Meningen

Fijne herziening.

Blijft in mijn herinnering toch "die parcours" film, maar eigenlijk is dat enkel vooral in de eerste scene. Het verbaasde mij een beetje dat B13 qua actie veel diverser was, en allerlei verschillende niches de revue laat passeren. Maakt de film uiteindelijk alleen maar beter, zeker omdat het ook telkens wel goed uitgevoerd is.

Aankleding is best tof, met sterk camerawerk en strakke editing. De soundtrack is ook best in orde, maar had nog iets uitdrukkelijker gemogen wat mij betreft. De muziek verdwijnt soms iets teveel in de achtergrond, geen ramp voor een actiefilm, maar waarom niet wat verder gaan? Acteurs doen het verder ook wel goed, maar dan vooral in het actiewerk, een drama carriere moeten ze best niet nastreven.

Verder is het een simpel filmpje, de twists maken het niet bepaald spannender, maar gelukkig zitten er voldoende actiescenes en is het tempo lekker vlot. Bijna 20 jaar oud, maar de film voelt toch nog steeds redelijk fris en vers aan.

4.0* en een uitgebreide review

Minder dan deel 1.

De film is iets serieuzer en minder frivool. De hoofdpersonen zijn nog steeds best lollig, maar er mist ergens een wat grotere knipoog die het "serieuze" gedoe allemaal wat beter weet te relativeren.

Ook de regie is een duidelijk stapje achteruit. Het free running viel zwaar tegen. Draait volgens mij toch om continuïteit en elegantie. Dat wil niet zeggen dat alles in 1 take hoeft, maar de renscenes zagen er erg stroef en gekunsteld uit. Ook de gevechten zijn wat minder zwierderig.

Laatste kritiekpunt is de setting. Nabije toekomst kan toch net iets beter aangekleed worden. Dit leek gewoon het heden. Vaak is het leuk om te zien welke accentverleggingen een regisseur in z'n films steekt om het wat "moderner dan nu" te doen lijken, niks van gezien hier.

Maar verder gewoon een vermakelijke actiefilm met genoeg visuele flair en aardig wat lol. Jammer dat het eerste deel gewoon op alle vlak net iets beter was. Daarmee klinkt de kritiek wat zwaar, maar los daarvan is het gewoon nog wel een fijn filmpje.

3.5*

Fijn.

Ondanks dat Chang een redelijk consistent oeuvre heeft, zit er toch een duidelijk verschil tussen het jaren '60 en jaren '70 werk. Al is het één niet echt beter dan het ander, de positieve en negatieve kanten heffen elkaar eerder op.

Jaren '60 Shaw Bros betekent meer buitenopnames, waar Chang hier mooi gebruik van maakt. Het tempeltje is tof, geeft de film grappig genoeg een kleine videogame randje (Kung Fu, wie kent het nog), maar ook gewoon leuk dat je niet zit te kijken naar aangelegde plantjes en fake vijvertjes.

Daarnaast ogen personages en verhaal ook wat meer solide (allicht omdat het nog niet de 40e keer was dat je als regisseur dezelfde film zat te maken) en is het allemaal iets grimmiger en bloederiger. Moest er trouwens ooit een competitie komen voor films met de langste sterfscenes dan mag deze vast en zeker genomineerd worden - om en bij de 10 minute schat ik?).

Probleem bij deze iets oudere films is wel dat de actie zichtbaar van een lager niveau is. Leuk dat Chang wat slo-mo toevoegt bijvoorbeeld, maar daardoor valt eigenlijk alleen maar meer op dat de helft wegspringt zonder dat er maar iets van een zwaard in de buurt is. En aangezien deze films uiteindelijk toch vooral om de actie draaien is dat wel een argument dat redelijk doorweegt.

Toch is dit één van de betere Changs. Oogt zeer solide, fijne personages en een gave setting.

3.5*

Fijn ja.

Chang in een eigentijdse (lees 20e eeuwse) setting is meestal niet al te best, deze film is zo'n beetje de uitzondering die de regel bevestigt. Misschien omdat de focus hier nog steeds op de gevechten ligt, misschien omdat het vroeg 20e eeuw was, waardoor het toch nog steeds iets minder eigentijds aanvoelt.

Ook de soundtrack zit er wel voor iets tussen denk ik. Het stevige cymbalengekletter (of welk instrument dat ook net mag zijn) doet mij instant denken aan de martial arts films in een historische setting. Het zijn allemaal elementen die op zich niet zo'n grote impact hebben, maar tesamen toch wel voor een andere sfeer zorgen.

Hier en daar vond ik de film wel iets te traag, als thriller/noir ook iets minder geslaagd, maar de focus ligt toch op een aantal stevige vechtscenes, waar Chang vanouds weet uit te pakken. Lekkere lange en intense scenes, het type waar de Shaw Bros populair mee zijn geworden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Chang tot één van de belangrijkste Shaw Bros regisseurs is uitgegroeid.

Fijn filmpje dit, was alweer even geleden dat ik nog een leuke Chang had gezien, dus deze was welgekomen.

3.0*

Vermakelijk.

Maar had toch op iets meer gehoopt. Jaycee Chan heeft een goeie neus voor hyperhippe filmpjes, zo ook hier. Het enige jammere is dat de regie van David Chang een beetje achterblijft, en het verhaaltje toch net te simpel oogt.

Verder een leuke buddy/cop varient met twee lollige hoofdpersonages. De CG is bij momenten niet aan te zien (die scene op de bus), wat jammer is wat de normale actiescenes zijn eigenlijk al blits genoeg. Visueel verzorgd, lekker hoog tempo en het duurt gelukkig ook allemaal niet nodeloos lang.

Het resultaat is een vlot en vermakelijk actiefilmpje met wat luchtige humor tussendoor. Niks verheffends, maar vermakelijk is het wel.

3.0*

Een wat oudere Yip.

Valt ook wel te merken, al heeft dat ook een beetje met de timing van de film te maken. '99 was een droge periode voor de HK cinema, als beginnend regisseur moest je dus niet rekenen op een degelijk budget. Of een welgeoliede crew.

Gelukkig beschikte Yip wel over een degelijk stel acteurs (een erg jonge Koo en sterke Ng) en kon hij toen ook al rekenen op z'n eigen talent. Het resultaat is een best aardig politiethrillertje dat niet misstaat in z'n oeuvre en waarin je z'n toekomstige meesterwerkjes wel al in kan plaatsen, al is het hier allemaal nog erg pril.

Toch is het aangeraden eerst wat andere Yip films te kijken, want zich echt onderscheiden van een hoop andere HK politiethrillers doet het niet. Er zit wel wat extra drama in, maar tradioneel komt dat niet geweldig goed uit de verf. Veel meer dan wat extra speelminuten vergaren doet het niet.

Maar voor een keertje niet verkeerd. 't Is een vlot filmpje waar Yip's talent af en toe al komt bovendrijven. Goed op ergens een gaatje van 90 minuten mee op te vullen.

3.0*

Pfffrt.

Hoe kan je de narratief van een film als deze nu lastig vinden? Duidelijke good guys, duidelijke bad guys, verder een redelijk droge mix van superhelden heroiek met een typisch HK misdaadverhaal. Nee het is niet geweldig grappig, maar dit was dan ook geen comedy?

Ching-Po Wong zet weer een erg stijlvol filmpje neer. Erg sterk camerawerk, maar vooral het kleurspel is grandioos. Vind je toch maar moeilijk buiten HK om. Het superhelden gedoe zit vooral in het achtergrondverhaal en de muziek verwerkt, pas op het einde komt het echt tot bloei.

Vooral enkele geweldig stijlvolle actiescenes gezien. Die tegen de oude baas springt er in ieder geval het meest uit, wat was die geweldig stijlvol. The Raid nog niet gezien, maar dat lijkt me meer beukwerk dan stijlvolle actie?

Het is een gekke mix van misdaad en superheldenwerk, dat zeker. Maar daar ligt net de charme van de film. Je kan er dan wel met vaste verwachtingen ingaan, als je merkt dat de film daar niet op speelt is het ook gewoon leuk om die te laten varen en je te laten verrassen.

Begrijp echt niks van dit soort gemiddeldes. Goeie film, had iets beter gebalanceerd kunnen worden, maar is origineel, apart en prachtig in elkaar gedraaid.

Dikke 3.5* (typische 3.75 eigenlijk)

Spanje's wat onderkende pareltje.

de la Iglesia is zo'n regisseur die altijd wel iets leuks weet te maken. Dit is toch al m'n 6de en nog steeds geen slechte film van gezien. Hij is iemand die graag met genre elementen aan de slag gaat, maar daar steeds z'n eigen ding mee doet. Hij blijft ook zelden binnen hetzelfde genre.

El Bar is zo'n film die zich grotendeels op één locatie afspeelt. Een aantal mensen die vastzitten in een gebouw zonder juist te weten wat er buiten gebeurt. Verschillende typetjes bij elkaar die proberen uitzoeken wat er aan de hand is en hoe ze verlost raken uit hun penibele situatie.

Eerste deel van de film is een beetje traag, maar naarmate de teller van overlevenden omlaag gaat wordt het steeds leuker. Net dat hysterische is wat de la Iglesia films zo leuk maakt. De zwerver is echt een geweldig personage, maar ook die beardy fella gaat vlotjes over z'n eigen grenzen heen. Die hele finale in de riolen is absoluut de moeite.

Het kon allemaal nog net iets gekker, liet de la Iglesia zelf al zien in eerdere films. Maar verder is dit echt topvermaak van een geweldige regisseur. Fijn dat Netflix oogt heeft voor deze man en zo af en toe een filmpje van hem oppikt.

3.5*

Hmmm, leuk idee, goed concept, mindere uitwerking.

Er zit veel goeds in deze film, maar veelal is het net niet. Muziek is net niet boeiend genoeg (ambient is leuk, maar mist hier toch wat karakter), de beelden net niet abstract genoeg, de ideeën niet fris genoeg, de connecties tussen de overgangen dikwijls te simpel en banaal.

Maar wat me het meeste stoort is die hele hippie/treehugger sfeer die rond de film hangt. Het zogenaamd spirituele is te geforceerd en cliché, en bereikt uiteindelijk een averechts effect. Vreemd genoeg verliet ik de film met meer sympathie voor onze huidige samenleving, en niet zozeer de natuur/het spirituele. Misschien klopt de beschrijving bovenaan wel dat de film je een spiegel voorhoudt, maar eerlijk gezegd geloof ik er niet zoveel van, en is dit absoluut ook niet de juiste manier.

Bij momenten wel prachtige shots vergezeld van zeer mooie muziek. Alleen niet boeiend genoeg en te moralistisch. 2.5*

Saoedi-Arabië, waarom niet.

Al is het maar om achteraf te zeggen "niet snel weer". Want dit stelt toch allemaal redelijk weinig voor. Een redelijk klassiek romantisch verhaaltje, dat een kwinkslag krijgt door de culturele problematiek. Twee mensen die elkaar graag beter willen leren kennen, maar het wordt hen niet makkelijk gemaakt aangezien ze publiekelijk eigenlijk niet mogen afspreken.

De luchtigheid is spaars, het verhaaltje stelt echt bitterweinig voor en audiovisueel valt er ook niet zoveel te beleven. Het oogt niet enorm goedkoop, maar dat is het dan ook wel. Acteerwerk is nog wel oké, voor zover ik kan inschatten.

Een film die morgen alweer vergeten is. Enkel het wat exotische karakter lijkt mij een reden een de film een keer te proberen. Maar dat ebt snel weg en daarna blijft er niet zoveel over.

1.5*

Njah.

Uberkitsch natuurlijk. Met z'n onnozele sets, vreselijke acteurs, goedkope props en toneelschool-achtige setting. Het is niet zo moeilijk om te zien hoe deze film uitgegroeid is tot een cultfilm, als je van die goedkope klassieke charme houdt dan heeft deze film genoeg te bieden.

Het is een film die helpt bij het kaderen van een Austin Powers, met hier en daar een herkenbare sample en een voedingsbodem voor wat bekendere popverwijzingen. Zo weet ik nu in ieder geval waar Duran Duran z'n naam vandaan heeft. Maar daar houdt het dan ook echt wel op.

Veel meer dan de vraag wat voor onooglijke onzin er binnen de volgende vijf minuten geserveerd zou worden was er voor mij niet. Erg lelijk, niet zo leuk en vooral zo enorm goedkoop. Niet mijn soort cult dit, maar het is duidelijk dat hier een publiek voor is.

1.5*

Zeer fijn.

Een film over tradities, rebellie en het conflict tussen generaties. Het zit er allemaal in, maar de presentatie is zo luchtig en vrijblijvend dat het nooit opdringerig wordt.

Vlot en leuk filmpje dat gedragen wordt door Motai, geweldig personage, ook geweldig gebracht. Een paar gekke scenes, verder een luchtig coming of age dramatje met genoeg humor en een economische speelduur.

Visueel fijn, ook een aardige soundtrack, maar niks opvallends binnen het genre. Fans weten wat te verwachten. Sterke startfilm van Ogigami, benieuwd naar de rest van haar werk.

4.0* en een uitgebreide review

Grappig.

Aparte discipline dit, al had een beetje extra achtergrond rond de "sport" zelf niet misstaan. Had zelf nog nooit van de race gehoord, ken ook een aantal fervente lopers/triatleten die nog nooit van de race gehoord hadden, dus hoe befaamd en hoe "de moeilijkste van de wereld" deze nu uiteindelijk is komt niet zo heel goed uit de verf.

Maar dat het tegen het onmenselijke aanleunt mag duidelijk zijn. Zo ook opgezet door de organisator, een grappig mannetje die er, zoals in het begin gezegd, wat dommig uitziet, maar dat absoluut niet is. Leuke commentaar van hem tussendoor, altijd met een glimlach, maar ook altijd met enig inzicht.

Verder worden een aantal mensen gevolgd in één van de topjaren van de marathon. Maar liefst 3 mensen halen het eind, een absoluut record aangezien er in 30 jaar tijd amper 16 finishers zijn geweest.

Apart event dat deze docu vast en zeker verdient, maar een beetje extra context voor de niet-kenner was wel leuk geweest. Maar interessanter dan ik vooral gedacht had, met dank aan de maffe organisator.

3.0*

Iets mindere Astaire/Rogers

In tegenstelling tot de wat oudere musicals, waar het musical gedeelte eigenlijk nog deel uitmaakte van een losstaand verhaal, vind je in de iets "recentere" vaak broadway zelf als setting terug. Astaire en Rogers vormen hier het klassieke showduo dat het na verloop van tijd moeilijk krijgt met elkaar.

De nummers zelf zijn dan vaak ook iets minder creatief, omdat het makkelijk is om ze gewoon op een podium voor te dragen (hoort namelijk al bij de setting en het plot) en het haal ook iets meer het ritme uit de film. Wel opvallend de scene met de dansende schoentjes, al stelde dat visueel niet heel veel voor.

Verder he klassieke gedoe rond showkoppels ... het loopt goed, haar in de boter en dan op het eind ... op zich niet zo'n ramp natuurlijk, hoort bij het genre, maar voor een film die bijna 2 uur duurt en niet veel meer te bieden heeft dan een aantal podiumoptredes is het allemaal wat mager.

Wel nog een grappige rol van Oscar Levant, die wat extra leven in de brouwerij brengt. Cynisch figuurtje die best scherp uit de hoek weet te komen soms, jammer genoeg is z'n rol echt wel klein.

1.0*

Fijne Bousman weer.

Blijft toch een interessante regisseur, niet altijd even geslaagd maar wel boeiend. Zo ook deze film weer, begint als een redelijk eenvoudig lost in the woods thrillertje, maar groeit uit tot een redelijk claustrofobische horror.

Acteerwerk is aan de matige kant, vooral Moyer heeft wat moeite om z'n rol naar behoren te vervullen. Beetje jammer wel, maar meteen ook het enige echte minpunt. Verder sfeervol geschoten. Bousman schiet af en toe lekker door met de filtertjes waardoor het allemaal nog net iets mysterieuzer wordt.

Laatste half uur is sterk en spannend. Niet echt eng of verrassend, maar het werkt wel erg goed. Geweldig einde ook, je komt ze niet erg vaak tegen zo en ik hou er best wel van. Geslaagd filmpje dus, op het vervolg van Repo zit ik niet echt te wachten maar ik hoop dat Bousman alweer met z'n volgende bezig is.

3.5*

Best oké.

De eindtwist mag dan wat matig zijn (welke is dat niet), de aanloop er naartoe is van best hoog niveau. Currie bezigt in ieder geval alles wat hij kan aangrijpen om de film spannender te maken en slaagt daar redelijk goed in.

Visueel lekker donker en grauw. Ook best speels qua camerawerk. De soundtrack is vaak nogal luid maar wel op een goeie manier. Eerder sferisch luid dan veel lawaai om goedkope schrikeffecten te bekomen.

Tijdens de film zelf is het vooral raden wat er gaande is. Zo'n filmpje waar je na verloop van tijd het goed volgen opgeeft omdat je weet dat de film op het einde toch alles wel uit de doeken zal doen.Het zorgt er wel voor dat je je vol op de sfeer kan richten. Eindtwist zoals gezegd niet denderend, maar het volstaat.

Geen verkeerde film dus, spannend en duister met waar sneeuw voor extra sfeer.

3,5*

Soms zijn er zo'n zondagen, waar luiheid overheerst en tijd gedood moet worden. En dan komen die drie uur durende epische films nog wel eens van pas. Het gevecht ging tussen The Godfather, The Pianist en Barry Lyndon. De eerste twee werden het niet.

Lang gewacht met het zien van deze film, want 1: oud, 2: Kubrick, 3: kostuumdrama (vooral dat laatste hield mij tegen, en was mij ook niet bekend toen ik de film kreeg). U mag allen Chr.S danken voor het mij bezorgen van de film.

Ik ben het eens dat de film eruit ziet als een schilderij uit die tijd. Alles ziet er zeer verzorgd uit, zo ook de muziek. Anderzijds is het zo dat ik na 5 minuten in eender welk museum met klassieke kunst enorm hard ga gapen. Kubrick toont verzorgde, maar lelijke schilderijen. Verder saai camerawerk met vaak (en overmatig gebruik) van nogal knullige zooms. BL zal me vooral bijblijven als een bruine film, een kleur waar ik een levendige en passionele aversie van heb.

Maar dat even buiten beschouwing gelaten (want steeds het oude liedje), begrijp ik vooral niet hoe losjes hier over het verhaal gedaan wordt. Normaal zo belangrijk voor menig. Ik kon niet meer herkennen dan een uiterst simplistisch en belachelijk lang uitgesponnen stationsromannetje. Elke motivatie en wending wordt mooi en beschaafd uitgelegd, en elk personage krijgt de kans om zijn motivatie te onderbouwen met een stukje dialoog of een actie. BL is niet traag, want er gebeurt heel wat, alleen niks boeiends en niks wat enigszins de aandacht kan vasthouden. Extreem verhalend (en doe er dan nog maar een voice over bij, zodat je eigenlijk amper nog moet kijken), zonder een straaltje mystiek of iets dat mij ook maar kon boeien. 3 uur durende platte kaas voor soapverslaafde huismoederjunks.

Uit beleefdheid zal ik dan ook maar vertellen dat het laaste half uur iets sneller voorbijraasde dan Kubrick bedoeld heeft. Wat wil je ook, als hij halverwege de laatste 80 minuten even mooi gaat spoileren (en dat in zo'n verhalende film ).

Geen materiaal om tijd de doden. Eerder om gedode tijd weer tot leven te wekken, om je daarna tot in het eindeloze te achtervolgen. Erg overtuigende 0.5*. Kostuumfilms zuigen, ook diegene geregisseerd door Kubrick.

Leuk.

Kleine comedy (en echt wel een comedy, wat nu drama?) die twee nogal onbekende acteurs in de spotlights zet en de rest van de cast opvult met bekendere namen.

Zeker niet alle humor is geslaagd, maar wanneer een grap niet echt raak schiet is het ook weer niet zo dat ze dom of vervelend overkomt. Zorgt ervoor dat de film eigenlijk bijna continu amuzant is. Daartegenover staan een aantal zeer lollige momenten, hoogtepunt voor mij in ieder geval de walvisgeluiden.

Film duurt niet te lang, blijft wel even vaag hangen rond de identiteit van de vader, ik heb misschien ook wel even iets gemist maar echt duidelijk wordt dat geloof ik niet en weet best te vermaken. Groots is het nergens, daarvoor is het in alles gewoon te klein, maar verder weinig op aan te merken.

Leuk filmpje, D'Arienzo mag het wat mij betreft zeker nog een keer proberen.

3.5*

"Eraserhead ... for the common man". Zeer oppervlakkige vergelijking uiteraard, maar er zit zeker een grond van waarheid in.

De Coens zijn broers die zeer constante films maken. Ze weten duidelijk wat ze willen, vallen niet voor de Hollywood meuk, maar slagen ook nooit om mij volledig te plezieren. Hun films dobberen ergens halverwege Hollywood en indie, wat voor mij steeds die 3-3.5* oplevert.

Ook hier weer hetzelfde verhaaltje. Leuke personages, leuk verhaaltje, leuke shots. Maar nergens meer, nergens geniaal, nergens dat beetje extra wat mij echt doet opveren.

Heb me weer niet verveeld, en het moet gezegd dat het personage van de producer eigenlijk best geniaal was (veel te weinig gezien verder, maar soit), maar echt op het puntje van m'n stoel (randje van m'n bed in dit geval) zat ik nooit. 3.5* maar weer.

Blergh.

Even geen zin meer in dit soort semi-professionele horror troep. De film lijkt wel voor een regionale TVzender geschoten, zo bedroevend lelijk ziet het er allemaal uit. Acteerwerk komt ook echt niet over, het plotje is naast erg vergezocht ook gewoon geweldig slordig uitgewerkt.

Pijnlijkst is nog wel het gebruik van de groene filter. Die lijkt te suggereren dat het first person view is van de "slechterikken", maar in sommige scenes lijkt dat dan weer onmogelijk. Daarbij zien die ninja-achtige types er ook gewoon té belachelijk uit.

Muziekkeuze viel me nog enigszins mee, de inpassing binnen de film is echter zo bedroevend als de rest van dit gedrocht. Ik begrijp dat het horrorgenre een kweekvijver voor jong talent is, maar de kelders van dit genre beginnen echt aardig te stinken met dit soort amateuristisch geklooi.

0.5*, geen zin om er meer aan te geven.

Matig.

Een redelijk eenvoudige Halloween rip-off, die erg braaf binnen de lijntjes kleurt. Mystery killer komt naar een klein dorpje, halve gare volgt hem en wordt niet meteen geloofd. Er komt op het einde zelfs een maskertje bij en de killer blijkt niet echt te vermoorden. Zelfs als hij dood lijkt komt hij weer tot leven. Nee, origineel is het niet.

Shelton lijkt ook echt zijn best te doen om een serie te starten. De legende rond Jack wordt aardig vormgegeven, het verloop is typisch en het einde blijft vooral open. Echt alle kans voor een tweede deel, al zal dat dan waarschijnlijk afhangen van hoe goed deze film aanslaat.

Uitwerking was niet echt slecht maar toch te pover om echt te overtuigen. Shelton doen zeker z'n best maar komt op de belangrijke momenten toch echt wat te kort. Niet echt goor of spannend genoeg, visueel ook een beetje slordig en de soundtrack werkt maar matigjes.

Slecht is het niet, maar wel extreem doorzichtig. Tweede deel mag voor mij in de kast blijven.

2.5*

Fijn.

Maar toch wat aan de droge kant, zeker als je de finale even niet meerekent. Verhaaltje over twee scriptschrijvers. De ene een gedreven workaholic die er alles aan doet haar droom waar te maken, de andere een slacker met een grote mond.

Het is zeker geen vervelende film, maar het mist vooral iets wat écht de aandacht trekt. Asô is een sterke actrice, maar haar personage is wat vlakjes. Yasuda is iets flauwer, de rest van de cast doet vooral z'n ding, maar weet niet echt op te vallen.

Visueel niet verkeerd, maar (weer) niet opvallend, hetzelfde kan ook nog eens van de soundtrack gezegd worden. Enkel het verloop (en dus de finale) wist me wel te bekoren. Zeer sober en down to earth einde dat ik wel kon smaken. De afscheidsspeech van Aso is er eentje die ik ook zou gemaakt kunnen hebben, al herken ik me verder dan niet echt in haar personage.

Dankzij dat einde helpt de balans net naar een halfje meer. Geen slechte film verder, maar het mag voor mij iets specialer allemaal.

3.5*

Fijn maar bits drama.

Zonder het plotje hierboven te lezen gaat er toch wat tijd overheen vooraleer duidelijk is waarom Yuko zo stevig aangepakt wordt. Inderdaad wat moeilijk te begrijpen vanuit onze Westerse visie, maar wie al eens een Japanse film kijkt zou toch niet zoveel problemen mogen hebben met het inleven.

Masahiro Kobayashi hebben ze hier ooit nog proberen lanceren (deze film kreeg zelfs een lokale release), maar echt veel succes heeft dat ook niet gehad. Niet onterecht trouwens, hoewel hij best aardige dramas maakt is het nu ook weer geen grootmeester en erg toegankelijk zijn z'n films ook niet. Het zal dan wel enkel vanwege de Cannes link geweest zijn, maar dat het nooit echt aangeslagen heeft hier is niet bepaald verrassend.

Visueel niet bepaald mooi, maar wel consequent en sfeervol. Het geeft de film een extra grauwe en groezelige feel mee. Acteerwerk is goed, de opbouw van de film werkt ook naar behoren en het drama is intrigerend. Misschien iets te verbaal naar het einde toe, maar dat beetje compensatie na een hermetisch eerste half uur is niet zo heel verwonderlijk.

Goed drama dus, maar nergens echt uitzonderlijk.

3.5*

Flauw.

Iets ouder dan 10 jaar, maar toch al stevig verouderd eigenlijk. Grappig ook om de reacties op de eerste pagina te lezen. Toen was het begin van de film vooral cliché, ondertussen is toch vooral het einde met de eindeloze reeks aan twists een cliché geworden. Zo kan het verkeren.

Zo vond ik het begin eigenlijk nog best meevallen. Heel speciaal is het uiteraard niet, maar McTiernan heeft ervaring genoeg om dit soort werk de nodige schwung mee te geven. Travolta is geknipt voor z'n rol, de rest doet aardig mee.

Maar vanaf de eerste "Rashomon"-scene (zullen we het dan maar zo noemen) begint het al snel te dagen welke richting dit filmpje opgaat. Enige pretentie dat je meerdere versies van dezelfde feiten krijgt te zien is er verder niet, het zijn simpele twistjes waarbij elke keer blijkt dat er weer iemand anders heeft zitten liegen.

En zo wordt de film eigenlijk met de minuut belachelijker. Het einde is pure kolder, maar het mist de fun van een Wild Things om er mee weg te komen. Dit is duidelijk McTiernan's terrein niet meer, het voelt dan ook zeer mak en geforceerd aan. Hij had er beter aan gedaan het allemaal wat meer Basic te houden ... maar jah, als je titel al de basis vormt voor je twistplotje, dan heb je als regisseur ook niet al te veel keuze meer.

2.0*

Cult van niks.

Hoe een film als deze vergeleken kan worden met Braindead gaan mijn petje te boven. Braindead is een voorbeeld hoe kunde en een lekkere portie over-the-top budgetaire beperkingen kunnen overwinnen, Basket Case is een voorbeeld dat kunde en creativiteit écht wel nodig zijn en je zonder gewoon een belachelijk slechte film hebt.

Acteerwerk is droef. Het belachelijke opdreunen van tekstjes is niks, het eeuwige geschreeuw (alsof het een wedstrijd was) is irritant en de weelderige krullen van de hoofdrolspeler zijn zowaar enger dan het monster.

Slechte effecten, maar dan ook echt slecht. Liefhebber van stop motion hier, maar meer dan drie keer stoppen per scene zat er niet bij. Da's geen budgetaire beperking, da's gewoon luiheid. Maar, valt op te vangen met wat leuk camerawerk. Ook dat ontbreekt. Om er een moord (wat dan de hoogtepunten van deze film moeten zijn) uit te lichten: je ziet een automatische zaag. Je ziet een romp van een man. Daarna twee benen die uit elkaar vallen.

Pijnlijk gebrek aan gore ook, want buiten hier en daar een bloedspetter is er helemaal (helemaal!) niks te zien. De foto die Reinbo hier linkte is misschien nog grappig, maar niet als dat mens 5 seconden ervoor plat met haar hoofd in een la vol mesjes werd gedrukt. Hoe moeilijk kan het zijn om even een scene uit te denken waar oorzaak-gevolg ook daadwerkelijk kloppen.

Mjah, genoeg te zeuren en te zeiken over deze film, veelal over punten die er eigenlijk toch niet toe doen. Het is gewoon dat alles zo belabberd slecht is dat zelf die makkelijk te vergeven pijnpuntjes enorm gaan irriteren.

Belachelijke prul. Niks te zien, véél slecht geacteerd drama (alsof we daarop zitten wachten) en buiten een veelbelovende (op papier) setup echt helemaal niks te beleven. Je moet al een erg slechte regisseur zijn om van dit uitgangspunt zo'n slechte film te maken.

Cult van niks. 0.5*

Blijft crap.

Low-budget feel die mist? Misschien omdat het origineel echt no-budget was, dit oogde inderdaad iets professioneler, al is Henenlotter er zeker nog niet helemaal. Deed me soms denken aan van die life-size poppenfilms.

Belial ziet er iets schappelijker uit, de acteurs doen nét iets meer hun best, maar verder is dit weer van uitzonderlijk laag niveau. Het zijn enkele individuele scenes die van deze film geen overduidelijke 0.5* maken.

Er is de weirde vrijpartij tussen Belial en Eve, de verborgen eigenschappen van Susan en het weirde naaistukje op het einde van de film. De laatste 10 minuten zorgen dat er een beetje vermaak in de film sluipt.

Gelukkig, anders was het weer helemaal niks geweest. Blijf het meer iets vinden waar aspirant-filmmakers enthousiast naar kunnen kijken, maar voor normale kijkertjes is het toch allemaal erg pover in elkaar gedraaid.

Kleine 1.0*, met dank aan de laatste 10 minuten. Wat je die andere 80 minuten moet doormaken is bijna fysiek pijnlijk.

Na het iets betere deel gaat het hier weer compleet fout. Humor zou ik het niet willen noemen, het is meer een luchtige film met veel plastieke en rubbere mannetjes.

Veel nieuw monsterdesign is er niet, wat best jammer is. Enige leuke is de kroost van Bilail maar erg veel doen ze nu ook weer niet. De robo-Bilail is een ware aanfluiting, blijft ook zo dat wanneer de echte gore in beeld zou moeten komen de scene snel stopt en men verder gaat met het verhaal.

No-budget crap die gewoon erg slecht is. Hoofdrolspeler is één van de grootste losers die zich ooit acteur heeft proberen noemen, de soundtrack is de noemer geluid onwaardig, grappig is het allerminst, goor evenmin.

Waarom je deze film dan wel moet kijken? Geen idee, ik kan niks bedenken. Vooral ook niet doen dus. Geldt voor de gehele serie trouwens.

0.5*

Fijn, al wist ik niet alle invloeden even sterk te waarderen.

Dat Evrenol een waardevolle toevoeging is aan het horrorgenre is bewijst deze film denk ik wel, maar de film zelf is soms wat hoekig en weet maar sporadisch echt te overtuigen. Vooral in het tweede deel zitten goede scenes en momenten, maar dan moet je de eerste 45 minuten wel zien door te komen.

In het begin ligt de nadruk sterk op wat zemelige conversaties. Tarantino werd hier al genoemd, daar moest ik ook even aan denken. Jammer genoeg was het weinig boeiend en haalt het vooral het tempo uit de film. De eerste 45 minuten bevat wel al wat horror momentjes, maar dan vooral de wat klassiekere "oei, we hebben iemand aangereden" scenes. Verder ook nog wat scenes die weinig tot niks toevoegen (het liedje in de bus), misschien dat het wat meer steek houdt als je Turks bent of iets met Turkse cinema hebt, maar zulke scenes vielen bij mij een beetje dood.

Wat wel opvalt is dat het kleurgebruik van in het begin erg sterk is. Visueel is het sowieso erg verzorgd, enkel de editing vond ik minder. Iets loopt er niet altijd even lekker in de opeenvolging van bepaalde shots, ook qua timing vlot het niet altijd 100%.

Gelukkig krikt Evrenol halverwege het niveau op. Vage sekte, sterke occulte invloeden en een flinke dosis freakiness. Het tempo van de film zit nog steeds niet helemaal lekker, maar er vallen in ieder geval veel meer opvallende en memorabele zaken te noteren. Het is ook het tweede deel dat de film kleurt en finaal een gezicht geeft, jammer genoeg dat het wat verdoken zit in een film die de eerste 45 minuten niet zo goed weet wat hij nu net wil zijn.

Maar wel tof om een keertje te zien, al is het maar omdat Turkse horrors meestal niet zomaar voor het oprapen liggen. En wie zich het taaie begint doorworstelt, wordt beloond met een aardig twisted tweede deel.

3.0*

Ach, Watkins.

Geen idee wat hem nu bezielde om een film als deze te maken. Bastille Day is een doordeweeks actie thrilletje. Niet meteen Watkins' sterkte ofzo en dat wordt pijnlijk duidelijk ook. Niet dat het een vreselijke film is, maar er schiet gewoon helemaal niks positiefs bovenuit.

Een niet te controleren agent en getalenteerde zakkenroller toeren door Parijs, in de hoop een bende terroristen tegen te houden. Uiteraard worden ze ook zelf opgejaagd door de politie en zit er op het einde een twistje in, want zo hoort het nu eenmaal in dit soort films.

De uitwerking is verder ook redelijk banaal. Actiescenes zijn aan de tamme kant, Elba mist charisma om deze film te dragen en het plot is saai, gelukkig zit er genoeg vaart in en werkt de humor best nog wel. Dat weet de film amper te redden van de ondergang, maar het is net genoeg. Oké voor een keertje, maar absoluut niks meer.

2.5*

Njah, ik vond de invloed redelijk duidelijk. Toch ook erg geschifte animatie, gekke standpunten, erg dynamisch, en een soort van niet afhoudend gevecht met enkele korte rustpuntjes.

Film is natuurlijk 20 jaar ouder, dus nee, verre van even mooi of indrukwekkend, maar de dynamiek blijft. De humor is heel wat braver, maar ik mag die jellys wel. Waarschijnlijk iets teveel Japanse RPGs achter de kiezen.

Leuk filmpje vond ik het. Vreesde vooral voor de lengte in het begin, maar dat vooral omdat ik 1:19 naar 120 vertaald had. Niet te lang, weinig tijd om je te gaan vervelen, conceptueel indrukwekkende animatie, en één continue gevecht/achtervolging. 3.5*. Erg vermakelijk, meer ook niet.