Meningen

Niet goed.

Lijkt me dat Pang zichzelf tussen de regisseurslijst geplaatst heeft om de film wat naam te geven, anders was deze waarschijnlijk veel sneller in het ijle verdwenen.

Een té glossy highschool comedy waar de cast niet te pruimen is. Verder echt weirde (en vaak platte) humor die zelden grappig wordt of te lang is uitgesponnen. Zo is de Joker-referentie wel lollig, maar na de 30e keer Why so serious? was het wel genoeg.

Er zitten ook een aantal vreemde (en lange) intermezzos in de film, neem aan dat een andere regisseur die stukjes telkens voor z'n rekening heeft genomen. Zo is het hele toneeltje op zich nog best oké, maar het voegt verder geen fuck toe en staat bijna als kortfilmpje op zichzelf.

Niet echt geslaagd. Visueel nog wel aardig en er zitten een paar leuke ideetjes in, maar het is een rommeltje dat nooit echt goed wil worden.

2.0*

Pang voor de locale markt.

Niet echt een film van Pang zelf, zoals hier boven al te lezen staat. Zoek dus ook niet al te veel naar zijn stijlkenmerken, al zijn hier en daar wel wat schimmen te herkennen. Allicht pointers die hij aan de andere regisseurs gegeven heft.

Interessantste naam van de andere regisseurs is Jill Wong, al doet zij het solo toch véél beter. Wie wat juist geregisseerd heeft is niet bepaald duidelijk (daarvoor zijn de namen mij ook te onbekend), maar het resultaat is best grappig, hoewel een beetje all over the place.

De film wandelt langs een aantal genres, van comedy tot horror passeert de revue, maar niks wordt echt doorgedrukt. De uitdagingen zijn best grappig verder, vond de one-on-ones eigenlijk nog het leukst, maar ook hier geen geweldig originele of verrassende zaken.

Vermaak is het kernwoord, meer biedt deze film niet. Aardige filler voor de echte liefhebber dus.

3.0*

Erg matige beurt van Lau.

Had er ook al niet teveel van verwacht. Geen al te grote liefhebber van dansfilms en deze komt ook zeker niet uit Lau's beste periode. Maar aangezien ik de meeste van z'n andere film als gezien heb kwam deze toch weer boven water drijven.

Hoe cliché het verder ook mag zijn, het viel me wel op dat de rollen hier een keertje omgedraaid waren. Twee vrouwen achter één vent waarvan er minstens ééntje in "the friend zone" dreigt terecht te komen. In dit soort films krijg je toch meestal de omgekeerde situatie voorgeschoteld. Nu is het wel zo dat Sandra Ng zowat HK's lelijkste actrice is en vaak érg mannelijke rollen speelt, dat was gelukkig hier een keertje anders.

Toch is er weinig chemie tussen de cast. Lau op autopiloot, Ng en Mui ook eerder flauw dan leuk. Ng viel me dan eigenlijk nog het meest mee, er zitten wel een paar leuke scenes in waar ze haar beetje komische talent kan uitspelen.

Algemeen veel te pover, al wordt het nergens echt té irritant. Maar moeilijk aan te raden, behalve aan mensen die écht graag dansfilms kijken of Lau completisten.

1.5*

Zeer vroege Lam.

Toch vooral bekend als een actie regisseur, in deze film houdt hij het bij eenvoudige romantiek met een vleugje comedy, op z'n Hong Kongs. De liefhebber weet ondertussen wat te verwachten.

Zwaar aangedikt acteerwerk, cheesy 80s muziek en vooral veel luchtigheid, al weet Lam daar nog wel een mouw aan te passen. Zowel het begin als het einde is toch wat bruter dan je zou verwachten van een filmpje als dit.

Vreemd genoeg werkt het het beste op de boot. Licht-silly met nogal wat flauwe humor, maar het kijkt wel eenvoudig weg en beide acteurs doen het best verdienstelijk. Veel stelt het niet voor, maar de uitwerking is verrassend aardig, zeker aangezien Lam eerder als gun for hire bij dit project betrokken leek. Naar het einde toe wordt het weer iets serieuzer, dat zijn dan toch de mindere momenten van deze film.

Niet wat je noemt een film die lang zal bijblijven, maar het middenstuk is best charmant. Begin en einde minder en over het algemeen is het niveau toch echt iets te laag, maar had er eerlijk gezegd minder van verwacht.

2.0*

Draak van een film.

Het horror aspect is geen moment serieus te noemen, het komedie aspect komt totaal niet uit de verf en is vooral erg prullig. Stomme clichématige en overdreven humor. Het acteerwerk is er ook naar. Vreselijke typetjes.

Maar het is natuurlijk een HK film, dus moet het allemaal wat hipper geschoten zijn. Mij best, maar Yiu-Leung aapt na zonder enig besef te hebben van wat hij doet, lijkt het wel. Er zitten wel leuke effectjes of shots in, maar het loopt vierkant. Totaal geen gevoel voor ritme of esthetiek.

Meest irritante aan de film is een soort van (traag) strobo effect dat bliksem (en andere zaken ?) moet emuleren. Goed voor even, maar na 10 minuten lang zit je lichtblind naar het scherm te turen, en doet elke flits zo ongeveer pijn. Volgens mij is in totaal een goeie 20 minuten film zo opgebouwd. Waarom ?

Compleet nutteloos filmpje, zonder sfeer, zonder humor, met hier en daar een aardig probeerseltje. 1*, valt absoluut te mijden.

Verrassend leuk.

Had op zich niet zo heel veel verwacht van deze eerste Mak, het eerste deel van de film leek dat ook te bevestigen. Niet slecht ofzo, maar redelijk doorsnee HK werk, ondanks de buitenlandse locatie. Gewoon het typische gang-werk.

Maar halverwege kentert de film. Ondanks de wat louche muziek toch een boeiende scene halverwege die zich minder op narratief richt. Daarna blijft het niveau eigenlijk de hele tijd hoog. Een paar mooie actiescenes en nog zo'n paar kleine visuele stootjes zorgen voor een veel geanimeerder tweede deel.

Ng is een zekerheid in een film als deze, Tung doet het wel aardig in de hoofdrol. Uiteraard af en toe wat te dramatisch en melig, maar de actiescenes, zeker tijdens het tweede deel van de film, maken het ruimschoots goed.

Boeiende eerste film van Mak. Met een groter budget is het allemaal wat slicker en braver geworden, dit was nog wat ruwer en net iets uitdagender. Echt ver boven de HK middenmoot stijgt de film niet uit, maar net genoeg om positief op te vallen.

3.5*

Ugh.

Iguchi z'n eerste werk is niet bepaald makkelijk te verteren. Nu is hij sowieso al niet m'n favoriete Sushi-regisseur, maar het is opvallend wat voor een sprong hij tussen deze film en The Machine Girl heeft gemaakt.

Sukeban Boy bevat de ideetjes, maar de uitwerk is zo enorm amateuristisch dat het niet leuk meer is. Zelden zo het gevoel gehad dat ik het even goed had kunnen schieten, het acteerwerk is ook absoluut niet om aan te zien.

Resten de geraamtes van leuke ideetjes die de film nog te behappen maken, dat en de erg korte speelduur die ervoor zorgt dat de film niet teveel gaat slepen. Al moet ik zeggen dat er nog best een kwartier afgekund had.

Iguchi is enorm gegroeid door de jaren, dit oude werk is niet aan mij besteed.

1.0*

Lollig.

Had vooraf en wat flauwere queer film verwacht, meestal zijn dat toch films waar nogal voorzichtig mee omgesprongen wordt, zeker wanneer het comedies zijn. Het is nu ook weer niet zo dat Fukuda met twee gestrekte benen erin vliegt, maar er wordt ook wel eens gelachen ten koste van wat queer zaken.

Hart van de film zit wél duidelijk op de goede plaats en een aantal overdrijvingen of dikke aanzettingen (Itao, qua uitzicht tot een kleurloos Japans zakenmannetje, die in bloemenjurkjes rondloopt, is een zeer bewuste casting) lijken ook bewust om de bottom line van de film verder te onderstrepen. Maar weer dus gewaarschuwd, mensen die snel getriggerd zijn door dit soort dingen zouden zich af en toe best kunnen irriteren.

Verder visueel erg netjes (mede dankzij de mooie locatie, maar de cinematografie helft ook echt wel. De soundtrack is voor functioneel (als verduidelijking dat het echt wel een comedy is). De humor is redelijk droog, beetje maf, de acteurs zijn verder ook perfect gecast. Toffe film dus, had er niet zoveel van verwacht, maar viel me erg goed mee.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

De film verdrinkt echter wat in degelijkheid. Los Ojos de Julia kan verder wel genieten van een fijne Spaanse afwerking. Visueel soms mooie plaatjes, ietwat te dik aangezette maar verder wel effectieve soundtrack en een boeiend gegeven. Alles wordt verder ook stijlvol gebracht.

Maar daarnaast is het toch wel erg braaf ook. Echt spannend wil het niet worden, visueel iets te voorspelbaar allemaal. Plotgewijs moet je maar een hoop voor lief nemen, sommige zaken zijn ook zeker te ver gezocht.

En zo blijft de film lekker voortkabbelen. Aardige momenten wisselen filler af, slecht wordt het niet, echt geweldig ook nergens. Fijn wegkijkertje dus dat uiteindelijk wat te lang duurt en toch wat power mist, maar ondanks enkele duidelijke minpunten verteert het allemaal erg makkelijk.

Had er uiteindelijk iets meer van verwacht, iets spannender (een Ils weet een soortgelijke angst veel beter te verbeelden) en iets strakker, maar verder een leuk filmpje.

3.5*

Ach.

Dat deze docu een diepgeworteld sociaal probleem beschrijft valt moeilijk te ontkennen, wat dat probleem dan feitelijk is, da's waarschijnlijk een moeilijker vraagstuk. Wat het probleem niet is, is gelukkig wél duidelijk. De OK-vrouw is vooral vermoeiend, zowel deze docu als de vrouwen in kwestie.

Sowieso is de docu als illustratie van het probleem onmondig. Eigenlijk krijg je alleen een inkijk in het leven van Reijn, die wat met haar zussen en naasten praat over haar kinderwens. En haar mannenwens. Weinig verhelderend jammer genoeg, want zo blijft het vooral aan één persoon vasthangen.

Ook allicht wat contraproductief, want Reijn heeft naar eigen zeggen verder een geweldig leven. Maar dat éne wat ze nog zou willen kan ze (momenteel) niet krijgen. Nou, érg zeg! Vele mensen zouden tekenen moest hun leven op rails lopen, behalve dan één wens die niet uit blijkt te komen. En daar ligt wat mij betreft dan ook meer de kern van deze docu. Dat eeuwige gejammer tegenwoordig omdat niet iedereen alles krijgt waar hij zin in heeft. Dat Reijn moeite heeft met het kinderloos blijven zal best, iedereen heeft wel moeite met bepaalde zaken. Maar dat er ineens een sociaal probleem van gemaakt moet worden gaat mijn begrip te buiten. Aan zelfreflectie blijkbaar geen gebrek, maar even beseffen hoe goed je het eigenlijk wel niet hebt is te moeilijk?

Het leven draait om keuzes maken en leven met de consequenties. Dat die consequenties af en toe negatief zijn, dat maakt iedereen mee. Dat je niet alles kan hebben, da's ook duidelijk. Dat je moet leren om daarmee om te gaan ipv steeds maar weer te janken om wat je niet hebt ... dat zijn velen tegenwoordig vergeten zo lijkt het wel.

Verder is dit een veredeld TV-document dat zoals vaker aangegeven allicht niet op deze site hoort. Wat een droevige bedoening zijn dit soort docus toch.

0.5*

Oef.

Vond dit een stevige tegenvaller. Nu wist ik al wel dat The Light Shines Only There een stuk rauwer was qua drama dan de eerdere Oh films, maar dit is het type film dat ik ondertussen wat beu ben geworden.

Wel een interessante double bill met Otoko no Issho gisteren. Ook hier een relatie tussen een ouder en jonger iemand (al is het ditmaal een oudere vrouw en jongere man). Maar waar Hiroki er een mooi, natuurlijk dramatje van maakt komt het drama hier vanuit een derde persoon. Dochterlief is het namelijk niet eens met de relatie en het eerste uur wordt gespendeerd aan een hoop gejank en pruillipjes.

Maar de genadeslag komt in het tweede deel, wanneer blijkt dat mama lief dodelijk ziek is. Een plottwist die in elk Japans drama van de laatste vijf jaar blijkt te zitten en weer voor een hoop goedkoop en makkelijk sentiment weet te zorgen. Ben het echt wat moe geworden, vandaar de lagere score.

Acteerwerk is verder oké, visueel is het degelijk en ook de soundtrack is aardig, maar ik hou meer van ofwel subtieler, ofwel rauwer drama. Deze plottwist is echt tot treurens toe herhaald de laatste paar jaar en ik hoef hem de volgende 10 jaar ook niet meer te zien.

2.0*

Wel aardig.

Waar Occult vooral in slaagt is om het docu-gevoel goed neer te zetten. Geen found footage, wel gemonteerd materiaal. Shiraishi had er al ervaring mee in Noroi, hier doet hij dat aardig over.

Let wel, niet echt horror deze film, eerder mysterie. Het wordt nergens echt eng, wel enigszins ziek naar het einde toe. En vooral omdat het docu-aspect van de film goed werkt is dat einde geslaagd. Het afglijden van het hoofdpersonage is erg goed weergegeven, al kan je uiteraard links en rechts wat bedenkingen maken bij de geloofwaardigheid.

Echt veel meer heeft de film niet te bieden. Functioneel lelijk gefilmd, wel nog een aparte soundtrack, die jammer genoeg maar half geslaagd is, en uiteindelijk duurt het ook wel iets te lang. Wel nog een paar leuke cameos, zo komt Kiyoshi Kurosawa even als zichzelf voorbij en zien we Shiraishi zelf ook terug als regisseur.

Geslaagd, maar verwacht best geen horror en hou er rekening mee dat het docu-materiaal vooral functioneel is. Buiten de soundtrack is deze film echt arm aan filmische kwaliteiten.

3.0*

Oude Wakamatsu.

Laat hier al zien tot wat hij in staat is. Met weinig weet hij een boeiende film te maken. Dipt af en toe een beetje, sommige scenes gaan te lang door, maar met een paar seconden weet hij steeds weer de aandacht terug te trekken.

Redelijk experimenteel allemaal, vooral de soundtrack mag er best zijn. Visueel typisch Wakamatsu met veel korrelige zwart/wit en naar het einde toe wat kleurbeelden. Erg mooi contrast trouwens, zorgt voor een knap einde. Met z'n 55 minuten ook geen overdreven lange film, toch zitten er een paar taaiere stukjes in die er af en toe de vaart uithalen.

Latere films van Wakamatsu zijn thematisch wat sterker en trefzekerder, ook technisch zit er nog ruimte voor verbetering, maar toch al een paar magische, vervreemdende scenes die z'n werk steeds kleuren. Fijn dat er nog genoeg van de man te ontdekken is.

3.0*

Best fijn.

Bong zal wel nooit m'n favoriete regisseur worden, maar met Okja laat hij toch aardig wat creativiteit zien. Genoeg zaken die fris en leuk aanvoelen, anderzijds is de film ook niet bepaald beschaamd om hier en daar wat inspiratie weg te plukken.

Wanneer Mija op de slapende Okja ligt bijvoorbeeld, krijg je gewoon een stukje live-action Totoro voorgeschoteld. Ook die idyllische bossetting lijkt naar Miya's meesterwerk te refereren. Maar verder is dit toch vooral een film die op zichzelf staat.

CG is goed, wat zeker helpt aangezien je toch een tijdje zit opgescheept met het wezen zelf (wel meer nijlpaard dan varken wat mij betreft, maar soit). De film ziet er verder ook wel netjes uit, soundtrack irriteert niet en het acteerwerk is op niveau. Al zijn sommige acteurs duidelijk beter op hun gemak dan andere. Dano doet het geweldig, Gyllenhaal vond ik de plank misslaan. Je ziet wel waar Bong heenwil met die rol, maar Gyllenhaal is niet de juiste persoon daarvoor.

Het antivlees gebeuren op het eind ligt er iets te dik op (met een hele rondleiding in de slachtfabriek), gelukkig heeft de film verder kwaliteit genoeg om het geen doorslaggevend minpunt te maken. Toch had het best een niveautje minder gekund.

Maar leuke film met een eigen sfeertje en een best uniek verhaal. En zo fijn dat het bioscoopcircus volledig afgesneden wordt voor films als deze.

3.0*

Niet verkeerd.

Maar er zat wel duidelijk meer in. De opzet vond ik net wat te poppy en fleurig, zeker omdat het einde toch best wat duisterder wordt. Iets meer opwerken naar dat moment had de film goed gedaan, nu komt het allemaal wat teveel uit de lucht vallen.

Aan de cast heeft het in ieder geval niet gelegen, met Mizuhara en Matsuo toch twee acteurs die al erg leuke dingen laten zien hebben. Visueel zit het ook wel lekker. Niet geweldig opvallend of overdonderend, maar fris en kleurrijk genoeg om een meerwaarde te zijn.

Maar qua toon is het net wat te luchtig en poppy. De muziek valt tegen, de algemene blijheid ligt er net iets te dik op. Beetje jammer, want met wat kleine accentverschuivingen was dit vast een veel betere film geweest, nu is het vooral aardige filler geworden. Leuk voor een keertje, met enkele fijne momenten die er uitspringen, maar over het algemeen te licht bevonden.

3.0*

Degelijk.

Logische Oscar winnaar. Een "geslaagde" mix van Hollywood en Japan. Enerzijds is er het ritueel dat centraal staat. Exotisch genoeg om boeiend te zijn. Anderzijds is er aardig wat sentiment, goed voor de liefhebber van Amerikaans drama. Ik ben er zelf niet zo blij mee, maar Takita brengt beide strekkingen wel naadloos bij elkaar.

Het ritueel is mooi. Alles wordt erg kalm, beheersd en met veel preciese uitgevoerd. Ik vind het wantrouwen uit Daigo's niet zo heel vreemd, wel mooi om te zien hoe iedereen bijdraait als men het ritueel bijwoont. Ook de omgeving zorgt voor een voldoende Japans gevoel, typisch klein ruraal dorpje met een reuzachtige berg als achtergrond.

Muziek vond ik jammer. Erg opblazen en Westers. Ook de keuze voor cello was redelijk goedkoop, inclusief de scene met het krukje op het veldje. Het laatste half uur wordt ook te melig en sentimenteel, met het steentje, z'n vader etc. Het ligt er allemaal wat te dik op.

Qua acteerwerk vond ik het erg wisselend. Hirosue is gemiddeld maar weet wel steeds haar filmpjes te kiezen, Motoki vond ik tegenvallen, veel te overstated, Yamazaki speelt dan weer een geweldige rol. Hij is degene die de film draagt.

Begrijpelijke Oscar dus en logische keuze tussen het meer typische Japanse werk. Net dat sentiment en het wat vlottere drama maken dit een film die een ruimer publiek kan aanspreken. Maar er zijn in dit genre echt véél betere films. Als liefhebber is het maar een oké tussendoortje met wat vervelende Amerikaanse invloeden die gelukkig nog net overtroffen worden door mooie Japanse momentjes.

3.0*

Oh jee.

De wat duffe plotomschrijving hierboven doet de film nog veel spannender voorkomen dan hij eigenlijk is. Veel meer dan "twee oude vrienden gaan een nachtje in de natuur zitten" is het niet. De "ongemakkelijke stiltes" die blijkbaar de kern vormen zijn moeilijk te vatten. Ik vond het vooral erg slecht en ongemakkelijk geacteerd, waardoor dat gepoogd stukje drama nooit echt voet aan grond krijgt.

De twee personages konden absoluut niet boeien, het contrast tussen de twee is er eentje om langzaam bij in slaap te sukkelen. Dat zou misschien gelukt zijn zonder de vreselijke score, de pijnlijk mislukte pogingen tot enige cinematografische opleving en de duffe dialogen en monologen, het zou de film nog wat draaglijk gemaakt hebben. Vooral het stukje over het Indisch mevrouwtje in de supermarkt in een hoogvlieger in al z'n idiotie.

Lelijke close-ups, levenloze kadrage, kleurloze natuur, onbeholpen acteerwerk, geforceerd slice-of-life gebeuren en vooral twee onnoemelijke losers die ik zo uit m'n auto zou gegooid hebben. En dan één of andere oeverloos tokkelsoundtrackje, zoals het hoort natuurlijk.

Reichardt gaat weer de schuif in.

0.5*

Best fijn.

Vooral het trio werkt in deze film. Wilson, Ferrell en Vaughn zijn leuk maar had ééntje echt in de schijnwerpers gezet en het was een pak saaier geweest.

Humor is iets zachter dan in latere Ferrell films, verhaaltje verder compleet onzinnig maar vermakelijk genoeg. Ook een stuk korter dan die recentere films, wat ook goed uitpakte. 120 minuten van dit is meestal toch iets te lang.

Iets minder roepend en tierend volk, anderzijds is het ook iets minder droog en absurd. Heft elkaar eigenlijk allemaal best goed op, waardoor het resultaat uiteindelijk niet véél beter is, maar het wel een andere film oplevert zonder echt volledig weg te gaan van de typische kenmerken.

3.0*

Oldboy - sponsored by Apple.

Ik ben absoluut geen fan van het origineel, dus zag een remake (re-imagining ... hahahahaha) wel zitten. Lee heeft ook al een paar goeie film gemaakt, dus hier zat best wat in. Althans op papier, wat deze film is nog slechter dan het origineel.

Sowieso een rare film om te remaken. Het origineel heeft een aantal scenes die het verder geschopt hebben dan pure filmreferenties (vraag aan niet-filmliefhebbers of ze al eens een Aziatische film gezien hebben en ze komen ongetwijfeld met het octopus verhaal aanzetten) en heeft een moderne klassiekerstatus. Daarnaast is Park ook auteur genoeg om z'n films een zeer eigen sfeer mee te geven, dus het remake potentieel is niet bijster groot. Probleem is dan vooral dat het echt een remake is geworden, van een re-imagining is gewoon geen sprake.

Lee's toevoegingen zijn vooral lame, het herschikken van het plot wat tam en het uitwerken van details ongeïnspireerd. Brolin doet het in het begin nog wel goed als verlopen '93 politieagent, eens uit de doos ligt z'n rol hem véél minder. Voor iemand die 20 jaar heeft vastgezeten kan hij trouwens verdacht goed om met moderne apparaten. Nu ja, daar zal dan wel een Apple gebruikersgemak boodschap acherzitten.

Jackson is een miscast, maar nog niet eens zo erg als Copley. 't Is al een beetje seutig om het incest-gebeuren weg uit Amerika te trekken (die Euro-Britten toch), om er dan nog een Zuid-Afrikaan voor te casten getuigt van weinig goede smaak. En dat komt dan van Lee - afro power supporter numbero uno. Ook Olsen loopt er hier maar wat verloren bij, kan zich beter beperken tot de wat kleinere filmpjes denk ik.

Verder véél te dik aangezet naar het einde toe (al hebben die Koreaanse films daar ook wel last van) en een tweede deel dat traag verloopt en zelden weet te boeien, zelf al kon ik me plotgewijs van het origineel amper nog wat herinneren.

Mnee, tamme en onnodige remake. Ik ben normaal niet diegene die remakes zomaar neersabelt, vaak vind ik ze zelfs beter, maar dit was het gewoonweg niet. Dan nog liever die van Park een keer.

1.0*

Wat kan Koreaanse cinema toch fucking irritant zijn.

Hebben ze een leuk concept, goeie acteurs, prachtige locaties met fantastische kleuren ... wat doen ze ermee. Niks dus.

Waarom staat elke Koreaanse film bol van de zogenaamd shockerende inhoud (je weet wel, masturbatie, eet eens een octopus levend op, veel toiletscenes etc etc), en ziet elke Koreaanse film eruit als een gelikt commercieel van de band gerold Hollywood filmpje (ach, net iets beter) ? Waarom evolueert Oldboy naar een derderangs melodrama, en zit er op de score enkel opgeblazen klassieke muziek ? Stijlvol ? Niet echt. De enige indruk die Oldboy achterlaat is dat ze heel hard geprobeerd hebben, en hopeloos mislukt zijn. Volgens het boekje, maar ze hebben de passie gemist. Niet de eerste keer dat ik dit merk.

Verder nog wat inferieur knip en plakwerk van enkele Japanse films. Plotse stroom van mensen waar het hoofdpersonage in tegengestelde richting doormoet, met dank aan Shunji Iwai. Freeze en klein animatietje hoe een geweldadige scene zich gaat afspelen (niet meer dan een stippenlijn hier) met dank aan Miike (DoA 2, veel beter), iemand die z'n tong uit z'n mond knipt, met dank aan Miike maar weer.

Geef mij maar de Japanse cinema. Heel wat rauwer, minder fake cool, heel wat intenser.

Voor dit ding, 1.5.* Begon goed, aftakelingsproces was pijnlijk.

PS: was het niet voor Ki-duk Kim, er zou geen Koreaanse film meer binnenkomen bij mij.

Meh.

Toegegeven, het was echt niet slim op de dub te kijken. Even op YouTube nagekeken en de Nederlandse dub is écht beschamend slecht. Hoop dat die mensen nooit meer een tekenfilm mogen inspreken hebben. Engelse dub was bij momenten ook pover, maar toch iets minder erg.

Verhaaltje is erg simpel en weet niet echt te overtuigen. Soms sleept het zich wat voort, dan moet er ineens enorm veel vaart gemaakt worden om het einde te halen. Duurt ook maar 70 minuten, maar door alle muzikale nummertjes was dat niet echt voldoende voor het verhaal.

Verder is de animatie zelf wel oké (beetje hoekig maar wel interessant camerawerk), de tekenstijl valt echter serieus tegen. Wel fijn dat ze bij Disney pogen een wat andere stijl aan te meten, maar het lijkt echt nergens naar.

Geef een halfje meer dan ik op basis van de Nederlandse dub zou geven, kunnen ze bij Disney verder ook niet aan doen dat een hoop nontalent deze film verkloot heeft. Maar verder toch ook geen al te beste animatie dit, véél te simpel.

1.5*

Beter dan de andere Bunuels die ik gezien heb.

Had me er wel iets helemaal anders bij voorgesteld. Plotomschrijving hierboven is dan ook wel zéér vreemd. Alsof het om één of ander sadistisch groepje gaat dan er vooral op uit is andere te zien lijden. Dat haal ik er toch niet bepaald uit.

Bunuel zelf ook niet, getuige de korte boodschap in het begin. Ben er op zich niet zo'n fan van (Pickpocket heeft ook zo'n tenenkrommende intro), anderzijds zou je van Reconstruction hetzelfde kunnen zeggen en die staat gewoon in m'n top 10. Heeft misschien wat te maken met het feit dat in het deze (en Pickpocket) niet zozeer onderdeel van de film zelf is, maar met een soort van schooltelevisiestem wordt afgeraffeld.

Soit, een film over straatkinderen en armoe dus. Tijdens het kijken kwam ik ook bij titels als Ladri di Biciclette en Cidade de Deus, ook deze houdt zich op zich wel staande. Vond de personages wat minder genuanceerd dan de meeste hier, ze vallen ook zeker allemaal niet in het grijsgebied. Jaibo is duidelijk de kwaadaardigste, Eyes de fairste. Al is het wel gek dat Bunuel niet hem als hoofdpersonage genomen heeft, anderzijds is Pedro wat nuttiger voor het punt dat Bunuel wou maken.

Vond de droomscene helemaal niks, maar ik heb dan ook echt niet veel met de surrealistische kant van Bunuel. Denk dat het ook wel wat met de techinsche beperkingen van toen te maken heeft. Dat overlay effectje oogde enorm slordig en lelijk, de muziek erbij deed het em ook niet.

Echt raken deed de film me zeker niet, vond enkel Eyes' personage interessant, maar die loopt er eigenlijk maar in de marge bij. Verder werd er ook niet best geacteerd en liet de film me redelijk gewoontjes achter, terwijl er duidelijk meer impact verwacht werd bij de kijker. Maar wél duidelijk beter dan El Ángel Exterminador en Belle de Jour.

1.5*

Leuk.

Verwijst qua stijl vooral naar de brute horror van een dikke 10 jaar geleden. Wat aangescherpte kleuren, lekker aftands en vuil en hier en daar wat gestileerd geklooi. Zo af en toe kan ik het best nog smaken. Qua opzet is het veel eerder een TCM clone, met een hoop iconische TCM dingetjes die ook hierin terugkomen. Vooral de tafelscene is een weggevertje, maar er zijn wel meer details.

Het slachtvee is redelijk lomp en voegt niet zoveel toe, de bad guys zien er gelukkig wel smerig en luguber uit. Ook de setting is geniaal, al moet ik wel zeggen dat de shots van bovenaf er veel cooler uitzagen dan die vanop de grond. Het lijken soms wel verschillende plekken, daar had dan net iets meer mee gedaan mogen worden.

Het is een beetje jammer dat de film verder aan de brave kant is. Hoe aftands en smerig alles er ook mag uitzien, de gore is redelijk tam, ook de crazies zijn net niet overtuigend genoeg voor een hogere score. Het vermaakt allemaal wel, maar de standaard die 10 jaar geleden gezet werd daar raakt men nergens aan.

Toch blijven die Zuid-Amerikaanse horrors wel de moeite. Met een beetje vertraging lijkt het wel, maar het is positief simpel en effectief, iets wat je tegenwoordig niet zo héél vaak meer tegenkomt.

3.0*

Mindere Fuqua.

Misschien wel omdat het weer een presidentsfilms is, waardoor het Amerikaanse ego weer tot in de kleinste gaatjes opgeblazen wordt. Je mag niet teveel nadenken om het nutteloze egoisme van deze prent in te zien (ja, laten we de president redden ten koste van de halve wereld als het foutgaat ... we hebben wel een alternatieve president klaarstaan, maar da's toch niet hetzelfde). Hoeveel leuker zou het zijn als de president op het einde niet gered werd en half Amerika onder de nucleaire afval zat?

Verder ook iets té veel typische clichés die mij niet zo liggen (want niet genoeg actiefan denk ik). De timer op het einde bijvoorbeeld, maar ook de rol van het jongetje en de achtergrond van Butler was ook niet zo best. Tegenvallend ook de CG aan het begin van deze film, zag er geregeld erg fake uit, al moet ik zeggen dat de belegering van het Witte Huis wel lekker bruut was. Dat zijn wel de betere momenten van de film

Acteerwerk was wel redelijk, al wordt er met Eckhart als president en Freeman als back-up president niet bepaald veel risico genomen. Gelukkig wel een charismatische bad guy, die houdt het toch nog een beetje spannend, zelfs wanneer de film al lang in z'n kaarten heeft laten kijken.

Eerste helft was nog wel oké, op een lompe Amerikaanse actie manier, tweede helft van de film was iets té misselijkmakend. Toch gek dat men daar dat zelf niet zo doorheeft.

1.5*

Zowaar nog de beste van de eerste vier.

Dat deze buiten de originele reeks valt is wel te begrijpen. Damien (the antichrist) komt maar eens om de zoveel 1000 jaar, maar blijkbaar is zijn kind genoeg om weer een nieuwe cyclus te starten? Binnen het originele verhaal klopt deze film in ieder geval voor geen meter.

Verder jammer dat het een echte TV-film is, want de vrouwelijke antichrist is in ieder geval een stuk actiever. Er gebeurt eindelijk eens wat in deze reeks. Meer dan enkel wat in het rond gestaar.

Goed wordt het nooit, film duurde ook net iets te lang, maar leuk dat er eindelijk eens wat actie op het scherm komt. Sommige moorden zijn zelfs nog aardig in beeld gebracht, zoals de metalen bol en de laadklep.

Muziek is trouwens wel enorm belabberd, ook het acteerwerk (die dokter!) is bij momenten niet te pruimen.

Gek genoeg mij hier meer mee vermaakt dan met de andere delen. Zegt nog steeds niet veel, maar het is in ieder geval iets.

1.5*

Ik begrijp de positieve kritieken totaal niet. Zowat alles ging fout in deze film.

In het eerste half uur probeert men spanning op te bouwen, wat totaal niet lukt. De "hoogtepunten" zijn een hond die naast een boom staat en een paar weglopende giraffen. Njah, daar kruip je als kijker inderdaad helemaal van in je zetel

Opvallend ook de totale lak aan afwerking. In de scene waar Damien nog even naar de hond kijkt, springt de hond weg. Scene is blijkbaar gedaan dan en het muziekje dat gezellig aan het spelen is wordt gewoon halverwege doodleuk afgebroken. Klasse, en erg goed voor de sfeer. Zo ook de magistrale special effects. De bliksem waarmee de priester bijna getroffen wordt heb ik al beter gezien in Gojira films, en die staan bekend voor hun feilloze special effects.

Verder is de film best saai te noemen. De kijker wordt geen seconde in de waan gelaten over de indentiteit van Damien, maar de hele film focust zich wel op de "ontdekkingsreis" van de ouders. Er is dus helemaal niks om de kijker in spanning te houden, behalve dan de sfeer.

Die moet blijkbaar van de muziek komen, want verder gebeurt er echt geen fuck. 't Is zelfs zo erg dat er enkele totaal onlogische scenes inzitten om het nog wat spannend te proberen maken. De moeder die naar beneden valt is om te gieren. Een val waar je amper een verstuikte voet aan overhoudt, maar mevrouw kan nog helemaal kantelen om ervoor te zorgen dat ze wel érg slecht neerkomt. Doet het waarschijnlijk erg goed als turnster op de Olympische Spelen.

De muziek zelf is verder walgelijk. LUID en bombastisch is de boodschap. Zelfs als er al 8 getapete honden over elkaar aan het blaffen zijn is het nodig uiterst luide en zenuwachtige muziek over de geluidsband te gooien ? Sfeervol ? Hooguit irritant.

En om het helemaal af te maken spelen alle acteurs alsof ze met een stok in hun rug gepord worden.

Ik vond het geen moment spannend. Saai en onderontwikkeld, dat wel.

1*

Evenwaardig aan het origineel.

Sfeerloos gedrochtje dat zich veel te lang voortsleept. De acteeerprestaties zijn echt te droevig om waar te zijn. Hoofdrollen worden belabberd ingevuld, ook de bijrollen zijn niet veel soeps, hoewel nogal wat bekende gezichtjes.

Soundtrack is saai. Beter dan het belachelijke bombast uit de eerste twee delen, maar het mist identiteit. Spannend is het verder nog steeds niet, de antichrist zelf lijkt in deze film zelfs nog saaier dan in het origineel. Hij doet hier toch écht helemaal niks meer.

Moorden blijven zeer pover en worden op een nogal eigenaardige Final Destination-manier aangekondigd.

Mnee, als het beste deel uit de reeks een TV-film is dan mankeert er toch wat. Een schaars aardig shot met mooi kleurgebruik maken een héél klein beetje goed, maar ook dat is niet opvallend genoeg om de film naar een hoger niveau te tillen.

Zeer armoedige reeks. 1.0*

Blijft geniaal.

Het geweldige aan deze film is dat het op papier een film is die ik zou moeten haten. Melancholie en het boerenleven, twee themas waar ik een broertje dood aan heb. Maar Takahata doet wat enkel de beste regisseurs kunnen: een gevoel overbrengen door hun films dat je zelf eigenlijk nooit zal ervaren.

Dit blijft een erg volwassen film, misschien wel de meest volwassen anime die ooit gemaakt is. het vrouwelijke perspectief doet wat denken aan Hiroki, gemixed met het laissez-fair sfeertje van een Megane. Een heerlijke vakantie, perfect uitgevoerd, met veel liefde en warmte gemaakt. En dan krijg je nog een perfect einde geserveerd. Takahata is één van de allerbeste, laat die nieuwe film maar komen.

4.5* en een uitgebreide review

Mooi.

Maar het is duidelijk dat deze film momenteel in een verwachtingspatroon geschoven wordt dat ver boven z'n mogelijkheden ligt. Omoide no Mani zou eigenlijk meer een filler release moeten zijn. Een tussendoortje terwijl de grote kanonnen van Ghibli zich weer opladen. Maar door het nieuws dat Miyazaki en Takahata ermee ophouden én met het bericht van Ghibli dat ze tijdelijk gaan stoppen met feature films is dit plots Ghibli's zwanenzang geworden.

Yonebayashi is duidelijk nog op zoek naar een eigen identiteit. Hij sleutelt links en rechts aan de Ghibli formule, bij Arrietty werkte dat wat beter dan hier. Had bij deze Marnie vooral het gevoel dat het gericht was op jongere meisjes, waardoor ik zeker in het middendeel wat verloren liep en het soms een beetje saaiig werd. Leuk van die play dates tussen twee jonge meisjes enzo, maar het had wat mij betreft net iets pittiger gemogen.

Begin en einde zijn daarentegen wel de moeite. Typische Ghibli opzet (vlucht uit de stad naar het platteland), erg mooie animatie en sterk stemmenwerk. En uiteraard veel kleine details die vaak het verschil maken. Er valt absoluut genoeg te genieten in deze film en ik vermoed ook dat de meeste Ghibli fans niet van een kale reis zullen terugkomen, alleen verwacht je wel iets meer van Ghibli's "laatste" speelfilm.

Yonebayashi is ondertussen weg bij Ghibli, hopelijk vindt hij een nieuwe thuis waar hij z'n stijl verder kan ontwikkelen. Hij heeft volgens mij genoeg te bieden, wat deze film ondanks wat kleine tekortkomingen toch wel laat zien.

Dikke 3.5*

Matig.

Yip z'n carriere was aan het uitdoven. Na Fung Hung Bei Cup is dit de tweede onvoldoende. Gelukkig kwam daarna een korte periode van herbronning die leidde tot het tweede leven van z'n carriere. Het was nodig ook.

Niet dat deze zó enorm vervelend was, maar boven het gros van andere snel en vlot geproduceerde HK komedietjes komt deze echt niet uit. Qua actie moet je sowieso al niet teveel verwachten, maar ook de humor is van het flauwe type.

Af en toe wel grappig dus, maar hoogstaande comedy hoef je echt niet te verwachten. Dikke overacting, een bijna onherkenbare Cheng en inwisselbare actrices. Vaak zo lomp dat het wel een glimlach weet te onttrekken, enkel de actiescenes zijn van een te laag niveau om van te genieten.

Enkel boeiend voor mensen die verder al alles van Yip gezien hebben. Dat zijn er volgens mij niet veel

2.0*