

3,5
Aardige Hiroki.

Verfilming van een manga, maar wel een erg brave heb ik de indruk. Komedie als genreaanduiding slaat nergens op, het is eerder drama/romantiek, maar dan wel met de nadruk op het romantische. En wat er van drama inzit is erg luchtig.

Wel een raar plotje, waarin de aparte relatie tussen Kyouya en Erika centraal staat. Erika gebruikt Kyouya als fake vriendje om zich niet te hoeven schamen bij haar klasgenootjes, Kyouya behandelt Erika als hondje ... letterlijk dan. Dat er na verloop van tijd toch wat groeit tussen de twee mag duidelijk zijn, dat hun situatie het moeilijk maakt om eerlijk te zijn tegen elkaar ook. Je kent het wel, dat soort romantische verwikkelingen.

Het eerste uur is redelijk tam, met veel highschool gedoe. Tweede uur is sterker. Ook iets dramatischer, waardoor Hiroki's sterkte meer naar voren komt. Het poppy, blije gebeuren kan hij wel, maar het heeft weinig extras. Hiroki's drama is duidelijk krachtiger.

Nikaido doet het uiteraard weer goed, ook Yamazaki doet het best aardig. Ze dragen de film, al komen ze beiden ook past het best tot hun recht aan het einde van de film, wanneer ze hun personages echt wat ruimte kunnen geven en niet meer vasthangen aan hun gekke startsituatie.

Matig niveau het eerste uur, dat gelukkig een stuk in de hoogte getrokken wordt in het tweede uur. Met een weinig verrassend maar wel passend einde. Toch ziet die andere Hiroki uit 2016 er beter uit, maar de liefhebber van Japanse romantiek kan weinig misdoen met deze film.

3.5*

Oi Ching Ku See (2009)

Alternatieve titel: Basic Love

4,0
Mooi drama van Oxide Pang.

Beetje verrassend om hem een film als deze te zien maken, toch iemand die graag in de horror/fantasy sfeer blijft. Ook erg ingetogen.

Bijna een Japans drama, al is de visuele stijl en de soundtrack te gelikt om als Japans door te gaan. Verder wel weer erg mooi en dromerig.

Geslaagd filmpje, zoals de meeste Pang films geen echt meesterwerk, maar wel zeer solide, fijn geacteerd en prachtig vormgegeven.

4.0* en een uitgebreide review