Kani Gôrukîpâ (2006)

.

Minoru Kawasaki is een serieuze cultheld aan het worden, al volgt MM nog niet zo. Vind zijn films ook niet zo geslaagd, al is het uitgangspunt van zijn films meestal wel wat gegniffel waard. Beetje jammer dat het allemaal te goedkoop en amateuristisch oogt.

Gisteren wel nog naar wat screens van Executive Koala gekeken. Die zal er toch ooit nog eens aan moeten geloven

Dit kan binnenkort veranderen, wanneer het Amerikaanse Synapse label enkele van zijn films gaat uitbrengen.

http://twitchfilm.net/site/view/synapse-films-presents-the-minoru-kawasaki-collection/

Eindelijk te stekken!

En eindelijk gezien.

Typische Kawasaki. Geweldig op papier, geweldige momenten, maar best goedkoop geproduceerd en verre van consistent. Maar memorabel is het zeker. Na een korte (en vooral onzinnige) introductie staat er een krab samen met een jongetje te dansen op een strand. Een vriendschap is geboren. Maar de familie van het kereltje is niet zo opgezet met de levensgrote krab (een man in een rubberen pak) en besluit enz ...

Punt is dat er na 50 minuten nog steeds geen voetbal aan te pas is gekomen en de film ook geen enkel teken heeft gegeven hoe het uiteindelijk in die richting gaat evolueren. 10 minuten later is alles in z'n plooi gevallen en krijg je nog 20 minuten goalkeepende krab voorgeschoteld. Je vraagt je misschien af waarom je voor een film als deze ondertitels nodighebt, toch zijn het ook vaak de conversaties, in al hun bedoelde (?) meligheid, die voor veel humor zorgen.

Acteerwerk is pover en als er dan als eens een bekende kop verschijnt (kan alleen maar Naoto Takenaka zijn natuurlijk) dan hebben ze hem een toneelpruik opgezet. Maar het waanzinnig onzinnige plot en het plezier waarmee onzin als deze in elkaar is gestoken maakt erg veel goed. Al moet dit soort humor je echt wel liggen. Een écht hoge score zal ik hier niet snel aan kwijtkunnen, maar vermakelijk vind ik het absoluut wel.

3.0*