Meningen

Matig.

Rockband dramatjes, z'n zijn niet zo weggelegd voor mij. Een hoofdpersonage dat ergens gevangen zit tussen rebellie en de drang naar conformisme om een groter publiek te bereiken. Het einde is al vanaf het begin bekend en de film neemt verder niet al te veel risicos.

Verder vind ik Wu niet sterk genoeg om echt een dramatische rol te dragen. Als gladjakker komt hij er nog mee weg, maar als hij het rockbandje vervoegt wordt z'n personage net iets te dubieus.

Had ook niet zoveel met de poging tot hippe sfeer. Past sowieso al niet bij het rock-imago en de tussenstukjes (vaak met CG achtergrondjes) kwamen gewoon niet zo goed uit de verf. Vond het een rare combinatie, al komt deze film natuurlijk wel uit een tijd dat de hele HK cinema zoekende was (en de Chinese nog niet op volle toeren draaide).

Niet echt de moeite. Ook weer niet rampzalig, vooral naar het einde een paar leuke scenes, maar in z'n geheel iets wat snel vergeten zal zijn.

2,5*

Taai filmpje.

Valt in de reeks recente Japanse films die drama en comedy op hoogst eigenaardige wijze weten te combineren. Nogal bitter en compleet ongrappig drama wordt bijgestaan door simpele en weirde humor. Een onmogelijke combinatie die op zijn beurt toch een zeer apart beeld weet te schetsen.

Ook hier weer. Een vrouw getergd door de dood van haar zoontje, haar man die z'n heil maar in z'n werk gaat zoeken en een mentaal achtergesteld kereltje worden in de blender gegooid, de uitkomst is een stel compleet krankzinnige dialogen, af en toe wat puberale humor en vooral 100% weirde situaties.

Jammer dat het visueel weer een beetje povertjes is. Jammer want dat beetje audiovisuele afwerking kan van een film als deze meteen een klein meesterwerkje maken. Nu blijft het toch wat hangen op een boeiend curiosum.

Zeker niet voor iedereen weggelegd. Je moet een beetje omkunnen met de zeer weirde combinatie van elementen (wat zeker niet evident is). Wat mij betreft wel genoeg absurde situates en grappige momenten, maar ook vooral een sterk onderliggend drama. Bitterzoet.

3.5*

Ai.

Wat in Wolf Children al wat naar boven kwam, zet zit jammer genoeg gewoon voort. Deze Hosoda is veruit de minste die ik al gezien heb, al moet ik ook wel toegeven dat ik z'n eerste twee bewust vermeden heb.

Ik vond eigenlijk enkel de stukken tussen Ren en Kaede op niveau. De rest was weinig subtiel en erg lawaaierig. Dat eeuwige geschreeuw tussen Kyuta en Kumatetsu was best vermoeiend, vooral met die erg drukke en soms ronduit vervelende soundtrack erbij. Mnee, het hele eerste uur zag het er niet best uit. Middenstuk weer wat sterker, maar dan komt er nog een half uur bij dat de film terug wat deed wegzakken.

Qua animatie is dat laatste uur wel indrukwekkend, maar qua verloop vooral erg cliché. Alsnof ze na 90 minuten plots nog een hoop geld nodig hadden en er dan maar snel wat achter geplakt hebben dat ze weelderig konden animeren. Character designs, zeker van de "bakemono", vond ik niet zo mooi. De mensen zelf zien er wel aardig uit, maar die zijn in de minderheid in deze film.

Hosoda wordt wel eens gezien als de speerpunt van de huidige anime scene. Wat mij betreft illustreert hij vooral wat er allemaal mis is met Japanese feature film animatie tegenwoordig. Hopelijk keert hij terug naar z'n roots, maar ik zie het momenteel een beetje somber in.

3.0*

Mnee.

Na Stoker weer zin in een nieuwe Park, maar het blijft wisselen met deze regisseur. Voor een keer denk ik dat ik iemand's Amerikaanse werk meer apprecieer dan het werk in z'n thuisland, want het typische Zuid-Koreaanse sfeertje hier kan me weer niet boeien.

Veel stijlen door elkaar, maar het is de "humor" (of de pogingen tot weirdness) die me weer wat gaan vervelen. Het is altijd wat halfbakken. Film wil soms hard zijn maar is dat niet. Ook direct en to the point, maar het is gewoon een redelijke brave film. Wat stijlvoller dan normaal voor dit soort werk, maar net daarom weer wat vis noch vlees.

Plaatjes schieten kan Park wel, al is het ook niet altijd even indrukwekkend. Acteerwerk is redelijk, maar het verhaal boeide eigenlijk voor geen meter waardoor de film ook veel te lang duurt uiteindelijk (director's cut gezien).

Mnee, er zitten een paar leuke momentjes in, maar geheel gezien hangt er een wat vervelend sfeertje en dreunt Park maar door op een niet zo boeiend verhaaltje. Tegenvaller.

2.0*

Toch wel tegenvallend.

Teruo Ishii is een apart ventje, zoveel is zeker. Hij maakte rond de eeuwwisseling nog een korte comeback, maar het is toch vooral een 60s-70s regisseur die naam maakte met nogal weirde, scherpe films. Detonation! Violent Games is z'n laatste film voor de grote luwte, dus was ik wel benieuwd.

Het resultaat is echter wat flauwer dan verwacht. Er zit wat van Koji Wakamatsu in, maar Wakamatsu is toch een stuk snediger. En Sogo Ishii is ook niet ver weg, maar die z'n punk films waren toch heel wat meer bad-ass. Ishii valt een beetje tussen deze twee regisseur in en komt er met z'n film wat bekaaid vanaf.

Rivaliserende motor bendes, een licht-rockende soundtrack en een klein beetje weirdness binnen de groepen zorgen voor de meeste animo, maar de film zelf is matig geschoten, niet zo edgy als verhoopt en liet mij de hele tijd hopen dat ik een film zat de kijken van één van de twee voorgenoemde regisseurs.

Het leunt gewoon te dicht aan bij het werk van betere regisseurs en de film zelf is wat te oud voor mij om verder nog vlot op zichzelf te kunnen staan. 't Is een aardige poging en 40 jaar geleden was het vast wel leuker geweest, maar ik vond het nogal saai, wat redelijk erg is voor een film die erg cool hoop te zijn. Een complete ramp is het ook niet, maar ik kijk liever eerst wat andere films uit die tijd.

2.0*

Stevige film.

100% punk cinema. Stevige chaos, razend tempo, weinig houvast. Het is duidelijk dat Ishii's film(s) een belangrijke basis geweest zijn voor de Japanse cinema. Niet enkel Tsukamoto's werk, maar ook een Akira heeft hier vast wat van z'n mosterd gehaald.

Visueel is het erg krachtig. Hoewel het niet de gehele speelduur even mooi is, zitten er prachtige shots in de film, mooi kleurgebruik en razend camerawerk. Niet het genie dat Tsukamoto is (zijn editing is nog net wat scherper), maar voor 7 jaar ouder te zijn erg indrukwekkend.

Een echt verhaal heeft de film niet. Voor zover ik kon volgen zijn er twee clans en één politiecorps dat in een eeuwig gevechtstrio verwikkeld is. Deze film is dan ook veel minder over verhaal, maar eerder een sfeerbeeld van een uit de hand gelopen toekomst.

De film is net iets te lang, en ook die 80s punk is niet helemaal mijn ding (beetje poppy af en toe). Ik vind ook niet dat deze luider is dan ED 80000V. Wel constanter qua lawaai. Eén ding is zeker, de anti-schreeuwende Japanners brigade mag hier in een grote cirkel rond lopen.

Gaaf filmpje, stevige rush, die alleen net iets te lang duurt. Maar het talent van Ishii kan je niet naast kijken. Genieten.

4 dikke *

Heerlijk

Eigenlijk wat de Spaanse cinema nodig had voor mij. Hoewel ik Spaanse films wel kan waarderen, vind ik ze vaak erg degelijk en braaf. En als deze film nu iets niet is.

Compleet uniek, wat ook wil zeggen dat dit geen 100% comedy, grindhouse of horrorwerkje is. Een weirde combinatie van allerlei genres die op de één of andere manier toch weet te werken. FIlm zit er prachtig uit, sterk geacteerd en weet makkelijk te boeien, zelfs al wordt er elke 5 minuten in een andere versnelling geschakeld.

Enige minpuntje is de wat overdadige soundtrack, die de gehele film lang blijft doorbrullen, maar verder een heerlijk eigenzinnig werkje van De La Iglesia.

4.5* en een uitgebreide review

Aardig.

De Coens en Westerns ... ik had er eigenlijk niet zo heel veel zin in. Gelukkig gaan ze hier weer de wat vrolijkere toer op, de Coens die pogen grimmige en/of serieuze cinema te maken vind ik meestal niet zo best.

Dat blijkt ook wel weer, want het is toch vooral het begin van deze anthologie die ik goed vond, met het eerste filmpje als duidelijke uitschieter. Wel iets harder dan de gemiddelde Coen comedy, maar qua humor best leuk en ook erg fris in beeld gebracht.

Moet zeggen dat het er visueel sowieso wel goed uitzag. Mooi gebruik van licht, kleur en framing. Het maakt dat het droevige Western-bruin niet al te veel de overhand krijgt en dat de film visueel wel wat te bieden heeft. Het is ook nodig, want het acteerwerk is eerder matig en ook de soundtrack voegt niet zo heel veel toe.

De verhaaltjes zijn wisselend, met de eerste drie als betere en de laatste drie een stuk minder. Jammer om zo je anthologie op te bouwen/af te sluiten, maar dat heb je toch wel vaker als je teveel structuur en consistentie in een project als dit wil steken. Het mag toch net wat wilder en gevarieerder wat mij betreft.

Maar er zitten genoeg leuke momenten in en visueel valt het ook erg goed mee, alleen wordt het naar het einde toe een stuk minder. Zoals bij wel meer Coens ligt het potentieel veel hoger dan de kwaliteit van het eindresultaat.

3.0*

Fijn.

Een klein filmpje met een simpel plot. Na een vijftal minuutjes kan je het verhaal eigenlijk al invullen, maar voor een keer stoort dat niet zo. Dat vooral omdat het sfeertje aangenaam is. De personages zijn net iets leuker, Parijs is een fijne gastvrouw en het voelt net allemaal iets rustiger en opgefokt aan.

Wat de film jammer genoeg wel in de weg zit is de klankband. De Engelse dub is echt vreselijk en de stortvloed aan Amerikaanse prutpop doet deze film ook geen goed. Er is ook wel een Franse dub, maar die leek niet aan te sluiten op de animatie van de monden, maar waarom men niet gewoon voor een klassiekere soundtrack gekozen heeft is mij echt een raadsel. Sluit perfect aan bij het thema, waarom dan van die toch voor die vreselijke nummertjes gaan.

Helemaal verpesten doet het de film gelukkig niet. Het blijft wel aardig om volgen, zowel het verhaaltje rond Félicie als Victor. Wanneer iedereen stil is en er niet één of andere song op de achtergrond ingezet wordt, valt goed op dat hier best wat kwaliteit inzit. Visueel is het ook erg netjes, vooral de animatie dan, die net iets strekker oogt dan z'n Amerikaanse tegenhangers. Technisch misschien iets minder, maar daar heeft de sfeer dan gelukkig weer niet onder te lijden.

Leuk filmpje, jammer dat het amper gekeken wordt en nog best laag scoort voor een moderne CG animatie. Vond dit duidelijk beter dan z'n Amerikaanse tegenhangers, jammer dat het niet wat Franser klinkt, dat had het sfeertje nog wat beter gemaakt.

3.0*

Te doen.

Ooit eerder wel een keertje gekeken, zoals wel meer mensen blijkbaar vanwege Hou's ode. Maar verder natuurlijk een klassieker die makkelijk op eigen beetjes kan staan. Al moet ik zeggen dat ik de speelduur toch wat te lang vond voor wat het was.

Het idee is op zich wel geinig, wordt ook netjes uitgewerkt. Geen grootse effecten, maar ze zijn wel functioneel en geven de film toch iets magisch. Voor een minuutje of 5 is het best grappig, maar dan begint de film serieus in herhaling te vallen. En dan is het eigenlijk gewoon hetzelfde riedeltje tot het einde.

De dubbele laag ligt er misschien iets te dik op, que inventiviteit blijft het net wat onder de maat. Je zou toch verwachten dat ze een film van 30 minuten wel interessant weten te houden, maar dat is jammer genoeg niet het geval. Gelukkig dat het nog wel redelijk fantasierijk aanvoelt, maar had makkelijk nog wat beter gekund.

2.5*

Blijkbaar jeugdsentiment?

Had de film nooit eerder gezien, kende hem zelfs niet van naam. Op zich niet zo vreemd, want heel veel meer dan een derderangs Disney film is het niet. Het doet dan ook nog eens denken aan het jaren '70 werk van Disney, al is zelfs dat nog een trapje beter geanimeerd.

Visueel is het echt erg matig. Nogal lelijke tekenstijl en ook de animatie stelt weinig voor. Hier en daar wat CG om de boel "op te leuken", maar anno 2017 is dat ook niet meer iets om blij van te worden. De film oogt serieus verouderd.

Qua toont gaat het ook alle kanten uit. Het ene moment erg sentimenteel, dan wordt er naar Dostoyevsky verwezen en de volgende moment krijg je voor de zoveelste keer die domme running gag met de drie hondjes. Die er in het begin van de film ook echt ingeramd wordt (kon ook niet anders, gezien de korte speelduur).

Die speelduur laat zich ook gelden op het einde, wanneer de epische reis doorheen de sneeuw er op een goeie 10 minuten doorgejast wordt. Inclusief sneeuwlawine, neerstortende ijspegels en vallende brug boven ravijn.

Het is allemaal erg matig uitgevoerd. Toon en tempo zijn all over the place en technisch stelt het ook allemaal niks voor. Gelukkig is het wel snel gedaan en werkt de wintersetting aanstekelijk op een koude, regenachtige dag.

1.5*

Mnee.

Jeugdsentiment is het zeker. Volgens mij de eerste film die ik ooit in de bios gezien heb, samen met m'n ouders. Jammer genoeg gaat de herinnering meer over de ervaring dan de film zelf, daar wist ik amper nog wat van.

Wat opvalt is dat Bambi eigenlijk erg weinig vlees in de kuip heeft. Het is al een erg korte film, maar er gebeurt verder ook echt geen bal. De helft van de film is gevuld met dartele tekenfilmdiertjes die rustig hun ding doen of het nodig vinden te zingen. De overige tijd wordt bestaat aan een "full circle", Bambi van baby tot trotse vader.

De dood van de moeder is amper sentimenteel te noemen, het is een klein blipje binnen de film dat eigenlijk amper aandacht krijgt. Visueel ook wat tegenvallend, de score is vooral véél te aanwezig, maar het is dan ook bijna een halve musical.

Had echt moeite om wakker te blijven, wat toch apart is voor een film die amper een uurtje duurt. Mnee, heb al veel betere Disney classics gezien.

1.0*

Verrassend leuk.

Zo'n beetje als die oude John Woo comedies eigenlijk. Je verwacht het niet helemaal (en al helemaal niet van HK werk), maar er zit toch best wat komisch vernuft in. Dat maakt dat deze film aanvoelt als een Jackie Chan film avant la lettre, bepaald niet vervelend.

De stunts en de actie is uiteraard niet op het niveau van Chan, anders was Hui wel bekender geweest buiten Hong Kong, maar de humor vond ik wel duidelijk beter. Genoeg lollig momenten die bijblijven, zoals het gevecht met het voedsel in de keuken.

Acteerwerk wel wat matig en voor het geweldige plot hoef je zeker ook niet te kijken, maar de film is lekker vlot, duurt niet overdreven lang en weet gewoon van start tot finish te entertainen. Leuke ontdekking, misschien maar eens wat meer Hui films kijken.

3.0*

Redelijke Hui.

Al is het toch iets té cliché qua romantiek af en toe. De perikelen tussen de personages liggen er wel erg dik op en het wordt allemaal met een stevige scheut dramatiek gebracht. Maar dat lag ergens ook wel binnen de verwachtingen, want Hui maakt zich daar wel meer schuldig aan.

Visueel is het best redelijk. Aardig monochrome filtertje eroverheen, maar toch loopt het achter bij haar genre- en landgenoten. Al had het, naar het jaartal kijkende, zeker nog heel wat erger gekund. Soundtrack is redelijk klassiek, veel Chinese klanken dus, het zorgt er mede voor dat het audiovisueel toch wel goed smaakt.

Acteerwerk is ook best oké. Anita Mui is een zekerheid, Lai is een wat makkelijke keuze maar begrijpelijk, het was uiteindelijk You Ge die mij het meest wist te bekoren. Toch een acteur die altijd wel opvalt in de film waarin hij aantreedt.

Redelijk romantisch drama dus, voor een Hui film niet verkeerd, maar ik ben toch geen al te groot fan van haar werk. Het is zelden écht goed, ze mist een beetje een eigen stempel en het is vaak is te opvallend dramatisch.

3.0*

Tja.

Jwong heeft geloof ik al 100+ films gemaakt, en hoewel uiteraard niet allemaal in het zelfde genre zijn het stuk voor stuk wel typische genrefilms. Martial arts werk, triad werk (met als subgenre het gokwereldje), comedies en/of een mix van alle drie.

Crying Heart is geloof ik z'n enige echte dramafilm. En dat gaat hem, zoals wel al te vrezen viel, niet al te best af. Vooral niet omdat de acteurs niet beseffen dat het acteerwerk toch echt iets anders moet voor een serieus drama. Vooral Patrick Tam is onuitstaanbaar in deze film.

Jwong zelf bakt er verder ook helemaal niks van, enkel het laatste half uur leeft een beetje op. Maar het verhaaltje wil niet boeien, een teveel aan drama dat niet wil pakken en slecht acteerwerk zorgen ervoor dat je deze film best gewoon kan vermijden.

1.0*

Matige Lam.

Sowieso altijd een beetje hit & miss. Af en toe kan ik Lam best hebben, vooral wanneer hij meer actiegerichte films maakt. Maar wanneer de focus op drama en de wat duisterdere kant van de misdaad komt te liggen wordt het al gauw wat saai.

Zo ook hier. De actie is best te pruimen, maar het actiegedeelte is iets te gering en het middenstuk is vooral gevuld met drama en wat romantische verwikkelingen. Die weten absoluut niet te boeien, Fat is daar ook echt de acteur niet voor (zeker vroeger niet).

Njah, verder een typisch HK filmpje. Nogal wat bekende gezichten, redelijk vluchtig in elkaar gedraaid en weinig verrassingen. Het kijkt dan nog wel vlotjes weg, draaien toch meestal rond de 90 minuten dit soort films, perfect qua lengte.

Enkel voor de Lam completisten dus.

2.0*

Zeer vroege Wai-Keung Lau.

Nog niet z'n eerste (MM is af en toe wat onnauwkeurig als het op HK regisseurs aankomt), maar je merkt wel dat Lau vooral op automatische piloot draait. Een redelijk droog en braaf genre filmpje waar de hoofdrollen ingevuld worden door acteurs die normaal de bijrolletjes in de betere films uit die tijd mochten invullen.

Het is dan ook een echte B/genre film. Cliché na cliché komt voorbij, het drama wil nooit echt van de grond komen, visueel povertjes, acteerwerk ook niet wat het moet zijn ... het enige wat de film nog een beetje wil redden is het vlotte tempo. Alles moet dan ook afgerond worden in 90 minuten aangezien dit soort filmpjes ook nooit langer lijken te mogen duren.

Voor de échte completisten dus, want zo makkelijk is de film ook niet te vinden. Veel meer dan een gaatje in iemand's oeuvre is het niet, maar zelfs dan nog blijft het in al z'n beperking best wel vlotte cinema.

1.5*

Aardig.

Filmpje dat zich in het Young & Dangerous universum lijkt af te spelen, al is het al net iets te lang geleden dat ik die films nog gezien heb. In ieder geval een paar bekende gezichten (Anthony Wong, Sandra Ng) in bekende rolletjes. Maar een echte officiële spin-off lijkt het me niet, anders was ik hem wel al eerder tegengekomen.

De focus ligt wel iets meer op drama. Het crime/triad gebeuren is meer de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt. Tse en Tsang vormen een aardig duo, met Tse als hoofdpersonage en Tsang als hoofdvoorstuwer van het verhaal. Qi en de rest zijn bijzaak.

In tegenstelling tot de meeste HK films werkt het drama hier best goed. Niet overdreven innemend, maar aardig om volgen en de film kan er op steunen. Toch een kleine ommekeer in Tsang's carriere, die toch vooral bekend staat voor z'n humorisch werk.

Groots is het niet, wel leuk om een keertje gezien te hebben.

3.0*

Hmmm.

Had eigenlijk nog nooit van deze film gehoord. Beetje vreemd, aangezien ik toch bijna alle grote musicals uit die tijd gezien heb. Niet dat ik zelf de grootste fan ben, dus mijn aandacht voor dit genre beperkt zich tot het uitpluizen van regisseurslijstjes en sterrencast, maar ook daarmee had ik deze film toch wel moeten vinden.

Minnelli, Astaire en Charisse zijn toch allen grote namen in het genre, zoniet bij de grootste. Het is dan ook een film die je vooraf bijna kan dromen. Zeker de structuur voelt erg bekend aan. Een eerste deel dat best druk is en waarin nogal wat fout gaat, met een sterke focus op de showbizz wereld. Dan een half uur random nummers en dansjes en een finale waar snel snel nog alles goedkomt.

Ondertussen ben ik wel gewend geraakt aan het genre, dus is de worsteling een stuk kleiner dan in het begin. Toch vond ik het eerste deel niet bepaald vrolijk genoeg, iets wat toch wel bij deze films hoort vind ik. Daarna zitten wel een paar grappige momenten (zoals het baby-nummer), maar een hoogtepunt van het genre zou ik het toch niet willen noemen. Daarvoor missen acteurs en regisseurs ook een beetje frisheid had ik het gevoel.

Maar voor de klassieke musical liefhebber een echte aanrader natuurlijk.

1.5*

Matige Godard.

Maar niet toevallig de hoogst genoteerde, want zeker zijn meest toegankelijke film die ik al gezien heb.

't Is inderdaad allemaal aardig spontaan en verre van duf, hoewel dat nu niet hoogst speciaal is. Leuke van de film zit hem in het spelen met conventies, specifiek de voice overs. Volgens mij was het ook geen samenvatting die de voice over gaf, maar een soort van flash forward (met random woorden). Godard blijft sterk met taal, bewijst hij ook dit keer weer.

Verder haalt hij nog enkele leuke muzikale trucjes uit, maar dan is het gedaan, en verder biedt de film te weinig.

Vooral het einde is een beetje aframmelen van een plot dat in de eerste plaats al redelijk saai was. Erg matig laatste 30 minuten, wat de film zeker geen goed doet.

Vooral in het begin genieten van leuke vondsten en film gemaakt met plezier. Doorheen de film zwakt het allemaal wat af en eindigt het in lichte mineur. Hoewel de laatste scene wel weer een stevige knipoog heeft.

Heb al beter werk van de man gezien. Aantal leuke dingen, maar niet genoeg voor een voldoende.

2*

Vond het wel een aardig filmpje.

Zo is Willis best in z'n element, al wordt hij duidelijk overklast door Thornton. Die zet een erg leuk personage neer, vervelend vent dat wel, maar genoeg humor om nooit echt irritant te worden. Blanchett die tussen beide heren zweeft is ook best te genieten.

Verder wat fijne en grappige scenes, af en toe nogal lomp, meestal lekker droog. Het geeft de film een smoelwerk wat relatief uniek is in Hollywood.

Af en toe jammer genoeg ook een beetje saai. Niet alle grappen zijn geslaagd en het achterliggende verhaaltje is niet denderend. Zo stuikt het weer helemaal ineen naar het einde toe, waar een hoop clichés clichématig de revue passeren. Beetje jammer, maar wel te verwachten.

Blijkt de film uiteindelijk van Levinson te zijn, wat mij zeker niet verbaast. De man is er best goed in om aangename maar licht falende type films te maken.

Leuk om een keertje te zien, maar jammer dat het bij wat smoelwerkaanpassingen blijft, terwijl bij deze films toch echt serieuze facelifts nodig zijn om het werkende te houden.

2.5*

Kleine teleurstelling.

Al is de film wel een hele verbetering voor Lee. Z'n eerste film vond ik niet al te best, ditmaal leunt hij wat dichter bij Tsai zelf aan.

Dat vormt eigenlijk ook het grootste probleem wat de vergelijking tussen de twee wordt er niet minder op en Lee moet het dan nog steeds zwaar afleggen.

De leegte, de traagheid, de wat random houding van de regisseur, het zit er allemaal wel in, maar Lee weet qua tempo, timing en gerichtheid absoluut nog niet te bereiken wat een Tsai kan. De film zelf vond ik ergens tussen The Wayward Cloud en Millenium Mambo (om er maar een andere Taiwanees bij te halen) hangen.

Fijn decor, maar met alle neon had men toch net iets meer mogen doen. Muziek was redelijk, al waren die gezangen nu niet echt geslaagd te noemen. Verder wat leuke humor ook, maar ook deze komt nog écht goed tot z'n recht.

Zo rest er een best aardige film met loeiend veel potentieel die jammer genoeg niet in de juiste handen gevallen is. Lee heeft nog wat te leren, moet dat ook vooral doen want progressie is er zeker, maar tot die tijd mogen Hou of Tsai nog wel een keertje schitteren.

Dikke 3.0*

Goeie film. Had geen verwachtingen, wist ook amper waarover de film ging.

De vergelijking met Elephant zal waarschijnlijk veel gemaakt (gaan) worden, toch blijf ik dat de betere film vinden.

Bang, Bang is conventioneler, daarom jammer genoeg ook iets saaier. Gebeurtenissen zijn iets te cliché en voorspelbaar vaak. Gelukkig hoeft het effect daar niet enorm onder te lijden. Erg sterk acteerwerk van het hoofdpersonage, enkele erg knappe scenes (beide videofilmpjes), sterk bijna-einde.

Laatste minuut had er echter onverbiddelijk uitgemoeten. Erg jammer dat een sterke film als deze op zo'n melige, everything turned out alright manier moet aflopen. Het einde van het toneelstuk had het einde van de film moeten zijn, nu verzekert de film er zich van nooit hoger dan 4* uit te komen.

Erg jammer, maar er is meer dan een einde aan een film natuurlijk, en de rest was erg goed. Hij mist de diepte van een Elephant, maar toch zeker 4*

The Kidnap

Er komen de laatste tijd steeds meer van die slicke, semi-stijlvolle poppy-fluff filmpjes uit China die op het eerste zicht erg goed lijken, maar bij nader inzien een stuk beter gekund hadden.

The Kidnap is er zo eentje van. Visueel vaak erg mooi, prachtig kleurgebruik en strak gefilmd. Maar de editing maakt het vaak helemaal kapot. Ook hier weer flauwe transitie effectjes en weinig geduld om een scene vol te laten uitspelen. De film wordt echt kapotgesneden, wat erg jammer is.

De humor is vaak ook wat minder, het verhaaltje is te melig waardoor het drama ook niet echt goed uit de verf komt.

Jammer, want onder al die tekortkomingen ligt een geweldige film. Denk dat er met een betere editor makkelijk een volledige ster bij had gehad, als het niet meer was geweest. Het potentieel is er, maar de hippe fluff in dit soort filmpjes doet me maar weinig.

2.5*

Fijn herziening.

Had verwacht dat de film iets gedateerder zou overkomen, het is ook wel duidelijk een product van de 90s. Maar toch heeft deze film meer te bieden dan enkel wat hip was toen.

Visueel nog steeds sterk, ook de soundtrack is best fijn. De Pangs boetseren er een cool en strak filmpje mee, dat halverwege ook nog nét genoeg diepgang meekrijgt om het einde op twee vlakken te laten scoren. Zowel emotioneel als actiegewijs is het raak.

Mooi begin van hun carriere, nog voor ze meer de horrortoer opgingen (al zijn ze uiteraard nooit exclusief horrorregisseurs geweest, enkel door de willekeur in het Westen lijkt dat misschien zo). Zeer fijn misdaad/actie filmpje dat niet echt een remake nodig bleek te hebben.

4.5* en een uitgebreide review

Even door de kritieken heengelezen, maar veel wijzer wordt ik er niet van.

Meer dan een belegen "het origineel was beter" is er vaak niet te vinden. Lijkt me ook meer kritiek uit gewenning dan uit overtuiging. Heb zelf het origineel (uiteraard) ook gezien, deze remake blijft een overtuigend Pang product dat weinig onderdoet en voldoende afwijkt van het origineel om nog steeds te overtuigen.

Grootste verschil zit in het visuele. Waar de Pangs bij de originele film nog volop met vanalles en nog wat aan het experimenteren waren, is duidelijk dat ze hier een veel vastere stijl hanteren en heel wat geleerd hebben uit hun eerdere films. Met name de stijl van C+ Jing Taam komt hier sterk in terug. Persoonlijk hou ik iets meer van de los experimenterele aanpak, maar visueel staan de Pangs er gewoon weer.

Erg sterk kleurgebruik, mooi duistere tinten, typisch veel groen. Verder ook bij momenten sterke editing. Typische Pang stijlkenmerken, die hoewel iets minder edgy en eigen, toch makkelijk het Hollywood schuurpapier overleven. Veel hoeven de broertjes niet in te boeten.

Soundtrack is de opvallendste verandering. Iets waar de Pangs normaal gezien nogal wild mee omspringen. Iets subtieler en passender in de remake, op zich niet eens zo slecht.

Cage doet het verder best aardig, ziet er lekker sleazy uit en is verder eigenlijk geboren voor rollen als deze. Redelijk op automatische piloot, maar doet wat hij moet doen wat veel meer is dan wat van de meeste remakes gezegd kan worden. (Watts, Alba, Gellar).

Aan het verhaaltje is verder wat gesleuteld maar de keypoints zitten er nog steeds in, er is genoeg veranderd om het interessant te houden voor mensen die het origineel al hebben gezien, verder zitten alle belangrijke elementen er nog in zonder compromis. Mooi ook dat de romance ook in de remake goed tot z'n recht komt. Tilt de film een eind boven de middelmaat uit, al is het misschien iets minder prominent in deze film.

Misschien iets minder leuk is de iets te nadrukkelijke Thailand promo, met sommige locaties die net iets te touristisch aanvoelen, anderzijds levert het een aantal leuke scenes op, zoals het dinertje. Thais kan inderdaad onverwacht pikant zijn en nogal hard toeslaan

Verder is vooral het einde een welkome verrassing, was een beetje vrezen tot het allerlaatst maar mooi dat ook Cage zich hier van kant maakt. Een van de zaken waar de Pangs absoluut niet aan mochten raken, gelukkig deden ze dat ook niet. Apart trouwens dat de vriendin hier op het eind niet nog net komt aandraven, zelfs minder sentimenteel als het origineel.

De Pangs demonstreren hoe een remake goed kan gemaakt worden. Hun eigenheid gaat niet verloren en met van het extra geld maken ze goed gebruik om bepaalde elementen wat extra in de verf te zetten. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar het origineel, iets experimenteler qua vorm, maar verder tonen de broertjes hun klasse weer.

4.0*

PS: dacht trouwens ook héél even de hoofdrolspeler uit het origineel gezien te hebben, net voor het einde, wanneer de politie Cage staat op te wachten. Niet veel langer dan een seconde, kan me dus makkelijk vergissen, maar die vent heeft toch best een typisch hoofd.

Wordt hier enorm ondergewaardeerd.

Niet dat de film er zo enorm bovenuit steekt maar dit is veel beter dan een hoop soortgelijk Aziatisch "horror" werk. De drie filmpjes zien er om te beginnen alledrie best mooi uit, wat de film al verheft boven de helft van z'n concurrentie.

Mooi kleurgebruik en een paar fijne visuele vondsten. Muziek was ook best fijn, met een gaaf mixje van Meet Her At The Love Parade in de discotheek. Ook opvallend echte discotheek muziek, iets wat in veel films vaak ontbreekt.

Verder ook leuke verhaaltjes. Niet de héél typische geestverhaaltjes, met telkens een wat andere insteek (streepje drama, streepje erotiek, streepje politiefilm).

Oxide is een regisseur die mij nog maar zelden teleurgesteld heeft en ook in dit project laat hij weer zien wat hij waard is. Filmpje dat draait op sfeer, echt spannend of eng is het nergens. Maar sfeer heeft het gelukkig wel.

3.5*

Fijne Sippapak.

Toch een eigenaardige regisseur die vaak met een eigen kijk op genres komt. Meestal niet super, maar vaak wel interessant en/of leuk uitgewerkt. Zo ook deze Bangkok Assassins. Speelt leentjebuur bij de Chinese en Japanse martial arts (beetje Dragon Ball-achtig zelfs), maar dan in een moderne Thaise setting.

Vond de intro echt heel sterk. Best hard en knap gebruik van muziek. Beetje jammer dat Sippapak die toon niet voorzet, want eens het tijdsprongetje er is wordt de film luchtiger, komt er een tienerromance om het hoekje kijken en neemt het drama soms iets teveel de bovenhand.

Ook de gevechten hadden beter gekund. De editing verbloemt de magere choreografie niet, wat best jammer is voor een film als deze. Al moet gezegd dat de meeste gevechten meer op CG steunen dan op echte vechtstijlen.

Toch zorgt Sippapak ervoor dat de mix werkt. Fijn in beeld gebracht, vlot verteld en ook de humor werkt wel. Had nog wel wat beter gekund, maar deze vreemde mix van allerlei elementen resulteert in een redelijk fris filmpje. Jammer dus dat Sippapak de tiener stempel iets te hard doorduwt.

3.5*

Degelijk tussendoortje.

Ondanks dat de film zich gewoon in de jaren '70 afspeelt, kreeg ik toch vooral het gevoel dat de setting niet meer dan excuus was om af en toe met wat clichés te rommelen. Vooral de kleding deed erg 70s aan, de rest van de film eigenlijk niet eens zo.

Los daarvan is dit een doorsnee heist filmpje dat wat extra charme krijgt door het Britse karakter. Statham kan dit soort rolletjes met z'n ogen dicht spelen, de rest van de cast is vlotjes maar echt schitteren doen ze nu ook weer niet.

Verder is het vooral een braaf, by the numbers gebeuren waarin niet al te veel verrassingen zitten, waarin alles volgens de regels van de kunst wordt uitgevoerd en waar het verloop zich al snel laat raden. Enige moment dat er een beetje uitsprong was het ambulance gebeuren, verder is het kwalitatieve doorsnee.

Niet vervelend, best leuk om een keertje te kijken, maar geen film die lang zal blijven hangen.

3.0*

Bitcoins!

Altijd vanuit de verte gevolgd, maar ik ben niet zo'n investeerder en uiteindelijk wist ik er ook het fijne niet van. Deze docu dan maar eens opgezet, want ik ben wel een tech- en innovatieliefhebber en wat meer achtergrond is altijd fijn meegenomen.

Zoals zovele docus krijg je vooral de positieve kant van het hele bitcoin verhaal te horen, waarbij de zaligmakende filosofie van de oprichters sterk naar voren geschoven wordt en het huidige bankwezen als grote boeman wordt opgevoerd. Nu is dat laatste niet zo moeilijk natuurlijk, maar wie in wondermiddeltjes geloofd is vaak toch ook maar wat naief.

Niet dat alles rainbows en unicorns is, er is ook wat geneuzel over Silk Road en setbacks, maar dat wordt steeds gekaderd in een grijze rand rondom het bitcoin gebeuren. Het Nakamoto verhaal krijgt uiteraard ook wat aandacht (want wie wil er nu niet wat real-life mystery), maar ondertussen zat ik toch wat op m'n honger wat betreft eventuele loopholes en mogelijke missers in het hele bitcoin systeem.

Over werkelijke impact wordt ook niet echt gesproken. Het klinkt allemaal wel leuk, maar nota bene één van de oude mensjes in deze docu stelt wel één van de meest relevante vragen: hoe betaal je nu met bitcoins? Vooralsnog blijft dat allemaal erg niche.

Een half verhaal dus. Dat halve verhaal was best aardig om aan te horen en ook best informatief, maar ik heb toch liever een heel verhaal als ik een docu kijk, en die good news show docs brengen dat jammer genoeg nooit.

2.5*