Meningen

Linn heeft 100 minuten zichtbaar genoten en we hebben ook best wat afgelachen tijdens het kijken.

Moet zeggen dat films als deze wel een redelijk blij sfeertje uitstraling, hoe langer het duurt hoe meer het mij alleen wat gaat vervelen. Opvallend ook hier weer de lange dansscene rond het uur die een hele recap van het eerste deel geeft. Singing in the Rain had ook al zo'n dansscene tegen het eind die integraal gecut had kunnen worden.

Verder vond ik ook dat er een redelijk groot kwaliteitsverschil zat tussen de gewone dansscene en de tapdansjes; Die laatste zijn redelijk slick, de gewone dansscenes ogen nogal rommelig en gehaast. Niet dat ik een kenner ben, maar vond het er niet echt leuk uitzien.

Verhaaltje gaat nergens over natuurlijk, de humor was wel érg belegen (wel fout grappig, zodat je er nog best een keer om kon lachen).

100 minuten vind ik véél te lang voor een film als deze, waar de film toch nog een half puntje credit verdient is de ultrablije sfeer. Maar echt m'n lievelingscinema zal dit niet worden heb ik het idee

1.0*

Ik had geen idee wat voor een film dit zou worden. Blijkbaar is dit een enorme klassieker, maar ook de naam kwam mij niet bekend voor. Noch de regisseur. Verder ziet Brando er op de poster uit als een kruising tussen een halfopgemaakte travestiet en Frankenstein, dus dat hielp ook niet echt.

Uiteindelijk is het een redelijk eenvoudige one man conquers all film, aaneengeweven door plotelementen die heden ten dage elk apart een film kunnen vullen en kunnen doorgaan als zwaar cliché.

De openingsscene was nog aardig, vooral de rol van Johnny Friendly werd best aardig neergezet waardoor de film een wat grimmiger dan normaal sfeertje had. Al snel verdwijnt dat echter met de introductie van de love interest, Brando vond ik een grijze muis die zeker niet in staat was deze film te dragen.

Visueel één of twee mooie shots (vooral snachts dan, waar er oog was voor de belichting - bijv de scene in het smalle steegje waar de truck doorheen raast), verder doet deze film mij visueel weer niks.

De score was ook enorm dik aangezet, ook twee scenes waar de klankband een erg vreemde rol vervuld. De eerste is wanneer Terry z'n verhaal doet en er een hoorn doorheen de belangrijkste stukken klinkt zodat Edie hem niet verstaat. De andere scene is in de oude, wanneer er plots een auto claxoneert op de "hell" van "what the hell".

Eerste kwartier viel nog mee maar daarna verwatert het al erg snel. Halverwege was ik de film moe en daar kwam geen verandering meer in, zeker niet met het veel te heroische einde.

1.0*

Ongelofelijke TV zooi.

Slecht geacteerd, beroerd knullig in beeld gebracht, moddervette moraal die compleet verloren gaat in een totaal ongeloofwaardig verhaaltje.

Film maakt de meest gekke bokkensprongen, neemt nergens de tijd voor, is aardslelijk en zielloos.

Wel leuk om Henry nog een keer te zien. Is alleen erger afgetakeld dan die moeder in de film.

En dan blijven we achter met de fijne moraal "speed dealen is helemaal niet erg, 't komt allemaal wel weer goed".

Wat een shite maken ze toch voor TV.

0.5*

Matig.

Fukasaku was in het begin duidelijk nog zoekende. Deze film is een wat rare combinatie van drama waarin één personage iets te duidelijk de "bad guy" moet spelen, waardoor het nogal geforceerd overkomt op sommige momenten.

Sowieso wat een teveel aan drama, Kubozuka is ook echt niet de acteur om een film als deze te dragen. Dan brengt Edison Chen (nu begrijp ik waarom het personage zo weinig dialoog had) het er stukken beter vanaf.

De film heeft wel wat mooie momenten, Fukasaku weet af en toe wel een warm sfeertje toe te voegen, vooral tijdens de flashbacks. Maar even snel breekt hij het weer af en blijft er vooral een nogal onevenwichtige film over. Einde was wel best oké, daarmee haalt hij nog een nipte voldoende.

2.5*

Oef.

Ik was gewaarschuwd en kreeg zo ongeveer waar ik voor vreesde. Een pilot voor één of andere vreselijke 90s serie. Als Michael Wong het hoogtepunt van een film is dan weet je dat het allemaal niet veel kan voorstellen.

Visueel stelt het absoluut niks voor (geweldige 4:3 helpt daar uiteraard niet aan mee), het verhaaltje is flauw, de actie ondermaats en veelal ook gewoon afwezig. Dieptepunt is het acteerwerk, dat echt niet om aan te zien valt.

Heel af en toe schemert er een beetje van Woo's invloed door, maar dat zijn maar erg beperkte momenten die het gehele niveau van de film amper weten op te krikken. De slechtste Woo die ik gezien heb, zelf nog een gradatie erger dan Hard Target. Had beter het origineel nog een keertje gekeken.

1.0*

Zeer matig.

Once upon a Time at Christmas is een film die een gat probeert te vullen. Elk jaar zijn er wel een paar degelijke horror filmpjes die met het kersthema aan de haal gaan, maar de keuze is niet bepaald overweldigend. Ideaal dus voor een kleinere regisseur om zijn film te grabbel te gooien.

Deze film is voornamelijk een slasher met een sterke focus op het politiewerk, buiten crazy santa zelf is er bepaald niet veel horror in te herkennen. Acteerwerk is eerder dramatisch, visueel vooral erg magertjes. Wat droneshots moeten de film een iets duurdere uitstraling geven, maar zorgen er vooral voor dat het contrast met de rest alleen maar meer opvalt.

De bad guy is dan nog wel redelijk, maar erg veel heeft hij ook niet te doen. Beetje gek kijken en hakken met het bijltje, erg origineel is het niet, erg bruut of spannend ook niet en het plotje dat achter de film schuilt is ook niet meteen erg uitnodigend.

Maar de grootste headscratcher is nog wel dat er al een vervolg gepland staat ... voor 2019. Nochthans is Tanter een vlotte filmer en schrijven dit soort filmpjes zichzelf, dus december 2018 zou makkelijk haalbaar moeten zijn. Eén blik op Tanter's IMDb pagina (met een 7 tal projecten in verschillende staten van afwerking) geeft echter het antwoord al.

Zoals gezegd, het vult een gat, doet dat niet eens zo geweldig goed, maar zo rond kerst en zoekende naar een thematische horror is er nu eenmaal niet zo héél veel keuze.

2.0*

Beter dan z'n Westerns, op niveau van Scorsese's films. Dat maakt dat ik er uiteindelijk nog steeds weinig aan vindt en dat het allemaal veel en veel te lang duurt.

Positief was de setting rond de brug. Erg mooi en het leverde enkele impossante plaatjes op (zoals de mensen die de poster bedacht hebben blijkbaar ook opgemerkt hebben). Ook enkele nachtscenes waren visueel mooi. Daarmee heb ik het beste zo ongeveer gehad.

Stevigste minpunt was de score van Morricone. Opgeblazen, slijmerige edelkitsch die werkelijk doorheen de film bleef schallen en elke vorm van drama overstelpte met goedkoop sentiment. Vaak pijnlijk om zien en -er om horen.

Het verhaaltje was ook niet veel. Eerst een stukje rise, dan wat fall met uiteindelijk een vreselijke lame (ver aangekondigde) twist. Het kon me helemaal niet boeien. Het stuk met de kindjes vond ik nog het leukst om volgen (omdat het het begin was of gewoon leuker, geen idee), al kwam het vaak slechte acteerwerk van de kinderen de film daar niet ten goede.

Paar hilarisch slechte scenes ook, zoals de jonge Noodles die samen met Max in de rivier vallen. Het natspuiten daarna, samen met het muziekje en de kinderlachjes waren té erg. Zo zitten er nog enkele luchtige scenes in die compleet de plank misslaan. Dit soort humor kan een film als deze wat draaglijker maken als het werkt, in dit geval werkte het vooral averechts.

Ook slecht de make-up, vooral van de oudere versies. Las laatst kritiek bij La Meglio, maar hier viel het me veel harder op. Het haar was goed gedaan, maar alles daaronder zag er nog steeds veel te fris uit.

Tja, zoals steeds boeien dit soort films mij niet. Veel genres waarvan eigenlijk niks echt werkt, veel gepraat en gedoe wat ik vaak compleet oninteressant vind. Geen personages die mij wat zeggen of mij aanspreken, en in dit geval tenenkrommende muziek die van deze film vaak een overmelig misbaksel maken op keymomenten.

En dat bijna 4 uur lang ? Geen twee keer vrees ik.

1*

Edit: en irriteerde ik me toen ik plots Pesci in beeld zag verschijnen! Gelukkig was het maar een kort bijrolletje.

Lijkt me dat Rodriguez iets te veel kinderfilmpjes geschoten heeft tussendoor. Dit lijkt wel een rip-off van Desperado, gebrouwen door één of andere talentloze fan van Rodriguez. Alles zit er wel in, maar niks op de juiste plaats, of op de juiste manier. Zware tegenvaller, zelfs al lagen mijn verwachtingen niet eens zo hoog.

1.0* voor anderhalve leuke actiescene.

Matige Tarantino, maar wel anders.

Waar Tarantino normaal vertelt en vertelt en vertelt, zijn de eerste twee uur hier bijna uitsluitend introductie. Er is amper een verhaal te bekennen, ook voor de finale is het eigenlijk allemaal niet zo belangrijk wat er voorheen gebeurt. Het is meer het scheppen van een sfeertje en een tijdsbeeld. Twee hele uren lang.

Ondanks dat ik niet bepaald fan ben van de 60s zijn de eerste 30 minuten best aardig. Dat Tarantino bekwaam is in het laten herrijzen van het verleden is niet bepaald nieuws, met wat hitjes kom je natuurlijk ook wel al een heel eind, maar verder is wel duidelijk dat er veel detail in is gekropen. Twee uur is echter vier keer van het goede teveel, na een tijdje had ik het wel gezien en dan begint het enorm te slepen.

Het helpt ook niet mee dat ik laatst al een film over de ranch van Manson gezien heb, zo is het gehele segment van Pitt op de ranch een beetje nutteloos. Verder dwaalt de film maar een beetje rond, zo erg zelfs dat ik bij de vliegtuigscene reeds dacht dat de film afgelopen was. Denk dat er daarna nog zo'n 45 minuten volgen, het echte einde moet dan zelfs nog maar beginnen.

Ook dat stuk is véél te lang gerekt, met een redelijk matige pay-off. Maar soit, er gebeurt dan eindelijk wat, hier en daar kon er zelfs een kleine glimlach af, al blijft Tarantino wat mij betreft veel te braaf voor dat soort werk. De actie oogt matig en het eindigt met de extremiteiten waar je hoopt dat het eigenlijk pas zou beginnen.

Had de film half zo lang gemaakt en er had wel een nipte voldoende afgekund denk ik, maar uiteindelijk is het weer een film geworden van iemand die zichzelf zo leuk vindt dat hij de schaar niet in z'n films krijgt. Er zitten wat aardige scenes in, maar die verdrinken in het langgerekte niets.

1.5*

Edit: oh, en wie graag oude koeien uit de sloot haalt: de scene waar Pitt die hillbilly in elkaar mept op de ranch lijkt zo uit Snatch. te komen ... maar dan net wat minder allemaal.

Matige film over de andere kant van LOTRland.

Probleem is een beetje dat er teveel luiheid door de film schemert. De makers hadden zeker een sterk concept vast maar blijken geen zin te hebben er een mooie film van te maken.

Visueel is het erg pover, zowel de shots als de nogal brakke editing. Neemt veel sfeer weg uit de film. Verder vond ik de acteerprestaties ook redelijk beneden pijl. Wel een paar goeie acteurs (zoals de jongen die weggestuurd werd), maar de hoofdpersonages konden mij amper overtuigen.

Rest een hoop nare ellende, waar de personages in blijven hangen. Veel grote monden die tegen elkaar oproepen maar niks ondernemen. Film is de eerste helft ook redelijk stuurloos, en blijft zich verder ook in een hoop bochten wringen om tot het einde te raken. Het stuk dat focust op Grace is het beste van de film, maar dat wordt ook al snel onderbroken.

Matige film dus, die uiteindelijk wel weet te boeien, vooral dankzij het goeie concept, maar totaal faalt in de uitwerking. Geen film die me lang zal bijblijven, niet onder de indruk.

2.5*

Bof.

Net zoals Före Stormen vind ik dit weer een wat veredelde TV film. Heeft misschien ook met het enorm duffe onderwerp en de vreselijke stereotypen te maken, maar qua dramatiek is deze film enorm goedkoop. Het verhaaltje is ook een wat volwassenere versie van het typische pest/overcome gedoe wat vele kinderfilms (ont)siert.

Het enige wat de film redt is de sterke prestatie van Andreas Wilson. Het enige personage met enige menselijke diepgang. Jammer dat hij een beetje gevangen zit in een voorspelbaar, bij momenten erg ongeloofwaardig verhaal. Zo is de omschakeling van rebel naar moederskindje wel erg drastisch en is het wachten tot Erik eindelijk de ring inkruipt. Autobiografie op niet, het kwam allemaal te makkelijk over in de film.

Weinig boeiend gegeven dat deels gered wordt door het hoofdpersonage. Verder een uiterst vergeetbare film.

2.5*

Matig.

Het idee is nochthans leuk genoeg, een beeld van een relatie doorheen de jaren heen door telkens dezelfde dag uit de verschillende jaren op te lichten. Het klinkt als een geweldig idee voor een klein slice-of-life filmpje, maar dat is het uiteraard niet. Doorheen de jaren blijkt de gekozen dag nét steeds zeer bepalend voor de relatie tussen twee mensen, waardoor er zich een zeer coherente en duidelijke narratief vormt.

Dan maar gewoon het romantische opzetten en hopen op wat waardig gezemel. Moet zeggen dat ik de spanning tussen Hathaway en Sturgess nog wel kon waarderen. Twee wat aparte, soms vervelende, mensen, die toch een mooi onscreen stel vormen. Het einde is dan wel weer erg flauw, eerst een getelefoneerde bad ending om dan toch nog met een lieflijke noot af te sluiten, kwestie van niet al te arthousig uit de hoek te komen. Het resultaat is vis noch vlees.

Visueel een redelijk saai filmpje, de soundtrack (en dan vooral het terugkerende thema) klonk mij erg bekend in de oren. Bestaande muziek neem ik aan?

Qua conceptuele uitwerking verspilt deze film een zeer fijn ideetje (al zal dat uiteraard ook vast aan het boek liggen), maar verder werkt de romance wel. Jammer dat het einde nogal te wensen overlaat.

2.5*

Aardig.

Het was al erg lang geleden dat ik deze voor het laatst gezien had. Is me altijd bijgebleven als een vlotte en warme film, die indruk staat nog steeds als een huis.

Hoewel de twee hoofdpersonages best wat problemen voorgeschoteld krijgen is er nooit sprake van echt drama. Op geen enkel moment wordt de illusie gewekt dat het verkeerd zou kunnen aflopen, wat het dramagehalte verfrissend laag houdt.

Verder zijn het vooral Clooney en in iets mindere mate Pfeiffer die de film rechthouden. Een leuk filmkoppel, daarbij is Clooney erg vermakelijk in z'n rol. Ook het kleine ventje, hoe irritant ook, is best grappig.

Het is een simpele en eenvoudige film die gewoon werkt. Meer zit er niet in, maar ook zeker niet minder. Als het duo Clooney/Pfeiffer echter niet zou werken voor mensen schiet er maar bitterweinig over.

3.0*

Aardig verhaaltje.

Nicholson doet het goed, de rest ook. Film is aardig om volgen, gekken maken het sowieso iets interessanter.

Die top 10 notering begrijp ik dan weer niet. Het geniale ontglipt mij volledig. Een film die waarschijnlijk wel bijblijft, want erg kundig gemaakt, maar niet iets waar ik wild enthousiast van wordt. Meer heb ik er dan ook niet over te vertellen eigenlijk.

3*

Flauw.

Net als Bounty Hunter eigenlijk. Ook deze film heeft teveel moeite om comedy en misdaad te verbinden. Heigl is toch vooral geschikt voor romantische comedies, als bountyhunter slaat ze dan ook een nogal stom figuur.

Haar tegenspeler is niet veel beter, veel chemie is er tussen de twee niet te vinden. De meeste humor komt nog uit de bijrolletjes, maar die zijn verder ook erg beperkt. Gelukkig begint de film na een uurtje wel iets beter te lopen, zeker als je de ongeloofwaardige turnaround van Heigl even laat voor wat het is.

Robinson bakt er als regisseur verder ook niet al te veel van. Het ziet er allemaal nogal futloos en zoutloos uit. Formulewerk dus, voor iedereen die aan deze film heeft meegedaan. Da's dan nog niet eens zo'n ramp, maar wel als een aantal acteurs buiten hun comfort zones acteren.

1.5*

Aardige film.

Grafisch erg mooi klinisch, en ook de klankband valt goed te pruimen. Alleen is het net allemaal niet apart genoeg om het duffe verhaaltje helemaal weg te werken.

Williams speelt z'n rol goed, de sfeer zit er in, maar dat stalker verhaaltje, iets te makkelijk motief om door te flippen en modelgezin gedoe is net allemaal te makkelijk. Daar tegenover staat een stijlvolle film die dit niet helemaal kan masqueren.

Ook het einde is aan de flauwe kant. Ik zie de relevantie van de foto's van die ene scene niet zo. Die geniale inslag vind ik eerder een flauwe poging tot plottwist. Uiteindelijk vertelt hij het hele verhaal ook aan de politie. Even dacht ik zelf aan een "het was allemaal maar een illusie", maar dat kon ik al helemaal niet rijmen. Blijft er een soort van clou over, die helemaal geen clou is.

Geen schoonheidsfoutjes, gewoon een gebrek aan echt genie vind ik. Stijlvolle maar iets te doorsnee film, die wel 3.5 mooie sterretjes verdient.

Aardig.

Belangrijkste aan deze film is misschien nog de wissel van generaties. Dit is het laatste langspeelwapenfeit van Geronimi en Luske, terwijl deze film meteen ook het begin van Reitherman's carriere inluidde. Namen die stammen uit een tijd dat Disney nog geloofde in hun regisseurs ipv het roulatiesysteem dat er nu heerst.

Maar duidelijk na drie paginas commentaar dat geen enkele Disneyfan daarin geïnteresseerd is. De film zelf valt wel mee, vooral het begin dan. De wat apartere tekenstijl valt op en is best fijn. Verder valt het animatiedetail op, zonder dat iedereen als compleet adhd personage door het beeld hoeft te vliegen. Dit verkies ik duidelijk boven de stijl uit de jaren '90.

De film heeft verder wel hetzelfde euvel als de meeste van dit soort films. Het begin is luchtig en aangenaam, maar eens er een spanningsboog aan toegevoegd wordt (de ontvoering) wordt het al snel saai en voorspelbaar. De dieven zijn vervelende personages, spannend is het toch niet en Cruella is ook niet meteen de leukste schurk. Dan maar 20 minuten korter en minder zogenaamde spanning.

Voice acting ook best goed, valt me ook op dat veel van die oudere Disneys een sterke Engelse achtergrond hebben. Maakt de voice acting vaak ook iets draaglijker.

Niet verkeerd dus, maar het tweede deel sleepte wat en wou niet altijd even boeiend zijn.

2.5*

Flauwtjes uitgevoerd.

Qua idee is het nog wel tof, maar McDowell zit straks vast in een indie keurslijf. Saaie stilering, rotsvast hopend dat het plot genoeg de aandacht vasthoudt, matige acteurs en iets wat tussen een good en bad ending invalt. Alleen jammer dat die nuance ondertussen ook al lang een cliché is geworden en niet erg genuanceerd meer is.

Heb scifi ook maar bij de omschrijving proberen veranderen. De film draait rond een mysterieuze (onverklaarbare) gebeurtenis waaraan de hoofdpersonages zich uiteindelijk onderwerpen. Met wetenschap of toekomstbeelden heeft het volgens mij niks te maken, of ik moest één of andere clones verklaring gemist hebben.

Ondanks dat de opzet leuk is, is de uitwerking vooral erg zoutloos en braafjes. Het is ook vooral een erg suf en saai koppel dat zélfs wanneer het avontuurlijk uit de hoek wil komen erg suf en saai blijft. Vervelende personages die de vaart uit de film halen (voor zover die al aanwezig was).

Mnee, kan niet zo heel veel met de uitwerking van die indie filmpjes. Het is mislukt verfijnd, waardoor het erg middle of the road cinema wordt, terwijl je de hele film lang voelt dat het dat net niet wil zijn. Mission failed wat mij betreft.

2.0*

Interessant.

De film volgt de weg die de eerste Indisch-geboren NBA ster heeft afgelegd. Al is "ster" nog een beetje prematuur, want de docu eindigt met te zeggen dat hij nog geen minuut gespeeld heeft. Desondanks valt er genoeg te vertellen over het leven van Satnam Singh.

Toch wel een mooi figuur, die in een commerciële machine terechtkomt maar doorzet voor de eer van z'n familie en z'n vaderland. Een rustige, nogal teruggetrokken boom van 2m 20 die niet al te veel te zeggen heeft, maar toch integer overkomt. Hij is dan ook het hart van deze docu.

De rest is eigenlijk een redelijk typisch rise to fame verhaaltje, met zo'n "iedereen kan het maken" boodschap. Allicht iedereen die 2m 20 is, maar die asterisk wordt niet geplaatst. Daarvoor is het dan allemaal wat te Amerikaans natuurlijk. Toch is het geen verkeerde inkijk in het leven van deze man, hopelijk schopt hij het nog net iets verder, want de afloop van deze docu mag dan wel feel-good zijn, hij heeft het toch nog niet écht gemaakt.

2.5*

Soms duurt het 10 jaar.

Deze compleet uit het oog verloren, tot ik hem vorige week toevallig tegen kwam. Toen deze uitkwam was er best wat lawaai rond de film, maar blijkbaar te weinig internationaal appeal om de animo levendig te houdig. Wat mij betreft onterecht, al laten de reacties hier wel al doorschemeren waar voor de meesten het probleem zit.

Keitel doet inderdaad maar 5 minuten mee en z'n rol is niet bepaald boeiend. Jammer? Misschien, want Keitel is best een goeie acteur, maar in de rol waarin hij opdraaft was het maar beter dan hij niet langer te zien was. Dan ben ik véél blijer met Ng's hoofdrol. Hem op het lijf geschreven en zoveel kansen op een waardige hoofdrol heeft hij nog niet gehad. Het ging hem erg goed af moet ik zeggen.

De film doet inderdaad soms denken aan het werk van Ritchie, veel meer dan aan dat van Tarantino. One Last Dance is geen aaneenschakeling van referenties, maar wel een hip, donkerkomisch misdaadfilmpje geworden. Vooral dankzij wat leuke editingtrucjes (en de mooie cinematografie van Charlie Lam) weet de film visueel wel te overtuigen. Al vond ik het nepbloed wel iets té kitsch.

Duurt misschien net iets te lang en 10 jaar na datum is het frisse net wat minder fris, maar het blijft ook nu nog een meer dan vermakelijk filmpje met een gave lead en enkele memorabele scenes.

3.5*

Nogal overbodige remake.

Tov het origineel is het allemaal niet veel, en die behoort ondertussen ook al tot een genre dat tot in het oneindige is uitgekauwd.

Was benieuwd naar de ziekenhuisscene, maar die was pover nagebouwd, enkel wat stukjes tussendoor met creepy hoofdjes waren best leuk. Verder veel slecht acteerwerk en weinig spanning.

Visueel was het verder nog wel aardig, maar Valette neemt toch een diepe duik na Maléfique wat mij betreft. Pover en overbodige remake, kijk liever die van Miike nog een keertje.

1.5*

Erg gezapig drama.

Dat heeft niet zozeer met het acteerwerk te maken, want de cast doet het best naar behoren. Zowel Walken, Heard als Garner weten hun personages goed te vertolken. Het is alleen zo jammer dat hun personages zelf vaak niet te harden zijn.

Het drama zelf weet ook nooit echt te boeien. Het gaat dan ook over een disfunctionele, rijke familie die in het muziekwereldje zitten. Wat problemen uit het verleden die nog steeds doorspelen, vader die een comeback plant omdat het geld zo langzaam opraakt .. dat soort dingen. En veel mensen die steeds weer door elkaar heen praten.

Het is allemaal veel te gezapig en te mak. He drijft een beetje voort zonder enige uitschieter. Anderzijds zijn er ook niet echt slechte momenten en zakt de film ook nergens in, maar echt memorabel is het allemaal niet. Eentje die snel weer vergeten zal zijn.

2.5*

Redelijk.

Film mist zeker wat focus. Pas in de laatste 20 minuten verdient de film zijn titel en wordt het zwaartepunt van de 80 minuten daarvoor verbannen tot een wat vreemde zijtak. Gek, want lange tijd stond eigenlijk het sterven van Downey centraal terwijl je afvroeg waarom die hele one night stand eigenlijk in de film zat. Kwam nogal rommelig over.

Verder af en toe best interessant geklooi. Wat leuke visuele trucjes, hoewel erg beperkt tot bepaalde scenes. Muziek is ook apart, hoewel moeilijk echt goed te noemen. Wel érg aanwezig tijdens de dramatische scenes, en hoewel gewoon zeer bombastisch toch anders dan het doorsnee Hollywood bombast.

Acteerwerk is wisselend. Downey vond ik sterk, Snipes bij momenten wel oké, Kinski acteert drakerig. Ook MacLachlan en die Ming-Na waren niet al te best bezig.

Al bij al dus wel wat interessante zaken, de lijdensweg van Downey wordt eigenlijk best oké uitgewerkt, maar de ommezaai op het laatst en het wel erg flauwe einde (het camerawerk verraadt echt alles al) maken het toch wat minder dan het had kunnen zijn.

2.5*

Cool.

Leuke nieuwe van Yamaguchi, die deze keer vol de actiekaart trekt. De film deed me qua opzet wat denken aan JCVD. Niet omdat Sakaguchi echt zichzelf speelt, wel omdat hij een personage speelt dat volgens mij dicht bij z'n eigen persoonlijkheid aanleunt.

Het uitgangspunt is best leuk (en redelijk origineel), maar uiteindelijk is dit een typische brawler, waarin Sakaguchi z'n kunnen weer kan laten zien. 't Is anders dan de typische martial arts, maar het weet zeker wel te vermaken, met hulp van enkele leuke villains ook.

Visueel erg verzorgd (met opvallend camerawerk), de acteerprestaties ook behoorlijk, zeker voor een actiefilmpje, enkel de soundtrack vond ik een beetje te doods. Liefhebbers van actiefilms zullen zich zeker niet vervelen, de rest kan de film wss beter skippen.

4.0* en een uitgebreide review.

Blijft goed.

Zo'n filmpje dat volledig is weggezakt en allicht niet meer boven water zal komen vooraleer de 00s weer aan een retro-herwaardering toekomen. Op zich niet eens zo erg, want de film is eigenlijk nog maar amper verouderd. Da's het voordeel van films die niet zo hard leunen op CG.

Je moet een beetje van de retro-scifi vibe houden in deze film. Enerzijds gaat het over androids en nano-bacterieën, anderzijds heeft iedereen nog een oude draaischijftelefoon en CRT monitors. Het past wel bij de doodse wereld waarin deze film zich afspeelt.

Visueel erg aantrekkelijk, met nadrukkelijk kleurgebruik en camerawerk. Ook de soundtrack mag er best zijn. Acteurs doen het ook goed, al hebben die niet zoveel werk in dit soort films, het is hier toch vooral de stilering die het gevoel van paranoia moet overbrengen.

Enige jammere is dat de DVD releases van deze film van matige kwaliteit zijn. HD upgrade zou de film zeker goed doen.

4.0* en een uitgebreide review

Hopelijk ondertussen al wat ouder en wijzer geworden Goodfella ?

Half vermakelijke B-film dit. Geef het nog twintig jaar en de erg matige sfx worden verexcuseerd met "ach, het is al zo'n oude film", en dit wordt volgens mij wel zo'n filmpje met hetzelfde imago als een Robocop oid. Vermakelijke onzin prul dat niet al te serieus genomen moet worden en met genoeg actie om niet te vervelen.

Toch zie ik Li veel liever in HK spelen. Niet alleen zijn de choreografieën daar veel mooier, ook het camerawerk is veel beter afgestemd op de vechtscenes. Daar loopt het hier af en toe wel mis, hoewel Wong zich nog mooi inhoudt met het over-editen van de vechtscenes.

De muziek is wel storend, verder weinig goed maar niet vervelend filmpje.

2*

Deel twee in mijn korte 'ik heb niks meer liggen en ga maar eens wat oude komedies proberen rally'. Meteen ook de laatste in deze korte saga. Was Strangelove nog echt grappig in sommige scenes, is dit een stiervervelende film.

Ik kap wel eens op Nederlandse humor omdat het er vaak een maar mijn mening ongezond evenwicht bestaat tussen volume en grap. Als het veel lawaai maakt zal het wel grappig zijn. Dan is dit nog 10 keer erger. James Cagney is 115 minuten irritant, die rus en de rest van de cast niet veel minder. Enkel die moeder wist af en toe wat droge humor uit te kramen. Meteen de enige lichtpuntjes in een film die enorm saai is. Misverstanden, veel drukte, veel tamtam, weinig humor.

Was ik verdomd blij dat deze film eindigde. Buiten het feit dat ik in de meeste oude films de kwaliteit nog wel zie (dan hoef ik het verder nog niet goed/mooi te vinden), lukt het mij bij deze film helemaal niet. Samen met Hidden Fortress tot nu de meest overgewaardeerde klassiekers imo.

Ik heb niet gelachen, nefast voor elke comedy. 0.5*

Duidelijk minder tweede deel.

Kritiek op het verhaal is terecht, al twijfel ik of er hier veel de 110 minuten versie gezien hebben. Ik jammer genoeg niet, lijkt me dat die 20 minuten wel meer logica en flow in het geheel brengen, nu lijkt het echt springen van actie naar drama naar actie.

Grootste probleem is dat Jaa hier wat te ijverig bezig is om zijn brede kunnen te willen tonen. Leuk voor hem dat hij tot veel meer in staat is, maar de film zelf lijkt meer een promo reel. Dan weer Japans zwaardvechten, drunken fist, ander wapentje ... enz enz. Volgens mij is er amper een stijl die twee keer in de film voorkomt. Ook opvallend dat het mooiste gevecht uiteindelijk weer het Muay Thai gevecht is. Jaa is niet slecht in de andere disciplines, maar slat een iets te lomp figuur ivm een Jet Li. Ontbeert hem wat aan finesse voor dat soort werk.

Visueel vooral het kleurgebruik prachtig, camera werk doorgaans wel mooi al komt het zeker tijdens de vechtscenes niet altijd tot z'n recht. Editing is het grootste pijnpunt. Ook de muziek is jammerlijk genoeg helemaal niks.

Resten vooral een aantal erg gave scenes die de film boven het gemiddelde uittillen. Zo is de Muay Thai scene weer grandioos en is ook de scene op en rond de olifant (met het vogelpersonage) één en al genieten. Zeer apart.

Maar van mij mag Jaa het weer gewoon bij z'n oude vertrouwde stijl houden (en anders één stijl uitkiezen om verder uit te diepen/film) en de regiestoel terug afgeven aan Pinkaew.

Verder ook niet zo blij dat ze voor deze film de Ong Bak naam gebezigd hebben. Die staat toch voor Muay Thai, dit is een mengelmoes.

En als laatste wil ik de film toch nog een keertje een kans geven om zich in 110 minuten te bewijzen. Lijkt me dat deze versie even erg verknipt was als sommige tegenstanders van Jaa in deze film.

3.5*

Blijft fijn.

Ook bijna 20 jaar later heeft deze film nog best veel impact. De pijnpunten blijven wel staan en zijn er zeker ook niet minder op geworden. Acteerwerk is vaak belabberd, het verhaaltje stelt helemaal niks voor en vooral de soundrack is écht slecht. Vooral dat laatste is jammer, want daardoor missen sommige actiemomenten toch net wat extra impact.

Gelukkig wordt dat visueel goed opgevangen, en is er Jaa zelf nog natuurlijk. Als acteur weinig waard hier, maar als actieheld echt geniaal. Veel charisma, en verder geweldige, onnavolgbare moves die nog steeds geweldig indrukwekkend zijn. Leuk alterneren dus acrobatische achtervolgingen en harde vechtscenes, waarbij de laatste toch het meest indruk maken.

De actiescenes staan nog steeds als een huis, en daar is het dan ook allemaal om te doen. De rest van de film is wat karig, maar dat is gezien het beperkte budget en de beperkte ervaring van Pinkaew en Jaa niet zo heel verwonderlijk. Erg leuk om nog een keertje terug te zien.

4.0* en een uitgebreide review

Dubbel.

Het is gewoon érg jammer dat ze deze twee sequels als Ong Bak-films gebrand hebben. Op zich is dit geen verkeerde film, maar met een eerste uur zonder noemenswaardige gevechtscenes kan je niet anders dan wat teleurgesteld zijn.

De dans en het herstel waren nog wel okay, het feit dat Jaa meermaals als Jesusfiguur afgeschilderd wordt en de film vasthangt aan dramatische flashbacks is een stuk minder. Deze film is véél te serieus voor z'n eigen goed. Wat losse humor lost dat probleem niet op.

Visueel wel erg fijn. Zo valt er in ieder geval op de ridicuul overserieuze momenten ook nog wel wat te genieten. Het laatste half uur krijg je dan eindelijk weer wat actie en die is traditiegetrouw sterk. Wat minder verschillende stijlen, weer wat meer grof gebeuk.

Als de film onder een andere noemer uitgebracht was had ik wat meer geduld kunnen opbrengen tijdens het rustige begin, maar da's nu eenmaal niet de reden waarom ik voor een Ong Bak film ga zitten. Los daarvan blijft het een redelijke film met enkele knappe gevechten, maar overall té serieus gebracht.

3.0*