Meningen

Keaton.

Na een paar van z'n films gezien te hebben is de opzet wel redelijk duidelijk. De eerste helft is wat meer gericht op de pure comedy, in de tweede helft krijgen de stunts meer ruimte. Ik ben duidelijk meer fan van Keaton de stuntman dan Keaton de komiek.

Dat maakt dat ik de eerste helft van z'n films vaak moet doorworstelen. Ook Our Hospitality is daarin geen uitzondering, zeker niet omdat het z'n eerst langspeelfilm is, en daarom nog iets onzekerder aanvoelt. Gelukkig duren die Keaton films nooit al te lang en laat die tweede helft dan ook niet eeuwig op zich wachten.

De stunts kunnen zich niet meten met Keaton's beste werk, maar toch zijn ze ondanks hun leeftijd nog steeds best indrukwekkend. Het einde van de film is gevoelig leuker dan het begin, maar ik vond films als The General en Seven Chances toch een stuk aangenamer.

1.5*

Best goed.

Al is het ook hier weer hetzelfde verhaaltje: een teveel aan drama waardoor het te lang wachten is op wat serieuze horror. Vooral het middenstuk van dit soort filmpjes durft wel een keer veel te lang aanslepen. Dat is ook hier het geval.

Gelukkig is het acteerwerk wel op niveau en toont Burns zich ook een goed regisseur. Ondanks dat het drama niet echt hoogstaand is, weet hij de spanning toch genoeg vast te houden. Ideetje met de tech is een grappige toevoeging verder, maar echt veel anders dan anders maakt het de film ook niet.

Het horrorstuk is gelukkig een stuk beter. Ziet er visueel verzorgd uit, wat best sfeervol en spannend en steunt niet echt op de klassieke scares. Toch niet van het soort die de laatste 20 jaar het mooie weer gemaakt hebben in horrorfilms.

Best oké filmpje dus. Burns is een goed regisseur, maar hij mag de balans iets meer naar horror laten overhellen.

3.5*

Leuk.

Twee films op rij waarin in Rudd best kan pruimen, het moet eigenlijk niet gekker worden. Zijn rol doet af en toe inderdaad wat aan The Dude in TBL denken, vond Rudd alleen minder irritant. De drie zussen zijn leuk, maar misschien net iets te verschillend om echt als zussen door te gaan.

Daar ligt mijn grootste kritiekpunt trouwens, de film is wel érg gescript. Rudd gaat mooi bij elk van z'n zusjes logeren, verpest het drie keer op rij. De levens van de drie zussen worden allemaal netjes overhoop gegooid, ze beseffen uiteindelijk alle drie hoe lief Rudd wel is en uiteindelijk komt het met Rudd, z'n hond en een bonusvriendinnetje ook helemaal goed . Losse eindjes zijn ook compleet taboe in deze film.

Gelukkig zitten er best wat grappige momenten in de film, erg snedig is de humor niet maar links en recht is er best een leuke kwinkslag te vinden. De cast doet het verder ook behoorlijk aardig, al moet gezegd dat het soms wat op automatische piloot lijkt te gaan bij sommige acteurs.

Leuk tussendoortje dus. Wat er van drama inzit is puur noodzakelijk voor het plotje, verder hangt er een aangenaam sfeertje en duurt de film gelukkig niet te lang.

3.0*

Best oké.

Vooral dan de eerste helft, waar het spion-element nog de bovenhand heeft én het visueel nog wat uitdagend is. White toont zich een aardig stylist, toch nodig om een verder redelijk klassiek verhaaltje als dit wat extra flair te geven.

Tweede deel is jammer genoeg wat minder. Thriller elementen worden vervangen door minder actiescenes en de vakantiekiekjes van Europa beginnen steeds meer te vervelen. Visueel is het niet meer zo sterk en de Russische Skarsgård heeft ook wel zo'n beetje zijn vervaldatum bereikt.

Het is jammer dat het laatste half uur niet wat interessant is, maar een aardig begin weet het interessant genoeg te maken om in ieder geval probleemloos de film uit te zitten. White lijkt mij een aardige regisseuze, maar dan moet ze het wel 90 minuten kunnen volhouden. Dat blijkt in ieder geval nog niet uit deze film.

3.0*

Haha, die Oscars toch.

Ik had hier eerlijk gezegd al niet al te veel van verwacht, wist vooraf trouwens ook niet dat dit zo'n grote Oscar winnaar was. De film leek vanuit de verte al redelijk duf, maar echt een solide idee van wat ik juist mocht verwachten had ik niet.

Streep is echt niet te pruimen in deze film. Met een soort van Allo Allo accentje en weinig subtiel acteerwerk moet ze de film dragen, maar zelfs 160 minuten later kon ze me nog steeds gestolen worden. De houten Redford tegenover haar helpt daar absoluut niet aan mij.

Het is vreselijk melig, uiterest saai, audiovisueel ook een compleet kerkhof (beste cinematografie, serieus?). En dat sleept zich dan eindeloos lang voort. Het enige beetje vreugde is te weten dat ik deze in ieder geval nooit meer hoef te zien, want uiteraard ben ik een half glas vol persoon.

0.5*

Fijn voor tussendoor.

Clooney is gewoon perfect voor een rol als deze. Dat lachje, pretoogjes erbij en fijn relativerend spel. Zorgt ervoor dat deze film voor het overgrote deel werkt.

Ook een aantal leuke bijrollen, met als hoogtepunt Cheadle, maar ook Zahn en Guzman zijn weer fijn om zien.

Verhaaltje is redelijk eenvoudig, gekopieerd en daarna nog talloze malen herhaald. De regie van Soderbergh zorgt er gelukkig voor dat het allemaal lekker vlot, vermakelijk en met een knipoog blijft. Film duurt ietsjes te lang en het einde is ook niet het beste stuk, maar geregeld komen er toch aardig vermakelijke scenes voorbij.

Blijft een toffe regisseur die aan beide kanten van de gracht films kan maken.

3.0*

Best oké.

Begin is wat aan de taaie kant. Stiles is een dramatisch slechte actrice en Speedman is maar een ploert. Gelukkig is dit zo'n horrortje dat op locatie gaat, waardoor een zekere exotische aantrekkingskracht alsnog de aandacht vasthield.

Eens het horrorplotje op gang is getrokken stijgt het niveau. Enigszins langzaam want echt geweldig origineel is het allemaal niet. Een beetje horrofan heeft dit allemaal al eerder gezien, in welke licht verkapte vorm dan ook, maar naarmate het duo dichter bij de waarheid komt wordt de film wel beter.

Eindlocatie is érg gaaf trouwens, al had ik wel het gevoel dat er iets te weinig mee gedaan werd. In ieder geval mag de finale er wel zijn. Niet écht horror, maar wel sfeervol en een waardige afsluiter voor een degelijk horrortje.

Hoge verwachtingen hoef je niet te hebben, maar qua filler geen verkeerde keuze. Enkel jammer van de cast.

3.0*

Goed.

De film speelt duidelijk leentjebuur bij het gritty Amerikaanse drama, maar steunt uiteindelijk vooral op sterk doorgedreven genre elementen. Dat maakt voor een best aantrekkelijke film, niet in het minst omdat de rollen ook erg goed ingevuld worden.

Bale op niveau is altijd een meerwaarde, Harrelson stijgt ver boven zichzelf uit, Casey Affleck is vooral zichzelf en ook Dafoe weet zich weer eens in de kijker te spelen. Met fijne aanvullende rollen van Saldana en Whitaker zit het qua acteergewicht wel goed.

Door de stijl leek het mij in het begin af en toe wat saai te worden, maar de film tilt zich daar steeds bovenuit. Het drama krijgt echt wel z'n plaats in deze Out of the Furnace, maar overheersen doet het niet. Getuige ook het einde, wat zich traditiegetrouw in één of ander aftands fabrieksgebouw afspeelt.

Cooper toont zich een fijn regisseur. Niet de meest originele, want de stilering voelt vooral vertrouwd aan en ook het genrewerk is niet bepaald vernieuwend, maar de combinatie en een blik goeie acteurs zorgen voor een meer dan behoorlijk filmpje.

3.5*

Goed.

Het begin is een beetje karig. Je krijgt een kort geschiedenislesje over Ijsland en een kleine sfeerschets over het leven van enkele personages. Dat het niet al te best gaat aflopen is al snel duidelijk, er ligt dan ook een grondige maar ietwat saaie afhaspeling van een moordzaak in het verschiet.

Het duurt wel even vooraleer duidelijk waar deze film echt over gaat, namelijk de druk vanuit de media en het volk om met daders op de proppen te komen. Wie het écht gedaan heeft en wat er écht gebeurd is, is uiteindelijk niet het belangrijkste, het gevoel van "closure", het te kunnen afsluiten, is wat deze zaak gedreven heeft.

En dat wordt best mooi en secuur uit de doeken gedaan. Redelijk sfeervol gefilmd ook, zeker voor een documentaire, maar da's op zich niet zo héél moeilijk als je een film in Ijsland schiet. Verder is het vooral de rust en kalmte waarmee de zaak opgebuowd wordt die geprezen mag worden. Zonder al te veel hetse en stemmingmakerij wordt alles uitgelegd.

De opbouw is daarom misschien wel net wat te lang en het basisverhaal is eigenlijk niet zo heel speciaal, maar de clou van deze docu is toch best sterk. Leuk om een keer gezien te hebben, beetje vreemd dat deze zo magertjes scoort.

3.0*

Verrassend.

Qua stijl deed het erg denken aan Small Gods. Gritty digitale look, veel schaduw en vuilheid, killer soundtrack en allemaal aardig ongezellig. De ideale setting voor een duister horror/fantasy filmpje.

Verhaaltje wordt mondjesmaat vrijgegeven, op zich interessant genoeg voor wat het poogt te zijn. Acteerwerk is best oké, al zijn subs geen overbodige luxe met de zware dialecten. Enkel op het einde gaat het een klein beetje mis.

Toch is dit een geweldig voorbeeld van waar je geraakt met een zeer beperkt budget. Audiovisueel sterk met een intrigerend verhaaltje. Even slikken op het einde, maar als je terugkijkt op de gehele film zie je gewoon een ijzersterke horror.

4.0* en een uitgebreide review

Niet echt overtuigd.

Nochthans heeft de film verder wel wat te bieden. Acteerwerk kan er goed mee door, de setting is sterk en visueel oogt het allemaal zeer verzorgd. Toch wil het nooit helemaal lukken met deze film.

Op zich is het verhaaltje ook nog wel aardig, in ieder geval origineel genoeg voor wat eigenlijk het zoveelste zombiegebeuren is. Probleem is dat het nooit echt spannend wil worden en de film verder af en toe wat afdwaalt naar een actie/oorlogsgebeuren. Die stukken boeien weinig tot niks, de horror/scaren zijn dan weer niet effectief genoeg.

EN zo blijft het wel redelijk wegkijken, maar boeit het nooit écht. Toch een gemiste kans, want Barker heeft het volgens mij wel in zich een goeie horror te maken. Of dat echter gaat lukken met een vervolg is maar de vraag.

Vlotjes en slick gemaakt, maar boeit gewoon niet voldoende.

2.5*

Low budget alien invasion.

Het idee is niet eens zo heel slecht. Cameraploegje erbij voor het docu-gevoel, de toekomst lijkt erg op het heden maar met links en rechts wat accentjes die toch doen vermoeden dat er wat tijd tussen het nu en de film zit en een stel overgebleven aliens die zich na een mislukte invasie moeten proberen redden.

Pakistan is als locatie dan wat muf (als ze in Amerika maar op mensen met een hoofddoek kunnen knallen), maar het echte probleem zit hem toch in de aliens zelf. De "heavies" (zoals de film ze noemt) zien er écht niet uit. Lompe, goedkope game characters met ditto sound effectjes. Wat uiteindelijk het hoogtepunt van de film zou moeten zijn is veruit het dieptepunt.

En zo sleept de film zich langzaam naar een actievol maar hoogst oninteressant einde. Raisani doet er goed aan de volgende keer een wat professionelere concept designer aan te nemen, of een beter CG team op te zoeken. Maar blijkbaar hadden ze het zelf ook wel door, dat verklaart het best wel sfeervolle posterdesign.

1.5*

Fijn einde.

Gelijkend op de voorgaande films. Weer een hoop gebalanceer tussen de verschillende Yakuza groepen, met een hoop verschillende personages die elk met hun eigen doel deelnemen aan het hele Yakuza gebeuren. Het eerste uur is daarom best draag, daarna krijg je wat meer actie voorgeschoteld.

Kitano blijft een geweldig imposant figuur, maar ook de rest van de cast laag zich gelden. Al is er uiteindelijk niemand die echt individueel kan schitteren, de film gaat dan ook niet zozeer over personages, wel over het gehele Yakuza-body.

Visueel sterk maar egaal, het is vooral de soundtrack die indrukwekkend was. Nooit gedacht dat Kitano Hisaishi zo goed zou kunnen vervangen, slim ook om een hele andere richting op te gaan met de muziek. Fijne film voor wie houdt van de wat serieuzere Yakuza film dus, maar allicht wat droog voor sommigen.

4.0* en een uitgebreide review

Best fijn.

Al is het maar omdat je hier geen Last Samurai perikelen krijgt. Dat zou, gezien het plot, best gekund hebben. Maar Zandvliet is geen Amerikaan en Leto is ook niet meteen een Cruise-type natuurlijk. Dat zorgt voor een interessante mix van Oost en West.

Het fijne aan de film is dat de kern van het yakuza genre is nog steeds inzit. Snel en hard geweld, verder veel gepraat, veel moeilijke blikken en onderhuidse spanning. Dat zit er nog steeds in, alleen is het qua regie net wat slicker gemaakt. Daar waar films van Kitano en Miike vaakt nog wat bruusker zijn, vlot deze film net wat beter.

Ook fijn dat er gewoon een stel goeie Japanse acteurs gecast zijn, die ook het merendeel van de film in eigen taal mogen acteren. Leto doet het goed, maar ik heb toch meer genoten van Asano. Ook erg leuk om Omori en Shina te zien, Kutsuna is een ontdekking. Het is ook fijn dat Leto niet veel onderdoet voor dit gezelschap, zijn stijl van acteren past wel bij het Japanse.

Naar het einde toe wordt het dan net iets té gelikt, al zitten er nog steeds wel mooie scenes in. Als geheel net niet sterk genoeg om met de betere films in het genre mee te kunnen, maar denkende aan wat er allemaal fout had kunnen gaan met deze film, een dikke meevaller.

3.5*

Matig.

Bell en Rudd doen het aardig in deze eenvoudige romcom. Het fantastische element is eerder beperkt en vooral functioneel, daarvan hoef je zeker niet al te veel verwachten (buiten wat bedenkelijke effecten tussendoor).

Longoria is een ander paar mouwen. Los van het feit dat ze ook gewoon een irritante rol heeft, kan ze echt voor geen meter acteren. Vreselijk stemlawaai ook, waardoor de scenes waarin zij de hoofdrol opeist vooral voor irritatie zorgen.

Links en rechts wel een geslaagde grap, al zijn er ook evenveel grappen die hun doel missen. Van de regie hoef je verder niet veel te verwachten, die is vooral zakelijk en functioneel, al vertoont het dan nog steeds wat scheurtjes. Maar in z'n genre niet zo heel slecht. Ook niet geweldig, gewoon redelijke filler.

2.5*

Perfecte trailer

Dieptepunt in het al erg trieste Amerikaanse CGi animatie wereldje. Vreemd genoeg lijkt de animatie er op achteruit te gaan. Zoals hierboven al gezegd komen de mensen er wel erg karig vanaf en werkt de comic/realistische stijl voor geen meter.

De typetjes zijn vervelend en lijken gestolen van 36 andere tekenfilms. Een ADHD eekhoorn, de hippe nieuwkomer, de truttige baas, het verplichte politiek correcte zwarte personage. Toegegeven, de verpakking is wat anders, maar de typetjes zijn gewoon oersaai. Zo ook de humor, die opvallend afwezig is, waardoor het jeukerig moralistisch verhaaltje veel te veel tijd afsnoept van de schamele 75 minuten die de film telt.

En zelfs dat zijn er 75 te veel. Nog veel slechter dan alle Pixar en Shrek zooi.

0.5*

Redelijk flauw.

Beetje vaag verhaaltje over een rijke eikel die vanop zijn luxe jacht in het water sukkelt. Hij spoelt aan een lijdt aan geheugenverlies, iets waar een poetshulp en nurse to be die hij een dag eerder als vuil behandeld heeft, gretig gebruik van maakt. De rest van het verhaaltje schrijft zichzelf.

Heel origineel in het in ieder geval niet. Sowieso is het al een remake van een bestaande film, maar het is vooral het verloop dat weinig verrassingen kent. Behalve dan de enorme ongeloofwaardigheid van de situatie + de wat bedenkelijke moraal. Beetje raar om na zo'n film gewoon met een braaf, happy end op de proppen te komen.

Maar de film faalt vooral op de wat beperkte humor en de wat platte romance. Het is niet geweldig grappig en zinderen tussen de hoofdpersonages doet het ook niet bepaald. Er hangt wel een relax sfeertje, da's eigenlijk nog het beste aan deze film, maar echt ver komt Overboard er niet mee.

2.0*

Gemiste kans.

Deze film wilde erg graag Wolfenstein: The Movie zijn, maar vergeet iets te vaak een horrorfilm te zijn. Het begint allemaal best leuk, maar dat vooral met het idee dat het daarna allemaal wel zou losbarsten. Dat kwam er eigenlijk nooit van.

Eens in een dorpje aangekomen wordt het best traag, met meer focus op actie en oorlog dan horror. De horror elementen zelf zijn wel oké, maar weinig opzienbarend. Zeker als je kijkt wat andere films met hetzelfde thema gedaan hebben (ik denk maar aan een Frankeinstein's Army).

Avery doet z'n best, hij mist ook niet echt budget, maar het werd gewoon wat saai na een tijdje. Hier en daar leeft de film wel een beetje op, maar aangezien het 110 minuten duurde had er best wat geknipt kunnen worden. Nu moest ik me gewoon iets teveel door de saaie momenten heeworstelen.

Moest beter dit.

2.5*

Vond het toch maar een beetje flauw.

Kon me als genre nog wel mysterie herinneren, maar was niet meer zeker of het aangevuld werd door comedy of horror. Het eerste kwartier bleef dat wat gissen. Dat er wat weird aan de hand was met Schwartzman en vrouw was duidelijk, maar welke richting het dan juist uit zou gaan iets minder.

Eerste deel van de film is nog wel grappig, af en toe valt er ook daadwerkelijk wat te lachen. Tweede deel is echter een stuk minder. Het is niet bepaald de schaamte voorbij en ik had ook regelmatig het gevoel dat de film iets gedurfder wilde zijn dan hij ook daadwerkelijk was.

Audiovisueel stelt het bitter weinig voor, gelukkig is het met z'n 80 minuutjes zo voorbij en is er eigenlijk geen tijd voor de film om saai te worden. Het is dan ook wel oké voor een keertje, vooral dan het begin waarin alles nog openligt. Maar verder voelde het toch wat flauw en braafjes aan.

2.5*

Mjah.

Een docu die véél te veel hooi op z'n vork neemt. Enerzijds is er het hele gebeuren in North Dakota. Daarbij komt er een religieuze invalshoek, maar ook een sociale kant. En uiteindelijk gaat de docu nog eens over in persoonlijk drama. Vooral dat laatste luik was een beetje van het goede teveel.

Interessant toch om te zien hoe een gemeenschap op "externe" elementen reageert, zelfs al komen die gewoon uit hetzelfde land en hebben ze dezelfde huidskleur. Soms is een vreemde gewoon iemand die niet uit hetzelfde dorp komt. Probleem is natuurlijk dat de "gelukszoekers" vaak weglopen van hun problemen en een nieuwe start zoeken. Nogal wat tuig dus.

Het verhaal van de priester die het zijn taak maakt om deze mensen op te vangen in zijn gemeenschap is wel interessant. Ik ben wel voorstander van wat tegenwind tegen de hele anti-religie beweging, al moet ik zeggen dat ik toen al het gevoel kreeg maar de helft van het verhaal te krijgen.

Dat het uiteindelijk moet uitmonden in wat persoonlijk drama is ietwat toevallig, daarbij ook vooral onnodig. Het werpt een wat jammerlijke schaduw over deze docu, die zo minder eerlijk en geloofwaardig aanvoelt dan eigenlijk wel nodig was om het hele gebeuren serieus te nemen.

Qua onderwerp op zich wel interessant, genoeg stof tot discussie, maar het is wat veel allemaal.

2.0*

Toch iets meer van verwacht.

Al is het maar omdat Nakata ondertussen toch een veteraan is en hij ook binnen dit genre al betere dingen laten zien heeft. Maar Life in Overtime is vooral een erg mak, voorspelbaar en gezapig filmpje geworden. Er zijn best wel wat momentjes, maar die zijn te klein om de film echt te kunnen dragen.

Japans pensioen is niet zoveel anders dan elders in de Westerse wereld, maar de werkcultuur is er natuurlijk wel net iets anders. Mara je moet echt geen kenner van het land te zijn om deze film ten volle te verstaan, het is allemaal redelijk cliché. Het zwarte gat waar mensen invallen, de problemen thuis, het verlangen naar weer jong te zijn ...

Jammer genoeg zijn de acteurs niet op hun best, is de humor best mak en is Nakata ook niet meteen de beste drama regisseur. Het deed me maar weinig, de mix van humor en drama werkt elkaar meer tegen dan dat het versterkt en ondanks een aardig einde wist de film me uiteindelijk toch niet helemaal te overtuigen. Geen ramp, maar Nakata kan beter.

2.5*

Niet super.

Het begint nochthans erg hoopvol, het eerste deel (volledig zwart/wit) ziet er gek en sfeervol uit. De 4:3 zal wel nooit m'n favoriete beeldformaat worden maar het is in ieder geval functioneel. Wat mij betreft had de hele film in deze stijl verder mogen gaan, maar dat zat er uiteraard niet in.

Iets te snel schakelt de film over naar kleur, waarbij Raimi sterk tekort schiet, zeker omdat de hele stijl maar een matige kopie van Burton's Alice in Wonderland blijkt te zijn. Heb de film in 2D gezien en ik heb me de hele tijd zitten afvragen of ze de kleuren te scherp hadden bijgesteld om het doffe 3D effect te compenseren. Dat maakt dat het kleurwerk in 2D vaak wel érg lelijk overkomt. Anders is het gewoon een erg slechte stijlkeuze geweest.

Jammer want er zitten verder genoeg leuke elementen in. De cast is origineel, zeker Williams die in een rol kruipt die haar op het eerste zich helemaal niet ligt. Toch brengt ze het er meer dan behoorlijk van af. Franco doet het verder ook goed. Wel een paar mindere bijrolletjes (en bijfiguurtjes, zoals het aapje), maar niks al te vervelends. Het porceleinen popje vond ik zelfs verrassend geslaagd, een mooi voorbeeld van geslaagde CG.

Naar het einde toe krikt Raimi het niveau wel wat op, de eindscene is spectaculair en zit leuk in elkaar. Maar het komt wat laat en het is jammer dat de film halverwege enorm inzakt. Daarbij had ik ook nooit echt het gevoel dat Raimi goed genoeg wist waar hij mee bezig was. In sommige scenes pakt z'n stijl goed uit, in andere gaat het compleet de mist in.

Op zich de moeite om een keertje gezien te hebben, maar het had zoveel beter kunnen zijn, dat liet Burton al zien in een film die teveel lijkt op deze, maar op alle vlakken beter is.

2.5*