Meningen

Erg goed.

Onze detective is een trapje hoger komen staan. Hij komt in deze film ook iets slimmer uit de hoek. Verder is het een redelijk vlot vervolg dat buiten zijn titulair woordgrapje niet zoveel toevoegt, maar wel weer gewoon volop overtuigt.

Oxide Pang doet hier wat denken aan de betere To's. Eenzelfde mix van erg opvallende, quirky elementen met een broeierig noir-sfeertje. Het blijft een moeilijke mix die zeker niet door iedereen gesmaakt zal worden, maar tegelijkertijd straalt er zoveel plezier vanaf dat het dubbel en dik genieten is.

Als detective filmpje redelijk standaard, maar de uitvoering mag er wezen. Visueel sterk, grappige soundtrack, erg sterk acteerwerk. Meer hoeft het soms niet te zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Arhats!

Geen flauw idee wat het is, maar dat maakt verder ook niet zoveel uit. Dit is een redelijk typisch martial arts filmpje dat enkel voor de liefhebber wat specialere zaken bevat. Puur genrewerk dus, maar wel van het goeie soort.

De film valt tussen twee hoogperiodes van de martial arts in. De invloeden van de Shaw Bros film zijn nog goed voelbaar, maar je merkt ook waar deze film wil kappen met het verleden. Hij gaat dan ook meer een richting uit die een aantal jaren later zou leiden tot de grootse klassiekers van de jaren 90. Een perfect transitiefilmpje dus.

De setting maakt het net iets aparter, die ietwat grotere focus op gore ook en uiteraard de martial arts zelf, die toch al wat gevarieerder is dan bij de doorsnee SB film. De scenes tussendoor voelen vaak wat goedkoop aan, maar de martial arts zelf is gelukkig wel op niveau.

Wie er niet zo gevoelig voor is kan deze film gerust laten passeren, liefhebber van martial arts hebben hier een aardig fillertje mee. Het is geen geweldige film, ook zeker geen klassiekerstatus waardig, maar wel aardig kijkvoer.

3.0*

Maffe Woo film.

Erg moeilijk om Woo's stijl hier in te herkennen, al zijn er wel enkele scenes die aan zijn later werkt gelinkt kunnen worden.

Vooral een erg typische HK comedy met wel een érg hoog gehalte aan flauwigheid en maafe grappen. Film draait ook duidelijk om de humor want het verhaal zelf schiet echt alle kanten uit.

Het eerste deel is best leuk allemaal, met wat geslaagde comedy, na een tijdje wordt het alleen iets te vermoeiend zonder dat er wat aan toegevoegd wordt. Die hele laatste scene in de tunnel blijft maar duren en Woo lijkt daar compleet de draad kwijt. De afwikkeling van het verhaal duurt uiteindelijk letterlijk 20 seconden ofzo, net vooral de credits over het scherm rollen.

Toch toont Woo zich een aantal keren al regisseur met stijl, iets wat deze film naast wat geslaagde grapjes uiteindelijk toch wel de moeite maakt om een keer gezien te hebben. Al kan je best wel een boontje hebben voor de HK humor vooraleer je hieraan begint.

2.5*, raar dat niet meer vroeg werk van Woo beschikbaar is.

Aardig maar te lang.

Ik had mijn Chinese operadoop al lang geleden gehad, maar het is wel schattig om te lezen hoe iedereen er hier op reageert. De zang vind ik nog steeds lelijk, de schelle instrumenten kan ik met momenten beter pruimen. Waar zo'n martial arts films al niet goed voor zijn. Soit, zoals alles went het wel.

Film ziet er inderdaad mooi uit, maar de look is niet bepaald uniek voor HK '93, integendeel zelfs. Sterke monochrome kleuren en overbelichtingen waren schering en inslag. Maar Chen maakt er een mooi visueel kijkstukje van, dat valt zeker te waarderen.

Het plot is echt maar gatenkaas. De poging om een vriendschap, de opera én de hele Chinese Culturele Revolutie vast te leggen in één film is wat te hoog gegrepen, zeker als het dan in 3 uur nog niet echt gelukt is. De film duurt dan ook véél te lang.

Wel aardig om een keer gezien te hebben, toch een Chinese klassieker die overal genoemd wordt, maar erg sterk vond ik het niet. Eerder doorsnee en vooral lang uitgerekt, maar dat doet het wel vaker goed natuurlijk.

2.5*

Ugh.

Had al niet zoveel verwacht van deze oude Lau, toch meer fan van z'n recentere werk. Maar deze film is wel echt droevig. Had ik in ieder geval gedacht wel eindelijk z'n allereerste film gezien te hebben, is er blijkbaar ondertussen alweer een nog oudere toegevoegd. Zo blijven we wel bezig natuurlijk.

Goedkoop, snel in elkaar gebokst HK werk. Het acteerwerk werkt niet echt, de humor zit er constant naast en verder weet het verhaaltje nergens interessant te worden. Visueel hoef je sowieso al niks van dit soort films te verwachten, jammer genoeg blijft er dan maar erg weinig over.

Een zeldzame grinnik houdt de film af van de laagste score, maar die oude Lau's hoeven niet zo voor mij. Laat hem maar lekker weirde parodietjes in elkaar boksen.

1.0*

Best oké.

Oude Sammo Hung, volgens de oude formule. Dat wil zeggen een eerste helft die bijna een film op zich is, daarna een dramatische gebeurtenis die alles op z'n kop gezet. Tweede deel richt zich dan vooral op trainingen met een groots eindgevecht als finale. En daarna is het ook meteen gedaan.

Leukste vond ik uiteindelijk nog de introductie van Hung zelf. Lompe komische scenes, maar welgekomen. De gevechten zelf vond ik namelijk een beetje droog en niet echt talrijk genoeg. Wel wat mooi voetenwerk, ook de scene met de brandende vlag mocht er zijn, maar met de Chinese opera als setting en iets teveel plot zit zo halverwege de film er toch al wat sleet op.

Duurt ook eigenlijk iets te lang, had wel een kwartiertje afgekund naar mijn gevoel. Plot van dit soort films is toch altijd hetzelfde, dus daarvoor hoeven ze het allemaal niet te rekken. Biao vind ik ook de minste van het trio Hung - Chan - Biao, laat hij ook hier wel weer merken.

Maar dankzij de humor en een paar knappe gevechten toch wel de moeite. Ondertussen bijna alles van Hung gezien, zeker niet de beste martial arts regisseur, maar heeft toch een fijne oeuvre bij elkaar gewerkt.

3.0*

Geweldige onzin

Compleet idioot verhaal met nogal onnozele personages. Daar draait het gelukkig ook allemaal om. Film gaat echt nergens over maar is uiteindelijk nog het best te vergelijken met het werk van een Leslie Nielsen denk ik, alleen dan Stephen Chow style.

Weer een fijne Jing Wong film dit, toch een regisseur van wie ik al z'n films wel een keer wil zien. Lukt ook aardig want ondertussen al m'n 11de.

Veel lompe grappen, wat geinige parodieën (meeste opvallende is die van Pulp Fiction) en een hoop kolder. Door het "alles-kan" sfeertje blijft het gelukkig grappig genoeg. Zo is Chow als wandelende tandpastatube een genot.

Zeker geen grootse film, maar als geinig tussendoortje geweldig te pruimen.

3*

Hmmm.

Verhaaltje hierboven klopt maar half, het draait vooral om een onmogelijke liefde tussen de twee hoofdpersonen, maar dan op een ludieke manier.

De opzet is alleen iets te complex, waardoor het nooit wil werken. Koo hoort Cheng te dumpen om haar verdriet te doen, maar omdat de film immer komisch wil zijn komt daar helemaal niks van terecht. To en Wai nemen dus wat teveel hooi op hun vork.

Verder echt een mindere film van het duo. Visueel niet heel boeiend, de humor ook niet altijd even leuk en het acteerwerk soms tergend. Zitten wel een paar leuke actiescenes in en af en toe schemert er wat van To's talent door, waardoor een film als deze toch geen complete afgang is.

Toch vooral voor mensen die het To-rijtje willen vervolledigen. Verder niet dodelijk saai of erg irritant, maar goed was het ook niet.

2.0*

Typische Yau.

De man die genre films steeds weet te koppelen aan een sociaal geweten. In vele opzichten is dit een typische HK politiefilm geworden, maar dan wel eentje die de onderbetaalde politie en de effecten van hoog oplopende leningen in het post-handover tijdperk aankaart.

Zodoende dus Shark Busters, geen diertjes met grote tanden maar wel de loan sharks, de wat louche leeninstanties die woekerrentes vragen en een halve knokploeg op je afsturen als je niet tijdig weet te betalen. Gelukkig voor het corps komt er een advocaat bij hen in dienst, die hen helpt deze schimmige figueren te bestrijden.

Alleen jammer dat in 2002 Yau nog wat zoekende was. Er zitten wel wat interessante scenes in, maar het is toch vooral aan de goedkope kant allemaal, zonder al te veel franjes. Qua genrefilm stelt het niet zo heel veel voor, gelukkig dat er daarnaast nog wel wat te beleven valt. Maar 't is meer voer voor completisten dan een echte aanrader.

2.5*

Dan toch vooral gezien omdat Yen een hoofdrol had.

Oertypische HK film die vooral door z'n concept lokaal aanslaat geloof ik. Geen idee hoeveel edities er al zijn van deze film, volgens mij hebben de aparte delen ook niet erg veel met elkaar te maken behalve dan dat ze allemaal toegankelijke stervehikels zijn die enkel dienen om de lokale HKer met een lach het nieuwe jaar in te sturen.

Echt geweldig is het in ieder geval niet. Het oogt wel duur en er komen veel bekende gezichten voorbij, maar de humor is érg braafjes, overacting lijkt noodzakelijk om mee te mogen doen en de muziek is nogal fout. Zelfs wanneer het bedoeld fout is.

Maar het jammerst is nog wel dat die twee uur duurt. Kap er gewoon één verhaaltje uit (aangezien ze toch niks met elkaar te maken hebben) en je houdt een veel vlottere film van 90 minuten over. Nu duurt het gewoon te lang.

Echt vervelend is het niet, maar je moet al hard je best doen om een week later nog te weten waarover de film nu net weer ging.

2.5*

Goed.

Valt in de categorie van psychologische problemen verbeeld als horror. Veel drama dus in de eerste helft, wat meer typische horror elementen in het tweede deel. Volgens mij leunt het allemaal op het verwerken van de dood van haar man (de Babadook manifesteert zich ook een aantal keer als hem en meermaals wordt er in de film op gehamerd dat ze dat verlies nog niet verwerkt heeft. Ook op het einde krijgt het zoontje voor het eerst een verjaardagsfeestje op de dag zelf. Dat de Babadook dan nog in de kelder zit kan je perfect verwoorden als "het een plaatsje geven". Heel veel toevoegen doet het niet wat mij betreft, maar ach.

De film leunt sterk op de performance van Essie Davis, enige jammere was dat ik het een hele film lang als een afspiegeling van Burstyn's rol in Requiem for a Dream gezien heb. En dan komt Davis er niet als winnaar uit. Los daarvan, wel goed geacteerd. Ook het jongetje trouwens, zwaar irritant kind maar aardig neergezet.

Lastig aan dit soort films is dat het twee aspecten probeert samen te brengen die niet altijd even goed samengaan. Qua horror schiet deze film dan toch een beetje tekort. Niet dat Kent er dan maar wat extra jump scares in had moeten gooien, maar mag het iets enger? Iets minder derivative? Moet de Babadook echt als Kayako klinken? Die was gisteren pas weer met haar eigen avontuur voorbijgekomen ...

Jammer dat het films als deze moeilijk lukt om beide aspecten écht goed uit te werken. Babadook blijft dan ook meer een duister sprookje als verbeelding van de psychologische problemen van de moeder.

De kritiek is verder ook goed te voorspellen. De vakpers houdt toch niet van zo van core horror dus die zijn blij met dit soort filmpjes, de horrorliefhebber wil toch iets stevigers wanneer de demonen compleet losgaan. Blijft wel het feit dat het mooi in elkaar is gezet en als duister sprookje best charmant is. Drama kant is ook gewoon goed uitgewerkt, maar de combinatie had iets spannender gemogen.

3.5*

Pfoe.

Turke cinema is voor mij nog een grote onbekende. Heb al één genrefilmpje en één arthouse film achter de kiezen, deze leek mij een goeie keuze om de commerciëlere kant een keer te ontdekken. Het werd me echter al redelijk snel duidelijk dat dit niet meteen wat voor mij was.

Een drama in sneltreinvaart. Veel grote gebeurtenissen, nog grotere emoties en neergezet met grootse gebaren. Niks is subtiel, van het dik aangezette acteerwerk tot de melige muziek en kazige plottwists, het is een constant bombardement van drama.

De film oogt nog enigszins fleurig vanwege de constant zonnige setting, maar het camerawerk is niet veel soeps en de editing oogt vaak amateuristisch. Het zijn de film-droompjes van het kleine jongetje die de rek er nog enigszins inhouden, maar da's wel erg weinig om op te teren, de film schuurt namelijk dicht tegen de twee uur aan.

Mnee, redelijk gelaten en verveeld zitten kijken naar deze film. Er zit duidelijk ergens een serieuze cultuurkloof, maar op basis van deze film vermoed ik niet dat die snel overbrugd zal worden.

1.0*

Mnee.

Op MM niet zo hoog genoteerd, maar de film wordt daarbuiten wél er gewaardeerd. In een aantal toonaangevende lijstjes opgenomen (niet TSPDT kaliber, wel de Halliwell 1000). Dus uiteindelijk maar een keertje geprobeerd.

Bleek al redelijk snel dat het effectenwerk niet echt geweldig was, maar ook visueel verder niet veel soeps. Leek vaak alsof alles in een studio geschoten was. Lelijke belichting, matig kleurgebruik (terwijl er van zo'n zonnige, groene omgeving echt meer te maken moet zijn).

Verhaaltje is erg kinderachtig, met een aantal dikke moralen die er goed bovenop liggen. De opdeling in segmenten voegt niks toe, integendeel, de intermezzos met die ratjes waren stiervervelend. Zal best grappig bedoeld zijn, maar dat toverde niet bepaald een glimlach op m'n gezicht.

Nja, duidelijk voor kleine kindjes, wat er ook over gezegd wordt. Vond het helemaal niks. Niet charmant, niet leuk, niet grappig.

1.0*

De eerste Iñárritu die mij een beetje bevalt.

Over de structuur is al veel gezegd. Wat mij betreft wordt er steeds teveel aandacht gelegd op het vermengen van de verhalen. Alle verhalen hebben thematische verbanden dus waarom ze ook nog "met elkaar te maken" moeten hebben is mij onduidelijk.

Komt het meest naar voor in het Japanse gedeelte, dacht via een korte mededeling aan de andere verhalen gelinkt wordt. Eigenlijk niet meer dan een scripttrucje dat blijkbaar voor velen toch belangrijk is, terwijl het 0 toegevoegde waarde heeft aan het verhaal als geheel.

Wat mij betreft had Iñárritu er gewoon 3 losstaande stukken van kunnen maken.

Daarnaast is de film qua thematiek te hectisch. Babel duidt enerzijds op spraakverwarring (dat helemaal opengetrokken wordt naar communicatieproblemen) en anderzijds op het uit elkaar groeien van culturen. Zowat alles zit er in wat de film een thematisch kerhof maakt, waar elk lijntje na 5 minuten alweer afgestorven lijkt. Iñárritu kan daar ook maar beter mee stoppen, wat mij betreft heeft hij helemaal niks zinnigs te vertellen.

Verhaaltjes zijn verder wel aangenaam om volgen en worden best goed neergezet. Visueel nét apart genoeg om niet saai te worden, acteerwerk is ook nergens slecht. Het gaat best even fout met de film als na een goeie 90 minuten alle elende op elkaar gestapeld wordt (ook typisch) maar Iñárritu herstelt zich snel.

Switchen tussen de verhaallijnen vond ik trouwens enorm slordig gedaan. Deed mij een beetje denken aan de techniek die Satoshi Kon gebruikt in Millenium Actress, maar Iñárritu slaagt er niet in enige vloeiende overgangen te bereiken. Had het dan maar iets conventioneler gedaan.

Eén scene vond ik schitterend, en die laat zich waarschijnlijk ook best makkelijk raden. De discotheek scene in Japan is geweldig geschoten en meteen ook de scene waar het meest met beeld en geluid gedaan wordt. Jammer dat Iñárritu met EW&F begint (hoe haal je het ook in je hoofd) maar wat er daarna volgt is opvallend dansbaar en zou zowaar in een echte discotheek gespeeld kunnen worden. Zeldzaam in film.

Grappigste inhaak op het hele communicatie misverstand kwam ik nog tegen tijdens het lezen van de berichten hier:

Wat mij betreft stak het smerige, intrieste Marokaanse en Mexiaanse landschap schril af tegen het immer bruisende en kleurrijke Tokyo. Begrijp niet waarom mensen het moderne leven steeds aan droef en leeg linken. Compleet verkeerde connotatie.

Vond het een aardige film, maar raakte mij uiteindelijk nergens en had veel meer to the point uitgewerkt moeten worden om echt iets zinnigs mee te delen. Wel heel wat beter dan verwacht.

3.5*

Redelijk flauw.

Wie een echte kwaliteitsdoc verwacht past maar beter z'n verwachtingen aan, dit is meer TV materiaal. Vooral te herkennen aan het feit dat de simpele premisse zo'n 7 a 8 keer herhaald wordt doorheen de gehele doc. Redelijk onnodig.

Verder een redelijk oppervlakkige inkijk in een project waar vrouwen in de gevangenis hun kindje mogen houden nadat ze bevallen zijn. Geen Orange Is the New Black toestanden want de meeste vrouwen zitten er voor kleinere feiten (een groter probleem in Amerikaanse gevangenissen).

Vraag is een beetje wat het doel is van deze docu. Het programma in de gevangenis is lovenswaardig, maar wat er 2 uur lang aan beeldmateriaal vertoond wordt voegt daar niet zo veel aan toe, behalve dan een korte bloemlezing van persoonlijke verhalen.

Meer hoef je ook niet te verwachten. Er wordt nergens echt diep op ingegaan, de hele docu is een herhaling van zetten (met andere vrouwen) en zelfs de conclusie is erg timide. Maar wie overtuigd hoeft te worden dat zulke initiatieven nuttig zijn heeft volgens mij wel wat aan deze doc.

1.5*

Erg cool.

Een soort van duister sprookje, eentje waarin niet gesproken wordt. Ulloa komt met een aparte film waarin het even de weg zoeken is, aangezien het niet enkel een moderne silent is, maar ook een film zonder intertitels of andere hulpmiddelen. Show, don't tell in het extreme dus.

Dankzij de sterke cinematografie en geweldige soundtrack weet Ulloa tonnen sfeer te scheppen, het verhaaltje is verder niet dermate complex dat het lastig om volgen is, al blijven bepaalde details wel een beetje in het duister. Maar ook dat heeft weer z'n charme.

Een film ook met een duidelijke boodschap en een wereld met enkele surrealistische tintjes, waardoor het sprookjesgevoel nog versterkt wordt. Erg mooi filmpje dit, waar jammer genoeg (te) weinig over gesproken wordt. Aanrader voor liefhebbers van aparter genrewerk.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Zeker een sfeervol filmpje, heeft ook niet echt lang nodig om op gang te komen. Al van bij de eerste scenes is het duidelijk dat er iets niet goed gaat met de moeder, een kwartiertje later ligt het eerste kindje al dood over een ballustrade.

Nadeel van deze snelle start is dat we redelijk snel overblijven met Jimmy. Geen klachten over het acteerwerk, moeder en zoon doen het beiden erg goed, maar je moet dat toch nog een halve film vullen met achtervolgingen en bijna-confrontaties.

De film weet de spanning wel vast te houden, af en toe gewoon erg effectieve scenes (de opgesloten moeder onder andere), maar over het geheel gezien duurt dit stuk toch net iets te lang. De film is al aardig kort, maar toch had het nog iets snediger gemogen.

Visueel best aangenaam, goeie soundtrack en fijn geacteerd. Film is bij momenten best spannend en lekker sfeervol en kent als kers op de taart ook nog een aardig ziek verloop. Mist net wat aan kracht om echt boven het gros uit te stijgen, maar verder niks op aan te merken.

3.5*

Fijne ontdekking.

Poolse coming of age, zo op papier spreekt het niet meteen aan. Maar kijk even een stukje van de trailer en je merkt al snel dat het niet bepaalde overeenstemt met het verwachte beeld van Poolse cinema. Het is een stuk speelser, maffer en vooral gestileerder dan ik dacht.

Weirde film over een jongen die last krijgt van zijn hormonen en in z'n één-ouder gezinnetje niet meteen de juiste impuslen vindt om zich makkelijk door die periode heen te boksen. De neerwaardse spiraal wordt ingezet, de film heeft er vooral plezier in om dit visueel te verbeelden eerder dan er een zwaarmoedig drama van te maken.

Visueel erg leuk, soundtrack wordt ook goed ingezet en ondanks dat de personages niet echt veel menselijkheid vertonen weten de acteurs er toch een emotionele kern in te steken. Regisseur Czekaj is een talent, blij om te zien dat dit niet meteen z'n laatste film is maar dat hij de kans krijgt zich verder te ontwikkelen.

Toffe, aparte film!

4.0* en een uitgebreide review.

Tegenvaller.

En Edgar Wright was de laatste tijd zo goed bezig. Als regisseur redelijk matig begonnen, maar zijn films vertoonden een opvallend stijgende lijn. Wat mij betreft is Baby Driver volledig terug naar af, hopelijk gewoon nog iets wat Wright uit z'n systeem moest krijgen alvorens vrolijk verder te gaan op de weg die hij hiervoor was ingeslagen.

Het is een film die mij vooral erg oud en belegen aanvoelde. Ik kreeg er af en toe een Pulp Fiction gevoel bij, een 20 jaar oude film die toen ook al teruggreep naar het verleden. Zowel qua concept, uitvoering als afwerking vond ik het redelijk saai en belegen, maar Wright gaat dan ook duidelijk voor een andere cool als de mijne.

Als ik een film met een choreograaf wil zet ik Sparrow van To nog wel een keertje op, die had een soortgelijke opzet, maar wist die met véél meer zwier en elegantie neer te zetten. Wright kiest voor classic rock en heist cinema, twee genres die mij sowieso al niet zo liggen. Hier en daar kwam de editing wel positief naar voren (zoals de gunshots op maat van de melodie), maar over het algemeen is het effect veel te lauw en onzuiver, zéker voor een film die daarop speelt. Het mag strakker, meer op de miliseconde.

De car chase scenes vond ik ook niet echt indrukwekkend. Ook daar laat de editing het sterk afweten, waardoor het nooit lijkt alsof je naar één achtervolging zit te kijken, maar eerder naar een random opeenvolging van highlights. Ofwel moet Wright minder cutten (wat de stunts zelf wel een stuk complexer maken), ofwel moet de editing ervoor zorgen dat je naar één vloeiende scene uit meerdere standpunten zit te kijken. Allicht kan hij eens wat 90's HK martial arts films opzetten om inspiratie op te doen.

Voor het verhaal of de geweldige romance hoef je deze ook niet te kijken, enkel de humor kon mij af en toe wel bekoren (Michael Myers maskers ). Jammer genoeg is dat maar een beperkt onderdeel van de film. De rest deed denken aan een filmpje dat je in de 90s uit de videotheek meezeulde omdat je al de rest al een keer eerder gezien had. Vond Nolan deze film zo goed? Het verbaast me niks eerlijk gezegd.

1.5*

Bijna een erg goeie film.

De lage score is op zich wel begrijpbaar. Wie een nieuwe La Haine wil zien hoeft hier niet voor te gaan zitten. Vergelijking met Children of Men is ook enigszins terecht, al vond ik die een dik pak minder.

Eerste keer dat ik Vin Diesel in een film zie denk ik. Heeft een erg sterke uitstraling, perfect voor het personage dat hij hier speelt. Is alleen wel extreem slecht in dialoog. Zo iemand die je best gewoon een film lang kan laten zwijgen.

Verder wel leuk hoe Kassovitz met een zeer aparte cast komt aanzetten, zeker voor een film als deze. Vaak erg lollig.

Actiescenes zijn wisselend. De gevechten (Yeoh zwaar onderbruikt bijv) zijn erg slecht in beeld gebracht, eens in NY gebeurt er visueel véél meer in de actiescenes. Sowieso een filmpje dat visueel wel aardig hoog scoort. Technisch niet verbluffend, maar de esthetische waarde lag best hoog.

Verhaaltje is een allegaar, qua setup/sfeer deed het mij nog het meest denken aan een iets serieuzere The Fifth Element eigenlijk. Einde is inderdaad serieus brak, maar wat daartussen zat was best te pruimen voor een film als deze.

Wat schoonheidsfoutjes en kleinere missers houden deze film van een hogere score. Heb in ieder geval wel de 100 minuten versie gezien. Ook geen idee hoe ze hier nog 20 minuten uitgekregen hebben.

3.5*, zal in de loop der jaren volgens mij nog wel wat stijgen qua populareit. Eens men hype en verwachtingen van de regisseur wat naast zich heeft neergelegd.

Lollig filmpje.

Inderdaad een leuke double bill met Better Watch Out. Niet geheel hetzelfde concept, maar wel beiden een leuke spin op het 80s babysitter principe. Deze is wat openlijker grappig en ook net iets visueler, anderzijds mist het wel het scherpere randjes van Better Watch Out.

Had het niet zo achter McG gezocht, dit soort film. Dat hij een aardig actiefilmpje in elkaar kon boksen wist ik wel, maar horror/comedy is toch een redelijk lastige combinatie die zeker niet altijd even positief uitvalt. Maar hij weet hier verrassend genoeg de balans te houden.

Acteerwerk is best oké, visueel ziet het er ook netjes en verzorgd uit de hoewel niet overdreven goor is de horror toch ook best degelijk. Humor is redelijk self aware en speelt ook slim in op wat moderne trends, geregeld ook echt grappig.

Een erg tof tussendoortje dus, zo richting Halloween. Geen serieuze of spannende film verwachten, da's duidelijk ook het einddoel niet van deze film. Wel vlot en sappig vermaak, met een flinke knipoog erbovenop.

3.5*

Zeer matig.

Al was het gelukkig meer hit & miss dan dat het continue saai was. Alleen lag de miss count wel serieus wat hoger in dit romantisch komedietje.

Altijd moeilijk wanneer de hoofdrolspeler meteen ook regisseur is. Heb het gevoel dat Rosenbaum zich elders al bewezen had, maar hier neemt hij duidelijk teveel hooi op z'n vork. De film hangt aan elkaar met flauwe clichés en de regie doet er niks aan dit ook maar enigszins te verdoezelen. Wat rest zijn een paar leuke grappen.

De opzet is bekend, het einde misschien net iets meer down to earth dan gewoonlijk, maar de personages missen charme en het geheel wordt dan ook veel meer als comedy gepresenteerd. Veel grappen zijn flauw, op het goedkope af. Ze missen timing, gaan te lang door of zijn gewoon helemaal niet grappig. Af en toe komt er dan wel een geslaagd momentje, wat gelukkig nog wat zorgt voor een paar welgemeende glimlachjes.

Canadese humor kan best leuk zijn, maar hier lijken ze teveel Hollywood na te apen. Het resultaat is een makke mix van twee werelden, die slechts sporadisch grappig wordt.

1.5*

Iegh.

Docu zonder ook maar enige ruimte voor een negatieve noot. Wie 90+ minuten lang wil aanhoren hoe geweldig BttF wel niet is kan zich allicht geen betere docu wensen, maar wie ook iets daadwerkelijk boeiends wil te weten komen over de films kan deze gewoon overslaan.

Nu ben ik al geen fan van de trilogie. De eerste was nog wel uit te zitten, de vervolgen eerder vreselijk, dus al dat gehype valt sowieso al wat verkeerd. Maar ook het gebeuren met de fans, steevast wat onstabiele mensen die van de film hun leven gemaakt hebben, kon ik maar weinig smaken.

En verder heeft deze docu eigenlijk niks te bieden. Het wordt allemaal voorgesteld alsof het hier om één van de uberklassiekers van cinema gaat, maar dat valt nog maar af te bekijken wanneer de volgende generaties (die de film niet als jong ventje/meisje gezien heeft) hun intreden maken.

1.0*

Nog te doen.

Dangerfield houdt het luchtig, zoontje is wat irritant soms maar kan er mee door, Downey is vooral het resultaat van een ontplofte stylist. Ongelofelijk hoe die doorheen deze film paradeert.

Typische 80s comedy waarbij er eigenlijk maar weinig grappig zijn, het verhaal bijgestaan wordt door een hoop goodwill van de kijker en er vooral op een luchtig sfeertje geteerd wordt.

En dat lukt aardig, met een vlotte Dangerfield die doorheen de film racet. De 90 minuten zijn zo niet erg vervelend, maar als film stelt het verder niet al te veel voor. Zouden regisseurs veel werk hebben met een film als deze?

2.0*

Was ooit wel aardig, is het nog steeds, maar om andere redenen.

Toch vooral geschikt voor jeugdigere kijkertjes en mensen die nog eens een filmpje uit hun jeugd willen meepikken. De typetjes zijn redelijk vreselijk cliché, de humor eigenlijk niet te pruimen, het verhaaltje zo ongelooflijk makkelijk en doorzichtig.

Plotelementjes als langzaam verdwijnende toekomsten (erm ) en simplistische A->B effecten zorgen ervoor dat dit het vermaak/onzin script niet overstijgd. En uiteindelijk is de hele kolder nog best vermakelijk ook, alleen duurt het weer minstens 20 minuten te lang. Na anderhalf uur wist ik het wel weer en kwamen de Suske & Wiske achtige kapriolen alweer m'n oren uit.

Licht vermakelijk, maar kluchtig niemendalletje van een film. Begrijp niet waar al die positieve berichten vandaan komen.

2.5*

Iegh.

Geen idee of ik bij het eerste deel in een milde bui was, of misschien dat dit tweede deel toch gewoon een stuk slechter was. Vond er in ieder geval helemaal niks meer aan, al kan dat ook wel te maken hebben met een steeds grotere allergie voor de jaren '80.

Zemeckis maakt er vooral een erg kinderachtige film van. De ouderdomsmake-up ziet er niet uit, acteurs maken zich schuldig aan onuitstaanbare overacting en het hele toekomst/verleden gebeuren ziet er onaangenaam plastic uit. En dat retro jaren 80 café zag men toen misschien als een geniale oplossing, ik vond het vooral makkelijk en lui.

Verder een vreselijk blèrende soundtrack, visueel verouderde effecten en een verhaaltje dat te idioot is om los rond te lopen. Jammer genoeg dat daar best nog wat tijd aan besteed werd, want het sloeg echt nergens op.

Deel 3 ziet er zo mogelijk nog slechter uit, met dank aan de Western setting. Mnee, vroeger vond ik dit wel leuk, maar tegenwoordig niet meer dan een triest product van z'n tijd.

1.0*

Net als deel 2 ... vervelend.

Nu maakt deze film ook al de verkeerde beslissing door naar het Wilde Westen te verhuizen. Vervelende setting, het luchtige sfeertje in de film doet jammer genoeg weinig ter zake. Het blijft een stoffige, bruine bedoening die vooral irritatie opwekt.

Maar wat mij hier meer stoorde waren Fox en Lloyd die beiden in de scream-stand vastgeroest zaten. Zowat elk stukje dialoog wordt naar elkaar toegeschreeuwd. Een beetje van het goede teveel als je 2 uur film voor de boeg hebt en het maakt een best drukke film bijna compleet onuitstaanbaar.

Jammer want onder al die minpunten ligt een cheesy maar vermakelijk 80s vehikel. Effecten zijn verouderd maar nog net randje charmant, de soundtrack is vervelend maar de luchtigheid die over alles heen gedrapeerd wordt is wel te pruimen.

Deel 1 was nog best goed te doen, deel 2 en 3 zijn van het "goede" teveel. Deze reeks kan weer achter slot en grendig, ditmaal voorgoed.

1.0*

Leuk filmpje.

Verrast me een beetje dat deze zo'n uiteenlopende reacties uitlokt, want zo overdreven speciaal vond ik het nu ook weer niet. Zo'n 10 jaar geleden had het goed gepast in de grindhouse revival, nu is het vooral een Mad Max-achtig dingetje dat net iets trager en beter is.

De woestijnsetting is niet de meest originele voor een film als deze, maar er zitten verder genoeg leuke details in om het interessant te houden. In het begin is het als kijker wat aanklampen om erachter te komen hoe de vork net in de steel zit, maar erg complex is het allemaal niet en na een half uurtje is het wel duidelijk waar het naartoe gaat.

Visueel ziet het er netjes uit, maar niet zo heel speciaal. Acteerwerk is oké en ook het tempo geeft de film iets extras. Misschien wat traag voor mensen die hiervan iets blitser verwacht hadden, maar termen als "tergend" vind ik schromelijk overdreven.

Enige wat echt stiervervelend is, is de soundtrack. Een hoop popnummertjes, waaronder nogal wat uit de jaren '90. Kunnen die regisseurs nu echt niks beter verzinnen dan een soundtrack vol te stampen met oude meuk? Driemaal bah.

Blijft makkelijk de gehele speelduur boeien, brengt genoeg variatie om z'n speelduur te rechtvaardigen en weet z'n mannetje te staan tussen een hoop gelijkaardige films. Zeker niet verkeerd dus, al miste ik wel een beetje het echt geniale.

3.5*

Lastig.

Doorheen de gehele film voel je gewoon een onderliggende stroom van kwaliteit. Sims weet goed waar hij mee bezig is, alleen is dat niet altijd even goed te zien in het uiteindelijke resultaat.

Het eerste deel is sowieso wat te onsamenhangend. Het komt uiteindelijk wel allemaal mooi samen, maar de scenes duren redelijk lang en wisselen ook nogal qua genre, waardoor de film echt wat richting mist. Tweede deel is daarom al veel beter.

Er zitten aardig wat toffe momenten in. Af en toe geslaagde zwarte humor, beetje effectieve gore, dan weer eerie foreboding. Het zijn op dit soort momenten dat het talent van Sims overtuigend komt bovendrijven.

Jammer genoeg mist hij de acteurs. Deze film is iets ambitieuzer dan een doorsnee horrortje, maar dan nog had het acteerwerk niet voldaan. Mij vlagen écht slecht en amateuristisch, haperende dialogen en ludieke mimiek zorgen voor een paar pijnlijke momenten die het gehele niveau naar omlaag halen.

Jammer, had anders erg leuk kunnen zijn.

2.5*

Matige Wai Man Yip.

Z'n vroege films zijn niet al te geweldig, zo ook deze poging tot een actiefilm niet. Een matige mix van traditionele HK actie met wat Matrix/scifi draadjes om de formule op te frissen.

Koo en Cheng vormen nog wel een aardig team. Niet het beste acteerwerk (uiteraard), maar qua uitstraling zit het wel goed. Yang hangt er maar een beetje bij, Qi weet met haar 3 personages jammer genoeg ook niet veel aan te vangen.

Actiescenes hadden ook beter gekund, de Matrix-invloed ligt er bij momenten gewoon té dik op. De film onderscheidt zich wel in de editing, maar ik ben er niet echt uit of dat nu goed of slecht is. Er zitten in ieder geval een paar erg vreemd geëdite scenes in.

Op zich is het geen écht slecht actiefilmpje, maar meer dan dat wordt het ook niet, ondanks de sci-fi riedeltjes die doorheen het verhaaltje lopen.

2.0*