menu

Hier kun je zien welke berichten Onderhond als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

K-12 (2019)

3,5
Njah.

Martinez kende ik niet, wist ook niet echt wat dit ging worden vooraf. Enkele blitse plaatjes en de beschikbaarheid op Prime waren echter voldoende om me er toch eens aan te wagen. Uiteindelijk is het een kleine tegenvaller geworden, maar het is een film waar ik verder moeilijk negatief over kan zijn.

Op zich is het vooral een logische evolutie van een aantal recentere muziekfilms. Na Lana del Rey en Beyonce was het duidelijk dat muziekalbums en films dichter naar elkaar toe aan het groeien zijn. Er zijn nog wel projecten te verzinnen (Sigur Ros en Daft Punk bijvoorbeeld) die binnen dit plaatje passen, ongetwijfeld dat ik er nog een paar andere vergeet.

Het is best apart dat een jong zangeresje de kans krijgt om haar eigen project ook te verfilmen, maar al snel wordt duidelijk waarom dat zo is. Martinez lijkt een duidelijk eigen stijl te hebben, een mix van Alice in Wonderland, Japanse lolita en Koreaanse K-Pop die werkelijk van het scherm spat. Dan is het gewoon goed dat je iemand de creatieve vrijheid geeft om dat vol uit te werken. Aan budget blijkbaar ook geen gebrek, want uitgezonderd een matig effectje links of rechts is de stilering rijkelijk.

Het potentieel van een meesterwerk is de hele film lang aanwezig, maar er zijn twee grote euvels. Enerzijds de muziek zelf. Niet de meeste slechte pop, maar het is wél erg veel van hetzelfde. En aangezien het pop is verder ook erg gebouwd rond de lyrics, die niet zoveel voorstellen. Daarnaast is het toch vooral de opzet van dit project, die iets te vaak verzandt in simpeler videoclipwerk (met random dansjes enzo). Er wordt wel gepoogd om tussendoor een verhaaltje op te zetten, maar dat komt amper uit de verf en te vaak wordt een nummer gestart en het plot even achterwegen gelaten.

Ofwel wat korter, ofwel wat meer variatie in de muziek, en dan een betere mix van film en muziekvideo. 90 minuten was echt te lang voor dit, uiteindelijk kwam ik qua score ergens uit tussen de 3* en 3.5* Maar gezien de lol en de strakke uitvoering van dit project rond ik toch maar af naar boven. Visueel echt wel de moeite, veel leuke en aparte ideeën, erg mooi uitgevoerd, alleen de volgende keer iets minder een coherente videoclip compilatie en een iets coherentere film.

3.5*

K-20: Kaijin Niju Menso Den (2008)

Alternatieve titel: The Fiend with Twenty Faces

2,5
Teveel "Batman".

Volgt inderdaad nogal sterk het Amerikaans superheldentemplate. Lange intro waar de startsituatie van de held geschets wordt. Overgang waar de held z'n doel krijgt en dan het dikke tweede uur om dat doel te bereiken.

Actiescenes op de typische momenten gebeiteld, wat humor, luchtig drama en een moraaltje natuurlijk. Mnee, de opzet van het geheel kon mij niet zo boeien.

Stilering viel wel iets beter mee. Alles is wel aardig in beeld gebracht, met wat extra aandacht voor het leuke machientje op het einde. Jammer dat de CG het af en toe (de vliegscenes) toch echt een beetje liet afweten.

Kaneshiro is wel uiterst geschikt voor deze rol en Jun Kunimura is eigenlijk altijd wel goed. Leuke rol heeft hij hier ook. Verder is het allemaal nog net wel vermakelijk, met wat grappige freerunning varianten op de gevechten, maar het had zeker wat meer z'n eigen weg op mogen gaan. Zeker bij het einde krijg je echte Batman-flashbacks, terwijl het verhaal van K-20 toch wel wat anders is.

2.5*, vermakelijk, maar duurt iets te lang en spiegelt zich teveel aan inferieure voorbeelden.

K-PAX (2001)

3,5
Goeie film, met net wat teveel minpunten om goed echt goed te zijn.

Vooral de pakweg eerste 80 minuten weten volop te overtuigen. Prachtige rol van Spacey, heerlijke muziek en een lekker mysterieus en gezapig tempo. De film straalt een zeer leuk understated gevoel uit. Verder ook prachtig geschoten, met veel aandacht voor lichtspel, en mooie shots/edits all around.

Jammer genoeg verknalt het einde wel wat. Vanaf de psychiater aan z'n "zoektocht" begint vervalt de film in een wat saai stramien, en neemt het verhaal nogal een vervelende wending. Ook het oversentimentele einde met de zoon was er teveel aan. Wat me echter het meest irriteerde was Jeff Bridges. Blijf het een bedenkelijk acteur vinden, die er maar niet in slaagt een interessant personage weet neer te zetten.

Al bij al 3.5*, maar het hadden er makkelijk 4 kunnen zijn, op basis van het eerste deel. Toch wel jammer, want ik heb me verder zeker niet verveeld bij deze film.

Kâbê (2008)

Alternatieve titel: Our Mother

3,0
Verrassend hoge scores.

Net als Ototo had deze film een inzending voor de Oscars kunnen zijn. Uberdroge degelijkheid met lichte toetsjes om de film een beetje te differentiëren van de rest. Die momentjes van humor zijn meteen de hoogtepunten van deze Yamada.

Verder weer te bruin, te braaf en te gewoontjes. Het is alles behalve een slechte film, maar Yamada laat alle sentiment vanuit het verhaal komen en vergeet soms cinema te maken. Acteurs doen het wel erg goed, leuk om Asano weer eens te zien (al is die duidelijk z'n neus voor unieke films kwijt) en ondanks de te lange speelduur gaat de film niet vervelen.

Qua thema verder nog wel interessant, de "verrader" die toch als good guy uit de bus komt, Yamada die daarmee het toenmalige regime aardig veroordeelt (zat te denken, is er ooit een soortgelijke Duitse film geweest?), maar ook dat kan de film niet geheel dragen.

Maar memorabel is het allerminst, gewoon zeer solide, erg degelijk en af en toe een klein beetje speels.

3.0*

Kabe no Naka no Himegoto (1965)

Alternatieve titel: Secrets behind the Wall

2,0
Eerste Wakamatsu.

Ondertussen begint zijn werk een klein beetje repetitief te worden. Heeft natuurlijk érg veel films gemaakt in z'n beginperiode, niet alles kan evengoed zijn en een eerste film is per definitie niet repetitief natuurlijk, maar als 11e film van Wakamatsu wil ik wel eens wat anders af en toe.

Nochthans is de opzet leuk. Een aantal gezinnen in een gebouw die allen met gelijkaardige (maar verschillende) problemen te kampen hebben. Het is allemaal wat aarzelend nog, met ietwat flauwe zwart/wit beelden en een score die nooit helemaal wil uitpakken.

Bouwt op naar een wat explosiever einde, maar ook dat deed Wakamatsu veel beter in z'n latere films. 't Is in ieder geval wel duidelijk dat hij zelf niet op z'n hoogtepunt is begonnen, maar doorheen z'n carriere heeft hij de puntjes op de 'i' kunnen zetten. De échte fans zullen nog wel kunnen genieten van z'n prille stijlkenmerken, ik vond vooral het eerste uur lastig door te komen. Naarmate het einde nadert wordt het allemaal wat spannender, maar da's too little too late om de film nog een goede beoordeling te geven.

2.0*

Kabe-otoko (2006)

Alternatieve titel: The Wall Man

3,5
Had een horror film verwacht, dat is het niet.

Kabe-otoko is een film over urban legends, en hoe die mensen in hun greep kunnen krijgen. De basis van de film is vanouds Japans rustig. Erg veel gebeurt er niet, en de scenes die naar de horrorkant gaan vond ik persoonlijk zelfs overbodig. Ook niet al te best gedaan.

Wat wel goed is, is de stijlvolle kadrering, af en toe zitten er erg mooie shots in. Muziekkeuze is goed, soms ietsje erover.

Verder is het vooral leuk om te zien hoe de licht naieve Nishina langzaam onderdoor gaat aan de legende. Einde was een beetje lastig te volgen maar best grappig, in ieder geval niet zo geforceerd uitleggerig als in de meeste horror films.

Beetje rare benadering van het thema, maar het werkt wel. Film blinkt nergens genoeg uit om hoge cijfers te scoren, maar in het algemeen is er niks wat echt irriteert of tegenvalt, behalve dan misschien enkele korte scenes waar het gebrek aan goeie sfx jammer is.

3.5*

Kabluey (2007)

3,5
Leuke verrassing.

Gezien puur en alleen op basis van de poster. Film ziet er in z'n geheel wel een stuk minder aantrekkelijk uit, maar gelukkig werkt de humor wel erg goed.

Vreselijk irritante rol voor Kudrow, die ze wel aardig vervult. Blijft soms wat hangen in haar oude typetje, maar verder wel oké. Prendergast gelukkig wel een stuk beter en vooral geniaal in dat blauwe pak. Ook erg leuk met het Mr Fromage als handlanger, een soort van Kick-Ass avant la lettre.

Leuke bittere humor verder. Veel klootzakkerige personages en nogal wat leed, maar droog en bijtend grappig gebracht. Soms iets te sip en iets te droog, muziek is ook absoluut mijn ding niet (maar dat hoort blijkbaar bij die indie filmpjes), maar verder absoluut een leuk tussendoortje.

Speelduur zorgt ervoor dat de film nooit gaat vervelen. Klein aanradertje, wel een droef-lage score hier. Maar da's meestal met Amerikaanse comedies die ook daadwerkelijk grappig zijn.

3.5*

Kaboom (2010)

3,5
Leuke Araki.

Na Mysterieus Skin eigenlijk nooit meer wat gezien van de beste man, waarom weet ik niet. Van wat ik mij herinner wel van een geheel ander kaliber dan deze Kaboom. Opvallend kleurrijk en vrolijk dit filmpje, kon het wel waarderen.

Begint ietwat flauw, maar al snel komen er wat absurde elementen de film ingeslopen die het allemaal wat aantrekkelijker maken. Gemaskerde bendes, soap-drama en hekserij en een mysterieuze verdwijning, dit alles vermengd tot één grote brei die afstevent op een onnozel maar alleraardigst einde.

Het Amerikaanse college gebeuren vind ik dan nét iets minder, maar verder een leuke, kleurrijke en frisse film die na 90 minuutjes wijslijk de motor stillegt. Binnenkort nog maar eens een paar Araki's proberen denk ik.

3.5*

Kafka (1991)

2,5
Soderbergh stelt mij hier wat teleur. Had geen idee wat te verwachten van de film, maar uiteindelijk bleek hij te licht uit te vallen.

De zwart-wit fotografie is matig op z'n best. Een sterk middel wanneer het goed gebruikt wordt, maar Soderbergh doet er erg weinig mee. Moet zelfs gezegd dat ik de stukken in kleur gewoon beter vond. Ook de score is te typisch, te gewoon, en irriteert zelfs soms. Soderbergh probeert te veel een sfeertje te recreeëren, en zodoende komt het allemaal ook redelijk gemaakt over.

Het verhaaltje was best aardig om volgen, tot ongeveer halverwege. Daar komt de film op een keerpunt, waar ofwel blijft dat de revolutionairen totale onzin uitkramen, of werkelijk een punt hebben. Persoonlijke zou ik veel liever de uitwerking gezien hebben waar de revolutionairen geschifte gekken bleken te zijn. Paranoide zotten die in alles complotten zien. Jammer genoeg werd voor de makkelijke oplossing gekozen en krijgen we weer een hoop zogenaamde 'maatschappijkritiek' op de mouw gespeld.

Film doet me hier en daar wat denken aan Brazil (hoewel die film wat origineler uitgewerkt is). Kafka is zeker niet slecht, en bevat ook enkele erg goede scenes (zoals de achtervolging op Kafka's werk), maar over het algemeen is de film iets te flauw, te gemakkelijk, en mist het geheel durf. 2.5* voor deze, geef mij maar Schizopolis.

Kagehinata ni Saku (2008)

Alternatieve titel: Flowers in the Shadow

4,0
Een film die je wat moet liggen.

Hirakawa zoekt regelmatig de grens op van de kitsch en het sentimentele, maar gaat er nooit over. Gelukkig maar, want zo werkt z'n filmpje opvallend goed. Redelijk wat drama, maar ook nogal stripachtige humor.

Visueel proper maar weinig verheffend, zelfde kan gezegd worden van de soundtrack. Het acteerwerk is gelukkig van wat hoger niveau. Na een 90 minuten klikte de film en bleef er een warm en charmant gevoel over wat de film verderdraagt en een fijne ervaring achterlaat.

Aan te raden voor mensen die de Always films leuk vinden, anders best die eerst uitproberen alvorens aan dez film te beginnen.

4.0* en een uitgebreide review.

Kagen no Tsuki (2004)

Alternatieve titel: Last Quarter

3,5
Had net iets meer van deze film verwacht.

Veel bekende popidolen hier, en met onder andere Hyde in the cast weet je al een beetje wat te verwachten. Vreemde mix van pop en hypergoth. En da's ook wel wat de film brengt.

Vaak erg mooie en sfeervolle plaatjes, aardig liefdesverhaaltje en een leuk concept. Genoeg om je avond goed te vullen, alleen deden het tempo en de te clichématige personages mij weinig. Tempo is vooral te snel, weinig stiltes, en weinig shots die blijven hangen.

Komt uiteindelijk uit op 3.5*. Had wat rustiger gemogen, dan had de stilering nog beter tot z'n recht gekomen. Nu is het iets te vluchtig en de droog. Verder wel een oké filmpje.

Kagi-dorobô no Mesoddo (2012)

Alternatieve titel: Key of Life

3,5
Fijn filmpje.

Uitgangspunt waar best wat mee aan te vangen valt. En daar gaat Uchida dan ook vlotjes mee aan de slag. Niet zo geheel onverwacht, ook in z'n vorige films deed hij al iets soortgelijks.

Het switchen van levens is op zich niet zo héél origineel, maar de aanzet ertoe en de droge uitwerking zorgt toch voor wat leuke, komische momenten. Niet overdreven grappig, maar een wat geniepige glimlach kon er regelmatig vanaf.

Acteerwerk is op niveau, visueel had het allicht iets frisser gekund maar viel ook zeker niet tegen. Het is dat de film net wat te lang is en dat beetje creativiteit mist. Op de één of andere manier deed het mij wat denken aan een Monday, maar dan wat ingetogener en braver.

Maar een erg leuk tussendoortje, verveelt niet en wie doorgaans wat drogere, zwartere humor waardeert kan hier best wel wat glimlachjes uithalen.

3.5*

Kaguyahime no Monogatari (2013)

Alternatieve titel: The Tale of Princess Kaguya

4,0
Mooi, maar had er toch meer van verwacht.

In tegenstelling tot Miyazaki is Takahata volgens mij wél op de terugweg. Kaguyahime is een mooie film geworden, maar heeft toch wat minpuntjes. Wat mij betreft laat Takahata het hier ook bij, zou jammer zijn moest hij z'n carriere afsluiten met een paar mindere films.

Visueel wel énorm gaaf, vooral de animatie is van uitzonderlijk niveau. Camerawerk vond ik dan weer iets te statisch, zeker als je kijkt naar de scenes waar Takahata de camera wel de vrije loop laat. Soundtrack is oké en de dub zoals steeds naar behoren.

Leuk verhaal, maar halverwege begint het toch wat te slepen. Zeker het stuk met de 5 die naar de hand van Kaguya dingen is te repetitief en sleept veel te lang aan. Jammer want het begin en einde van de film lopen een stuk vlotter.

Hoewel Miyazaki de betere afsluiter heeft gemaakt vind ik Takahata toch een groter gemis. Hij heeft effectief de grenzen van het "genre" verlegd en doet dat met deze film ook weer. Miyazaki is over de breedte misschien iets beter, maar is toch iets te braaf en kleurt iets teveel binnen de lijntjes. Kaguyahime is absoluut een mooie afsluiter voor Takahata, maar wat mij betreft mag hij het hierbij laten.

4.0* en een uitgebreide review

Kai Doh Maru (2001)

4,0
Ai ai ... vernietigende commentaar . Even maar wat background info dan.

Kai Doh Maru is net als Blood een anime die meer om technische redenen in elkaar gezet is, dan om commerciële. Uitgebracht onder het I.G+ label, een label dat zich voornamelijk bezighoudt met de integratie van 2D en 3D.

Kai Doh Maru is maar 46 minuten lang, waar die 75 minuten van hierboven vandaan komt is mij ook een raadsel. Het feit dat het hier niet om een afgerond geheel heeft net zoals Blood te maken met financiële redenen, maar ook met het feit dat het in Japan een bekend verhaal is, en een "afgerond geheel" in Japan nu eenmaal minder belangrijker blijkt.

Het feit dat de OAV op TVserie niveau zou zijn qua animatie/CGI zit er stevig naast vind ik. De look van Kai Doh Maru is gemoddeld naar de oude Japanse schilderkunst, dus die fletse look hoort zo. Persoonlijk vind ik het prachtig om kijken, en is de CGI (zeker voor die tijd) vooruitstrevend, en zeer mooi uitgevoerd. Zeker niet perfect, maar dat is CGI nog steeds niet. Voor diegenen die meer van de saga willen weten, I.G is net gestart met de serie Otogi Zo(u)shi, die een deel van dezelfde personages belicht.

Kai Xin Gui Zhuang Gui (1986)

Alternatieve titel: Happy Ghost III

1,5
Mnee.

Die oude To's zijn niet echt te pruimen. Nu is dit ook bandwerk natuurlijk. Deel 3 uit een populaire serie (de andere delen wijslijk nog niet gekeken, maar buiten het einde weet To er maar erg weinig uit te halen.

Wel érg zwak acteerwerk in dit filmpje, verder ook erg flauw en voorzien van compleet brakke effecten. Buiten het einde, waar de film aardig absurd wordt, viel er weinig te genieten behalve dan het vlotte tempo.

Puur een film voor To completisten of filmserie kijkers. Maar dan nog zou ik aanraden om deze film tot op het laatst te houden. Enkel de laatste 20 minuten zijn wel aardig, de rest ben je zo weer vergeten.

1.5*

Kaibyô Otama-ga-ike (1960)

Alternatieve titel: The Ghost Cat of Otama Pond

2,0
Tegenvallertje.

Begon nog wel goed, beetje toneelmatig allemaal maar dat heeft ook z'n voordelen. Zo kan Ishikawa af en toe mooi met licht spelen en zitten er best een paar fijne shots in het begin van de film. Anderzijds kijk je soms echt wel naar een set, wat het effect verpest.

Naar het einde toe werd het echter wat van het goede te veel. De effecten zijn niet altijd even goed en omdat de film daar echt omslaat in wat explicietere horror werd het eigenlijk steeds minder.

Best jammer eigenlijk, want die soort Japanse 60s horrors kan ik vaak nog wel waarderen, alleen mogen ze het dan iets rustiger en stijlvoller houden. Wanneer er teveel fake bloed en transparante geesten aan te pas komen ebt de interesse iets te snel weg.

2.0*

Kaidan (1964)

Alternatieve titel: Kwaidan

1,5
2de Kobayashi.

Heb de Human Condition reeks maar even in de vriezer gezet, maar voor deze film wou ik nog wel een uitzondering maken. Beetje klassieke Japanse horror boeit me nog wel, zeker omdat die Kaidan verhalen vaak nog wel boeiend zijn.

Jammer genoeg is deze film dat niet zo. Niet zozeer omdat het niet spannend zou zijn, wie een beetje vertrouwd is met het hele Kaidan gebeuren weet dat de verhalen vaak meer om het bovennatuurlijke draaien dan dat het echt om horror gaat. Zo ook hier.

Visueel solide in beeld gebracht, maar ik heb nooit echt geheel kunnen wennen aan de decors. Té duidelijk een studiofilm vind ik, waardoor is soms wat een Shaw Bros gevoel kreeg. Dat kan dan nog net in een vluchtige martial arts flick, maar voor een statiger project als dit vond ik het niet zo gepast. Kleurgebruik vond ik ook weinig speciaal, enkel de cameravoering viel wel positief op.

Soundtrack was een beetje dubbel. Af en toe best knap en sfeervol, ook lekker subtiel, maar sommige muziekstukken klonken echt vreselijk. Er is één muziekje dat letterlijk klinkt als een leeglopende ballon, da's ook niet echt sfeerbevorderend.

Verder is de lengte echt wel een struikelblok. Ik heb de 183-minuten versie gezien en aangezien ik er maar weinig echt bovenuit vond steken zat de mot er wel een beetje in kort na halverwege. Tweede segment vond ik trouwens het mooist, dat verhaaltje heb ik echter al eerder gezien in een Japanse film. In ieder geval wel sfeervol, sneeuw enzo ...

Vond het beter dan het eerste deel van The Human Condition en de film kent ook wel z'n momenten. Zeer opvallende stilering ook, maar het weet niet echt te pakken en wordt na verloop van tijd gewoon saai. Oh, en wie hoopt een echte horrorfilm te zien laat deze maar beter links liggen, of leest zich eerst in beetje in in het Kaidan gebeuren.

1.5*

Kaidan (2007)

4,0
Kaidan is uiteraard zelf al een remake.

Verbaas mij er steeds weer over hoe snel regisseurs (ook hier) weer uit de spotlights kunnen verdwijnen. Nakata heeft toch een serieuze hype achter z'n naam staan, heeft het daarna 2 keer in Hollywood mogen proberen. Maar wanneer hij dan terugkeert naar z'n thuisland (en de meeste fans zijn het er altijd over eens - het origineel was beter) is er geen kat meer geïnteresseerd in de nieuwste film van Nakata.

Nu geloof ik ook best dat men deze film liever verborgen houdt van Nakata's Westerse aanhang. Hoewel het label horror niet meteen verkeerd is, is het nu niet meteen wat je verwacht als je grenzen ergens bij A l'Intérieur liggen.

Kaidan is aan de basis vooral een legende of fabel, gefundeerd op een tragisch verhaal waar eigenlijk vooral in de marge enkele fantastische gebeurtenissen plaatsvinden. Als kijker krijg je moord en geesten voorgeschoteld, maar slecht met mondjesmaat en eigenlijk nooit op een enge of spannende manier.

Wel beklemmend af en toe. Daar zorgen een prachtige soundtrack en sterke beelden voor. De scenes die mystiek moeten uitstralen doen dat ook als geen ander. Het drama is verder best droog, daar leent het verhaal en de Japanse oudheid zichzelf dan ook wel voor.

Decors ogen mij af en toe iets te leeg, maar alles wordt mooi en kundig in beeld gebracht. Af en toe sleept het iets te lang aan maar het contrast met de momenten waar de film openbloeit zijn des te mooier.

Vond dit wel een mooie film eigenlijk, had er niet zoveel van verwacht op basis van de trailer, en hoewel de film de trailer eigenlijk goed weerspiegelt levert de uitgewerkte versie een dikke meerwaarde op.

Vooral geen horrorfilm verwachten. Niks engs of goors te bekennen in deze film. Verder gewoon rustig genieten van wat Nakata hier te bieden heeft

4.0*

Kaidan Nobori Ryû (1970)

Alternatieve titel: The Tattooed Swordswoman

2,5
geplaatst:
Niet verkeerd.

Toch vond ik het wat wisselend. Ishii is toch de man van het freakier en bloederiger gedoe, een soort van Miike avant la lettre. Dat zijn ook de momenten waarop deze film opleeft, jammer genoeg vond ik het yakuza gedoe tussendoor net wat te gezapig.

Visueel nog best aardig, sommige effecten (vooral het bloed) ogen verouderd, maar het zit de sfeer gelukkig niet in de weg. Cinematografie verder ok, enkel tijdens het maffe kermisoptreden halverwege gaat het een versnelling hoger. Dat zijn eerder de scenes die ik van Ishii wil zien.

Verhaaltje is verder redelijk eenvoudig, acteerwerk kan er ook wel mee door, al zijn er een aantal rollen die best wat leuker gemogen hadden (zoals de bad guy met z'n brilletje). De uiteindelijke showdown is gelukkig nog wel de moeite, al is het eerder stijlvol dan actievol.

Leuk voor een keertje, maar net wat te wisselvallig.

2.5*

Kaidan Shin Mimibukuro: Gekijô-ban (2004)

Alternatieve titel: Tales of Terror

3,0
En toch vond ik er een paar leuke variaties tussenzitten.

Vooral het eerste filmpje met de té nuchtere nachtwaker en het laatste filmpje met de mama vond ik erg mooi. Het filmpje in het apartement had een erg gave geest (die eens een keer wat groter uitviel dan een normaal persoon) en ook de haunted video was leuk.

Inderdaad wel een paar iets te goedkope filmpjes en eng wordt het echt nergens. Maar dit zijn dan ook meer spookverhaaltjes, af en toe met een lichte twist. En dat was wel een keertje aardig.

Kleine 3*, typisch aan zo'n omnibus werkje dat de goeie zaken beter blijven hangen dan de negatieve.

Kaidan Yuki Jorou (1968)

Alternatieve titel: The Snow Woman

3,0
Apart dat deze compleet onbekend blijkt.

Toch geen mis Japans spookverhaal. Typisch aan films als deze is dat het vaak meer drama dan horror is, wat het af en toe een beetje saai maakt. Gelukkig blijft het dat nooit lang gezien de uiterst korte speelduur.

Visueel soms erg mooi, maar zo jammer van de vale kleuren en het schokkerige camerawerk. Breekt toch een beetje de praal van een aantal shots.

De scenes met de geest zijn veruit het mooist. Erg leuk en sfeervol gedaan. Middenstuk is geestloos en meteen ook iets minder boeiend, om dan weer traditiegetrouw op te leven aan het eind.

Uiteindelijk zeker geen verkeerd spookverhaaltje, al is het jammer van het wat minder boeiende drama, het wat knullig camerawerk en een te verwaarloze soundtrack. Maar verder helemaal niks te klagen.

3.0*

Kaien Hoteru · Burû (2012)

Alternatieve titel: Petrel Hotel Blue

3,5
Boeiend.

Wakamatsu laat hier nog maar eens zien dat er best nog wat pit in hem zat. Jammer genoeg één van z'n laatste films, op basis van deze had hij best nog een paar jaartjes extra meegekund.

Rare film, dat wel. En weinig budget, zoveel was ook duidelijk. Maar eens op het eiland aangekomen is het camerawerk mysterieus, zijn de personages boeiend en weet de film de interesse gaande te houden. Enkel het acteerwerk is van een iets minder niveau, vooral de cast rond het hoofdpersonage heeft het vaak nogal moeilijk.

Maar Wakamatsu zorgt ervoor dat er verder genoeg te genieten valt. Lekker mysterieus filmpje, experimenteel maar toch relatief narratief en opvallend genoeg niet echt politiek geladen. Althanks, toch niet zo in-your-face als vele van z'n andere films.

Dikke 3.5*

Kaijû Daisensô (1965)

Alternatieve titel: Invasion of Astro Monster

2,5
Betere Honda.

Wat mij betreft kan Godzilla niet onnozel genoeg zijn, uiteindelijk zit je ook maar naar een paar mannen in rubberen pakken te kijken, veel serieux valt daar niet meer uit te puren. Gecombineerd met wat space exploration (in gelijkaardige papier-maché stijl) levert dat een erg vermakelijke film op.

Het maakt het eerste uur vooral een stuk vlotter, met nog een paar erg memorabele scenes erbovenop. Rodan en Godzilla die door de ruimte gesleept worden zijn hilarisch, maar nog niet zo geweldig als hun aanblik wanneer ze achtergelaten worden op Planet X. Godzilla's vreugdedansje mag er trouwens ook nog steeds zijn.

Verder een fijne finale waar er gelukkig weer aardig wat vernield wordt. Ditmaal geen grootstad, maar het dorpje biedt genoeg trample fodder voor onze grote vrienden. Al bij al één van de betere films die ik al van Honda gezien heb, zonder echt saaie momenten of al te luie scenes.

2.5*

Kaijû Sôshingeki (1968)

Alternatieve titel: Destroy All Monsters!

2,5
Erg leuk.

Ook erg veel onzin. Het is echt een soort van best-of klassieke Godzilla, waarin echt alle monsters van stal gehaald worden. Maar ook met een hoop cheesy scifi dingen erin en wat buitenaardse inmenging, om het allemaal nog wat minder serieus te maken.

Ik vond trouwens dat in tegenstelling tot nogal wat andere films uit de reeks hier net weinig dode momenten inzaten. Daar is ook amper de tijd voor gezien alle onzin die de revue moet passeren. Ik vond het één van de vlottere Godzilla fans, beetje ten koste van het verhaal, maar dat boeide nu niet meteen.

Toch leuk dat Criterion deze in een dikke boxset heeft uitgegeven, geeft mij de kans om de resterende films nog een keer in te lopen. Vond dit zeker één van de betere uit de recente reeks die ik gezien heb. Het is uiteraard extreem cheesy, maar daar zit hem dan ook de lol in bij deze reeks.

2.5*

Kaijûtô no Kessen: Gojira no Musuko (1967)

Alternatieve titel: Son of Godzilla

1,5
Mnee.

Was alweer erg lang geleden dat ik een Gojira film gezien had, maar blijkbaar nog niet lang genoeg. En inderdaad, het gedoe met het zoontje vond ik allesbehalve interessant.

Mis toch wel de stadsvernielingen. Zowat het interessantste deel van de reeks. Daarbij is het Gojira pak hier echt afzichtelijk, en is zijn zoontje zo mogelijk nog erger. Gevalletje inteelt zo te zien.

Sprinkhaan en spin vallen nog wel mee, vooral de spin dan, al is die allesbehalve creatief in zijn aanvallen. Spuit eigenlijk gewoon de hele film slagroom.

Wat de film dragelijk maakt is de complete ridiculiteit van het geheel. Twee kerels in afzichtelijke pakjes waarvan de kleine over de staart van de grootste huppelt, Gojira die wat ligt te zonnebaden (heh?) en soortgelijke ongein. Allemaal zo goedkoop gebracht en dan toch tot een filmreeks van 25+ films geleid.

Edit: die ripple laser op de poster bij het zoontje is verradelijk, hoewel de effectieve sigaarringetjes toch ook wel hun charme hadden.

kleine 1.5*

Kaitanshi Jokei (2010)

Alternatieve titel: Sketches of Kaitan City

3,5
Net iets te droog.

Vooral jammer vond ik dat er met de omgeving niet meer gedaan werd. Prachtig stadje, prachtig moment om er te filmen, maar veel scenes spelen zich binnen af, waar het vaak nogal kaal en bedrukt/armoedig oogt. Verder ook jammer dat de soundtrack niet wat prominenter aanwezig is. Elke keer wanneer er muziek bij de film komt stijgt het niveau, maar die momenten zijn redelijk zeldzaam.

Twee kritiekpunten die van deze Sketches of Kaitan geen meesterwerk(je) maken. Wél een heerlijk rustig tempo, goed en natuurlijk acteerwerk en een zekere rust die je als kijker overweldigt. Kumakiri is een boeiend regisseur, jammer genoeg haalt hij uit deze film niet alles uit.

Wel een aanrader voor de fans van realistische Japanse dramas. Bij momenten lijkt het wel of je naar een docu zit te kijken, al is het dan gelukkig wel allemaal een stuk gestileerder.

3.5*

Kaitei Gunkan (1963)

Alternatieve titel: Atragon

1,5
Matig.

Wel een van de slickere Honda films die ik al gezien heb, jammer genoeg wil dat ook zeggen dat het eerste uur eigenlijk niet vooruit te branden is. Het is natuurlijk ook niet echt een monster-flick dit, buiten een slangetje naar het einde toe is het eerder een avonturen film met wat scifi kantjes.

De film neemt zichzelf soms iets te serieus, vooral als je deze naast de Kaiju films van Honda legt. En voor een serieuze film is het niet echt spectulair of vlot genoeg. Er wordt, zeker in het begin, teveel tijd genomen om alles uit de doeken te doen, waardoor de aandacht al snel verslapte.

Naar het einde toe wordt het wel wat beter, maar dan is het kalf (letterlijk) al gezonken en zat ik meer op het einde te wachten dan op de volgende ontploffing. Niet dat dit nu zo'n rampzalige Honda was, maar hij heeft er betere gemaakt. Meer rubber, minder verhaal lijkt de boodschap te zijn.

1.5*

Kaiwang Chuntian De Ditie (2002)

Alternatieve titel: Spring Subway

4,5
Prachtig, lief en klein frivool filmpje dat naarmate de speelduur vordert met een paar kleine maar ultra effectieve een aantal bittere steken weet te geven.

Yibai is een favoriet geworden, jammer dat hij zo onbekend blijft, terwijl het toch films zijn die best een wat groter publiek zouden kunnen aanspreken.

Mooi relaas over een tof koppeltje dat elkaar wat mis begint te lopen en door kleine details niet echt meer dichter bij elkaar raakt. Een thema wat mij wel boeit, hier echt mooi uitgewerkt. Voor een Chinese film trouwens ook opvallend modern en fris.

4.5* en een uitgebreide review

Kaizokuban Bootleg Film (1999)

Alternatieve titel: 海賊版

3,0
Redelijk leuk, aardig apart.

Uit het zwart/wit wordt niet genoeg uitgehaald. Het lijkt dan ook meer een verwijzing naar de filmhelden van Kobayashi die een aantal keer nadrukkelijk de revue passeren. Jammer, want sommige shots en landschappen zagen er zeer keurig uit.

Film draait rond ellenlange dialogen tussen de twee hoofdpersonages. Niet eens zo heel boeiend, ware het niet de nogal vreemde en broodnodige humor die in de film verwerkt zit. Erg droog vaak (type 'de meeste mensen zien de grap niet eens'), het geeft de film in ieder geval een eigen smoelwerk.

Toch zijn sommige scenes nog iets te lang gerekt en valt de film soms een beetje stil. Het is dan wachten op de volgende komische impuls.

Had dit nooit van Kobayashi verwacht, wat op zich wel positief is. Aruku, Hito mag dan een betere film zijn, deze is een stuk unieker. 't Is jammer dat het niet iets beter uitgewerkt werd, had toch wat meer ingezeten.

3.0*

Kakashi (2001)

3,0
Wat wel mooi was aan de film was het geluid. Ik vond het erg sfeervol en over het algemeen vond ik het geluid enger dan de rest van de film.
Tevens vond ik dat ze bij sommige scene's mooie camerastandpunten gebruikten.

Zeker mee eens, de sterke punten van deze film zijn zonder meer de soundtrack, sterke sfeer en soms mooie shots.

Jammer een beetje dat dit als horror/suspense gepromoot wordt, aangezien het veeleer mysterie is, zeker de eerste helft van de film. Anderzijds werkt de film ook niet echt mee, wanneer halverwege wat meer van die typische scare scenes geïntroduceerd worden. Niet echt effectief, en het verpest toch wel een beetje de sfeer.

Begint in ieder geval wel zeer sterk, zet een mooie sfeer neer, en weet over het geheel toch wel een positieve indruk na te laten, al is het tweede gedeelte heel wat wisselvalliger. 3*