Kaze ni Tatsu Raion (2015)

Oei, Takashi Miike met een sentimenteel, kitscherig kindsoldatendrama?

Het wordt tijd dat iemand het zegt. Miike Takashi = Director for hire.

Right

Dat hang van je definitie af. Miike schrijft nauwelijks scripts, werkt vaak met wisselende crews en voor verschillende producenten en maakt een hoop genrefilms. Maar belangrijkste kenmerk van een director for hire is voor mij toch echt iemand zonder eigen stijl of toon die een film aflevert zoals de producent het wil. Daar voldoet iemand van wie ik van 90% van zijn films na een trailer of een scene de stempel van de regisseur al herken bepaald niet aan. Dit is trouwens een van die weinige uitzonderingen. In de trailer zit niets wat ik Miike-achtig zou noemen.

Minder melig dan het vooraf oogde.

De film is gebaseerd op een boek, dat op zijn beurt weer gebaseerd is op een lied, dat op zijn beurt weer leentjebuur ging spelen bij de werkelijkheid. Genoeg ruimte dus om het verhaal wat aan te dikken, al blijft de kern wel overeind.

Op zich is het basisverhaal wel mooi, maar 't is redelijk uitzonderlijk om daar een Japanse film van te zien. De Japanse cinema blijft toch graag binnen z'n eigen grenzen, het buitenland wordt zelden opgezocht. En als men dan toch al eens een stapje in de wereld zet is het Amerika of Europa (of Brazilië natuurlijk). Kenia en Japan zijn twee culturen die zelden met elkaar in aanraking komen.

Het verhaal rond Koichiro wordt redelijk waardig neergezet. 't Is allemaal wel wat mooier en warmer dan het werkelijk zal geweest zijn, maar het échte Hollywood sentiment ontbrak toch. Miike weet vooral de scenes met de Keniaanse kinderen mooi vorm te geven, waardoor het allemaal aardig te behappen valt.

En om even op de discussie hierboven terug te komen, Kaze ni Tatsu Raion is niet iets wat Miike al eerder gedaan heeft, wat het net een ideale film maakt voor zijn oeuvre. De moment dat Miike ophoudt met films maken is de moment dat er geen genres of niches meer overzijn om films in te maken.

3.0*

Gelaagde film, geïnspireerd door het verblijf van een Japanse dokter in Noord-Kenia tijdens de burgeroorlog in het aangrenzende Darfur, waar hij zich vooral bezighield met gewonde kindsoldaten. Naast het idealisme, dat er vanaf straalt, én het drama is er ook aandacht voor een vleugje romantiek. Het slotakkoord van de film is best ontroerend. Al met al een verrassend sterke film.