Kabe no Naka no Himegoto (1965)

Lastig om een goede stem uit te brengen. De film is traag, voor het grootste deel eigenlijk best saai en voor een Wakamatsu lijkt de film toch wel erg gericht op het voldoen aan de basale pinku-genre vereisden. Nu werken dit soort films altijd naar een explosief einde toe en dat was ook hier het geval, maar tegelijk herpakt de film zich ook inhoudelijk en ontpopt zich een Ballardiaans drama. De kleine apartementjes van de mini-flatjes leken voor mij op een aanloop naar Ballard's High Rise, waarbij de benauwende architectuur een psychologische uitwerking heeft op de bewoners die vervallen in depressie, wanhoop, agressie en misschien zelfs totale gekte. Wel een beetje te laat en te weinig om positiever te scoren, maar toch zeker weer een memorabele film in het bijzondere ouvre van Wakamatsu.

Aardige film van Wakamatsu.

Kabe no Naka no Himegoto heeft me de hele rit weten te boeien. De zwart/wit beelden gecombineerd met donkere strijkmuziek en de vele binnenshots van de typische Japanse woonruimte weten de claustrofobische gevoelens goed over te brengen naar de kijker. Dialogen zijn verder interessant en ook de scenes die voorbij komen worden steeds interessanter naarmate het verhaal vordert.

3.5*

Een vroege film van grootmeester Kôji Wakamatsu, het in sfeervol zwart-wit geschoten Secrets behind the Wall. Prachtige beelden, waaronder de openingsbeelden van de verschillende appartementen en een heel aparte score houden je aandacht wel gevangen. Moest af en toe aan Joris Ivens denken. En aan Alleman van Bert Haanstra, vanwege het jaren zestig karakter. Al heeft deze film niets humoristisch. Alhoewel, het is best komisch om twee mensen de liefde te zien bedrijven onder het toeziend oog van Stalin op een grote poster aan de muur.

De film leidt langzaam naar een geweldadige climax, die je toch niet aan ziet komen. Het claustrofobische gevoel van die kleine appartementjes wordt zo benauwend dat je de uiteindelijke ontknoping heel goed kunt invoelen. Al vond ik de verschillende verhaallijnen met hun bijbehorende personen niet altijd goed te volgen. Klein minpunt van wat verder een meesterwerk is.

11 augustus om 21.30u in EYE/NFM

Eerste Wakamatsu.

Ondertussen begint zijn werk een klein beetje repetitief te worden. Heeft natuurlijk érg veel films gemaakt in z'n beginperiode, niet alles kan evengoed zijn en een eerste film is per definitie niet repetitief natuurlijk, maar als 11e film van Wakamatsu wil ik wel eens wat anders af en toe.

Nochthans is de opzet leuk. Een aantal gezinnen in een gebouw die allen met gelijkaardige (maar verschillende) problemen te kampen hebben. Het is allemaal wat aarzelend nog, met ietwat flauwe zwart/wit beelden en een score die nooit helemaal wil uitpakken.

Bouwt op naar een wat explosiever einde, maar ook dat deed Wakamatsu veel beter in z'n latere films. 't Is in ieder geval wel duidelijk dat hij zelf niet op z'n hoogtepunt is begonnen, maar doorheen z'n carriere heeft hij de puntjes op de 'i' kunnen zetten. De échte fans zullen nog wel kunnen genieten van z'n prille stijlkenmerken, ik vond vooral het eerste uur lastig door te komen. Naarmate het einde nadert wordt het allemaal wat spannender, maar da's too little too late om de film nog een goede beoordeling te geven.

2.0*