Meningen

Patronen in docus.

Dit is een "wij hebben het antwoord maar de hele wereld kijkt de andere kant op" docu. Met wat interessante weetjes en een paar handige tips misschien, maar zoals veel van dit soort docus ... kijk ze enkele jaren later en de "hoopgevende" boodschap komt een beetje troosteloos en verloren over.

Met vat het verder ook wel net iets te makkelijk op. Kanker vermijden is blijkbaar niet zo héél moeilijk volgens de mensen hier. Je moet gewoon gaan sporten, plantaardig gaan eten en stress vermijden. Piece of cake natuurlijk, wie rond zich kijkt ziet overal mensen die zomaar even hun levensstijl omgooien en dat ook geweldig goed volhouden over langere tijd.

Waar het uiteindelijk op neerkomt is dat iemand die zijn lichaam als tempel van de geest ziet minder kans heeft om kanker te krijgen. Daar hoef ik dan geen docu van 90 minuten voor te kijken. Wel boeiend zijn de zaken rond labeling van eten en het wangedrag van de FDA, maar dat is al in zoveel docus voorbij gekomen en is voornamelijk (maar zeker niet uitsluitend) een Amerikaans probleem.

Men zou best wat eerlijker met informatie mogen omgaan in dit soort docus, maar da's uiteraard het doel niet van deze 90 minuten film. Het doel is ook niet verkeerd natuurlijk, maar volgens mij doen dit soort docus meer kwaad dan goed.

Dat gezegd, in zijn soort zeker niet de slechtste, aangezien de aanpak toch relatief ingetogen blijft.

2.0*

Heb al lang geen idee meer nav welke KO ik deze gezocht had, maar na lang stof vergaren eindelijk maar een keer gekeken.

Het is dat ik me verder niks meer van Good/Bad/Ugly herinner, maar deze film is wel anders. Zoveel weet ik dan nog net.

Wat verder weinig tot niks afdoet aan het feit dat ik dit een oertypische western vind. Alle elementen die mij irriteren zitten er rotsvast in. Zo wordt deze film geroemd om z'n soundtrack. Ik heb wel één of twee aardig mooie ambient stukjes gehoord, maar die maakten maar een erg klein onderdeel uit van het geheel. Veel dat boerengehuppel nummer, erg veel idiote sound effects waarbij de meeste knullige martial arts effecten verbleken maar bovenal enorm bombast bij momenten. De scene waar Bronson de harmonica krijgt, of de scene waar Cardinale van het station voor het eerst naar haar huis rijdt. Titanic allures, godsgruwelijk bombastisch en complete kitsch.

Visueel vind ik het ook helemaal niks. Zongebruinde mannetjes in hun beige kleren in hun bruine huisje in hun verdord beige landschap. Smerige kleuren op een saaie manier geobserveerd door de camera. Ook niet te spreken over de telkens weerkerende close-ups van de acteurs.

Die er ook maar bijstaan omdat er rollen ingevuld moeten worden. Het zal best dat ze stoer moeten overkomen en daarom weinig emotie mogen tonen, maar stoer vind ik het dus allemaal niet. Bij Bronson is het moelijk te zeggen of het komt door die harmonicamuziek of gewoon omdat hij de uitstraling heeft van een zak ajuinen, de rest heeft minder excuses.

Ach ja, 't is leuk voor mensen die van cowboys houden, da's duidelijk te zien. Maar wat Leone dan allemaal aan vernieuwing heeft aangebracht draagt daar voor mij niks aan bij. Het blijven een stelletje aanstellers die stoer pogen te doen, ondersteund door gruwelijk muziek en een compleet onzinverhaaltje.

0.5*, anders gan GBL maar in niks beter. Halve speelduur en het had misschien 1* kunnen zijn.

Blijft genieten.

Poelvoorde wordt met de kijkbeurt beter. Waar ik Ben de eerste paar keer nog een irritante kerel vond, vind ik hem nu geweldig joviaal en sympathiek overkomen. Blijft een gestoorde gek natuurlijk, maar hij vertelt met veel passie, waardoor z'n personage des te leuker wordt.

Verder écht mijn soort humor dit, de opzet mag dan een beetje cliché zijn (gezellig in het begin, steeds donkerder naar het einde toe) maar het werkt erg goed. De humor verdwijnt ook niet echt, ze wordt alleen zwarter en zwarter.

Niet stuk te krijgen deze film, nog steeds een mijlpaal qua zwartgallige humor en met Poelvoorde één van de gaafste filmpersonages die ik ook gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

Weer een fijn Pang filmpje.

Visueel zoals steeds top (Oxide is wat mij betreft een stevig talent), met één maf geëditte scene die er mooi bovenuitsteekt. Muziekkeuze is deze keer ook veel beter, behalve misschien het maffe begin hoewel dat eigenlijk best charmant was. Gelukkig wel niet de hele film in die stijl.

Verder een wat meer rechttoe-rechtaan verhaaltje voor de Pangs. Gaat ze ook goed af. Blijven lekker op dreef, maar Oxide is op zichzelf toch een stukje beter dan broerlief.

4.0* en een uitgebreidere review

Matige mix.

De eerste keer dat ik Minnelli bezig zag in een film. 't Is makkelijk te zien hoe mensen een hekel aan haar kunnen hebben want ze is wel érg aanwezig, maar in deze Cabarat paste het wel bij de rol die ze op zich nam. Dan vond ik York storender. Beetje saaie vent.

De cabaret stukken zijn veruit het beste aan deze film. Grey doet het geweldig, de nummers zijn komisch, creepy en smerig tegelijkertijd. Daarbij sluiten zo ook nog best goed aan bij wat er gebeurt in het verhaal (en daarrond).

De relatie tussen de drie was minder boeiend, vooral in het tweede uur wanneer het plots allemaal wat dramatischer moet. Ook de opkomst van de Nazi's in de achtergrond is eerder een vervelende afleiding dan dat het echt wat toevoegt. Zo begint het tweede uur wel aardig te slepen, al is 120 minuten voor een film als deze ook gewoon wat te lang denk ik.

Linn merkte al op (naast mij op de bank dan) dat een remake van Luhrman deze film goed zo doen, daar ben ik het helemaal mee eens. Fosse doet z'n best wel om het zwierderig en bombastisch in beeld te brengen, maar het oogt soms iets te goedkoop. Veel goede bedoelingen, maar met een Moulin Rouge in het achterhoofd kan dit véél beter.

Musical stuk is best aardig, de verhaallijn doet de film serieus tekort.

1.5*

Kan je wel zeggen. Roth's krampachtige pogingen om maar te verwijzen naar ouder werk deden mij al ergens aan denken.

Qua horror is het echt compleet brak. Muffe gore en povere effecten, geen spanning en brak gebruik gemaakt van het bos. Hoe makkelijk het ook is om wat te doen met een bos, Roth slaagt er niet in.

Het is dan ook meer een zelfbewuste "ik lach er een beetje" mee horror die vooral bezig is met grappig proberen zijn. Alle clichés zitten er wel in, wat verwijzingen naar Last House en TCM en hopla, Roth kan (h)erkend worden als kenner.

De humor is redelijk, soms. Gelukkig maar, anders was het compleet klote geweest. Nu valt het nog wel mee, speelduur is niet te lang en de belachelijke twists en keuzes die gemaakt worden kunnen bij de horrorfans waarschijnlijk op een aantal grijnsjes rekenen.

Einde had nog wel een stuk ingekort mogen worden. Behalve dan dat stukje met die negers, toch leuk gevonden.

Blijf het een sterk overroepen mannetje vinden.

2.0*

Heh.

Een film waarbij de waarom-vraag toch wel sterk overheerst. Het origineel was 14 jaar oud toen deze uitkwam, het verhaal was amper onderscheidend en dit type horror is momenteel ook niet meteen echt hot. Niemand die op deze film zat te wachten denk ik.

Maar Roth zelf zag het wel zitten, want hij treedt hier aan als executive producer. Dit is dus niet achter zijn rug gemaakt omdat hij ooit slordig was met de rechten, maar gewoon met z'n volle medewerking. Het maakt de film er alleen maar vreemder op. Jammer is vooral dat ook naderhand niet echt duidelijk wordt waarom deze film nu juist gemaakt is.

Het voegt namelijk bitter weinig toe aan het origineel. Er is nog steeds een cabin en nog steeds wat fever, maar met cabin fever heeft het nog steeds helemaal niks te maken. Het duurt ook aardig lang voor er eindelijk wat gebeurt, de film is verder redelijk braaf, jeugd is vooral irritant en de regie laat sterk te wensen over.

Hier en daar een redelijk bloederige scene, daar moet deze Cabin Fever remake het van hebben. Aardig als je het origineel nog niet gezien hebt en een film van 14 jaar oud té oubollig vindt denk ik, maar verder zeker geen verbetering van het origineel.

2.0*

Zo zo pover (alweer).

West is duidelijk 20-30 jaar te laat geboren. Jammer voor hem, maar om dat nu steeds weer te laten zien in z'n films. Vond het in House of the Devil al niks (maar wel veel consequenter), hier is het al helemaal pover.

Alweer een vééééél te trage opbouw. Gejengel over een prom met wat knullige highschool perikelen en gezever in klassen en vreselijke typetjes als leraren die meer uit een foute jaren '90 TV serie weggelopen leken.

Tweede deel in dan weer de opbouw naar de climax. Nog steeds gebeurt er geen fluit, de film teert dan enkel op het idee dat het allemaal staat te gebeuren.

Waarna de climax dus weer compleet saai is. Een paar zéér beperkte bloedstraaltjes moeten het hoogtepunt van de film vormen Gore is bedroevend, spanning onbestaand en het einde compleet random. We blijven achter met 5 of 6 onafgewerkte verhaallijnen. Wel makkelijk voor de sequelmakers, die hebben maar te kiezen.

Rest de belabberde animatie die aan een foute Simpsons imitatie deed denken. Wat Halcyon zegt vind ik trouwens ook niet helemaal kloppen, sommige geanimeerde segmenten leken mij helemaal niet moeilijk te verfilmen. Vond het dan ook eerder een plichtmatige toevoeging.

Mnee, niet grappig, niet goor, niet niks, behalve erg saai en buitengewoon flauw uitgewerkt.

1*

Niet eens zo slecht.

Vond de eerste twee Cabin Fever films qua niveau maar bedenkelijk. Hoewel dit deel nu niet bepaald grossiert in originaliteit is het toch beter dan z'n voorgangers. Al moet ik zeggen dat de makers van deze film waarschijnlijk gewoon de rechten op de naam gekocht hebben. Heeft niet zoveel te maken met de eerste twee films.

De exotische setting heeft daar onder andere een sterke invloed op. Verder eerder een outbreak filmpje met een horror inslag. Wat wil zeggen dat de film jammer genoeg lijdt aan het idiote jongeren syndroom, maar verder wel meer ingaat op de smerigheid van de ziekte.

De setting brengt heel wat charme mee en verder is Andrews geeneens zo'n slechte regisseur. Hij bevestigt hier wat hij in Altitude al liet zien. Geen hoogvlieger, maar best leuk voor wat filler filmpjes links en rechts. Visueel oké maar niet al te bijzonder, qua opbouw nogal cliché maar wel effectief.

Nieuwe setting en nieuwe regisseur doen de film wel goed, al is het eigenlijk een beetje goedkoop dat deze film aan de Cabin Fever reeks gekoppeld wordt. Heeft verder natuurlijk geen impact op de kwaliteit van de film. Best vermakelijk, mist wat punch, iets beter personages en een knallender einde om meer te verdienen.

3.0*

Wat een lompe, zielloze en belachelijke vertoning.

Iedereen waarschuwt zo "onwetend" mogelijk de film in te gaan, maar waarom is mij een raadsel. Whedon en Goddard hebben het meeste na een goed kwartier toch al verklapt. De keuze om vanaf de start al het meeste uit de doeken te doen is barslecht, vooral omdat het niet eens geweldig origineel overkomt. Het concept wordt naar het einde wel iets interessanter, maar dan is de film al véél te ver heen.

CitW is duidelijk een poging tot een horror comedy, maar gaat pijnlijk onderuit. Zowel op horror als comedy vlak. Qua horror is er eigenlijk gewoon helemaal niks te beleven. Beetje lachen met genreclichés (maar niet of een leuke of frisse manier, gewoon weer hetzelfde riedeltje). Verder zijn de scares erg droevig, zijn de zombies verre van overtuigend en zullen we over het CG gespuis later in de film maar gewoon zwijgen.

De humor faalt zo mogelijk nog erger. Na Avengers was mij al duidelijk dat die TV-spielerei van Whedon mij gestolen kon worden, maar dit was beneden alle niveau. Vooral die stoner was niet te pruimen, geweldig ongrappig en gewoonweg storend. Tot voor een week geleden kende ik Whedon niet, nu vind ik het één van de grootste wantalenten in de filmwereld. Het enige waarin hij uitblikt is onkunde, zowel op vlak van script, humor als regie.

Verder nog een arsenaal aan vervelend (en niet eens cliché-vervelende) personages, inclusief de prutsers in de controlekamer. Eén en al droefheid dit filmpje, met als kers op de taart Weaver die op het eind nog opduikt. Nooit zoveel zin gehad om een zaal uit te lopen geloof ik.

Mnee, dit gedoe haalt het niet. Dat Whedon maar lijker voor z'n TVpubliek kunstjes blijft doen, maar verder gewoon uit mijn bioscoop blijft. Goedkope, rommelige en vooral totaal ongrappige onzin. Hij mag hoogstens een idee bedenken, daarna gewoon weer oprotten. Goddard bakt er trouwens ook helemaal niks van, ze zijn elkaar waard.

Ergste is nog dat ik hier best zin in had. Dat gebeurt me zowat één of twee keer per jaar bij een bioscoopfilm. Triestig als dit dan het resultaat moet zijn.

0.5*, en da's zeker nog 0.25* teveel.

Matig toch.

Het idee is wel aardig en er zitten ook best wat leuke zaken in. De manier waarop het naar het einde redelijk mysterieus en absurd wordt is best goed te pruimen, maar uiteindelijk zit er niet genoeg in om tot 35 minuten vlotte film te komen.

Het is ook duidelijk een TV productie, waardoor het visueel bar weinig voorstelt, het acteerwerk ook niet echt te pruimen valt en de muziek vooral irriteert. Niet zo heel verwonderlijk, maar zo moeilijk is het nu ook weer niet om het allemaal iets beter aan te kleden.

Echt vervelend is de film niet, maar meer dan een paar leuke ideetjes vallen hier niet te rapen. Het is een wat simpel dingetje geworden, dat af en toe een beetje opveert dankzij wat absurde ideetjes, maar over de gehele lijn toch niet genoeg wist te overtuigen.

2.0*

Geinig.

Al vind ik het wel erg vervelend dat jij bij dit soort films altijd Holmes-gewijs moet proberen achterhalen met welke versie je opgescheept zit. Mijne was de Kino versie, blijkt het originele kleurenpalet (?) te zijn en voorzien van twee scores.

Qua score is het sowieso altijd lastig. De jolige pianomuziek vond ik niet meteen passend, maar die wat experimentele jazz werkt ook niet goed bij deze film. Klinkt sowieso te modern, waardoor het effect wat verloren gaat. Op dat gebied van ik m'n kijkbeurt van Jeanne d'Arc eigenlijk nog het fijnst: gewoon stil.

Verder een paar aparte keuzes, vooral die om na een hoop leuk aangeklede tekstblokjes het hele plot uit de doeken te doen aan de hand van een boek in één of ander semi-onleesbaar font Ook het dagboek was bijna onleesbaar, nergens voor nodig.

Einde duurde ook wat lang. Eens Caligari "ontmaskerd" werd met z'n pop duurt het allemaal vooraleer we bij het laatste twistje aangekomen zijn. Die scenes in het gekkenhuis doen verder ook wat af aan de sfeer van de film. Had van mij best 10 minuutjes kunnen missen.

Maar wel genoten van de knotsgekke decors en de visuele aankleding. In kleur dus, vooral een geswitch tussen sepia en blauwtinten. Geen idee hoe acuraat en historisch correct het allemaal was, maar het oogde wel verzorgd. Verder lekker groezelige beelden die wat deden denken aan Begotten.

Eerste uur is ook nog wel vlotjes. Leuke tekstintermezzos, een redelijk vermakelijk verhaaltje en een coole setting. Jammer dat het links en rechts toch nog wat sputtert en van films als deze zoveel verneukte versies bestaan. Hou niet zoveel van die pogingen tot opsmuk, zeker de soundtrack heeft er hier serieus onder te lijden.

2.5*

Interessant maar niet helemaal geslaagd.

Carrey zet hier een lastige prestatie neer. Vind hem niet zo leuk wanneer hij z'n elastisch gezicht bovenhaalt in een film die daar verder niet op aangepast is. De lollige Carrey in het beginstuk vind ik dan ook niet zo leuk.

Als hij op het einde omslaat valt het wel plots allemaal op z'n plaats, en is Carrey meteen een stuk creepier. Van mij had die omschakeling dan ook veel sneller mogen gebeuren. Nu blijft de film iets te lang en teveel in een comedy sfeer hangen.

Verder trouwens hulde voor de tussenstukjes met Stiller als moordenaar in de rechtbank. Dat soort humor kan ik dan weer erg goed hebben.

Vond de filmverwijzingen niet zo super, ook iets te klassiek om erg leuk te zijn vind ik, Broderick is vooral onzichtbaar. Visueel doet Stiller wel z'n best maar vooral qua belichting en kleurgebruik is het niet veel soeps, wat beide segmenten van de film een beetje onaf achterlaat.

Vond het laatste stuk het meest geslaagd, en de intermezzos van Stiller zelf. De Carrey comedy sleept iets te lang aan en is jammer genoeg niet echt op z'n plaats.

Toch fijn om een keer gezien te hebben, Stiller maakt in ieder geval een redelijk apart filmpje. 2.5*

Da's vast die 50% die z'n jas al aan het aandoen is, en aan het kijken is of z'n portefeuille niet uit z'n broekzak gevallen is.

Anyway, beste Haneke die ik al gezien heb, nog steeds geen erg overtuigende film. Qua basisconcept kwam inderdaad Lost Highway stevig opdoemen, de uitwerking vond ik heel wat TV-waardiger.

Veel erg realistische conversaties die de film veel ophouden en uitblinken in banaliteit. Het "is er wat - ja, alles goed" gesprekje met z'n moeder als dubieus hoogtepunt. Vloekt ook wat met de nogal gescripte dialoog tijdens de ruzies en het feestje bijvoorbeeld.

Weinig boeiende personages verder, ook teveel zijwegen. Het zoontje dat z'n moeder lijkt te verdenken van overspel is zo'n slecht zijmotief. Anyway, wat de aandacht van de kijker houdt is het mysterie. Ook al weet je al redelijk snel dat je het antwoord niet zal krijgen. Ik verbaas me ook een beetje over de positieve kritiek op het open einde hier. Wat is er in hemelsnaam leuk om te "filosoferen" over de afloop van een gefantaseerd verhaaltje ? Beetje als Find Waldo. Leuk als je hem gevonden heb, maar verder schiet je er ook helemaal niks mee op.

Ach ja, 't was onderhoudend, bij momenten zag het er ook redelijk mooi uit, maar weinig interessant einde en een film die ik morgen alweer vergeten ben. Hoe de vork in de steel zit volgens mij ? Geen interesse.

Kleine 3*

Niet te stoppen.

Ondanks dat het uiteindelijk hun ondergang zou worden, hebben ze er toch zowat alles uitgehaald als duo. Ook hier kruipen Lewis en Martin weer in hun bekende rollen. Lewis de luide druktemaker, Martin de charmante rem.

Ietwat lange opzet maar dat hebben hun meeste films ook wel, beetje drama voor het eind en uiteindelijk eind goed al goed. Een vrouw voor Martin, wat liedjes voor Martin en uiteraard ook enkel duo/stage performances.

En de leukste gag zit ook weer op het eind, waar ze zichzelf als komisch duo tegen het lijf lopen. Ze kijken best makkelijk weg, deze Lewis en Martin films. Veel variatie zit er niet in, men houdt stevig vast aan de formule waarvan ze wisten dat ze werkte, maar uiteindelijk geeft dat de films ook wel hun eigen identiteit.

1.5*

Allen(tje)

Een redelijk typische film voor Allen, waardoor het al snel erg vertrouwd gaat aanvoelen. Da's leuk voor een tijdje (en voor wie Allen's typische quirks kan waarderen uiteraard), maar daar haalt hij jammer genoeg de 90 minuten niet mee. Al helemaal niet wanneer hij na 45 minuten weer helemaal in zijn schelp kruipt.

Qua acteurs vraag ik me eigenlijk af of Allen ze zo regisseert dat ze op hem gaan lijken, of dat acteurs zich van zichzelf al aanpassen omdat ze in een Allen film zitten. Eisenberg is in ieder geval weer een perfecte stand-in voor een jongere Woody Allen, het is alsof je naar een kleinkind van de regisseur zit te kijken.

De rest van de cast doet het ook aardig, het tempo is lekker en de 30s Hollywood jet set setting is ook mooi weergegeven. Maar Allen kan zich niet losrukken van New York en wanneer de film een beetje verhalender wordt en zich gaat richten op een nogal saaie romance verliest het hele gebeuren aan tempo.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, maar je hebt toch sterk het idee dat je het allemaal al een keer eerder gezien hebt. En omdat Allen toch een erg typische regisseur is begint het na een tijdje een beetje te vervelen.

3.0*

Een 0.5* is het niet geworden, maar veel meer ga ik er ook niet aan geven.

Bottom line voor mij is dat ondanks een hoop prikkelend bedoeld materiaal de film me nauwelijks wist te boeien, waardoor het niet werken van de film extra in de verf gezet werd. Het is duidelijk dat Stephan met deze film wat duidelijk wilde maken, die boodschap kwam alleen niet echt over.

Het horrorgedeelte vond ik nog het best werken. Zag er ook qua look het professioneelst uit, al blijft het wel een beetje hangen in nadoen van wat de laatste vijf jaar continue gedaan wordt. Het voegt ook weinig tot niks daaraan toe. Sowieso is het wakker worden in een kamertje genre ondertussen een klein risico geworden (je moet je als film dan toch al snel dubbel gaan bewijzen aangezien men ondertussen het concept wel kent), wordt nog een stuk moeilijker door het ontbreken van enige spanning of echte dreiging. Ik zou het einde dan ook wat anders gedaan hebben ipv alsnog er een spannend en genre-passend einde aan te proberen breien.

Nu doet de film ook wel iets anders met dit bekende gegeven, alleen niet zo goed. De gesprekken op de bank kwamen totaal niet over. Het leek alsof Stephan zelf de hele tijd aan het woord was, de teksten zijn bijna literair en enorm bedacht. Deze scenes zijn echt "hier is m'n boodschap, ik heb ze mooi mogelijk proberen inpakken". De delivery is ook echt bijzonder matig. Sowieso heb ik bij Belgische/Nederlandse films problemen met het befaamde AN "zo-praat-toch-niemand" acteerwerk, in combinatie met de zwaar gescripte dialogen is het dodelijk.

Verder lukt het de film ook niet mijn interesse op te wekken voor de wereld van Stella. Het is absoluut de mijne niet, maar daarin onderscheidt een écht sterke film zich dan meestal, om dan toch net die andere wereld toegankelijk en begrijpbaar te maken. Vond het uiteindelijk een hoop gejank om niks, waarbij de enige straf voor Stella leek te komen van een buitennissig script-trucje in plaats van enige wereldse en menselijke problematiek.

Het drama werkte niet, de boodschap vond ik te geforceerd ingewerkt en het alternatieve horrorplotje mistte alles wat dit soort films nog enigszins interessant kunnen maken. Het resultaat is een moedige poging om twee ideeën te combineren, maar uiteindelijk een redelijk groot falen.

Nu verwacht ik ook niet dat Stephan hier verder veel waarde aan zal hechten (en gelijk heeft hij), maar één ding zou ik hem toch nog echt willen meegeven, in naam van iemand die er toch wat kennis van zaken heeft: laat je de volgende keer omringen door iemand die iets meer van dance/DJ/party muziek kent, want die belabberde en ondermaatse film-techno deuntjes kunnen gewoon echt niet, zeker niet in een expliciete films als deze. Daar val je toch echt zwaar door de mand

1.0*

Oh heerlijke chaos.

Niet iedereen's kopje thee, zoveel is duidelijk. Dit zijn best moeilijk in te schatten films ook, want ondertussen heb ik al veel gelijkaardig dingen gezien en het is erg lastig te benoemen waarom bepaalde films wel en andere helemaal niet werken. Ligt vaak aan kleine zaken, al is het wel veilig om te stellen dat je enige affiniteit met HK comedies moet hebben om je hier door te slaan.

Een echt coherent verhaal is er niet, springt echt van de hak op de tak, een gevoel dat alleen maar versterkt wordt door wat stripachtige effecten die de verschillende delen aan elkaar moeten lijmen. Verder erg druk en chaotisch qua pacing, zwaar over the top acteerwerk en een film die meer plotholes heeft dan zinnige opeenvolgende scenes.

Het oogt allemaal erg gehaast, toch valt er visueel genoeg te genieten (al moet je vaak snel zijn) en kent de film ook een aantal geweldige actiescenes, met de eindscene als dikke uitschieter. Er zit met Tsui Hark en Siu-Tung Ching dan ook wel wat talent achter de camera. Qua acteurs is het vooral Leung Ka-Fai die opvalt, verder wel nog een aantal leuke cameos van beide regisseurs én Corey Yuen. Ook een meer dan aardige hoofdrol van Dean Shek, al blijft de waarschuwing dat je die typische HK stijl van comedy moet kunnen appreciëren.

Gaat helemaal nergens over, en dat in een complete rotvaart. Actie, comedy, onzin, in een compleet onnavolgbare mix. Coherent of gecontroleerd voelt het absoluut niet aan, maar topvermaak is het wel, mits die persoonlijke details dan wat goed vallen.

3.5*

Erg fijne verrassing.

Het leek in alles op een doorsnee haunted object horrortje, en dat is het in grote lijnen ook wel, maar de regie van Ridremont zorgt ervoor dat het toch ook weer net ietsje meer is. De horror kruist soms met erg duistere fantasy, en een streepje drama zorgt ervoor dat de balans af en toe toch wat weet te verschuiven.

De opzet is echter wat je verwacht. Een adventkalender, 24 deurtjes, en achter elk deurtje schuilt een bepaald iets. Acteerwerk is behoorlijk, soundtrack is goed maar bekend terrein, visueel ligt het gelukkig wel boven de norm, ook al was het budget er niet altijd gok ik.

Wie niet graag naar horrorfilms kijkt zal door deze film niet overtuigd worden, wie platte genrezooi wil wordt hier ook niet helemaal op z'n wenken bediend. Gewoon een tof, fijn en stijlvol filmpje, met een erg leuk einde op de koop toe. Toffe verrassing.

4.0* en een uitgebreide review

Best oké.

Maar ook weer niet zo heel veel meer dan dat. Komt allicht door de wel erg simpele opzet van de film, die het verloop net wat te eenvoudig en voorspelbaar maakt voor een goeie thriller. Daarnaast is de spanningsboog niet zo héél strak gespannen, waardoor het vooral plotpuntjes afvinken is.

Beetje jammer eigenlijk, want verder zit het wel goed in elkaar. Visueel netjes vormgegeven. Nogal droog en kil, maar dat past wel bij de omgeving. Soundtrack is ook sfeervol en het acteerwerk is zeker op niveau. Het tempo is ook net goed, waardoor het nergens echt stilvalt.

Het ontbreekt de film vooral een beetje aan zaken die in het oog springen. Het einde is een klein momentje misschien, maar ook dat valt net iets te goed in het sfeertje dat vooraf neergezet werd. Maar Palmer bewijst zich toch wel met deze film, het mag alleen wel iets meer zijn de volgende keer.

3.0*

Bobe Hope.

Ook zonder Crosby brengt hij het er degelijk vanaf, zolang hij maar wat mag aanmodderen in de hoofdrol. Adams is een aardige tegenspeelster, Ekberg en Jeffries zijn minder te pruimen.

Lekker flauw bij momenten, beetje onnozele humor maar de film is zich daar zeker bewust van. Van tinnen ruimtekapsules tot stereotype Africa geleuter, inclusief spinnen, leeuwen en een ouderwetse inheemse tribe. Zo kan je ze tegenwoordig niet meer maken.

Veel heeft het allemaal niet om het lijf, alles staat zowat in functie van de humor, die is bij momenten wel geinig maar 102 minuten blijkt toch wat teveel van het goeie. Daarbij is Hope wel leuk, maar zonder tegengewicht rust er iets teveel druk op zijn schouders.

1.5*

Een eerder saaie bedoening.

Daarvoor zijn er twee redenen. Allereerst kon de setting me absoluut niet boeien. Een lui en saai Italiaans dorpje, uiteraard weer zoveel jaren geleden. Nu vind ik Italië best wel leuk, maar niet om er naar anderen hun vakantie te zitten kijken. Het hele zomersfeertje deed mij erg weinig hier.

Groter probleem is echter de set aan vreselijke personages. Een vreselijk drakerig gezin krijgt een vreselijk drakerige Amerikaan over de vloer. Woody Allen zou zich volgens mij zelfs schamen over sommige conversaties die er gevoerd werden, anderzijds is het ook niet verrassend dat Chalamet in één van Allen's films zou terechtkomen.

De romance tussen de zoon van het gezin en de Amerikaan had ook wel wat extra vonkjes kunnen gebruiken, maar het is lastig als je beide personages maar moeilijk kan uitstaan. Het is uiteindelijk vooral jammer dat dit dan nog eens meer dan twee uur duurt, terwijl ook Guadagnino's niet veel voorstelt. Sowieso niet echt mijn regisseur geloof ik.

Mnee, dit was vooral wat ik ervan gevreesd had. Erg povere cinema.

1.5*

Erg matig.

Deze film probeert de silents van een 100 jaar geleden getrouw na te bootsen, maar slaagt daar eigenlijk al niet al te best in. Da's vervelend, want dan heb je sowieso al the worst of both worlds, zeker voor mensen al niet teveel affiniteit hebben met die oude films.

De acteurs zijn helemaal niet expressief genoeg, sommige zijn ook duidelijk jonge kereltjes met een fake snor en bril op. Visueel oogt het soms wat te scherp, het grain effectje over de film gaat ook een beetje vervelen. En de soundtrack klinkt dan weer wat te modern, zeker het stuk bij de King Kong-cult.

Verder lijkt de stijl soms iets teveel een excuus om het beperkte budget te verbergen, al twijfel ik er verder ook niet aan dat deze film uit pure passie gemaakt is. Er zitten weinig commerciële intenties achter, want dit is zo niche dat ze vanaf het begin al wel beseft zullen hebben dat dit nooit een groot publiek zou bereiken.

Nog wel respect voor de opzet, maar de uitwerking ervan was matig en als niet-liefhebber van het "genre" is het sowieso al niet zo boeiend.

1.5*

Anderson is stabiel.

Hij weet toch altijd wel leuke, spannende filmpjes te maken. Visueel zeker in orde, maar het is de soundtrack die vaak net waar meer biedt dan z'n Hollywood genootjes. Ook hier weer, in combinatie met de editing, erg sfeerversterkend.

Eerste uur is erg vlot. Berry doet het meer dan aardig (terwijl ik haar normaal niet al te graag bezig zie), maar wat mij betreft is het vooral Eklund die er bovenuit springt. Creepy mannetje, al heeft hij natuurlijk wel al aardig kunnen oefenen voor rollen als deze.

Het einde is inderdaad redelijk cliché en zelfs onnodig, maar wat mij er nog het meest aan stoorde was dat het haaks staat op wat eerder in de film aangegeven werd. Andersen slaagt er namelijk goed in de waanzin van een job als 911 telefoniste weer te geven. Maar op een bepaald moment haalt iemand het gebrek aan closure aan als taaiste deel van de job. Des te ironischer dat het einde daar dan tegenin moet gaan. Toegegeven, je kan het in een commerciëlere film als deze niet maken om het einde van de ontvoering in het midden te laten, maar één of andere tussenoplossing had wat mij betreft toch beter gewerkt. Nu krijg je na een uur het gevoel dat Hollywood overneemt.

Maar verder een fijn en kundig filmpje. Een nieuwe Anderson staat toch altijd garant voor 90 minuutjes entertainment.

3.5*

Niet verkeerd.

Toch is het jammer dat de film niet iets beter uitgewerkt is. Het voelt vaak aan als een B-Film die poogt om meer te zijn, maar daar nooit helemaal in slaagt.

Wel erg leuk is het concept van de film. Zitten sterke ideetjes in, zeker het basisverhaal rond de telefoongesprekken is best sterk. De randzaken met de lastige ex zijn stukken minder, gelukkig nemen die niet al te veel tijd in beslag. Acteerwerk is niet denderend, wel leuk om Guzmán weer een keer aan het werk te zien. De rest is niet slecht, uitgezonderd Stephen Moyer dan. Die kan dit soort werk de volgende keer beter links laten liggen.

Visueel wel veel pogingen om er iets interessants van te maken, zelfde geldt voor de soundtrack. Jammer genoeg niet echt scherp genoeg waardoor veel van het beoogde effect verloren gaat. Film blijft gelukkig wel boeien tot het einde, sowieso is het laatste uur het beste.

Leuk avondvullertje dus, maar probeert soms iets te stijlvol uit de hoek te komen zonder daarin echt te slagen, waardoor bepaalde stukken iets te melig worden.

3.0*

Wordt elke keer beter.

Vooral dat eerste deel. De eerste keer vond ik het een beetje saai, maar wetende wat er gaat volgen is de voorpret gewoon geweldig. Heerlijk hoe je aan een hoop kleine dingen al ziet wat er gaat volgen. Vooral Bartel is een geniaal personage, Stevens die ideale klier die geöfferd mag worden.

De humor is erg sterk, visuaal krachtig en een goeie soundtrack. Calvaire is een sterk stuk cinema dat uitstuigt boven de gewone genrefilms, daarvoor laat Du Welz zich ook meer dan genoeg gelden als regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer matig.

Toch wel apart dat Amerika een heel subgenre rond baseball gebouwd heeft. Je kan je moeilijk een soortgelijke scene in Europa rond voetbal voorstellen. Jammer genoeg zijn het meestal niet de meest interessante films, ook deze is redelijk plat.

Een komedie is het inderdaad niet, eerder een drama over een ongetalendeerde speler die het vooral van z'n doorzettingsvermogen moet hebben. Gemengd met wat romantische lijntjes, maar ook daar overheerst het drama eigenlijk.

De film wordt gekenmerkd door een droog maar wat vlak stijltje. Zahn komt niet helemaal los uit z'n cliché en ook Frost is iets te plat. Ook nog steeds lastig om hem in een rol als deze te zien, zeker na Elephant.

Echt vervelend is het niet, maar de film leeft nergens op en is eigenlijk iets te zwaar voor wat het is.

2.0*

Mak.

Een camgirl wordt uit haar account gehackt. Vanaf daar is het een mix tussen The Net (dan onding met Bullock) en Ghost in the Shell (zowaar), maar dan zonder al te veel impact. De film probeert een thrillertje te zijn, maar daarvoor mist het toch echt aan spanning. Die horror aanduiding zal er wel zijn vanwege de Blumhouse link, maar die is al helemaal niet relevant.

De aanloop is veel te traag, het drama in de vorm van wat huislijke intriges is compleet niet boeiend. Acteerwerk is verder ook matig. Film is wel aardig geschoten, maar dat is net iets makkelijker als Blumhouse in een film investeert.

Halverwege de film begint het verhaal pas echt, maar ook dan wil het maar niet spannend worden. Daarvoor is het gewoon niet echt of creepy genoeg. Ligt aan de regisseur vrees ik, want met dit verhaaltje valt toch wel meer te doen, al blijft het dan redelijk aan de oppervlakte.

Het lijkt mij verder te refereren naar het deep fake gebeuren, maar ook dat komt niet goed uit de verf. Veel goede bedoelingen dus, maar het resultaat is er jammer genoeg niet naar.

2.0*

Meh.

Klassieke kritiek bij Keaton. Hoe meer stunts des te leuker vind ik het. Richt hij zich meer op de humor en romantiek/plot, dan haak ik toch eerder snel af. Het stuntwerk is gewoon flauw te noemen in deze film, dus rest de humor en het romantische plotje (dan Keaton gewoon eindeloos recycleert).

Enige opvallende wat deze film nog wel heeft is een paar momenten met mooie shots / mooi camerawerk, zoals bijvoorbeeld het zijaanzicht van het huis. Het zijn er niet zo heel veel en de film ziet er verder maar gewoontjes uit, maar dat zijn toch enkele momenten waaraan ik me kon optrekken.

De humor in deze film lag me echt niet, erg voorspelbaar en wat druk kolderiek gedoe, met als dieptepunt inderdaad die scene in het badhokje. 't Is gewoon absoluut mijn soort humor niet. Zelfs met z'n korte speelduur begon het allemaal wat te slepen, al had de constant doorjengelende score daar ook wel z'n aandeel in.

Mnee, mindere Keaton wat mij betreft. Zijn talenten zijn beperkt en worden in deze film maar minimaal gebruikt.

1.5*

Teleurstellend.

Het zogenaamde horror gedeelte steekt schril af tegen de rest van de film. Wat nogal vervelend is aangezien er amper horror te bekennen valt.

Het Jesus Camp achtige verhaaltje biedt wel ruimte voor een goeie horrorfilm, al is het hele Christelijke sfeerte zo vervelend dat het lastig is om er echt van te genieten. De "slechte kindjes" zijn dan ook weer véél te cliché.

De horrorstukjes bevatten 0.0 gore maar zijn best sterk. Opvallend goed gebruik van de geluidsband en redelijk vlot geëdit. Sterke stukjes cinema die verborgen zitten in een nogal zielloos geschoten filmpje. Lijkt wel door een andere regisseur gedaan.

Het einde brengt weinig verbetering, de film presenteert misschien ook iets te serieus waardoor er een nogal moraliserend glazuurlaagje over komt te ligge.

Eisenberg is er amper in te zien, ook jammer want hij is veruit de beste acteur uit deze film. Niet al te veel soeps dus, veilig om over te slaan.

1.5*