Okaruto (2009)

Wel aardig.

Waar Occult vooral in slaagt is om het docu-gevoel goed neer te zetten. Geen found footage, wel gemonteerd materiaal. Shiraishi had er al ervaring mee in Noroi, hier doet hij dat aardig over.

Let wel, niet echt horror deze film, eerder mysterie. Het wordt nergens echt eng, wel enigszins ziek naar het einde toe. En vooral omdat het docu-aspect van de film goed werkt is dat einde geslaagd. Het afglijden van het hoofdpersonage is erg goed weergegeven, al kan je uiteraard links en rechts wat bedenkingen maken bij de geloofwaardigheid.

Echt veel meer heeft de film niet te bieden. Functioneel lelijk gefilmd, wel nog een aparte soundtrack, die jammer genoeg maar half geslaagd is, en uiteindelijk duurt het ook wel iets te lang. Wel nog een paar leuke cameos, zo komt Kiyoshi Kurosawa even als zichzelf voorbij en zien we Shiraishi zelf ook terug als regisseur.

Geslaagd, maar verwacht best geen horror en hou er rekening mee dat het docu-materiaal vooral functioneel is. Buiten de soundtrack is deze film echt arm aan filmische kwaliteiten.

3.0*

Natuurlijk niet zo sterk als Noroi (kan ook bijna niet), maar wel weer een sterke film van Shiraishi. Heel erg mysterieus allemaal en de hoofdpersoon lijkt steeds verder af te glijden in een spiraal van waanzin. Fijn om Kôji Shiraishi zelf zoveel te zien, dat geeft extra kracht aan het documentairegevoel.

Wat me het meeste aansprak was dat gedeelte wanneer Kiyoshi Kurosawa langskwam, en dan heb ik het dus over dat hele stuk vanaf die tekeningen tot na het bezoekje van Kurosawa. Dat gedeelte benaderde dus echt het niveau van Noroi.

Ik vond dit toch best wel weer een interessant stukje film - ik heb Shiraishi pas vorige week ontdekt via Noroi. Ik moest daar wat wennen aan het format, met veel found-footage achtige aspecten en een wat fragmentarische stijl. Okaruto is wat mysterieuzer, maar heeft wel een wat vergelijkbare stijl: we volgen hier via (voornamelijk) handicambeelden een verhaal dat grofweg begint als een mafketel een aantal mensen neersteekt bij een Japanse toeristische site. Maar langzamerhand zien we hoe één van de slachtoffers, Eno, sinds de aanval hallucinaties heeft, en er steeds meer van overtuigd raakt dat hij een instrument in de hand van een Japanse god, en zelf een volgende nog veel grotere aanslag voorbereidt. Het is een interessante blik in een ontsporende geest, die behoorlijk echt overkomt en waar het mysterie ook aanwezig blijft, met name over wat er nou echt waar is van de bovennatuurlijke invloeden, of dat Eno gewoon simpelweg gek is. Iets bondiger had wel gemogen, desalniettemin een prima film.

Haalt niet het niveau van Noroi maar ook hier kijkt de documentaire achtige vorm weer lekker weg. Dit keer volgen we een man die als enige een steekpartij overleefd en een groep mensen wil hem hier laten wat vragen over stellen. Al snel blijkt dat deze man meer met zich meebrengt dan ze hadden gehoopt. Wederom zeer overtuigend geacteerd, waar de docu vibe natuurlijk enorm bij helpt, en hoe verder je in het verhaal komt hoe naargeestiger de sfeer begint te worden.

Ergens bij een brug is er een man die een andere neersteekt en dan zelfmoord pleegt, echter zijn lichaam wordt nooit gevonden. Een cameraploeg volgt Enu de man die werd neergestoken omdat het litteken precies lijkt op de moedervlek van zijn aanvaller. Hij gelooft dat dit de wil van God is en geeft hem de plicht om een ​​ceremonie uit te voeren. Het tempo van deze mockumentarie was traag met veel pratende hoofden en beelden worden soms gewoon afgebroken en begint ergens anders. Conceptueel was het plot interessant. Ook leuk gedaan waren de cameo van Kiyoshi Kurosawa en de bijzondere soundtrack. Het werd sterker in de laatste 30 minuten, maar voor iemand die niet zo'n fan van found-footage is het best een opgave om daar te komen en ik kan me ook niet voorstellen dat ik het nog een keer zou willen zien.