Meningen

Zeker mee eens, de sterke punten van deze film zijn zonder meer de soundtrack, sterke sfeer en soms mooie shots.

Jammer een beetje dat dit als horror/suspense gepromoot wordt, aangezien het veeleer mysterie is, zeker de eerste helft van de film. Anderzijds werkt de film ook niet echt mee, wanneer halverwege wat meer van die typische scare scenes geïntroduceerd worden. Niet echt effectief, en het verpest toch wel een beetje de sfeer.

Begint in ieder geval wel zeer sterk, zet een mooie sfeer neer, en weet over het geheel toch wel een positieve indruk na te laten, al is het tweede gedeelte heel wat wisselvalliger. 3*

Beter dan verwacht.

Had hier op zich niet zo geweldig veel zin in, de laatste tijd laat ik de jidai geki al eens wat makkelijk schieten omdat ze toch zelden echt weten boeien. Het is een genre dat mij gewoon iets minder ligt. Maar Harada is een fijn regisseur en hoewel dat nog altijd geen zekerheid biedt in dit genre wou ik hem de kans toch gunnen.

En terecht zo bleek. De setting is ietwat aangedikt, net genoeg om het iets mysterieuzer en interessanter te maken dan doorgaans het geval, maar niet zo erg dat het naar fantasy gaat neigen. Verder een boeiend stukje Japanese geschiedenis waar ik nog niks vanaf wist. Alleen daarvoor al best de moeite.

Visueel érg netjes ook. Prachtige omgeving, met veel aandacht voor detail in beeld gebracht. Warme kleuren en strak camerawerk zorgen voor een aangenaam sfeertje. Acteerwerk is ook naar behoren en ondanks dat 140 minuten toch net wat van het goede teveel is zakt de film nergens echt in.

Harada bewijst met deze film z'n talent. 't Is een van die regisseurs wiens films lastig we weg naar het Westen vinden. 't Is dan ook niet zo makkelijk om z'n films van nabij te volgen, maar wanneer de kans zich voordoet toch iemand waar je blindelings om kan vertrouwen. Kakekomi is daar een mooi voorbeeld van.

3.5*

Sluit me volledig aan bij killalot.

Zeer herkenbare film, weer erg warm en zachtaardig. Erg knappe rol van Nagase ook, die vorige week nog complete hipster was in Stereo Future. Man met talent.

En verder weer een erg mooi verhaal, stijlvol verteld en geschoten. Komt ook erg realistisch over, in ieder geval in vergelijking met andere samurai films. En al laatste, de film duurt inderdaad net te lang om hogere scores uit te delen. Niet dat het ergens verveelt, maar toch een beetje nodeloos gerekt.

4*

Erg komisch.

Kurosawa maakt een kinder/avonturen film en het wordt één van de meest bekende klassiekers ooit. Wat dan ook het meteen het meest komische feit aan de film is.

Die boeren zijn vervelend. Op een Samson en Gert manier. Het verhaaltje is een opeenvolging van gebeurtenissen. Ergelijk lang uitgesponnen zonder ook maar ergens spannend, boeien of avontuurlijk te zijn.

Ik kan er gewoon niet bij wanneer ik mensen zie spreken over "grandioze speergevechten". Meer gebrul dan gevecht, en af en toe twee takken die tegen elkaar kletsen. En dat ongeveer vijf minuten lang. Zet mij niet op het puntje van m'n stoel, eerder achter het fornuis om een lekker theetje te zetten of zo.

Leuk voor mensen die daarna buiten Cowboy en indiaantje willen spelen, maar dit is toch echt kinderentertainment. Onbegrijpelijk. 0.5*

Klungelig bent ik het niet mee eens.

Leuk dat een film weer eens wat experimenteert met verschillende visuele effecten. Openingsscene vond ik prachtig, die sunsetscene ook, en zo waren er nog wel een paar. Diegene die deze film vergelijkt met Trainspotting zal op die moment waarschijnlijk wat weinig inspiratie hebben gehad, want zowat de enige overeenkomst is "drugs" (en da's nu niet echt uniek).

In tegenstelling tot puck vind ik de personages wel interessant genoeg, een leuk allegaartje dat naast blowen ook nog in staat is tot een degelijk gesprek af en toe. Diep filosofische waarheden komen er niet naar boven, maar dit is dan ook een film over doorsnee tieners, en vooral dan een vermakelijk verhaaltje over een drugsdeal.

Vond het zeer aangenaam om kijken, mooie shots, leuke muziek (tof om eens een discotheek te zien met echte discomuziek, ie psytrance in dit geval) en een geinige setup. En 't is altijd leuk om Susumu Terajima aan het werk te zien natuurlijk.

4*

Eentje voor Miki fans.

Wat kleurrijker en iets meer gericht op humor, maar nog steeds lekker kalm, droog met af en toe serieus maffe dingen die vaak uit nogal onverwachte hoek komen.

Visueel kan het nog wel iets beter, soundtrack is ook niet de meest originele maar het werkt allemaal wel. Daarnaast leuke cameos (ugly guy, maar voor die Ramen Chef is geniaal) en veel lollige grappen die niet uitnodigen om hardop te lachen maar wel een heerlijk feel-good sfeertje oproepen.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Maar zo leuk nu ook weer niet. Eerste half uur is inderdaad best taai, maar dat hoort er uiteraard bij. Dat maakt het daarom niet meteen beter natuurlijk, maar er is in ieder geval wel een duidelijk doel én een payoff daarna.

Wat daarna komt is leuk. Slim gevonden, goed uitgevoerd, maar nergens echt geniaal. Het mist toch een beetje aan écht originele ideetjes en ik had zelfs af en toe het gevoel het al eens eerder gezien te hebben. Ueda teert iets te vaak op variaties van hetzelfde. Entertaining is het wel, geniaal alleen niet.

Wel knap natuurlijk, want dit is verder een no-budget film. Je blijft het ook wel zien en het concept heeft gelukkig ook niet bepaald nood aan een hoog budget, maar de film weet toch best iets neer te zetten. Alleen vind ik de hype dik overroepen. Niet zo heel verwonderlijk voor een film als deze, als het niks gekost heeft en mensen vinden het toch best leuk is het pure winst, het zou alleen fijn zijn moesten films als deze wat sneller de weg naar mijn scherm vinden. Na een jaar hype en met dit als resultaat heeft een film niet zo heel veel kans meer om vol te overtuigen.

Maar zeker leuk voor een keertje.

3.5*

Matig.

Al moet ik zeggen dat het idee wel best leuk is, in ieder geval een stuk creatiever dan de meeste van dit soort Japanse horrors. De uitwerking is ook iets explicieter, maar je moet je er ook niet al te veel van voorstellen, de horror is redelijk knullig en bijna functioneel te noemen.

Vooral Taguchi's personage doet de boel wat opleven, al is z'n acteerstijl misschien iets te uitbundig. Deze Kaneko is geen Tetsuo natuurlijk, anderzijds is het nu ook weer geen geweldig serieuze film, dus hoewel op het randje kon het wel.

Visueel wel redelijk brak, maar da's een weerkerend probleem voor Kaneko. Verder, buiten het concept, is ook niet zo geweldig veel kwaliteit te vinden in deze film, maar het vermaakt wel en het sleept ook niet te lang aan. Voor de hardcore Japanse horror fan die eens wat anders wil dan geesten met lang zwart haar.

2.5*

Yoshida's neerwaartse beweging.

Gelukkig niet erg drastisch, maar elke keer is het toch weer een klein beetje minder. The Kirishima Thing nog niet gezien, maar deze Pale Moon staat toch een eindje af van Funuke wat mij betreft. Al bezit Yoshida genoeg basiskwaliteit om de film goed lopende te houden.

Een film over een zichzelf vrijvechtende huisvrouw die bij een bank werkt en daar langzaam begint te beseffen dat ze zonder al te veel problemen geld kan achterhouden. Wanneer haar man dan ook nog eens in het buitenland gaat werken is er niks meer wat haar in de weg staat om eens flink de bloementjes buiten te zetten.

Visueel strak, soms best mooi maar nooit echt indrukwekkend. Verhaaltje wordt aardig ontsloten en Rie Miyazawa zet een fijn personage neer. 't Is allemaal erg solide, het verveelt geen seconde, maar de film mist dat beetje extra schwung om echt indrukwekkend te zijn. Meer dan behoorlijke filler dus, maar van Yoshida hoop ik toch op wat meer.

3.5*

Harada heeft er betere gemaakt.

Wel een érg ambitieuze film. Doet in de verte misschien een klein beetje denken aan Sono's Love Exposure (zeker voor wie de 169 minuten versie kijkt), al blijft Sono's film natuurlijk wel de overtreffende trap.

Harada laat zich niet leiden door een simpel plotje. Hij laveert door een aantal gebeurtenissen maar vindt het niet erg soms erg lang stil te staan bij onzinnige bijplotjes. Geen negatief punt trouwens, maar wie snelle A->B cinema wil kan deze best links laten liggen.

Visueel wat droogjes, het vlotte acteerwerk maakt wel wat goed. Takahashi doet het goed als Tatsuo, de jonge Yakusho is beter te pruimen dan in z'n latere rollen en Curtis maakt een toffe bad guy. Doorheen het frivole yakuza-punk verhaaltje zit ook nog een stevig kritische achtergrond verweven, bekend materiaal voor wie de Japanse cultuur een beetje kent, maar best verfrissend en direct gebracht door Harada.

169 is alleen véél te lang voor deze film. Visueel te karig, niet gek of wild genoeg en de film moet het iets teveel hebben van scenes die eruit springen, daartussen is het vaak wat wachten op het volgende hoogtepuntje.

2.5*

Genieten.

Typische Miike film weer. Is het horror? Nee, te luchtig. Humor dan? Nee, écht grappig is het ook niet. Thriller elementen? Ja, maar niet bedoeld om spannend te zijn. Wat dan wel? Gewoon alles tesamen, maar vooral érg weird en érg vermakelijk.

Film begint ook gewoon en wie hoopt dat er halverwege een verklaring komt voor alle gekkigheid kan maar beter iets anders opzetten. Klein beetje background story voor de belangrijkste cast members en daar stopt het wel zo'n beetje. Wie de tegenstanders zijn, waarom ze alles doen en wat die witte kubus is? En dan dat einde!

Het meest bewonderenswaardige is dat Miike dit nog steeds voor elkaar krijgt met de budgetten waarmee hij tegenwoordig werkt. Helpt wel dat het gebaseerd is op een (populaire) manga reeks, maar dan nog. Unieke film weer.

Beste tegenstander is de ijsbeer, geweldig geanimeerd ook.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Iets meer van verwacht.

Niet geheel eens met de eindconclusie van Inland Rabbit hierboven. Ook in Miike's eerdere film zitten erg veel sequenties die gestroomlijnd (misschien minder gelikt) en normaal zijn. Alleen waren zijn uitspattingen daar vaak wat geflipter.

Er zitten uiteraard weer Miike momenten in. De "Play" knop, die scene in het vliegtuig, het nummertje tijdens de finale ... leuke dingen, maar iets te weinig voor een film die toch dik 2 uur duurt.

Vond het "droge" gedeelte niet eens zo vervelend. Vind het zelf best interessante materie, die inderdaad vaak op nogal creatieve manier vormgegeven werd. Beetje jammer van de inderdaad erg brakke subs, maakte het volgen er niet echt makkelijker op, maar toch vond ik dit deel uiteindelijk nog het leukst. Ook trouwens erg gaaf, die Infinity opstelling.

Tweede deel is wat simpeler. Wat meer lawaai en meer actie, maar zonder echte Miike hoogvliegers. Nogal puberaal liefdesdrama in een wat ongewone setting. Slecht wordt het zeker nooit, maar je kan toch enkel wat meer verwachten van Miike. Verder absoluut geen problemen met het acteerwerk van Hayato Ichihara, vond hem net erg geschikt voor deze rol. Mitsuki Tanimura had daarentegen amper wat te doen en doet er ook niks meer mee.

Verre van eens met Mes dus.

't Is allemaal erg luchtig, hoewel de materie eigenlijk best zwaar zou kunnen zijn. Zeker goed genoeg om de gehele speelduur te boeien, doorheen de film zitten genoeg leuke elementen, maar ik had er mij toch iets meer van voorgesteld, zeker na de nogal positieve verhalen over het einde.

3.5*

Goed.

Maar je moet hier echt wel zin in hebben, want dit is één van de meest statische films die ik ooit gezien heb denk ik (zelfs een Toni Takitani is er nik bij). Zou me ook niet verbazen moest dit een bewerking van een toneelstuk zijn, zo ziet het er ook echt uit.

De setting is een Japanse woonkamer, 90% van de film speelt zich daar af. We volgen nogal statische en ongemakkelijke gesprekken tussen twee personen die aan elkaar uitgehuwelijkd worden en een aantal vrienden familieleden die af en toe het gesprek insluipen. En dat is het zo'n beetje. Best taai voor een film van 110 minuten.

Gelukkig is het acteerwerk wél op niveau en zit er ook meer dan genoeg nuance in het drama, al is het volgens mij wel aardig meegenomen als je een beetje op de hoogte bent van de Japanse gevoeligheden. En veel meer valt er niet over te zeggen. Het is best een mooie film, maar ik heb graag toch net wat meer dynamiek en aandacht voor stilering. Dit was écht wel droog.

3.0*

Vermakelijk.

Het begin heeft even nodig om op gang te komen, maar wanneer de Oni geïntroduceerd worden voel je al snel dat het wel redelijk goed zit met dit filmpje. Het is meteen al duidelijk dat het redelijk kind-vriendelijk is, dus de hoop op een hoog cijfer kan al snel opgeborgen worden, maar verder lekker vermakelijke onzin.

Acteerwerk is matig, ook de CG wil niet echt overtuigen, maar wanneer de personages hun gevechten beginnen is het lastig om toch niet even te grinniken. En ook de climax is de film waardig. De uberOni ziet er wel grappig uit, zelf al blijft de CG technisch achter de feiten aanlopen.

Uiteraard is deze film wat te lang, voor een simpel onzinfilmpje als dit is 90-100 minuten wel genoeg, maar vervelen doet het nergens. Had alleen wat meer hoogtepuntjes verdiend.

Een brave 3.5*

Heerlijk filmje.

Ik mis mensen als danuz en Mochizuki bij deze film. Volgens mij moet deze jullie zeker liggen.

Lekker niks aan de hand filmpje. Eigenlijk geen dramatisch wendingen, problemen of moeilijkdoenerij. Sachie heeft een diner, in het begin is er niemand, op het einde zit het lekker vol, en onderweg maakt ze vriendjes!

Ultieme feel-good waar weinig echt "in gebeurt", maar waar je heerlijk bij kan wegzakken. Zo'n film die 5 minuten lang kan inzoomen op de kunst van het koffiemaken. Af en toe wat komische elementen, al is het vooral de superlichte toon die zorgt voor het goede gevoel.

Aanradertje. Redelijk klassiek en nergens echt verheffend of superorigineel, maar films als deze zijn al schaars genoeg. Cafe Lumiere meets Totoro, of zoiets.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review.

Iets beter bij herziening zelfs.

Wat ik eigenlijk niet verwacht had. Toch al erg lang geleden gekeken en toen waren Japanse dramas nog wat verser en spannender. Ondertussen is het toch ook gewoon een genre met een lange lijst aan clichés geworden. Maar Canary springt er nog steeds uit, omdat het wat duisterder is, doet wat denken aan het werk van Kumakiri.

De stijl is verzorgd, met hier en daar een mooi plaatje en een soundtrack die niet al te veel aandacht eist, maar wel sfeervol is. Maar het is toch vooral ondersteunend voor het geweldige acteerwerk van de twee hoofdpersonages. Erg jonge acteurs die knap lastige rollen perfect weten in te vullen. Gebeurt zelden dat ik acteur een echte meerwaarde vind hebben, deze film is voor mij een positieve uitzondering.

Deze keer had ik ook niet zoveel last van de scenes binnen de sekte, al blijf ik de roadtrip zelf wél duidelijk het sterkste deel vinden.

4.0* en een uitgebreide review

Oef.

Een redelijk experimentele animatiefilm, al is het je vergeven als je na een kwartier de term "animatie" lichtelijk in twijfel trekt. Veel meer dan statische tekeningen waar een camera overheen zoeft is het dan nog niet geweest.

Het blijft de gehele film jammer genoeg redelijk goedkoop ogen. Oké, 't is soms redelijk psychedelisch, in combinatie met de al even freaky muziek is het dan ook een oertypisch flower power product geworden, maar veel tekenen van kwaliteiten zijn er niet in te herkennen.

Deed me na een tijd wat denken aan een compleet gefaalde Tenshi no Tamago. Yamamoto beoogde blijkbaar een soortgelijk effect, maar mist gewoon de technische finesse en klasse van de Oshii/Amano combinatie.

Er is best veel te doen geweest rond deze film, verbaast me ook niet maar ik vond het absoluut niet werken. Gewoon te brak en goedkoop.

1.5*

Dit was echt erg ja.

Ik heb altijd gehoord dat de pinku-opzet eigenlijk voor een hoop potentiële vrijheid hoorde te zorgen. Daar valt bij deze Kurosawa eigenlijk niet zoveel van te merken, want hij doet bitterweinig met die vrijheid.

Over acteerwerk hoeven we het eigenlijk niet te hebben, het plot is ook bijna onbestaande en slaat werkelijk nergens op. Gelukkig dat de film maar 60 minuten duurt, al is ook dat eigenlijk veel te lang. Visueel een onmogelijke draak van een film, de soundtrack is volgens mij free-use materiaal wat compleet niet bij de film past en de mislukte poging tot humor doet meer pijn dan dat het grappig is.

Mnee, nog niet echt overtuigd van de wilde verhalen die over het genre de ronde doen, enige boeiende aan de film is het feit dat Kurosawa hem geregisseerd heeft, toch een rare gewaarwording gezien z'n verdere carriere.

0.5*

En eindelijk gezien.

Typische Kawasaki. Geweldig op papier, geweldige momenten, maar best goedkoop geproduceerd en verre van consistent. Maar memorabel is het zeker. Na een korte (en vooral onzinnige) introductie staat er een krab samen met een jongetje te dansen op een strand. Een vriendschap is geboren. Maar de familie van het kereltje is niet zo opgezet met de levensgrote krab (een man in een rubberen pak) en besluit enz ...

Punt is dat er na 50 minuten nog steeds geen voetbal aan te pas is gekomen en de film ook geen enkel teken heeft gegeven hoe het uiteindelijk in die richting gaat evolueren. 10 minuten later is alles in z'n plooi gevallen en krijg je nog 20 minuten goalkeepende krab voorgeschoteld. Je vraagt je misschien af waarom je voor een film als deze ondertitels nodighebt, toch zijn het ook vaak de conversaties, in al hun bedoelde (?) meligheid, die voor veel humor zorgen.

Acteerwerk is pover en als er dan als eens een bekende kop verschijnt (kan alleen maar Naoto Takenaka zijn natuurlijk) dan hebben ze hem een toneelpruik opgezet. Maar het waanzinnig onzinnige plot en het plezier waarmee onzin als deze in elkaar is gestoken maakt erg veel goed. Al moet dit soort humor je echt wel liggen. Een écht hoge score zal ik hier niet snel aan kwijtkunnen, maar vermakelijk vind ik het absoluut wel.

3.0*

Sterke comeback van Sabu.

Het losse is wel een beetje uit z'n films uit. Nu is dit daar ook niet de ideale film voor, als bewerking van een bijna 100jarig boek, maar toch mis ik het wel een beetje.

Gelukkig is het visueel voorbeeldig en zet Matsuda weer een geweldige rol neer. De film weet makkelijk op deze twee punten te steunen en enkele komische interludes zorgen ervoor dat de film nooit verzandt in een wat voorspelbaar moreel lesje.

Blijft een geweldig regisseur die moeilijk slechte films weet te maken, al zie ik hem weer graag iets meer in z'n oude Drive/Monday vorm.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi.

Het is toch wat, zo'n nieuwe Hiroki rechtstreeks op Netflix. Aan de ene kant erg fijn, normaal gezien moet je maar hopen dat iemand in z'n vrije tijd ondertitels schrijft voor een film als deze, nu is het gewoon van dag 1 beschikbaar. Anderzijds krijg je nu wel dat jan en alleman een film als deze gaat kijken, waar dat vroeger toch vooral mensen waren die ten minste een idee hadden waaraan ze begonnen.

Ja, er zit wat bloot in. Ja, sommige onderwerpen zijn ietwat taboe. Welkom tot de wereld van films voor volwassenen. Hiroki staat erom bekend om dat soort zaken met het nodige respect te behandelen en dat is hier absoluut niet anders, maar nogal wat online criticasters hebben op basis van naakt + mannelijke regisseur hun mening al klaar.

Een beste complexe relatie staat centraal hier, die naar behoren wordt uitgewerkt en ook perfect wordt vertolkt. Hiroki maakt het zichzelf ook niet makkelijk door relatief spectaculair te starten en dan te evolueren naar een soort van karakterdrama, wat niet de normale gang van zaken is. Maar de visuele flair, de sterke personages en een aantal krachtige, aangrijpende scenes maken dit tot een erg sterke film.

4.0* en een uitgebreide review

Krachtig.

Shiraishi, dan toch. Z'n vorige beviel me al wel, maar daar zat de sfeer nog niet geheel consistent genoeg. Dat euvel lijkt hier opgelost, dan volgt de hoge quotering eigenlijk vanzelf. Wie zin heeft in een duister drama met stevige thriller elementen zit goed bij deze film.

Visueel goed, vooral dat wanneer de film meer richting thriller kantelt, maar het is vooral de soundtrack die een echte meerwaarde levert. Niet de meest opvallende muziek, maar wel sterk gebruikt. Ook het acteerwerk van Aoi mag er zijn trouwens, ze doet het geweldig als koud en harteloos personage.

't Is wel een film voor de liefhebbers van het genre. Personages zijn niet echt open boeken, het drama is wat aangezet maar de stijl vooral ingetogen en echt blij word je ook niet van deze film, maar de uitvoering is strak en de film kent geen zwakke punten.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi nieuw drama van Hiroki.

Hij richt zich weer op Fukushima, ditmaal wel meer op de langetermijnsgevolgen. Families die subsidies krijgen, maar met hun leven geen blijf meer weten. Om nog te voelen storten ze zich dan maar in ongezonde hobbies. Vader aan de pachinko, dochter als call-girl.

De film volgt een aantal verhaaltjes, maar als geheel missen ze een beetje de pit die Hiroki's betere films wel hebben. Er zitten best treffende scenes in, een paar erg mooie momenten ook en het is sterk geacteerd, maar omdat de verhaaltjes weinig overlap hebben en ze elk apart net wat te tam zijn, weet het drama nooit echt volledig te pakken.

Slecht is het zeker niet, daarvoor is Hiroki ondertussen ook veel te veel routinier. Ondanks de speelduur blijft het toch wel boeiend en zijn er een aantal scenes die toch wel bijblijven. Maar over de gehele duur gezien is het gewoon net niet goed genoeg. Wel leuk om een keer te zien en Hiroki fans zullen niet teleurgesteld zijn, maar hij heeft ondertussen bewezen beter te kunnen.

3.5*

Veel durf en inhoud vond ik er niet aan.

Wel een leuk filmpje, zeker één van de betere in het genre. Nog steeds less is more suspense, maar voor de verandering ziet het er ook een keertje goed uit. Haalt een deel realisme (en daarmee spanning) weg, maar weet dat uiteindelijk wel goed op te vangen met sfeervolle beelden en een passend "wtf" verhaaltje.

Vaak mooie duistere shots met een typisch "industrial" soundtrackje erachter (veel rare omgevensgeluiden maw), en een steeds vreemder wordende situatie. Vooral dat laatste zorgt dat de film uitstijgt boven het gros. Niet zomaar weer een spookverhaaltje, maar als kijker blijf je veel langer in het ongewisse van de ware aard van het verhaal.

Niks super, wereldschokkend magistraal moet ik op DVD hebben geweldig, maar wel leuk en erg vermakelijk. Haalt erg eenvoudig 3.5*, zweefde zelfs soms tegen de 4* aan, maar da's dan weer net iets teveel van het goede.

Logisch vervolg op Takeshis'.

Waar Kitano in Takeshis' een mengelmoes maakte van z'n eigen films, vervolledigt hij hier het plaatje door een mengelmoes te maken van de films die hij nooit gemaakt heeft.

Film vertoont veel gelijkenissen met Takeshis', al is zijn typische arthouse sfeertje hier nog minder aanwezig. Film blijft wel heerlijk wacky, net zoals Takeshis' en Getting Any? Logisch ook dan dat Kitano's doelpubliek volop afhaakt bij dit tweede experiment. Dat alleen al is humor genoeg om van deze film volop te genieten.

Verder veel gave ideeën, knotsgekke situaties en compleet geschifte zaken. Ook visueel, CGi is uiterst functioneel maar nooit mooi, muziek is leuk, acteurs doen het allen goed.

Film is iets te fragmentarisch en een knaller zoals de eindscene van Takeshis' zit er jammer genoeg ook niet in, maar verder is het een filmisch genot waarbij Kitano voor een tweede keer zijn hele achterban even op de proef stelt.

Doet denken aan veel andere films, maar is nog steeds 200% Kitano. Heerlijk filmpje, 4.5*

(wat uitgebreidere review hier)

Meh.

Ik kijk normaal gezien altijd reeksen van 1 tot X, maar voor deze reeks toch maar een uitzondering gemaakt. Sowieso is 5 films vooraf kijken om 1 Wakamatsu te kunnen zien wat teveel van het goede, maar het sprak me verder ook helemaal niet aan.

En dat bleek redelijk gegrond. Wakamatsu gooit er wel een beetje plot in, zo zijn het begin en eind wel oké, maar verder is het een flauw filmpje met wat verplichte pinku elementen. Visueel pover, érg slecht geacteerd en slordig in de afwerking.

Het sluit ergens wel een beetje aan bij Wakamatsu's vroege werk (dat toch ook niet echt preuts was), maar dan zonder de interessante momenten en Wakamatsu's typische stijl. Uiteindelijk zie je het er niet aan af dat deze film van Wakamatsu is en de film zelf heeft ook niet echt wat te bieden. 't Is gelukkig kort en het begin/eind is oké, maar meer is het niet.

1.5*

Erg matige Fukasaku.

Een film geschoten op een extreem laag budget. Fukasaku had duidelijk ook geen zin om er meer van te maken dan er financieel inzat. Goedkope DV dus, waarbij de camera vaak wat doelloos in het rond zwiept en vooral registreert wat er gebeurt.

Best jammer, want qua opzet was dit dan weer geen verkeerd filmpje. De film biedt een kijkje in een nogal vreemde Japanse subcultuur en weet daar ook een best apart verhaaltje neer te zetten. Twee verloren zielen die elkaar op aparte wijze tegenkomen, maar noodgedwongen op de vlucht moeten nadat ze eindelijk een beetje geluk bij elkaar gevonden hebben.

Fukasaku is normaal ook niet de slechtste regisseur, dus het lastig om het echt aan zijn gebrek aan kunnen te linken, maar dit project had gewoon wat meer aandacht verdiend, zowel van regisseur, maar ook van de financiële backing. Echt brak is het niet, maar er had duidelijk meer in gezeten.

2.0*

Maar een vreemd verhaaltje bij deze film. Niet alle info is uit de film te halen, en best spoilerig verder.

Soit, verder wel een aardig filmpje. Visueel te pover en muzikaal redelijk slecht om echt goed te zijn, maar er schuilt een best leuk verhaaltje achter een nogal flauw begin. Wat vreemde perversiteiten en lugubere personages maken van dit filmpje iets interessants, de relatief korte speelduur helpt er ook wel aan mee, zodat de film nooit tijd krijgt om echt saai te worden.

Jammer van de povere afwerking, had veel beter gekund. 3*, mede dankzij het aardige einde.

Goed!

Heerlijk zondagochtend fimpje. Van het lage stemmenaantal zou ik me niet teveel aantrekken. De betrouwbare stemmen zitten toch allemaal wat hoger.

Film komt niet op 4 uit omdat ik de stadsgedeeltes net iets minder vond en het hele mens/kappa gebeuren net iets te onfijn uitgewerkt vond. De liefdevolle familie tegenover een wereld van nieuwgierigen ... mocht wat subtieler.

Film duurt daarmee ook wat te lang. Het hele TVoptreden met nasleep had voor mij wel uit de film gekund. Het is vooral genieten van de relatie tussen Coo en Koichi, zeker wanneer ze naar het platteland trekken. Veel felle en warme groenkleuren zoals het een Japans zomers plattelandsdramatje betaamt.

Zeker de moeite voor Ghibli fans, al is de animatie net wat minder. Waar de film probeert uit te pakken (die donderwolk) loopt het soms ook een beetje mis, de draak was wel weer heel mooi gedaan. Verder een fijn, kalm en opbeurend filmpje, zeker een aanrader voor wie al een hoop animes achter de rug heeft en op zoek is naar kwalitatieve vulling.

Eigenlijk 3.75, afgerond naar beneden door wat kleine minpuntjes.

Mooi.

Erg kleurrijk is het allemaal niet. De film is redelijk apart in de zin dat het hier gaat om een anime die veel meer in het rijtje Japanse dramas past. Het is niet de eerste dramatische anime uiteraard, maar qua stijlkenmerken blijft het erg dicht bij z'n live action broertje.

Twijfel een beetje of de film soms niet beter als live action gewerkt zou hebben. Vooral de jonge beschermengel is een mindere toevoeging die een nogal ongepaste luchtigheid met zich meebrengt. De rest van de film is best serieus en zwaarmoedig.

Visueel gedetailleerde animatie. Niet erg overdreven geanimeerd, maar wel met een overtuigend realisme, zozeer zelf dat een aantal scenes waar de animatiefiguren over echte achtergrondbeelden gelegd worden niet storen. De muziek is jammer genoeg iets te generisch. Niks mis met een pianotje bij dit soort films, maar dan mag het wel iets sterker gebracht worden.

Er zit een twist in op het einde, op de één of andere manier was die me al van bij het prille begin duidelijk. Op zich geen ramp, want de film steunt toch vooral op het drama en de dilemmas waarmee Makoto geconfronteerd wordt.

Verrassend dat deze film van de regisseur van Coo komt, toch een compleet ander sfeertje. Wel een boeiende film, maar links en rechts wat schoonheidsfoutjes en ik was achteraf niet volledig overtuigd dat dit het best als animatie werkt. Verder absoluut de moeite voor anime fans.

3.5*