Kaza-hana (2000)

Zeer mooi drama.

Al vanaf het eerste shot was duidelijk wat soort film dit zou worden. Zo'n drama zonder al teveel gelul, zonder al te veel gebeurtenissen en zonder al te veel oversympathieke personages.

Kaza-hana cast zelfs twee vreselijk irritante personages in de hoofdrollen, die in het begin van de film wel voor een zeker soort humor zorgen (Happiness stijl). Alleen zorgen de nogal vage structuur en een hoop weinigzeggende scenes ervoor dat de lijn tussen komedie en drama heel wat subtieler is.

Later speelt de film iets duidelijker de dramakaart, wat opzich best is, want een prachtige score, dito shots en sterk acteerwerk van Asano zorgen voor een zeer stabiele basis. Einde was een beetje onverwacht, en net iets te happy, waardoor ik op een dikke 4* blijf hangen, maar het voorgaande stuk wat niks minder dan subliem.

Mooie film dus, al is hij moeilijk aan te raden. Velen zullen vallen over de vage structuur, de zwartgallige toon en het trage verteltempo. Van mij krijgt deze een dikke 4*. Asano is één van de weinige acteurs waarvan je de beslissing van het zien van een film kan laten afhangen.

Niet alleen het einde, (en ook de aanloop naar het einde) is een beetje te makkelijk rooskleurig vergeleken met de rest van de film. Er zit in de hotel scenes ook een moment die juist weer de andere kant opgaat en ook niet helemaal lekker aanvoelde. Het bleek dus lastig voor de film op de zelfde lijn te blijven en een geschikt einde was misschien ook moeilijk geweest. Ik zou het in ieder geval ook niet weten.

Maar grootste deel van de film is gewoon een erg sterk sfeerbeeld, met mooie ongrijpbare karakters en erg goed gedoseerde humor. Verder prachtige belichting in de avonden en erg mooie momenten als in de scenes in de auto, bij nacht, de muziek opzwelt.

Ik ben vanwege die muziek ook tijdens de volledige aftiteling blijven zitten.

Een soort Cipriani-achtig riedeltje a la Indagine, maar dan nóg mooier.

Fijne herziening.

Het valt me vooral op dat dit soort dramatjes toch niet vaak meer gemaakt worden in Japan. Iets ongemakkelijkere personages, de wat killere stilering, maar toch ook tijd en ruimte voor wat warmte en enkele dromerige momenten. Ik hou er wel van.

Dit was Somai z'n laatste, eigenlijk raar dat ik nooit meer achter zijn films aangegaan ben. Komt misschien ook wel omdat ik het gevoel heb dat hij hier meer een stijl volgt dan dat het écht z'n eigen stempel is, iets wat ik bij z'n eerdere films ook wel een beetje had.

Maar dat maakt niet zoveel uit als je een Asano in de lead hebt, een aangenaam kabbelend drama voorgeschoteld krijgt en na twee uur de film kan afsluiten met een voldaan gevoel. Niet bepaald een game changer, maar wel een onderbelicht pareltje.

4.0* en een uitgebreide review