Meningen

Niet echt onder de indruk.

Was ook vooral gaatjes vullen (buiten z'n obscure eerste film en nog wat ontoegvoegde films de laatste Lau die ik moest). Al moet ik zeggen dat de film nog redelijk verrassend is. Rare plottwists en een onnavolgbaar verloop zorgen ervoor dat het geen complete ramp wordt.

In het begin lijkt het een zoveelste gokfilmpje te worden, maar eens aangekomen in Las Vegas draait de film daar naar één of andere romatische parallelle universum film. Lau weet er af en toe echt geen raad mee en het resultaat is vaak warrig en matig gefocused, maar het is in ieder geval wel eens wat anders.

Cheng en Cheung zijn routiniers maar er mist duidelijk wat chemie tussen de twee. Hun romance wil dan ook nooit echt helemaal openbloeien.

Rest een vreemde HK film, die zich voor het grootste deel in Amerika afspeelt (waar opvallend veel mensen Chinees spreken, ook voor niet-Chinezen is het vaak geen probleem) en die steunt op een aantal onlogische keuzes. Ironisch genoeg maakt dat de film nu net wel de moeite waard om een keertje gezien te hebben. Maar Lau kan wel beter, uiteindelijk toch één van z'n mindere films.

2.0*

Eerste Koreeda.

Als het gaat om aleenstaand werk ten minste, hiervoor regisseerde hij ook nog een docuserie voor TV blijkbaar. Maar met dit klein docutje zette hij z'n carriere pas echt in gang. Wie echter hoopt dat er meteen al een scheut genialiteit zou doorschemeren kan zijn verwachtingen maar beter bijstellen.

Al is de aanpak van de docu wel al kenmerkend voor Koreeda. Observeren en momenten kiezen, eerder dan een narratief opdringen. We volgen een klasje op een niet-zo-typische school die als project een klaskalf nemen. Het verzorgen van het kalf dient als basis voor het vergaren van kennis. Er wordt berekend hoeveel het voer kost, er wordt een schuur gebouwd, er wordt onderzocht welk soort gras er best aangekocht wordt.

Het is allemaal redelijk basic, tot het opeens toch ook best ontwapenend blijkt te zijn. De kinderen maken er echt werk van, wanneer wat later een kalfje dood geboren wordt is iedereen ontdaan en wanneer ze afscheid moeten nemen van het kalf is dat duidelijk ook een leermomentje voor velen.

Het is mooi om zien hoe met sommige situaties zeer volwassen wordt omgegaan en dat de kinderen dit ook gewoon oppikken. In dat opzicht lijkt het een goeie manier van lesgeven, maar over de effectieve impact kom je uiteraard niks te weten.

Maar een goed begin van Koreeda, al zou het later nog veel en veel beter worden uiteraard.

3.0*

Matige Sammo Hung film.

Niet voor niks weer een film uit de zwakke HK periode. Flauwe policier die op zich nog wel vermakelijk is, maar absoluut niet aan de verwachtingen voldoet. Van Hung, Yuen en Kaneshiro verwacht je toch wat beters.

Wat flauwe humor, een bekend politieverhaaltje en voornamelijk actie aan het einde van de film. De bekende ingrediënten met andere woorden. Als aanvulling voor fans die de bekendere films gezien hebben wel oké, maar er zijn veel betere film in het genre.

2.0*

Fijn.

Het type film wat ze in Hong Kong met de ogen dicht kunnen maken, zeker wanneer je kijkt naar de crew en de regisseur. Dit soort politie thrillers worden er al jaar en dag gemaakt, deze wijkt daar op zich niet al te veel vanaf. Puur genrewerk voor de liefhebber dus, en dan ook nog eens eentje die een beetje van alles bevat.

En die liefhebber die komt hier dus best aan z'n trekken. Mag ook wel, want er zit duidelijk voldoende budget in en namen als Felix Chong Yun-Fat Chow en Aaron Kwok scheppen toch de nodige verwachtingen. Het is jammer dat ze tegenwoordig niet al te veel van dit soort films meer kunnen maken, anderzijds maakt het dat toch ook weer net iets specialer.

Er zitten best een paar coole actiescenes in, ook voldoende twists in het verhaal, verder alles erg netjes in beeld gebracht en ook de acteurs doen het meer dan naar behoren. Enige minpuntje is misschien dat de film nergens écht in uitblinkt, maar ook dat valt binnen de verwachtingen. Heb me hier in ieder geval erg goed mee vermaakt, zelfs de relatief lijvige speelduur was geen enkel probleem.

3.5*

Nieuwe Fruit Chan.

Altijd een beetje afwachten waar hij mee komt aanzetten. Soms is het geweldig, soms loopt het nogal hoekig bij hem. Het is eigenlijk altijd wel interessant want Fruit Chan maakt zelden een doorsnee filmpje, maar de kwaliteit is niet altijd op hetzelfde niveau als de originaliteit.

Jammer genoeg behoort deze Kill Time tot het mindere werk. Vooral het plot zit te vaak in de weg, waardoor het vooral veel vertellen en uitleggen is. Je zou verwachten dat er binnen een film van 128 minuten wel iets meer tijd is voor sfeer, maar dat viel eigenlijk aardig tegen. Blijkbaar teveel plot dat uit het boek moest overgenomen worden.

Het hielp ook niet dat het verhaaltje wat aan de random kant is. Er zit van alle genres wel wat in, maar een echte bottom line is toch maar moeilijk te vinden. Beetje fantasy/scifi draait naar thriller en drama, maar niks wil echt overtuigen.

Het is jammer, want Fruit Chan kan echt wel beter, ook wanneer het allemaal wat complexer wordt. Dat bewees hij nog met z'n vorige film. Dit is echter een missertje. Genoeg potentieel en met voldoende overgave, maar het komt er gewoon niet uit.

2.5*

Leuk filmpje.

Moest wel lachen met de "volwassen" discussie een paar paginas terug. Als je Moulin Rouge! als een tienerfilm ziet, kan ik er wel een eindje in meegaan dat films als The Sound Of Music volwassener zijn. Categorie bejaarden, zo ongeveer

Vooral een fijn eerste half uur. Moulin Rouge! knalt er lekker in, met prachtige, overdadige visuals, strakke montage en een erg geslaagde mash-up van Nirvanna en dat Lady Marmelade nummer. Het volgende deel brengt wat meer kolder en slapstick (de ontmoeting met de duke en de schrijver), maar is dankzij erg aanstekelijke muziek ook nog best goed te pruimen. Tot dan was het een erg aangename ervaring, waar de voetjes bij momenten mooi konden meeboppen.

Beetje jammer dat daarna het standaard liefdesverhaaltje begint en in tegenstelling tot de leuke songkeuzes in het begin van de film, de songkeuzes wat voorspelbaarder worden. Hoe verder de film vordert, hoe meer versnellingen Luhrmann terugschakelt, en hoe modaler de film wordt. Best jammer eigenlijk, maar voor een hoop kneusjes was het blijkbaar al druk genoeg.

Doet niet erg veel af aan de totaalbeleving, want het blijft er allemaal erg leuk en overdadig uitzien, wat mij sowieso wel bevalt. Lekker over-the-top, iets wat ik ook wel verwacht had na R+J. Maar de 4* haalt het niet, daarvoor had ik het op het niveau van de eerste dikke 20 minuten willen zien.

Verder geen klagen, uniek en vermakelijke film. 3.5*

Te melig.

Een ode aan de berg, maar Peedom's checklist lijkt van elder gekopieerd en het resultaat is dan ook extreem voorspelbaar. Uiteraard een karrevracht aan drone shots (want zo doen we dat tegenwoordig), wat zweverige muziek (want dat hoort bij zulke natuurpracht) en wat tekstjes die kundig opgedreund worden door Dafoe, maar hilarisch inhoudsloos zijn.

Daarbij kan Peedom het ook niet laten om majesteus moedertje natuur naast de commercieel uitbuitende mens te zetten. Nog zo'n mustje dat niet mag ontbreken in een documentaire als deze natuurlijk, maar erg overtuigend is het allemaal niet.

Ik kan me inbeelden dat een impressie als deze binnen 200 jaar nog wel enige waarde heeft. Het specifieke thrillseekersperspectief dat hier wordt uit de doeken gedaan kan dan interessant zijn, moest de mens tegen dan doorgeëvolueerd zijn. Maar wanneer je er nog middenin zit is het allemaal weinig verheffend.

2.0*

Best oké.

Maar ik ben in de winter wel makkelijk te porren voor een filmpje als dit. Buiten guur weer, binnen lekker zitten staren naar een paar personen die in een ruig, besneeuwd berglandschap moeten vechten om te overleven. Een goeie mok warme chocolademelk erbij had het afgemaakt, maar die hebben ze niet in de bioscoop.

Wie verrast wil worden hoeft alvast niet aan deze film te beginnen. De setup is ook super doorzichtig, met een opkomende storm, één of andere maffe wanhoopspoging om alsnog de bestemming te halen, een piloot die tussen de soep en pattatten even meedeelt hoe onherbergzaam het gebied waar ze overvliegen wel niet is ... de rest laat zich raden.

Het gevolg is twee films. Eentje waar twee personen moederziel alleen, zonder noemenwaardige hoeveelheid eten moeten zien te overleven op een ijzige berg, de andere gaat over een blije hond die zich geweldig amuseert in de sneeuw. Leuke toevoeging, maar de geloofwaardigheidszoeker zal er vast van steigeren.

Het einde had iets beknopter gemogen, maar verder een erg degelijke formulefilm die alle nodige kenmerken netjes afvinkt. In de zomer hoef je me dit soort films niet voor te schotelen, putje winter is het aangenaam kijkvoer.

3.0*

Best leuk.

Movie 43 is zo'n film waarvan je vooraf al weet dat hij op veel tegenstand zou stuiten. Ik vind het alleen apart te lezen dat deze film puur voor het geld gemaakt zou zijn, dat lijkt me nu niet het geval. Hoe dubieus ook, de lol valt er makkelijk vanaf te zien en de verschillende regisseurs kunnen duidelijk hun gangetje gaan.

Drie zaken redden deze film. Allereerst een sterrencast die zich welwillend voor schut laat zetten. Zulke momenten zijn uiterst zeldzaam, kan me in Hollywood eigenlijk enkel Batman & Robin en Mars Attacks herinneren. Altijd een feestje. Ten tweede de opdeling in korte films, het zorgt ervoor dat er elke 10 minuten weer iets anders debiels gebeurt. En ten laatste de complete stompzinnigheid van de humor. Normaal gezien mijn type humor ook niet, maar dit gaat er dikwijls zover over dat een lekker wtf gevoel overheerst.

Jammer is dat veel van de grapjes zelf meestal niet zo grappig zijn. Het is eerder de combinatie van acteurs en idioterij die voor de humor moet zorgen. Maar daar slaagt de film dan wel vol in. Ook leuk de losse structuur verder, de bloopers op het eind waarbij de laatste uit geen enkele van de voorgaande filmpjes lijkt te komen en dan eigenlijk het filmpje zelf inleidt, zo'n dingen houden een film fris.

Voor een beperkt publiek, maar heb me er best mee geamuseerd. Hoogstaand is het niet, maar qua platheid redelijk onovertroffen en dat betekent ook wat.

3.0*

Zéér matig.

Blijkbaar was deze al in productie vooraleer sprake was van de laatste Disney's versie, maar tegen Disney valt blijkbaar niet op te boksen, dus maar verkopen aan Netflix en eieren kiezen voor je geld. Geen slechte keuze denk ik, want hoewel ik helemaal geen fan was van Disney's 2016 versie, vond ik die nog altijd net iets beter dan deze.

2 minuten lang leek het me toch wel wat te worden. Dan doen de dieren hun bek open en beginnen ze te praten. Een doodzonde is het, al het gemelk over welke film dan "duisterder" of "volwassener" is dan de andere maakt eigenlijk niks meer uit.

Visueel is deze ook wel een duidelijk stapje achteruit. Naast de nogal kitscherige cinematografie is er vooral het design van de dieren, dat er eigenlijk consequent slecht uitziet. Dan heb ik het niet eens over de geloofwaardigheid en echtheid van de animatie, puur gewoon over character designs. Ergens tussen realistisch en cartoonesque in, niet echt geslaagd.

Het verhaal is ondertussen wel bekend, dat de film er verder niet zoveel aan toevoegt maakt het ook niet interessanter, vooral niet voor mensen die recentelijk die andere gezien hebben. En de voice acting is ook gewoon zéér matig, zelfs voor wie vrede neemt met de pratende dieren.

Het stelt gewoon niet zoveel voor. Voordeel is dat er niemand zingt, maar als de rest van de film niet aanspreekt is dat maar een magere troost.

1.0*

Weird.

Had em blijkbaar al gezien, maar niet op gestemd. Denk dat ik de vorige keer teveel gemist heb wegens indommelen, want het waren slecht schaarse momenten die me erg bekend voorkwamen.

Ook de tweede poging verliep niet helemaal feilloos. Weer een minuutje of 10 gemist naar het einde toe, deze Dark Souls is dan ook geen al te beste horrorfilm. Vooral wat te droog en goedkoop ogend. Op zich zit er wel een leuk verhaaltje achter, maar het wordt wat verpest door de TV-aanpak van deze film.

Acteerwerk is matig, visueel povertjes en ook de soundtrack is nogal belabberd. Mysterieus is het wel en daar teert de film dan ook zoveel mogelijk op. Het zorgt ervoor dat het geen complete ramp is, maar echt redden kan het de film niet.

2.0*

Had leuker moeten zijn.

Liman weet zich beter te redden met de comedy in het verhaal. Het eerste uur is geinig. Pitt en Jolie doen het erg goed als koppel en Liman speelt het perfect uit dat je als publiek al weet wat er gaande is.

Het tweede deel is actievoller en daar gaat Liman alweer de mist in. Hij is er gewoon de regisseur niet voor denk ik. Hoewel hij af en toe grof geschut mag bovenhalen, zijn de actiescenes zeer matig. Niet goed in beeld gebracht, zonder veel schwung of impact.

Helpt ook niet dat de film wel drie keer lijkt te eindigen in het laatste half uur. Een wat beperktere speelduur had de film ook wel goed gedaan, maar 2 uur lijkt vaak toch de norm voor dit soort vehikels.

Best grappig om eens gezien te hebben, Pitt en Jolie zijn eigenlijk de hoofdattractie, samen met wat geinige humor het eerste uur. Daarna gaat het iets te snel bergaf.

2.5*

Duidelijk beter dan de eerste.

Atkinson ruilt het grijze, gure Amerika voor het zonnige Frankrijk, het plot wordt afgeslankt tot een serie van sketches in plaats van een overkoepelend stukje drama. Het werkt allemaal stukken beter en het zorgt ervoor dat deze comedy zowaar slaagt in z'n missie.

Bean zelf is vooral weer zichzelf, alleen dan met iets meer dialoog. Het is een typetje dat zelden grappig is op zichzelf, maar vooral teert op de situaties waarin hij verzeild geraakt (en de personages die hij daar tegenkomt. Zo'n roadtripje is dus het ideale excuus voor een nieuwe Bean film.

Verder toch ook wel een grappige rol van Dafoe. Vooral diens film op het einde was een komische voltreffer. Erg memorabel is het verder niet, in vergelijking met een Kikujiro ofzo mist het ook wel een beetje fond, maar voor een keertje is het best te genieten.

3.0*

Degelijk.

Eigenlijk zoals de meeste Sandler filmpjes. Weinig verheffend, simpel qua opzet en de zoveelste romance voor Sandler. Die, itt de filmpjes met Barrymore, wel compleet dood valt. Voordeel van deze film is dat weer dat de bijrolletjes een stuk grappiger zijn.

Buscemi en Torturro mogen er zeker wezen, vullen Sandler verder goed aan. Zonder verder het origineel gezien te hebben herken je er wel de hand van Capra in, al komt dat misschien ook omdat de film énorm veel lijkt op Mr. Smith Goes to Washington.

Verder een lekker kort filmpje, zal zeker niet lang blijven hangen maar voor 90 minuten mindless entertainment vermaakt het wel.

2.5*

Sterk.

Typisch genrewerk dat dankzij de details erg sterk uit de hoek komt. Wie de faux-doc stijl beu is of zich niet meer kan optrekken aan een horrortje dat met beperkte middelen in elkaar is gedraaid mag deze film meteen overslaan.

Wie echter zin heeft in een regisseur die adhv wat slimme ingevingen en goed gebruik van budget het maximum uit z'n film weet te halen zit aan het goede adres. Er wordt slim gewisseld tussen first-person views en gewoon camerawerk, visueel ziet het er goed uit, de aankleding is erg sfeervol, acteerwerk solide ... Mr Jones ontwijkt zowat alle valkuilen.

En! De film weet ook een volwaardig einde aan het geheel te breien. Geen flauwe halfbakken taferelen of een tweede helft die elk gaatje probeert dichten, maar net genoeg info om een leuk concept te lanceren zonder daarbij alle mystiek weg te nemen.

Het betere genrewerk.

4.0* en een uitgebreide review

Heh.

Net zoals vele van z'n maatjes is Stanley Tong eind Jaren '90 naar Amerika verkast. Maar om dan bij een film als deze terecht te komen, daar moet toch een apart verhaal achterzitten. Misschien in het zog van Jingle Ma, want die zag ik ook voorbij komen op de credits.

Geen actie, wel een nogal typische Nielsen comedy, maar dan met brake grappen en lullige personages (die ik niet kende). Vooral opvallend lelijke monden in deze film, geen idee of dat ergens een referentie naar was maar iedereen leek wel een extra grote bek te hebben. Acteerwerk verder ook erg slecht, met Garner voorop uiteraard.

Lomp verhaaltje enzovoort enzovoort. Eigenlijk telt enkel de humor en die is, een zeldzaam moment uitgezonderd, gewoon érg slecht. Net zoals zovele HK regisseurs voor hem bleeft het voor Tong maar bij één film, gelukkig maar denk ik dan.

1.0*

Heerlijke film.

Tuurlijk vergallopeert van Dormael zich hier een beetje. De film is zo ambitieus en er zit zoveel in dat 160 minuten nooit genoeg kunnen zijn om alle elementen eer aan te doen.

Anderzijds is elke scene een filmisch avontuurtje op zich. Bijna onmogelijk hoe van Dormael steeds met nieuwe ideetjes en details komt. Verder qua stijl aardig gelijkend aan die van Jeunet en Caro in de flashback scenes, toch is het verre van een kopie en weet van Dormael er duidelijk z'n eigen stempel op te drukken.

Film wordt vaak als sci-fi geklasseerd maar is in essentie eigenlijk een romantisch drama verpakt in een hoop poespas. Leuke poespas, dat wel.

Absolute aanrader. Was eerder geen fan van van Dormael (kende ook enkel Le Huitième Jour), nu toch benieuwd geworden naar Toto. Deze film is in ieder geval absoluut de moeite, behalve als je enkel geeft om een goed afgerond verhaaltje, dan komt deze film wat tekort.

4.5* en een uitgebreide review

Vermakelijk.

Zeker voor wat het is.Wie zich bezighoudt met moraal in films kan hier best een aantal keer vreemd opkijken. Zo zijn vader vooral cool als ze uitzinnige verrassingen voor hun kinderen (en vrouw) verzinnen en kan je exotische diersoorten maar beter niet in een zoo zetten, maar thuis opvoeden om ze daarna terug los te laten bij hun vriendjes. Mjah.

Los van dat gezever is het verder een redelijk brafe maar aangename comedy, waarin Carrey zich genoodzaakt ziet om een erg oud cliché te spelen, toch doet hij het erg aangenaam. Daarmee is meteen al de film gered.

Verder wat spaarzaam geslaagde grapjes en een luchtig sfeertje. Erg veel heeft de film niet om het lijf, maar vond het niet bepaald vervelend or irritant worden.

2.5*

Leuk.

Alleen jammer dat Rockwell hard z'n best doet om het zo amusant mogelijk te maken, terwijl dat vervelende schepsel van een Kendrick vooral afdoet aan de lol. Blijft een vervelende actrice, ook hier weet ze haar rol niet naar behoren in te vullen.

Maar verder is het wel geinig. Visueel nog best mooi in beeld gebracht, Rockwell heeft een erg grappige rol en de actiescenes zijn opvallend goed geregisseerd voor een film als dit. Ook de bijrollen van Roth en RZA waren best te pruimen.

Een film die erg lang bijblijft is dit niet denk ik, daarvoor is het toch iets te vrijblijvend allemaal. En vind ik Kendrick gewoon wat te vervelend. Jammer, want met een beter werkend centraal duo had hier nog makkelijk een halfje bijgekund. Nu is het Cabezas op z'n gekende niveau:

3.0*

Tweede Capra. Sentimenteel en moralistich of gewoon feel-good ?

Capra maakt in Mr. Smith een film gebaseerd op een idealistische jongensdroom. "Later als ik groot word ga ik ... en iedereen zal mij goedvinden ... en ik zal overwinnen". Of jongetjes nu politeman, voetballer of politieker willen worden, de lijn is steeds hetzelfde.

Maar Capra is geen jongetje meer, dus heeft het verhaal drama nodig. Feel-good komende uit de overwinning van het kwade. Volwassen sentiment en moraal dat hier zo openlijk in je gezicht gegooid wordt dat het pijn doet.

Gelooft Capra echt in z'n verhaal ? Ik mag het hopen van niet want de klungel die kwam, zag en overwon is hilarisch onrealistisch. Stewart doet het ook echt niet goed, zeker niet in het begin waar hij staat te frullen en te struikelen als een acteur in een flauwe comedy. De enige plaats waar dat soort acteerwerk op z'n plaats is wat mij betreft.

Claude Rains deed het wel goed en vermoordt Capra zijn personage gewoon koelbloedig op het einde, waarmee de hele Smith affaire een voorspelde goede afloop krijgt..

Weet niet of het aan Stewart of Capra zelf ligt, maar mijn sympathie binnen de film ging uit naar de politici. Capra's "eerlijk duurt het langst" moraaltje is zo wereldvreemd dat de clownesque Stewart alleen maar irritatie kon opwekken.

Een overbodige polieke aanklacht verpakt in een jongensdroom die mij deed beseffen dat ik mijn jeugdige naiviteit niet echt mis. Verder vond ik de film in filmisch opzicht ook verre van opzienbarend, al heb ik mij niet erg vaak moeten storen aan technische en creatieve mankementen. Op dat gebied vooral een grijze muis.

1.0*

Aardige comedy met dank aan BBT (en in mindere mate Ethan Suplee).

Sean William Scott is echt een vreselijk gedrocht. Lijkt een beetje op een jongere versie van Aaron Eckhart, irriteert de gehele film lang. Gelukkig kon ik veel meer met Thornton. Begin het een erg leuke acteur te vinden, een rol als deze staat hem dan ook wel op het lijf geschreven.

Aantal geinige scenes en wat sadistisch vermaak. De lompe humor komt van Suplee, die ook wel weg weet met zulk vermaak.

Film duurt niet te lang, zakt eigenlijk nergens in en wist mij de gehele tijd te vermaken. Einde is uiteraard weer het typische gezever maar het werd lekker kort gehouden zonder al te veel op drama over te schakelen.

Aardig filmpje, dat gered wordt door Thornton en wat droge lolbroekerij, anders had het al meteen een stuk minder geweest.

Kleine 3*

Fijne revenge flick.

Zo'n filmpje dat duidelijk ook niet zo heel veel meer poogt te zijn. Yuhang Ho wil gewoon een vermakelijk filmpje van 90 minuten opzetten en doet daarvoor het nodige. Vermaken doet het ook zeker, maar iets meer visie en/of iets meer moeite en er had toch zeker ook wat meer ingezeten.

Met Kara Hui en Simon Yam in ieder geval twee acteurs die een film als deze perfect kunnen dragen. Rest van de cast is minder bekend, al zit er wel nog een leuke cameo in van Fruit Chan. Al viel het mij dan pas op tijdens de credits.

Film ziet er ook wel verzorgd uit, heeft een aardige soundtrack en een paar explosieve actiescenes. Het plotje is vooral functioneel en moet er vooral voor zorgen dat er af en toe wat geknokt kan worden. Alles is gewoon in orde in deze film, maar dat beetje extra zit er gewoon nergens in. Niet erg, zolang je maar met de juiste instelling de film ingaat.

3.5*

Aardige thriller.

Maar blijkt toch maar weer dat dit niet meteen 100% mijn genre is. Net als Contratiempo ook hier weer een film waar laag voor laag de waarheid onthuld wordt. En ook hier raakte ik halverwege een beetje de interesse kwijt.

Vooral omdat het dan duidelijk wordt dat je toch niet al te veel hoeft mee te denken. Wat je te zien krijgt is toch niet het hele verhaal en uiteindelijk wordt de waarheid toch wel onthuld. Luiheid wordt beloond met andere woorden, gewoon braaf zitten en kijken.

De onthullingen zijn gelukkig wel iets minder grotesque vergeleken met Contratiempo en qua stilering vond ik deze film ook wel iets beter, daarom dat ik qua score nog wel wat hoger uitkom. Maar veel meer dan aardig vermaak vind ik het niet, daarvoor mist het toch een beetje sfeer en mag de uitwerking wat spannender.

Cheng is zeker geen slecht regisseur, het is eerder het genre dat hem hier parten speelt. Volgens mij is hij ondertussen bezig met Tag-Along 2, daar kijk ik dan weer wat meer naar uit.

3.0*

Mooie film ... heerlijke kleuren, mooie muziek en een absoluut betoverende sensuele jongedame die zowat alles naar de achtergrond verdrijft wanneer ze in beeld gebracht wordt.

En daar zit hem voor mij het grootste probleem van de film. Alles loopt goed zolang de film zich op haar personage focust, maar wanneer de andere zussen onder de loep genomen worden, ontstaat er elke keer weer een soort leegte die deze personages niet kunnen invullen. Met alle respect voor de andere acteurs en actrices, maar het meisje dat Liên speelde kon de film best alleen dragen, en dat zou de film enkel beter gemaakt hebben. Het contrast was nu net iets te groot.

Verder heb ik nog twee bemerkingen. Het is inderdaad zo dat de kleuren en decors heerlijk zijn om naar te kijken. Wat wel jammer is, is dat de framing, compositie en cameramovements dit niet echt kracht kunnen bijzetten. Ik voelde een soort professionele kilte ipv een passie voor het visuele, en dat was best jammer. Enkel de ochtendshots (van het jongste zusje/broer) verruimden de reeds prachtige sfeer.

En als laatste opmerking treed ik Ramon ea bij wanneer ze zeggen dat het drama niet helemaal solide was. Sommige stukjes waren iets te soapachtig (de ideale relaties die stilletjes aan zware barsten krijgen. Het einde vond ik daarentegen wel prachtig. Ik hou wel van films die een 'glimps van' geven.

Bij vlagen zeer sensuele, zwoele en idylische film, die net iets teveel gebukt gaat onder schoonheidsfoutjes. Ik twijfel een beetje over het sterrenaantal, maar hou het momenteel bij 3*.

Slaapverwekkend.

Ik heb doorgaans niet eens zo'n probleem met een loom tempo, maar deze film wist maar niet te boeien. Sowieso hou ik meestal niet van jonge hoofdpersonages, zeker niet van de oerAmerikaanse. McConaughey speelt weer eenzelfde soort personage en ook de setting kon me nooit echt boeien.

Er wordt gepoogd een broeierige sfeer neer te zetten, maar daarvoor vind ik Nichols veel te licht uitvallen. Ook het thriller element komt nooit echt uit de verf. En zo blijft Nichols poging op poging opstapelen, maar is er eigenlijk niks dat echt werkt.

En om dan 130 minuten aan een film als deze vast te hangen is toch echt teveel van het geode. Teleurstellend, had hier toch wel net iets meer van verwacht.

1.0*

Nieuwe Miike.

Althans één van de nieuwe. Ik zit nog steeds op Mole Song 2 en Jojo te wachten. Beetje jammer dan dat net deze Blade of the Immortal zich als eerste moet aandienen, want het was de film waar ik het minst van verwachtte. De andere 2 nog niet gezien natuurlijk, maar het zou me achteraf ook niet verbazen moest ik deze ook daadwerkelijk de minste vinden.

Eerste vage teken waren de erg positieve geluiden van recensenten. Die vallen vaak voor de saaiere Miike films, dat bleek ook hier weer het geval. 't Is zeker niet dat Blade een slechte film is, maar het mist eigenlijk alles wat Miike tot Miike maakt. Geen gekkigheid, geen maffe ideetjes, geen weirde momenten. De film had makkelijk door iemand anders geregisseerd kunnen zijn, en da's gewoon jammer.

Zo bruut als overal vermeld is het ook zeker niet. Wel een hoge body count, maar op de klassieke hack & slash samurai manier. Veel gekker dan een afgehakt hand of been wordt het zeker niet. Film is gebaseerd op een manga trouwens, dus wel wat gekkere personages dan normaal, maar ook zij zijn nergens echt uitzinnig.

Het is vooral teleurstelling dat het allemaal wat degelijk is, want echt veel aan te merken is er verder niet op deze film. Erg netjes in beeld gebracht, acteerwerk is goed, film loop vlot en ondanks de speelduur loopt het nergens traag. Maar een Miike zonder uitspatting is wat mij betreft een gemiste kans, en dus altijd wat teleurstellend.

Hoop dat die andere twee snel op de één of andere manier het daglicht zien in het Westen.

3.5*

Tegenvallend.

Duidelijk een regisseur die met de jaren beter is geworden. Xich Lo was een aardig opstapje (maar nog steeds niet geweldig), Tran's À la Verticale de l'Été toonde voor het eerst echte sporen van zijn talent.

Al is z'n stijl hier natuurlijk wel al erg herkenbaar. Had meer verwacht van het camerawerk en kleurenwerk, iets wat toch in z'n latere films beter tot z'n recht komt. Verder wel een aangenaam gezapig sfeertje, maar omdat er visueel niks tegenover staat en ik de soundtrack serieus onaangenaam vond kwam dat nooit echt goed uit de verf.

Wel erg knap om te lezen dat alles in een studio is opgenomen, dat zou je er absoluut niet aan afzien. Vraag is wat je er verder mee bent natuurlijk. Werd naar het einde ook wat vermoeiend, wat jammer is voor een loom filmpje als dit. Laatste half uur was aardig zwoegen, waardoor er van de score uiteindelijk niet zoveel meer overbleef.

1.5*

Degelijke Lam.

Toch wel opvallend dat een oude rot als Lam in een donkere HK periode met een filmpje op de proppen komt dat, hoewel duidelijk genrewerk dat binnen de lijntjes kleurt, toch niet zo gehaast en goedkoop aanvoelt dan vele andere in die periode.

Hij heeft natuurlijk ook wel beschikking over Lau (die echt een memorabele rol heeft) en Ka Fai, twee bovengemiddelde acteurs die zich in dit soort filmpjes altijd wel weten te redden. Ben het verder wel eens dat het eerste deel duidelijk beter is dan het tweede. De twistjes zijn wat obligaat en hoewel de finale er wel weer wat schwung inbrengt, is de aanloop er naartoe van iets mindere kwaliteit.

Visueel karig en ook de soundtrack is zeer beperkt, maar het eerste deel is mysterieus genoeg en Lau zet een interessant en gedenkwaardig personage neer. Al blijft dit in de eerste plaats wel een film voor HK completisten of Ringo Lam fans.

3.0*

Typische Ishii vooral.

Het stukje humor is er wel, maar je moet eerst door een hoop bitterheid en drama heenkijken. Het is vooral de visuele droogheid van Ishii die het wat grappiger maakt, maar ik zou me nier verbazen als de meerderheid de humor niet eens herkent in deze film.

In z'n latere films is het allemaal ook wel nét iets subtieler, hoewel er aan de basisformule eigenlijk nooit veel veranderd is. Ishii is zo iemand die doorheen z'n carriere steeds weer hetzelfde soort film gemaakt heeft. Daarbij is zijn kwaliteit ook altijd redelijk stabiel geweest, al merk je hier wel dat dit één van z'n eerste films was. Het is nog net allemaal wat ongepolijster.

Maar voor de liefhebber wel een leuk filmpje natuurlijk. Goed geacteerd, droog gebracht, maffe personages, zuur drama maar toch met een vreemde, positieve gloed. M'n favoriete Japanse regisseur zal het nooit worden, maar solide films maakt hij eigenlijk altijd wel. Voer voor de liefhebber dus.

3.0*

Sterk.

Kumakiri heeft z'n oude niveau weer terug gevonden. Het is geen tweede My Man geworden, daarvoor is het zeker niet zo memorable, maar van begin tot eind valt op dat Kumakiri erg stijlzeker is en dit drama vol vertrouwen op poten zet.

Naast drama ook wat Kendo, meer dan je van dit soort film zou verwachten. Het wordt wel mooi verweven met het drama en voegt ook echt wel wat toe, maar het is opletten voor wie een 100% volbloed drama verwacht. Sowieso trouwens, want dit is een stuk expressiever dan de meeste Japanse dramas. Geen intogen en subtiel gedoe hier.

Visueel is het sterk, maar het is vooral de soundtrack die positief opvalt. Misschien omdat het net wat minder braaf is, met iets meer moderne, grimmige toetsen. Voegt in ieder geval een hoop kracht en sfeer toe. Acteerwerk zit verder ook mooi boven de norm, Ayano en Murakami bevestigen.

Sterk drama, mooi gestileerd en wat apart vanwege de sterke link met Kendo. Wie al eens graag een Kumakiri ziet zal niet teleurgesteld zijn.

4.0* en een uitgebreide review