menu

Mayonaka no Yaji-san Kita-san (2005)

Alternatieve titels: Yaji and Kita: The Midnight Pilgrims | 真夜中の弥次さん喜多さん

mijn stem
3,17 (29)
29 stemmen

Japan
Komedie / Fantasy
124 minuten

geregisseerd door Kankurô Kudô
met Tomoya Nagase, Shichinosuke Nakamura en Sadao Abe

Twee homofiele samoerai banen zich een weg van Edo naar Ise. Een van de mannen is drugsverslaafd, en brengt hen al snel in problemen. De situaties waarin ze terechtkomen worden snel erg absurd, en het duurt dan ook niet lang voor ze zich in het hedendaagse Tokio bevinden. Beiden begrijpen niks van wat hen overkomt, maar besluiten om zich compleet in het avontuur te storten.

zoeken in:
avatar van Onderhond
3,0
Hmm, wat hiervan te denken.

Had op zich wel wat verwacht van deze film. Leuke recensies gelezen op het net, en effectief, er zaten een paar erg leuke scenes in.

Maar de film kan als geheel toch niet helemaal overtuigen. Erg sketchmatig, en hoewel dat niet zo erg hoeft te zijn, pakken nogal wat scenes te mager uit. Teveel flauwe grapjes, en een te amateuristische aanpak soms. In een film als Kamikaze Girls werkte het wel (ook dit is een mangaverfilming), maar hier soms te klungelachtig. Wel een hoop leuke ideeën en tal van geinige cameos, maar had allemaal beter gekund en gemoeten.

Typische "no rules" comedie, waar alles kan en mag, maar die te weinig finesse heeft, en die niet altijd even grappig is. Al is het bij dit soort films wel lastig op dat altijd even zeker te zeggen, aangezien er duidelijk veel woordgrappen inzaten die totaal niet overkwamen in de vertaling.

Doe maar 3*. Zeker niet altijd even geslaagd, maar vaak erg fijne momenten, leuke ideeën en originele scenes.

avatar van starbright boy
starbright boy (moderator)
Draait op het IFFR 2006 in het White Light-programma.

2,0
Men zegt dat je nooit moet overdrijven. Dus om te zeggen dat Yaji and Kita, The Midnight Pilgrims, van de debuterende Japanse filmmaker Kankuro Kudo (1970) de meest uitzinnige, dwaze en onwaarschijnlijke film zal zijn die op het komende festival van Rotterdam vertoond gaat worden heeft alleen zin als je de kijkers er niet mee teleurstelt. Nu, dat gevaar is hier afwezig.

door Gertjan Zuilhof

Om The Midnight Pilgrims over the top te noemen is eigenlijk een understatement. Het gaat hier om niets minder dan een explosief mengsel van alles dat camp, comics, kolder, games, neopostmodernisme en commercials heeft voortgebracht. Vorig jaar was in Rotterdam Survive Style 5+ van generatiegenoot en ook debutant Sekiguchi Gen. Voor die film schoten al de woorden te kort. Sekiguchi en Kudo zijn niet het soort filmmakers die via 8mm middelbare schoolfilmpjes of de videosectie van kunstacademies tot een bescheiden eerste film komen. Het zijn sterren voordat ze hun debuut maken. Sekiguchi was een duurbetaalde commercialberoemdheid voordat hij zijn fantasie in Survive Style 5+ volledig de vrije loop liet en Kudo was een gevierde scenarioschrijver die met zijn met pen menige film en televisieserie in goud deed veranderen. Sekiguchi San en Kudo San konden met andere woorden hun gang gaan en dat zullen we weten ook. U bent gewaarschuwd.

Als de film opent kun je niet vermoeden dat één van de gekste en origineelste drugsfilms gaat volgen. Het beeld is zwart-wit en de hoofdpersonen zijn gekleed als in klassieke samoeraifilms. Maar dat duurt maar even. Hoofdpersoon Yaji wordt geïntroduceerd als hij zit te vissen aan de kant van de rivier. Een langsdrijvend lijk op een soort deur wordt gevolgd door vele andere deurlijken die vervolgens in computerspelformaties door het water gaan. Een droom. En een wel erg 21ste- eeuwse droom voor een kleine handelaar uit het Edo-tijdperk. Yaji heeft een vrouw (die hij per ongeluk vermoordt), maar ook een homoseksuele relatie met Kita. Een springerige geblondeerde acteur die zwaar verslaafd is aan blauwe pillen (want de film blijft natuurlijk niet zwart-wit). De verslaving van Kita is volledig uit de hand gelopen en ze besluiten een pelgrimstocht naar de Iso-tempel te maken om genezing af te smeken (en stiekem kan Yaji dan boete doen voor de moord op zijn vrouw). Tegen de tijd dat ze vertrekken, verbaast het allang niet meer dat ze door een popdansgroep worden uitgezwaaid en de legendarische motor uit Easy Rider als vervoermiddel voor ze klaar staat.

De verslaving van Kita en zijn ontwenningsverschijnselen vormen menige aanleiding tot uitbundige surrealistische taferelen. Tegen de tijd dat hij aan het slot van de film in een soort hemelse headshop langzaam in een hallucinerende paddenstoel verandert vind je dat binnen de film al heel gewoon.

De bron voor de film - het lijkt onvermijdelijk - is een beroemde manga van tekenaar Kotobuki Shiriagari. Hij baseerde zich daarbij op een nog beroemder twee eeuwen oud boek, de Tokaidochu Hizakurige, over de reis van twee pelgrims van Edo naar de Iso-tempel en alle obstakels die ze moeten overwinnen.
In de versie van Kudo is alles overdrijving, alles parodie, alles dwaasheid en bovendien vaardig surrealistisch in beeld gebracht. Kudo is een filmmaker voor wie alles kan en mag. De overdonderende vormgeving is zeker commercieel, maar het verhaal over twee homoseksuelen - één de moordenaar van zijn vrouw, de andere een notoire junkie - is dat toch eigenlijk niet. De film heeft het aan de box office in Japan aardig gedaan, maar een veilige investering is het zeker niet geweest. De verslaving van Kita speelt daarvoor een te bepalende rol in de film, vooral omdat zijn hallucinaties, dromen en nachtmerries een substantieel deel van de film uitmaken.

De film is pop in alle betekenissen van het woord. De acteur die Yaji speelt (Tomaya Nagase) speelt verdienstelijk in de band Tokio en ook de regisseur heeft zijn eigen punkband. Uit de geluidsband spreekt een duidelijk popmuzikalevoorkeur. De vormgeving van de film is popart van deze tijd; de bronnen zijn legio en zonder schroom zijn alle verwijzigen en ontleningen gemengd, van oude houtsneden tot manga, van klassieke films tot computergames.

Naast alle virtuoze en virtuele dwaasheid heeft de film ook nog ruimte voor een soort melancholische onderlaag. Daarin worden niet alleen verschillende werkelijkheden en droomwerelden verkend, maar wordt ook achteloos de rivier tussen dood en leven overgestoken. Want het allereerste beeld van een vrouw die dwangmatig ieder nacht rijst wast, is eigenlijk gewoon mooi en droevig.

Kudo’s film bevat genoeg materiaal voor een handvol speelfilms, maar juist het feit dat dit allemaal in één film is geperst, maakt de charme ervan uit. Dat je nooit moet overdrijven is een gezegde dat geen hout snijdt bij een hallucinerende komedie. Dan is het gekste nog niet gek genoeg.


bron:iffr.nl


2,0
It wasn't me...

avatar van Onderhond
3,0
Beetje overroepen lijkt me. Nogal nutteloos om deze film aan te duiden als de opvolger van SS5+.

2,0
De film was geweldig geweest als de regisseur hem zeker voor de helft had ingekort; de eerste drie kwartier heb ik zowat continue dubbel gelegen van het lachen. Wel typische humor die je vaker in Japanse film tegenkomt (overdreven har schreeuwende mannen, lomp geschreeuw in de camera), maar toch was het wel leuk. Maar dit had ik na drie kwartier wel gezien. D'r leek echt geen eind aan te komen. Als er ooit nog eens een ingekorte Director's Cut komt zie ik hem graag; in deze vorm was één keer meer dan genoeg.
Snap niet waar die Zuilhof het vandaan haalt...

2*

avatar van Goodfella
1,5
Riki Takeuchi doet het leuk, telkens wanneer je `m in een film totaal over the top ziet gaan doet hij er in een volgende film nóg een schep bovenop. Leuk

Verder was het vooral een aaneenschakeling van bedenkelijke grappen die zowat een uur te lang duurt.

avatar van as
3,0
as
De film is oeverloos lang en de grappen zijn lang niet altijd even sterk. Vooral in de tweede helft is het doorbijten geblazen. Beter was geweest de film in te korten zodat de echt goede grappen nog beter werken.

avatar van danuz
Vond het eigenlijk wel een heel erg vermakelijke film, en zeker fijn als afsluiter voor het IFFR voor mij. Heerlijk nutteloos, over de top, 'orgineel' en lekker gek doen. Niet alles is even leuk, en op den duur gaat het toch wel vervelen (of vermoeien).
Maargoed, heb soms heerlijk zitten glimlachen en vind het zeker leuk dat een film als deze er is.

3,5 dikke *

4,0
Overdaad schaadt, dus eigenlijk zou ik deze film niet al te goed moeten beoordelen. Maar ik kan het niet laten: 4*

Verrassend. En dat is fijn. Maar eerlijk toegegeven: ik zie amper zulk soort films, dus ben niet objectief over deze film op zich. Wel over deze psychedelische ervaring die ik had. Nuchter!

Ja, ik heb zitten grinneken.
Ja, na 45 min kwam al dat drukke gedoe toch ook wel lichtelijk mijn neus uit.

3,5
Tsja idd iets te lang daarom 3.5* maar wat een bizarre trip, Fear and loathing in Japan met andere films erbij gehaald, ik heb erg gelachen

avatar van YuLaw16
5,0
Mijn hemel deze film is geniaal, zonder al te flauw of langdradig te worden. Meest vreemde film die ik gezien heb, en ik heb erg genoten een volle 5

avatar van Onderhond
3,0
Zijn blijkbaar ook wat oudere Yaji & Kita film uit de jaren '30. Deze film wordt waarschijnlijk wel wat leuker als je die kent.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:25 uur

geplaatst: vandaag om 04:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.