Meningen

Echt een erg gave serie.

Als anime fan moet je deze toch wel een keer gezien hebben, al is het maar voor de weelderige en overdreven animatie. Slim dat ze even een kleine bufferperiode hebben ingebouwd voor de laaste 3 afleveringen, zo blijft het allemaal op niveau.

't Is eigenlijk een mix van 40 jaar animeclichés in een geweldig nieuw jasje. Vind het ook alles behalve Amerikaans overkomen. Ook Japan kent gewoon zijn superhelden, en de Karas sluiten daarbij toch veeleer aan dan de Marvel counterparts.

Compleet maffe, indrukwekkende reeks. Wat langere review, verder een welverdiende 4.5*

Flauw.

Het kan bijna niet anders dan dat ik deze ooit wel gezien heb toen ik jong was, maar ik kan me daar verder niks van herinneren. Geen idee of ik de bekende quotes en scenes dus van de film zelf kende, of van het imago en de cult die er in de Jaren daarna rond gecreëerd is.

Het is een pur sang 80s film in ieder geval. Beetje aan de kinderachtige kant, nog kneuterig en vooral ook oerAmerikaans. Voor het plot hoef je deze niet te kijken, voor de actiescenes ook absoluut niet. Het is meer een buddy-flick waarbij de vervelende pestkop op het einde overwonnen wordt. Amper een spoiler waardig.

Het is dat de scenes tussen Macchio en Morita nog wel te pruimen zijn en dat Morita een aardig personage is, al blijft het allemaal zeer oppervlakkig uiteraard en is er ook eigenlijk niks dat er écht positief uitspringt. Die 120+ minuten zijn dan ook moeilijk te verantwoorden.

Voer voor mensen met een voorliefde voor 80s cheese, verder weinig aan.

2.0*

Wat beter dan het origineel.

Nodig was deze remake niet, maar aangezien China meer voeten in de Amerikaanse cinemabodem wil is het niet zo moeilijk te verklaren waarom deze film er kwam. Ook niet zo vreemd dat de film zich ditmaal in China afspeelt, met een mooi promofilmpje voor Beijing erbij.

Beetje goedkoop misschien, maar het maakt de film wel iets makkelijker te behappen. Enkel Smith is nog redelijk vervelend, maar een Karate Kid zonder Amerikaans jongetje slaat nergens op natuurlijk. Chan is geknipt voor de rol, de rest van de cast is redelijk maar weinig opvallend.

Verhaaltje is simpel, maar het wordt best aardig in beeld gebracht. 140 minuten is uiteraard teveel, maar toch gaat het nergens echt vervelen. En ondanks dat de uitkomst van deze film vooral al vaststond, is het einde toch ook wel de moeite.

Waardige upgrade, geen geweldige film, maar beter dan het origineel.

3.0*

Matig.

Waar Koreeda's vorige docu nog een geweldig onderwerp had, valt het hier wat tegen. Yukata was de eerste man in Japan die openlijk over z'n ziekte (AIDS) praatte en zich niet schaamde voor z'n levensstijl. Mjah.

Moedig enzo, maar dat maakt het meteen wel een stuk minder tragisch. Yukata is vooral het slachtoffer van z'n eigen daden, voelt zich niet schuldig en gaat lustig op z'n elan door, zelfs al weet hij dat hij nog maar 2 jaar te leven heeft.

Wel interessant om te zien is hoe Koreeda en z'n crew weer een band vormen met hun onderwerp, dat was in Without Memory ook al zo maar hier komt het zelfs nog iets beter naar voren. Het hint nog maar eens naar de reden waarom Koreeda's films vaak zo menselijk aanvoelen. Ook een kritisch noot naar Yukata ontbrak niet trouwens, toch ook nog een pluspuntje.

Op zich is Yukata een aardig genoeg persoon, maar ik kon er ondanks de lengte naar het einde toe maar moeilijk m'n aandacht bijhouden. Daarvoor was er iets te weinig dramatiek aanwezig.

2.0*

Ogigami's bewustwordingsdrama.

Jammer dat het al een tijdje wat minder draait met Ogigami's films. Ik was best fan van haar eerdere werk, waar haar unieke gevoel voor humor de toon wist te zetten. In haar laatste twee films is daar niet veel meer van te merken, waardoor het wat terugzakt in de brave dramahoek.

Close-Knit is een film over een jong meisje wiens mama haar verlaat, maar eigenlijk is het natuurlijk een drama over de transgender die haar opvangt. Daar ligt ook duidelijk de focus van Ogigami, waardoor de film een beetje drammerig wordt op bepaalde momenten. In plaats van het drama zelf het voortouw te laten nemen, is het nu toch vooral een film die het transgender gebeuren wat moet normaliseren.

De film zelf is niet verkeerd, maar kan zich amper onderscheiden van 100 andere soortgelijke dramas. Een pianoplonkje hier, een kersenbloesempje daar (die cameracrews moeten het druk hebben tijdens die -vaak korte- sakura periode) en aangename personages die allen erg beschaafd zijn. Iets meer bite had deze film toch wel goed gedaan.

Slecht is het niet, maar ik vond het een beetje té doorzichtig. Ogigami kan beter dan dit, hopelijk dat ze later nog een keertje terugkeert naar de stijl van haar eerdere films.

3.0*

Goed (weer).

De eerste 15 minuutjes kreeg ik het gevoel naar de zoveelste Ghibli te kijken. Daarna komt de typische Ghibli magie er weer bij (op zich ook niet origineel, maar gewoon uiterst effectief) en was het eerste kwartiertje zo vergeten.

Heerlijk hoe kleine momentjes ook hier weer hun plaats krijgen. De scene waar het omatje haar poppenhuisje trots toont is wat mij betreft de mooiste van de film. Zo lekker onbenullig, maar het straalt tegelijktijd puur geluk uit. Een zeldzaamheid, en eentje die Studio Ghibli als geen ander onder de knie heeft.

The Borrowers is alweer een mooie Ghibli geworden. Lekker klein filmpje, technisch mag er weer wel een beetje vooruitgang komen in de G-stal, maar verder niks op aan te merken.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Het is best jammer dat Kurosawa te boek staat als horror regisseur, want z'n film daarbuiten zijn meestal een stuk beter. Zo ook dit apart eco-oorlogje. MR hierboven noemt het nog steeds een horrorfilm, dat zag ik er compleet niet in terug.

Het is best opletten het eerste half uur want het plot neemt bizarre vormen aan. Het komt er uiteindelijk op neer dat drie groepen vechten om een boom, Yakusho komt als verguisde agent middenin deze kleine oorlog te staan.

Deze nogal aparte setup schept een podium voor Kurosawa om links en rechts wat te filosoferen over "het leven". De analogieën zijn enigszins eigenaardig, maar houden best steek. Ook niet al te cliché, wat sowieso op pluspunten kan rekenen.

Beetje jammer dat die oudere Kurosawa films er nogal murky uitzien. Charisma is niet bepaald een mooie film, de af en toe frivole soundtrack is ook niet meteen de meest geslaagde stijlkeuze. Het zorgt ervoor dat de film nooit echt volledig tot z'n recht komt.

Maar wie in is voor een originele eco-war zit hier absoluut aan het juiste adres. Hoe vreemd de opzet ook mag zijn, het werkt bijzonder goed en het weet de hele speelduur te intrigeren. Meer van dit soort werk Kurosawa.

Dikke 3.5*

Fijn.

Maar niet zonder probleempjes. Deze film probeert genre, arthouse én commerciële cinema te verbinden in één film, dan kan het ook bijna niet anders dat het hier en daar een beetje wankel is. Maar binnen dat idee is het absoluut goed uitgevoerd.

Het verhaaltjes is interessant genoeg, zeker omdat er eigenlijk geen bad guys/good guys onderscheid is. Het is moeilijk kant te kiezen in deze film, het zijn gewoon tragische mensen die over de rug van een ander hun leven wat meer glans proberen geven. Leuk dat de regisseur dit tot op het einde volhoudt.

Visueel netjes, soundtrack is wat onopvallend. Yoshine en Asano doen het verder érg goed, Tsuchiya vond ik wat lastiger in te schatten. Ze speelt dan wel een actrice met weinig talent, maar het was af en toe wat gissen of ze het nu goed speelde of gewoon zelf wat talent mistte.

Geen perfecte film dus, wel een erg leuke en boeiende. Goed mee vermaakt, genoeg zaken die blijven hangen, al lijkt het mij dat deze international geen potten gaat breken, al is het maar omdat de kans op release gewoon idioot klein is.

4.0* en een uitgebreide review

Sterk.

Erg veel bekende elementen. Af en toe omschreven als een nieuwe Hana & Alice, maar dat geldt dan vooral voor het eerste deel van de film. Hoewel ook daar wel al duidelijk is dat dit een grimmiger gevalletje wordt.

Sterk acteerwerk, kundig in beeld gebracht. Het nieuwe zit hem in de eigenzinnige editing en het erg sterke muziekgebruik. Beide elementen worden zo ingezet dat het af en toe wat verwarrend werkt. Korte tussenscenes die een onheilspellende sfeer met zich meebrengen, of muziek die haaks staat op wat er op het scherm te zien is.

Daar openbaart zich ook het talent van Watanabe. Deze Shady is een wat ruwe diamant, maar toont eigenlijk alle tekenen van een zonnige toekomst. Hopelijk kan deze regisseur rustig verdergroeien.

4.0* en een uitgebreide review

Erg fijne herziening.

Met die oude Miike's is het altijd een beetje afwachten hoe ze vallen, maar deze was bijna leuker dan de eerste keren dat ik hem zag. De film heeft het opvallend goed overleefd, niet zo héél verrassend gezien de vreemde combinatie van elementen en stijlen die je hier voorgeschoteld krijgt.

Zwarte comedy, musical scenes en claymation, die laatste vooral omdat Miike het budget wat wou drukken en bepaalde scenes dus makkelijker met klei kon uitwerken. Het zijn dat soort creatieve oplossingen die Miike zijn imago geschonken hebben.

Verder zijn de musical scenes erg komisch, zit de film verder nog vol gekke Miike toetsen en zitten de 113 minuten bomvol grappige details. Heb me absoluut niet verveeld met deze, het zou leuk zijn moest Miike zich nog eens vol kunnen laten gaan, zoals hij dat bij z'n oudere films toch iets makkelijker kon.

4.0* en een uitgebreide review

Geweldig filmpje.

The Machine Girl komt zijn beloftes na. Geweldige onzin uitgevoerd zonder budget en gecompenseerd met tonnen enthousiasme en wilde ideeën.

Visueel viel het mij nog best mee, niet mooi maar de gebleekte look maakt het allemaal best draaglijk. Acteerwerk is brak maar die Yakuza familie speelt dan wel weer heerlijk over the top.

Gore is fake maar de bloedfonteinen zijn hilarisch. En ze aaien inderdaad meer dan ze slaan en stampen, maar ze raken toch al iets, da's beter dan je van een Indiana Jones kan zeggen.

Mensen die dit leuk vinden weten waarschijnlijk al lang dat ze de film een keer moeten proberen, verder zorgt zo'n internet hype er vooral voor dat een film als deze zijn doelpubliek compleet voorbijschiet.

Geweldig vermaak en 100% fun. 4* en uiteraard een wat langere review

Leuk!

Net zoals die andere film uit de reeks die ik eerder al zag. Het zijn op zich wel zichtbaar TV films, maar net als bij het pinku genre lijkt dat Kurosawa vooral een zekere vrijheid te hebben gegeven. Hij maakt er ook best graag gebruik van, waardoor ze hun nogal brakke afkomst overstijgen.

Naast een best origineel verloop - de opzet is al best grappig, maar knap wie het tweede deel van de film ziet aankomen - zijn het vooral de acteurs die er iets moois van maken. Sho Aikawa mag z'n coole zelve weer zijn, Susumu Terajima heeft een erg geinige rol en de pas overleden Ren Osugi kan uiteraard ook niet achterblijven.

Visueel is het wat karig, ook qua soundtrack stelt het niet zo heel veel voor. Daar merk je dan toch dat je met een TV productie te maken hebt. Maar de humor, de acteurs en het originele gegeven maken erg veel goed. Er zijn nog vier films in deze reeks (dit is deel 6, meteen ook het laatste), die ook maar eens proberen vinden.

3.5*

Leuk (en vlot).

Had lage verwachtingen van deze Kurosawa maar dat viel eigenlijk 100% mee. Niet dat het tot z'n beste werk behoort, maar gezien de beperkingen van de film heeft Kurosawa er iets erg leuks van gemaakt.

Deze film behoort tot een reeksje TV films rond dezelfde personages. Een jonge Sho Aikawa neemt de hoofdrol op zich en doet dat (zoals wel te verwachten) meer dan naar behoren. The Loot is deel 3, moet zeggen dat het geen probleem was om deze film aan te vatten zonder voorkennis van de andere films. Geen flauw trouwens waarom deze film wel te vinden is met Engelse ondertitels en de andere films niet, lekker random.

Een stuk beter dan Kurosawa's eerste filmpjes in ieder geval. Een stuk filmischer (zeker voor TV-werk) en een geinig, vlot verhaaltje. Aikawa steelt de show, Osugi heeft een leuke bijrol en ook Aikawa's tegenspelers doen het leuk. Met Kitano's films zou ik deze film niet willen vergelijken, maar uiteindelijk hoort het wel in hetzelfde hoekje (qua stijl, feel en setting) thuis.

Hopelijk kan ik de rest ook ooit nog een keertje zien.

Kleine maar verdiende 3.5*

Toch maar de film gezien vandaag, en wat een teleurstelling. Ze hadden dit beter Random Hollywood Crap - The Animation genoemd.

Alsof je naar een geanimeerde Die Hard or Lethal Weapon zit te kijken. Uiterst banaal verhaal, teleurstellende animatie (sprites verschuiven op een achtergrond is echt not done tegenwoordig), irritante muziek en een combinatie van oninteressante personages (Faye) en fucking irritante opdondertjes (Ed).

Wat is de point van een anime te kijken als je gewoon hetzelfde geserveerd krijgt als een doodgewone doordeweekse kutblockbuster ?

1* voor een mooi endscene (waar plots de muziek en art wel uit de verf kwamen - scene met de vlinders).

Leuk.

Maar ook niet meer dan dat. Mag zich bij het clubje van bitter/komische films toevoegen die de laatste tijd hot blijken in Japan. Ook hier weer een rare mix van comedy en neerslachtig drama.

Want op zich valt er niet zo veel te lachen voor de personages. Ze zijn ook zeker niet even sympathiek, doen aardig smerige dingen en kunnen aardig nukkig uit de hoek komen. Even later staan ze dan weer olijk bedrijfsnummertjes te zingen.

Fijne mix vond ik, maar visueel laat het soms echt wat te wensen over. Een beetje droogjes en oninteressant in elkaar gedraaid, waarmee de film toch wat aan fleur mist.

Jammer, want er had wel iets meer ingezeten. Toch is het verder een grappig en tegelijkertijd aardig dramatisch filmpje.

3.5*

Edit: en wat erg is, maar op basis van de poster heb ik altijd gedacht dat dit een film over nonnen was ...

Genieten.

Nakashima's films worden steeds duisterder. In Kawaki laat hij geen spaander heel van z'n oude fluffy stijltje, toch is deze film gewoon weer vintage Nakashima. Visueel overdonderend, goed gebruik van soundtrack, weirde details en een compleet eigen universum.

't Is wel een twee uur durende beukfilm, niet zo verrassend dus dat de waardering allicht iets lager zal komen te liggen. Ook niet echt een film voor een groot publiek, ik gok dat de fans van Kokuhaku dan ook grotendeels teleurgesteld zullen zijn.

Wat ikzelf betref: geweldige cast, visueel genieten van begin tot eind, lekker weird en hard ... zo heb ik m'n films graag. Ik kijk alweer uit naar Nakashima's volgende.

4.5* en een uitgebreide review

Fijne herziening.

Het valt me vooral op dat dit soort dramatjes toch niet vaak meer gemaakt worden in Japan. Iets ongemakkelijkere personages, de wat killere stilering, maar toch ook tijd en ruimte voor wat warmte en enkele dromerige momenten. Ik hou er wel van.

Dit was Somai z'n laatste, eigenlijk raar dat ik nooit meer achter zijn films aangegaan ben. Komt misschien ook wel omdat ik het gevoel heb dat hij hier meer een stijl volgt dan dat het écht z'n eigen stempel is, iets wat ik bij z'n eerdere films ook wel een beetje had.

Maar dat maakt niet zoveel uit als je een Asano in de lead hebt, een aangenaam kabbelend drama voorgeschoteld krijgt en na twee uur de film kan afsluiten met een voldaan gevoel. Niet bepaald een game changer, maar wel een onderbelicht pareltje.

4.0* en een uitgebreide review

Nieuwe Shiota.

De man heeft best wat interessante films achter z'n naam staan, al leek het de laatste jaren wat minder te worden. Vooral Dororo was een stevige tegenvaller van zijn kant. Maar dat was meteen ook wel een véél commerciëlere film.

Hier wordt het oude Nikkatsu blazoen opnieuw opgepoetst, het resultaat is een film die sterk aan het werk van Wakamatsu doet denken, maar dan zonder de sterke politieke ondergrond. Geen groots gemis vind ik zelf, dat was ook niet meteen wat mij in Wakamatsu aantrok.

Wel een resem moeilijk te doorgronden personages die niet uit elkaars vaarwater raken. De wereldse logica moet je soms volledig laten varen, qua interne filmlogica loopt het gelukkig wel iets beter. Al helpt het ook wel om al een paar van dit soort films achter de kiezen te hebben.

De pinku oorsprong zorgt er wel voor dat het laatste half uur net wat te weinig inhoud kent, maar verder een fijn en apart drama, Wakamatsu herleeft weer een beetje, zelfs al is hij er niet meer.

3.5*

Minder melig dan het vooraf oogde.

De film is gebaseerd op een boek, dat op zijn beurt weer gebaseerd is op een lied, dat op zijn beurt weer leentjebuur ging spelen bij de werkelijkheid. Genoeg ruimte dus om het verhaal wat aan te dikken, al blijft de kern wel overeind.

Op zich is het basisverhaal wel mooi, maar 't is redelijk uitzonderlijk om daar een Japanse film van te zien. De Japanse cinema blijft toch graag binnen z'n eigen grenzen, het buitenland wordt zelden opgezocht. En als men dan toch al eens een stapje in de wereld zet is het Amerika of Europa (of Brazilië natuurlijk). Kenia en Japan zijn twee culturen die zelden met elkaar in aanraking komen.

Het verhaal rond Koichiro wordt redelijk waardig neergezet. 't Is allemaal wel wat mooier en warmer dan het werkelijk zal geweest zijn, maar het échte Hollywood sentiment ontbrak toch. Miike weet vooral de scenes met de Keniaanse kinderen mooi vorm te geven, waardoor het allemaal aardig te behappen valt.

En om even op de discussie hierboven terug te komen, Kaze ni Tatsu Raion is niet iets wat Miike al eerder gedaan heeft, wat het net een ideale film maakt voor zijn oeuvre. De moment dat Miike ophoudt met films maken is de moment dat er geen genres of niches meer overzijn om films in te maken.

3.0*

Echt geweldig is dit niet meer, ook het jaartal kan daar maar weinig aan veranderen.

Character design is niet bepaald mooi en de animatie, hoewel soms best aangenaam, wordt maar spaarzaam uitgewerkt. Iets teveel lege filler af en toe, met veel camera pans over statische tekeningen.

De mechas zijn wel tof, typisch voor die tijd om daar het meeste werk in te steken. Verder is het idee van de film ook wel tof, al laat de verklaring en zeker het einde van de film ook wel wat te wensen over.

Toch best vermakelijk, mede door de lekker korte speelduur. Aantal leuke scenes, bekend dystopian sfeertje, bij momenten nog gave animatie.

Maar het is allemaal te beperkt en begint toch serieus verouderd aan te voelen.

2.5*

Met voorsprong de vreselijkste Ghiblifilm van allen.

Miyazaki is een oude man, en dit mag dan z'n eerste film zijn, 't is wel diegene waar dit het meeste uit blijkt. Spuugzat was ik op het einde die moraallesjes die doorheen de film zo opzichtig opgedramd werden.
Nausicaa, het meisje dat goed overweg kan met de beesjes, de goeie bedoelingen van het slechte inziet en iedereen mooi weet te redden. Een mens zou bijna denken dat hij een Disney film aan het kijken is.

Gelukkig zijn de designs van de insecten/vliegtuigen zeer mooi, en vormen ze de basis van enkele mooie scenes. Daarvoor 1.5*, de rest van de film is clichematige fantasy troep met een misselijkmakend overdreven zedenles, niet enkel op het einde maar de godganse film lang.

Geweldige afsluiter.

Miyazaki's Kaze Tachinu en Aronofski's Pi. De link lijkt misschien wat gek maar beiden hebben ze te kampen met foute verwachtingen en delen ze een kern. Zoals Pi geen film over wiskunde is, is Kaze Tachinu geen film over WWII. Beiden zijn films over gepassioneerde personen die te kampen hebben met hun passie.

De kern van Tachinu wordt halverwege naar de kijker gegooid: "Do you prefer a world with pyramids, or with no pyramids?". Maw, hoever kan je gaan om je passie te volgen, zelfs al wordt het één van de 7 wereldwonderen.

Dat de oorlog daar als context rondhangt is vooral ter illustratie van het dilemma en een logische link naar Jiro's personage (hoewel de film verder maar beperkt overeenkomt met z'n eigenlijke leven), niet zozeer de kern. Neuzelen over het wel of niet tonen van oorlogsmisdaden is dus aardig naast de kwestie.

Visueel magnifiek, sounddesign uitzondering (die aardbeving) en zoals wel vaker is Miyazaki op z'n best wanneer er weinig tot geen drama in z'n film zit. De immer opgewekte sfeer doet deze Kaze Tachinu dan ook veel goed en maakt het alleen maar unieker.

Eén van Miya's beste waarmee hij zonder wroeging de boog wat kan laten ontspannen.

4.5* en een uitgebreide review

Zelf maar gezien dan. Degelijk filmpje.

Kan me inbeelden dat deze met het werk van Miyazaki vergeleken wordt, al zijn de overeenkomsten redelijk oppervlakkig. Fascinatie voor luchtschepen, ietwat oude tekenstijl en mens en natuur één.

Maar de toon en uitwerking is toch een pak serieuzer. Wat minder speels, nogal cliché ook. Heb dit ook allemaal al eerder gezien, de ene keer met mechas, de andere keer met vuurmensen etc...

Animatie is bij momenten zeer aardig, maar weinig speciaal, het verhaaltje leuk om volgen maar blijft amper hangen. Leuk avonturenfilmpje om tussendoor even te kijken dus. 3* zijn hier op hun plaats..

Best aardig.

Maar ondertussen zoveel Japanse dramas gezien dat het ook een beetje een onopvallend filmpje is geworden. Ik vrees er vooral voor dat de regisseur het gevoel had dat het onderwerp wel voldoende zou zijn, maar dat was het voor mij toch niet helemaal.

Het is ook niet de eerste film over "Koreanen in Japan" die ik zie, de meeste van dat soort films gaan ook een soortgelijke richting uit. Deze is dan wel net iets anders, al is het maar omdat er ook een Noord-Koreaanse angle is, maar uiteindelijk maakt het niet zo'n groot verschil.

Vooral jammer dat het audiovisueel iets te braaf blijft. Niet dat het erg slecht is, maar wel braaf en verwacht. Acteerwerk is wel op niveau, met weer maar eens een sterke rol voor Ando, maar jammer genoeg lijkt ze steeds de wat mindere projecten uit te kiezen. Zo gaat haar talent toch een klein beetje verloren.

Slecht is het zeker niet, wel wat onopvallend en gewoontjes. Een degelijk Japans drama, niks meer, niks minder.

3.0*

Boeiend!

Al begrijp ik wel waarom iemand deze film als "saai" zou omschrijven. Het is niet bepaald een film met een reuze plot. Het duurt sowieso al aardig lang vooraleer het eerste woordje geopperd wordt. Yoshida observeert vooral, zet z'n camera dicht bij de personages en focust op een aantal kleinere momenten.

Op zich lijkt de film op een typisch "typisch gezinnetje dat barsten begint te vertonen" gebeuren, maar toch weet Yoshida het erg origineel in te vullen. Waar soortgelijke films vooral leunen op drama en een spiraal aan negatief, sidestept Yoshida dit bekende plotpaadje.

Moet wel zeggen dat hij op het einde wel een enorme sprong maakt. Heb de laatste 10 minuten zelf nog een keertje opnieuw gezien, met het idee dat ik toch ergens nog een verdoken climax gemist had. Die is er volgens mij, maar het maakt de film alleen maar sterker. In plaats van een oud moraaltje krijg je een origineel einde. Ben er zeker van dat dit bij de meeste mensen niet goed zal vallen, maar ik vond het geweldig.

Yoshida neemt een bekend thema en slaat er mooi z'n eigen weg mee in. De uitwerking is eigen en de afloop meer dan geweldig. Het is alleen geen film die een enorme indruk nalaat, dat is ook wel een beetje het punt/de boodschap van de film. Lastige tegenstrijdigheid, maar het positieve gevoel overheerst absoluut.

3.5*

Het oudere werk van Hui is gewoon niet te best.

Ondertussen toch aardig wat films van Hui gezien. Post-2000 valt het nog best mee, maar daarvoor was het toch erg armoedig allemaal. Zo ook dit filmpje. Had nog een beetje hoop dat Maggie Cheung meedeed, maar dat mocht duidelijk niet baten.

Het is vooral een erg druilerig en doods drama, dat zonder al te veel enthousiasme of overtuiging neergezet wordt. Cheung doet het dan nog wel aardig, maar de rest van de cast is echt belabberd. Ook visueel valt er helemaal niks te beleven.

Een groot Hui fan zal ik nooit worden, maar net als zovele HK regisseurs heeft ze een hoop films nodig gehad om enig echt niveau te halen. Het oude werk is vooral vullen van gaatjes, ondanks dat deze film toch nog best hoog aangeschreven staat. 't Is in ieder geval niks voor mij.

1.5*

Fijne herziening.

Op zich een film die mij niet zo heel goed zou moeten liggen. De focus ligt op een gemarginaliseerd personage, de stilering is redelijk droog en realistisch, en verder een puur, ongefilterd drama. Maar Kerrigan weet er toch meer van te maken dan soortgelijke films.

Dat komt vooral door de sterke acteerprestatie van Damien Lewis, gekoppeld aan een camera die bijna letterlijk op z'n schouder kruipt. Die basic DV look mag dan niet zo aantrekkelijk zijn, het zorgt wel voor een functioneel en effectief camerawerk. Soundtrack hetzelfde verhaal. Door nogal wat te knippen weet Kerrigan een soort van soundtrack te brouwen van de omgevingsgeluiden.

Verder vooral het eerste half uur een redelijk nerveus gebeuren, daarna kalmeert de film een beetje, om dan weer op te bouwen naar een knappe finale. De cut van Soderbergh maar links laten liggen, omdat ik toch vooral Kerrigan's werk een nieuwe kans wou geven, maar die wil ik op middellange termijn toch ook wel eens een keertje gezien hebben.

4.0* en een uitgebreide review

Nick Cheung zet door.

Als artiest in Hong Kong moet je zowel kunnen acteren als regisseren, Cheung bouwt dan ook duchtig verder aan zijn carriere. Deze Keeper of Darkness ligt redelijk in het verlengde van z'n vorige film, eentje voor de HK liefhebber dus.

Probleem is toch dat horror dáár wat anders inhoudt. Het is meer duistere fantasy waar ook wat luchtigheid niet in misstaat. Dat zorgt ervoor dat het meestal niet echt eng is en er geen klassieke spanningsopbouw is.

Zo ook in deze film. Véél geesten enzo, maar nergens wordt het echt spannend of wordt gebracht als typische schrikhorror. Doet wat meer denken aan Re-cycle van de Pangs, zeker omdat Cheung hier regelmatig zwaar op de CG gaat leunen.

Het is een leuke mix van elementen, best naar behoren uitgevoerd. Vond het alleen qua sfeer net iets té wisselend. Ook de CG is soms té nadrukkelijk aanwezig en hoewel Cheung best charismatisch voor de dag komt waren er betere opties voor zijn rol. Maar best een vermakelijk filmpje, al moet je dan wel weten waar je aan begint en geen typische horrorfilm verwachten.

3.5*

Matig.

Laat je vooral niet vangen aan de genreaanduiding. Geen zin om een hele genrediscussie te starten, maar horror komt er echt niet aan te pas. En doorgaans hanteer ik toch een best ruime definitie van het begrip, maar The Keeping Hours ... nopes.

Eigenlijk is het gewoon een verwerkingsdrama. Met een geest. Geen enge, er zit misschien een halve spannende scene in, maar gewoon een geest met als functie om een zeker drama in gang te steken. Daar blijft de rest van de film dan gewoon in hangen. Geen genreswitch meer naar het einde toe, integendeel zelfs. Hoe verder je komt, hoe krachtiger de dramainsteek wordt.

Probleem is echter wel dat de film nog steeds is opgebouwd als genrefilm, het is ook niet voor niks een Blumhouse productie. Daardoor is het drama redelijk cheesy en boeit dat stuk van de film allerminst, terwijl de film net helemaal die richting uitdraait. Beetje foute mix (of toch invulling) van de genres.

Qua productie oogt het nog wel aardig, acteerwerk is verder ook niet verkeerd, maar als film is het een redelijke sof. Leuk probeerseltje, maar het komt er niet echt uit.

2.0*

Matig.

Als feel-good filmpje werkt het op zich wel, af en toe ook wat geinige grapjes en scenes, maar voelde vooral wat leeg aan.

Film deed mij ook véél meer denken aan een TVserie dan aan een film. Iemand die haar eigen kamer uitloopt met de woorden nooit meer terug te komen, om 2 seconden later de deur weer te openen is een type humor dat meer is weggelegd voor TV.

Stiller doet het wel aardig, Norton vond ik redelijk pover. Zowel qua acteerwerk als qua regie. Zie hem normaal erg graag beter, maar kwam hier erg zwakjes uit de hoek. Verder is de regie ook niet erg veel soeps. Wat saaie soundtrack en ouderwetse manier van in beeld brengen.

Gelukkig blijft de film wel luchtig, zelfs tijdens het aardig dramatische middendeel. Duurt allemaal ook iets te lang, maar vervelend wordt het nergens.

Van mij mag Norton het gewoon bij acteren houden, en dan liefst wat sterkere en minder komische rollen. Dit gaat hem niet zo goed af.

2.0*