Meningen

Blijft geweldig.

Er zijn zo van die films die na verloop van tijd wat wegzakken in het geheugen, maar die bij herziening steeds weer weten verheugen. Dit is er zo eentje. Er zit weinig drama in, de film kent ook niet al te veel grootse momenten of erg opvallende personages, maar daar ligt net deel van de kracht.

Een film zonder groot drama die toch intrigeert, maar vooral blij maakt. Miyazaki's wereld is er eentje waar mensen elkaar steunen, inherent goed zijn en waar alles ook wel goed komt, zonder daar een expliciet punt of moraallesje van te maken. En dat is heerlijk om zien.

Visueel blijft het ook sterk, met name omdat Miyazaki's oog voor kleine details ongeëvenaard is. Soundtrack ook mooi, personages zijn lief en aandoenlijk en het tempo is perfect. Een fijne film om telkens weer een stukje opnieuw te ontdekken.

4.0* en een uitgebreide review

Die Shimizu toch.

Je vraagt je af hoe dit project tot stand gekomen is. De kleine Shimizu was een geweldige fan van Kiki misschien? Of wist men bij Ghibli niet wie ze voor deze film aangenomen hadden? Heeft Ghibli sowieso veel te zeggen gehad in het ontstaan van deze film?

Wat het ook geweest is, Kiki is niet de eerste Ghibli die een live-action verfilming krijgt. Hoewel je bij beiden (Hotaru no Haka en Kiki) ook kan zeggen dat het gewoon een nieuwe verfilming van het boek is. Maar het blijft raar om deze film in live action vorm te zien, en al helemaal met een bekende horror regisseur aan het roer.

De film is wat je er een beetje van verwacht. Geen beste CG (en er wordt aardig wat afgevlogen), wel kleurrijke visuals, aardig wat overacting (maar een zeer leuke cameo van Asano) en een verhaal met een moraal. Gelukkig is het tweede deel van de film anders dan de Ghibli adaptatie, zodat je toch wat nieuws voorgeschoteld krijgt, maar echt veel leuker is het niet.

Op zich wel grappig om een keertje gezien te hebben, vooral om de link naar de Ghibli film te kunnen leggen, maar verder een film die vooral voor de kleintjes bedoeld is. Liefhebbers van de animatie kunnen deze makkelijk overslaan.

2.5*

Leuk, maar een klein beetje frustrerend.

McDull is geweldig, maar als Westerling blijf je toch met het gevoel zitten dat je een halve film gemist hebt. Ik hoor de woordgrapjes gewoon, de film zit er bomvol van, maar ondertitels schieten gewoon dik te kort. Dat zorgt ervoor dat je toch een hoop grappen mist.

Verder wel een fijn stijltje. CG is niet geweldig kwalitatief, maar de mix van tekenstijlen en de mooie, gedetailleerde vormgeving zorgen er toch voor dat alles er zeer keurig uitziet. De clash van stijlen zal niet iedereen even goed liggen, maar ik kan het wel waarderen.

Verder vooral veel weirde converstaties, een gezapig tempo en gekke, lollige momenten afgewisseld met verrassend subtiele segmenten. McDull ziet er dan wel erg kinderachtig uit, volgens mij is het ook in HK niet echt bedoeld voor een erg jong publiek.

Fijn filmpje, kent een zeer relax en aangenaam sfeertje, genoeg grappige stukken die gewoon universeel grappig zijn, maar daarbuiten zit de film zo verankerd in woordgrappen en culturele referenties dat het soms erg lastig om volgen is.

3.5*

Erg verwant aan Wicked City.

Kawajiri's tweeluik waar rood en blauw met elkaar in de clinch gaan. Kleurgebruik in beide films is erg opvallend en kenmerkend, iets wat de film sterk met elkaar verbindt, naast setting en thematiek (al is dat een nogal duur woord voor een film als deze).

Demon City behoort tot de eerste animes die ik gezien heb (en daarna nooit meer herzien heb) en had dus wel wat waar te maken. Daar lukt de film best in, zo'n goeie 8 jaar later.

Animatie is vooral vlot wanneer het moet (actiescenes ed), verder zie je wel erg duidelijk waar er bezuinigd is. Niet bepaald erg, als zullen mensen die continue beweging willen zien er zich vast aan storen.

Vind de stijl van Kawajiri niet altijd even mooi, vooral dan de personages, het lichtspel en achtergronden zijn daarentegen wel vaak erg geslaagd. Monsterdesign is wat deze film boven de rest tilt, met vooral het eerste monster (in de trein) dat nog steeds erg cool is. Was ik vroeger ook het meest van onder de indruk.

Lekker kort filmpje, niet teveel gedoe, vlotte actie en lekker demonengeweld. Wel opvallend dat deze na Wicked City kwam, zo tussen Wicked City en Ninja Scroll houdt Kawajiri het toch opvallend braaf.

Zeer fijn om nog een keer terug te zien (in originele taal). Vast iets minder indrukwekkend als je de film voor het eerst ziet, maar bevat nog steeds een aantal mooi geanimeerde scenes en erg gave monster designs.

Zeker charmant, al komt er toch een beetje sleet op de films van Kawajiri. Niettemin nog steeds vermakelijk.

3.5*

Heh.

Het verhaaltje van Peter En De Wolf is leuk, maar is het vooral de zingende walvis die de aandacht trekt in deze aaneenschakeling van kortfilmpjes. Redelijk knotsgekke short die nergens over gaat maar wel hilarisch is.

Verder wat geëxperimenteer, al ben ik er nog steeds niet uit wie nu het doelpubliek is van een film als deze. Voor kinderen lijkt het me wat random en niet schattig genoeg, maar volwassenen zullen er ook niet storm voor lopen. Al was animatie toen misschien nog curiosum genoeg om gewoon voldoende mensen te lokken?

Vond de opening ook nog wel gaan, maar de dansende silhouetten, het baseball filmpje of de dansing cats zijn helemaal niks. Beetje gefrummel met stijlen, maar nergens overtuigend, oogt vaak ook goedkoop en de muziek niet veel beter.

Raar dingetje dus, al wordt het beste wel tot het laatst bewaard en is het toch nuttig de hele rits filmpjes uit te zitten.

1.5*

Mooi.

Mix van drama en thriller, waarbij het dramastuk toch wat beter werkt. Het is vooral het wat povere acteerwerk van Chen's man die soms roet in het eten gooit.

Daartegenover staat een hoop visuele pracht en goed acteerwerk van de rest van de cast. Geen land dat tegenwoordig zulke visueel rijke films produceert wat mij betreft. Elke scene is gewoon een pareltje.

Verhaaltje volstaat, al had het iets korter gemogen en hoefde het thriller gedeelte uiteindelijk niet zo voor mij. Aanrader voor de mensen die zich wel thuis voelen in de Taiwenese esthetiek, Lien mag zeker een volgende poging wagen.

4.0* en een uitgebreide review

Geen idee wat dit was.

Ik denk eigenlijk gewoon een promo-film voor de brands die continue naar voren geschoven worden. Want telkens er iemand in beeld komt, komt er ook mooi bij welk zaakje hij opgericht heeft. Er wordt ook zonder schroom gepraat waarom hun spul zo geweldig is en dat van een ander niet zo. Niet onbegrijpelijk dat de mensen aan een "docu" als deze meewerken.

Wie informatie wil over de staat van de Amerikaanse man of productie in Amerika kan best op zoek naar een andere docu. Er zit een korte intro in die een klein (klein) beetje uit de doeken doet en links en rechts valt er een quote op te meten (jammer genoeg niet van ervaringsdeskundigen), maar dat is het ook wel zo'n beetje.

En dus rest en 60 minuten om 21 brands aan de man te brengen. Inspelend op de hipsters, dat moge duidelijk zijn, want het gaat allemaal sterk de artisanaal/retro kant op. Wat daarvan de informatieve waarde is, is mij compleet onduidelijk. Want de niet-directe doelgroep met deze docu aanmoet is my ook compleet onduidelijk.

0.5*

Waar ik van Chichi niet veel verwachtte, lag dat bij deze film iets anders.

Jammer dat deze dan toch stevig teleurstelt. Visueel vaak erg mooi, maar te wisselend, en ook qua soundtrack een domper, zeker wetende dat Kawai erachter zit.

Makoto is te gelikt, mist de goeie pacing en verkloot het voor zichzelf door van de acteurs een nogal komieke prestatie te verlangen. Het probeert komedie met mystiek en drama te vermengen, maar gaat stevig uit de bocht. De slapstick prestaties zijn leuk als je je film hierop africht, maar werken totaal niet in deze sfeer. Zeker niet als de film hoe langer de drama kaart trekt.

Film verdient sterretjes voor een aantal prachtige scenes, dat wel, maar over de gehele lijn schiet hij gewoon te kort. Daarbij duurt het dan allemaal nog iets te lang ook, en dwaalt de aandacht redelijk snel af. 2*, mooi concept, matig tot grandioos slechte uitwerking.

Had er wat meer van verwacht. Eerste film die ik zie van Almodóvar, maar 't is me toch allemaal wat gewoontjes.

Een verhaaltje, da's wat je die 105 minuten voorgeschoteld krijgt. Uiteraard ver verwijderd van Hollywood zooi en ander ongein, maar naast enkele leuke shots en mooi kleurgebruik valt er maar weinig te beleven, en zelfs dit weet nergens echt te begeesteren. Erger zelfs, die vreselijke muzikale intermezzos doen zulke scenes dadelijk weer teniet.

't Is allemaal wel aardig, maar niks geweldigs. Taboedoorbrekend allerminst, spannend ook niet en pakkend voor geen meter. Blijft het verhaaltje met enkele obligatoire plottwists en wat mooie shots. 2.5*

Matig.

De docu richt zich op de gender identity problematiek in Puerto Rico. Het is op zich wel fijn dat de gekozen personen een redelijk breed spectrum vertegenwoordigen, zo is het meer dan een aantal transsexuelen die hun verhaaltje mogen doen.

Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Er zit ook nog een zijdraadje in over een wet die gestemd wordt, maar dat stelt eigenlijk niks voor. Belangrijk en nodig is zoiets wel uiteraard, maar het heeft niet echt veel waarde binnen deze docu.

Verder is het jammer dat het ook gewoon blijft bij de verhalen van deze mensen. Je moet er al echt helemaal niks vanaf weten of gewoon of een beetje of zoek zijn naar herkenning of representatie, anders is het redelijk basic. Het is niet makkelijk etc etc, maar daar heb je deze docu verder echt niet voor nodig.

Had dus best iets dieper mogen graven, maar da's uiteindelijk het doel niet. Het is een soort van introductie in een wereld van genderproblematiek, niks meer, niks minder.

2.0*

Goed.

Had er na Drugstore Cowboy echt helemaal niks van verwacht, maar deze Van Sant viel me opperbest mee. Vooral door de bij momenten prachtige fotografie. Sterk gebruik van zwart/wit wat de film erg veel sfeer meegeeft.

Camerawerk is soms wat slordig en ook de editing had iets vloeiender gemogen, maar verder visueel meer dan oké. Het verder natuurlijke karakter van de film is ook wel aardig, al zorgt dat er wel voor dat het redelijk random en ongestructureerd overkomt. Niet zo'n probleem vond ik, maar een vlot verteld verhaaltje is dit absoluut niet.

Acteurs waren aardig brak en ook het plotje stelt niks voor, maar beide elementen zijn duidelijk niet Van Sant's eerste prioriteit. Soundtrack had wat mij betreft wel iets sterker gemogen, maar verder kon het er allemaal best goed mee door.

Leuke, kleine verrassing, maar tippen aan z'n latere werk kan het uiteraard niet.

3.0*

Mooi.

Ietwat duistere Disney film die van een villain een half-villain maakt, maar dat op een redelijk respectvolle manier doet. Wist vooraf niet echt wat te verwachten van deze film, maar Maleficent heeft me positief verrast.

Met een notoire special effects man in de regisseursstoel is het misschien niet al te verwonderlijk dat de effecten top notch zijn, toch heb ik hier nog het meest van opgekeken. Het is al een jaar of 15 dat de CG weelderig over het scherm vliegt, maar nu pas begint het écht indrukwekkend te worden. Mooi ook dat naast alle pracht en praal de CG ook gewoon functioneel is.

Jolie is sterk in haar rol, vond alleen de regie rond haar personage soms iets té dik aangezet. Sommige dialogen en poses komen toch iets te georchestreerd over. Maar aangevuld met acteurs als Copley en Riley valt er maar weinig te klagen. Wel jammer dat het jongerenduo (Fanning en Thwaites) wel Disney-kneusjes zijn. Vond het niet zo passen.

Net als La Belle et La Bête eerder dit jaar weet deze film vooral als fantasy film goed te overtuigen. Mede dankzij de mooie effecten, maar ook door een geweldig production design en leuke extra toetsen is dit niet zomaar het zoveelste sprookje dat verzuipt in clichés, maar een best wonderbaarlijke en magische reis. Vind het eigenlijk wel opvallend dat een Disney daarin slaagt (toch niet echt bekend voor hun frisse wind), terwijl bijvoorbeeld een Hobbits vooral blijft hangen in oubollige stoffigheid.

Heb me best vermaakt. Vond La Belle et la Bête uiteindelijk net dat iets estetischer en magischer, maar Maleficent doet er maar weinig voor onder. Disney mag meer van dit soort uitstapjes maken, wat mij betreft zijn ze met deze formule op de goeie weg.

3.5*

Fijn vervolg.

Het eerste deel is sowieso al een hoogtepunt in de live-action verfilmingen die Disney de laatste jaren uitstrooit. Een film die voldoende afstand neemt van z'n bronmateriaal en zowaar gebruik maakt van de vrijheid die het fantasy genre te bieden heeft. Toch verrassend, want dat is niet echt iets wat Disney vaak doet.

En in dit tweede deel gaan ze lekker verder. Het verhaaltje is redelijk basic, ook de muziek was niet echt verheffend. Maar de design zijn erg creatief en dankzij de geweldige CG ziet het er ook allemaal érg kundig uit. Mooie settings, leuke creatures en enkele indrukwekkende scenes. Ook fijn dat de film net onder de twee uur blijft, en daar geen half uur extra bijdoet.

De nood van dit vervolg is best klein, zoveel voegt het niet toe aan het eerste deel, maar omdat het kwaliteit is maakt dat verder niet zo heel veel uit. Het zou fijn zijn moest Disney wat vaker hun geld steken in projecten die net iets creativer mogen omgaan met hun origine. Dit zijn de films waar ik dan wél met veel zin naar kijk.

3.5*

Zeer leuke, maar vreemde film.

De ene locatie in dezelfde film werkte perfect. Shots zijn leuk, muziek sfeervol, de richting die de film uitwil moeilijk te voorspellen.

Buiten de rare sfeer die over de film hangt (obscure personages in een cel die in aanraking komen met magie) is er niet veel te beleven, maar de film is lekker kort, en binnen deze tijdspanne werkte het perfect.

Uiterst effectieve wegkijker, niks meer, niks minder. 3.5*

PS: gore ? Niks van gemerkt.

Zeer pover.

Deze film laat wel zien dat Mena als regisseur wel aardig geëvolueerd is. Hoewel ik Bereavement ook niet bepaald goed vond, is die toch stukken professioneler dan deze poging.

Het oogt allemaal zeer goedkoop, ook dit grijpt terug naar de jaren '80 maar de Carpenter-copy soundtrack is zo slecht dat je het geluid beter af kan zetten. Acteerwerk is slecht en visueel stelt het ook niks voor. Lelijk geschoten, vreselijk kleurgebruik.

Verder ook een nogal warrig verhaal. Het is nog best knap hoe Mena een hoop losse eindjes aan elkaar geknoopt heeft, zo wordt deze ook iets consistenter, maar verder veel losse flodders en naast elkaar lopende verhaallijnen die niet goed werken.

Geen al te beste slasher dit. Snel vergeten.

1.0*

Aardig filmpje.

Geen idee wat het tegenwoordig is. Misschien omdat horror wat te breed is maar liefhebbers zoveel mogelijk proberen kijken? Is het dat die Netflix films te sterk gepromoot worden, zodat ze te vaak het verkeerde publiek bereiken? Of weten mensen niet waar ze aan beginnen?

Uiteraard, deze Malevolent is weinig origineel. Het is een haunted house filmpje dat speelt op sfeer, met een macaber verhaaltje en een fijne setting. Als je dan James Wan taferelen verwacht ben je uiteraard op het verkeerde adres. Gore hounds zullen hier ook niks vinden en jump scares zijn er ook niet echt. Maar geen van allen zijn vereisten voor een goeie horror film.

Acteerwerk is bovengemiddeld, de sfeer wordt zorgvuldig opgebouwd en qua presentatie is het ook meer dan solide. Het ontbreekt de film aan echte oplevingen, maar veel slechts valt er verder ook niet over te zeggen. Aardige Halloween filler dan, gesteld dat je weet waar je aan begint en niet vanalles verwacht waar de film sowieso niet op aast.

3.0*

Beduidend minder dan Dogma vond ik.

Maar nog steeds een aardige komedie. Hoewel mij Clerks, afgaande op de reacties hier, beter zal bevallen vermoed ik. Want Smith's films moeten het voor mij toch vooral van de dialogen hebben. De visuele grapjes vond ik hier redelijk pover (hoewel die in Dogma ook wel werkten).

Leuk, die "zware" dialoog over foodcourts en andere totaal triviale onzin. Veel leuker dan wat een Tarantino (de ketchup dialoog) doorgaans uit z'n mouw schudt. Verder vond ik Silent Bob nog steeds leuk maar Jay aan de vervelende kant. Dat puberaal wiet gedoe was mij te makkelijk. Als duo vind ik ze ook niet helemaal geslaagd.

Het stelt niet super veel voor (hoewel het mij opvalt dat Smith wel een hoop "namen" bij elkaar krijgt voor z'n films, ik dacht dat hij obscuurder was), maar vermakelijk is het wel. Bij momenten zelfs gevat, lomp en grappig. Nog steeds benieuwd naar meer werk van Smith.

3*

Noir is zo niet noir.

Het grootste probleem dat ik heb met het genre dat duister en rauw hoort te zijn is dat het dat helemaal niet is. Ubergelikte dialoogjes, knullige gevechtjes en nette boefjes maken het allesbehalve wat het genre zou moeten beloven.

Bogart is redelijk irritant als acteur (die geforceerde lachjes!) maar heeft wel een leuk personage. Zorgt voor een leuk einde en wat onverwachte wendingen. En dan heb ik het niet zozeer over het plot, bij een film als deze (en zeker met het lompe tekstje aan het begin) weet je als kijker dat je enkel de laatste 5 minuten even moet opletten. Wat ervoor komt is toch steeds opgezet spel. Maakt de plotgedreven stukken in ieder geval erg saai.

Visueel uiterst saai en ook de nevenpersonage (Lorre ... the hell?) brengen maar weinig leven in de brouwerij. The Fat Man was dan nog het aardigst. Veel geklungel ook, helpt niet meteen aan het stijlvolle sfeertje wat de film nog wil uitstralen.

Wel vlot verteld en lekker kort, was dit uitgerokken tot 120 minuten had ik er niet veel meer voor gegeven, met de huidige speelduur wat het allemaal nog wel aan te zien, vooral dan wegens wat aparte keuzes in verloop.

1.5*

Niet best.

Na twee betere klassiekers was dit vooral waar ik bang voor was. Een erg luidruchtige film. Vergelijk dit met The Goddess (3 jaartjes eerder) en het is een wereld van verschil. Was die film sereen, dramatisch en luchtig op een subtiele manier, krijg je hier het tegenovergestelde.

Nu er een klankband is wil men die blijkbaar volproppen met lawaai. Niet in het minst de liedjes, die enerzijds het tempo compleet uit de film halen, anderzijds gewoon niet aan te horen zijn. Maar ook het drama is veel dikker aangezet en erg komisch vond ik het verder niet, al herkende ik de schamele pogingen wel links en rechts.

Mnee, dit soort films laat ik toch liever aan mij voorbij gaan. Zal vast wel een klassieker zijn om historische redenen, maar als film vond ik het vooral een bron van irritatie. Een paar kleine lichtpuntjes tussendoor, maar verder erg mager.

1.0*

Goed.

Hoewel volgepropt met Amerikaanse acteurs is de Spaanse invloed goed voelbaar. Tegenwoordig zijn er wel meer Spanjaarden die over de landsgrenzen heen regisseren heb ik de indruk.

Iets meer mysterie dan echte horror, daarvoor is het haunted house middenstuk net wat te zwak en het einde te dramatisch. Maar dat is wel eigen aan die Spaanse horrors dus je kan er ook al op instellen.

Verder wel goed acteerwerk, mooie effecten en vooral sfeervolle settings. De kinderacteurs doen het opvallend goed trouwens, altijd een hekel punt bij dit soort films.

Alles wat een typisch genrewerkje hoort te brengen, mist alleen dat beetje extra wat de film doet onderscheiden van z'n soortgenoten. Het is allemaal best oké, mooi gemaakt en sfeervol, maar nergens dat beetje meer.

3.5*

Geinig.

Had er eigenlijk maar beperkte verwachtingen bij. Met de twee wat aparte, nerdige broers had het al te makkelijk een wat flauwe komedie kunnen worden, maar Morita maakt er meer van Heb nog niet al te veel gezien van hem, maar qua sfeer wijkt deze film wel aardig af van wat ik verwacht had.

Het is vooral erg gemoedelijk allemaal. Er zit best wat drama in, maar het wordt nooit op een neerslachtige manier gebracht. Ook niet overdreven bij, maar op een gezapig berustend toontje dat best fijn is op een warme zomeravond.

Acteerwerk is fijn, visueel is het niet zo heel bijzonder maar wel netjes in beeld gebracht. Hetzelfde geldt zo'n beetje voor de soundtrack. Het enige wat deze film mist zijn momenten die het écht geweldig maken. Ondanks dat het nergens verveelt en het sfeertje best fijn is, mist deze film een paar echte uitschieters.

Erg fijn tussendoortje dit, maar allicht beter geschikt voor mensen met reeds aardig wat Japanse dramas achter de kiezen.

3.5*

Hah!

Deze film meegepikt na eerst nog een stuk Ace Ventura gezien te hebben. En eerlijk is eerlijk, ik heb harder om (met) Mamma Mia! moeten lachen.

Het is dan ook bijna onmenselijk om acteurs als Brosnan, Firth en Skarsgård als complete washandjes mee te zien draaien in een film als deze. Streep kon ik dan nog wel aannemen, hoewel zij ook al geweldig over datum is. Wat een vreselijke actrice verder.

Verder geen fan van ABBA. Vind het doorgaans vreselijke muziek, zeker als er een halve zaal begint mee te bleiren en wiegen, maar de manier waarop hun muziek hier verkracht wordt wens je niemand toe. Kunnen zingen is blijkbaar niet zo belangrijk in deze musical.

Verder ook echt niks te beleven. Compleet saai verhaaltje, choreografie die echt énorm belachelijk is (vreselijk die kopjes die telkens vanachter elk muurtje of hegje kwamen) en zo kitscherig kleurgebruik dat het soms pijn deed aan de ogen.

Erg gelachen af en toe, veelal uit compleet ongeloof. Dat is dan ook het appeal van deze film. Vraag me af wat die Brosnan halverwege de opnames van deze film moet gedacht hebben. Kan die vent in ieder geval niet meer zien zonder een keer terug te denken aan deze film, zoveel is zeker.

0.5*

Matig.

't Is iets bloederig dan gewoonlijk, maar nu ook weer niet zo enorm dat het echt een pluspunt wordt. En ja, er zit ook veel actie in, maar echt geweldig werd het niet in beeld gebracht. 't Is vooral erg lawaaierig allemaal.

Gelukkig verveelt het ook niet en zit er genoeg tempo in de film. Diesel doet het ook wel redelijk, al heb ik hem al beter gezien. Verhaaltje is verder superstandaard, met wat flikkengedoe, drugsbendes en een "dwijlen met de kraan open" moraaltje waar niemand wat aan heeft.

Actie had wat stijlvoller gemogen, daar loopt deze film een beetje op vast. De rest is wel naar behoren, maar die lat ligt dan ook niet zo hoog voor een gemiddelde actiefilm. 't Is degelijk om een keertje te bekijken, maar je mist er verder ook niet zo heel veel aan als je deze gewoon overslaat.

2.5*

Oud Chinees werk.

Ondanks dat ik er ondertussen toch aardig wat Chinees werk op heb zitten, is de klassieke Chinese cinema redelijk onontgonnen terrein. Sowieso niet zoveel bekende Chinese klassiekers, het is toch meer een land van de recente cinema.

Niet zo héél verwonderlijk als je deze film bekijkt. Het is een musical, maar dan wel eentje waar er erg basic gezongen en gedanst wordt voor een statische camera. Astaire perikelen, weelderige cinematografie en luxe aankleding hoef je absoluut niet te verwachten van deze film. Enig tempo ook niet, want het is allemaal énorm traag.

De ene helft is musical, de andere helft drama. Een verhaaltje over een meisje dat op haar 20e verjaardag te weten komen dat ze geadopteerd is. Het drama weet amper indruk te maken en loopt voornamelijk door wat verplichte plotpuntjes, net als het musical gedeelte is ook dat extreem basic en functioneel.

Stroeve, taaie en emotieloze cinema. Het stelt allemaal zeer weinig voor en is hopeloos verouderd. China had nog een lange weg te gaan, al een geluk voor het land dat ze met veel zijn en op korte tijd vaak enorme progressie kunnen maken.

1.0*

Beetje vreemde Yimou dit.

In het begin lijkt hij terug te grijpen naar z'n eerdere dramas, maar dan in compleet chaotische weelde gehuld. Films als Hero en Flying Daggers mogen dat extreem kleurrijk zijn, deze film is vooral extreem kleurrijk in één shot. Echt een overrompeling van zoveel mogelijk kleuren binnen het frame.

Er ontspint zich een klassiek verhaaltje dat binnen het eerste uur best goed uitgewerkt wordt. Alle pionnen worden op hun plaats gezet, waarna de gevechten de tweede helft kunnen losbarsten.

Daar ging het jammer genoeg wat mis vond ik. Want dit is duidelijk geen opvolger van Hero of Flying Daggers. Yimou maakt er jammer genoeg onoverzichtelijke veldslagen van met veel geroep en getier en 100.000 pijlen, maar erg interessant was dat verder niet vond ik. Beetje hetzelfde probleem als de meeste grote veldslagen in films. Choatisch gerommel tot de regisseur er genoeg van heeft en weer wat laat gebeuren.

Gelukkig is alle weelde mooi genoeg om te blijven boeien en vooral de grootsheid is indrukwekkend, maar zoals verwacht blijft deze film erg ver achter bij The Banquet. Ik het toch liever de finesse en stijl dan pure weelde.

Titanic was nog veel slechter, deze had visueel in ieder geval wel wat te bieden.

3.5*

Toneel.

Niet zo héél verrassend om achteraf ook te zien dat het wel degelijk een toneelverfilming was. Volgens mij heeft men ook niet veel meer gedaan dan het podium vervangen door enkele live locaties, hoe een film als deze een Oscar voor cinematografie heeft gewonnen is mij een compleet raadsel.

Het is een film die het verder van de personages, de dialogen en het centrale morele vraagstuk moet hebben. Allemaal zaken die ik hier echt niet boeiend vond. Het eeuwige gejengel over geloof, de dik aangezette personages en gewichtige dialogen vond ik eerder vervelend en inhoudsloos dan dat het daadwerkelijk wist te intrigeren.

En verder rest en niet veel. Audiovisueel een graf, twee uur is ook best lang voor de beperkte inhoud en het acteerwerk vond ik ook weinig subtiel. De bewondering voor More's personage begrijp ik ook niet zo. Zijn standvastigheid lijkt toch vooral te steunen op het geloof en heeft verder weinig basis, dus wat dan vooral rest is één of andere platte filmromantiek voor personages die zichzelf nutteloos ten gronde richten.

1.0*

Toch een tegenvaller.

Ik ken de originele reeks niet, maar misschien is Ritchie iets te nauw bij het bronmateriaal gebleven? Het is voor zijn doen namelijk een best tamme film geworden, eentje die buiten z'n setting en een wat sappiger toontje volledig wegzakt in een moeras van soortgelijke films.

Ik mis vooral Ritchie's visuele kunststukjes. Filmisch is het een redelijk saaie film geworden, waarbij vooral de tamme actiescenes opvallen. De editing is loom, het camerawerk gewoontjes. En laat dat nu net de zaken zijn waar Ritchie doorgaans wat beter in is dan de rest.

Het knipoogje dat doorheen de hele film zit zorgt er voor dat het nergens vervelend of irritant wordt, het tempo is ook nog wel oké, maar verder valt er maar weinig te beleven. Jammer dan ook dat de film tot bijna 120 minuten gerokken wordt. Een kwartiertje tot half uur minder was zeker geen probleem geweest.

Mnee, het gaat niet de goede kant uit met Ritchie. Z'n minste, al heb ik Swept Away dan nooit helemaal gezien.

2.5*

Mnee.

Newell ligt me sowieso al niet, maar deze film vond ik wel érg saai. Redelijk doodse vertelling van een aloud verhaal. Veel verder dan een goedkope kostuumfilm komt Newell niet. En als je dan al niks met de setting hebt wordt het een lange zit.

Visueel erg saai, de muziek irriteert vooral dat dan het wat bijdraagt. Maar het zijn vooral de ellenlange nietszeggende stukken, de droge dialogen en de ridicule actiescenes die van deze film een zware zit maken.

Zo maken ze ze niet meer, en gelukkig maar. Het laatste uur bijna constant tegen de slaap moeten vechten, en zo moe was ik toch echt niet toen ik begon te kijken. Eentje om snel te vergeten, het verhaal kent veel boeiendere versies.

0.5*

Nogal gewoontjes.

Film wil niet meteen een puur geromantiseerd verhaal zijn, maar wanneer de film overschakelt op actiescenes valt er eigenlijk ook niks te beleven. Qua kostuumdrama is het ook niet bepaald de beste film in het genre, dus blijft er eigenlijk een bij momenteen ietwat lomp grappige film over, met dank aan Depardieu.

De 3 musketiers lijken wel drie zwervers in deze film, die voor z'n glamour volledig op DiCaprio moet rekenen. Die vervult z'n rol op zich nog best goed als nichterige tiran, maar echt dragen kan hij de film ook niet.

Visueel soms nogal nep, de actiescenes zijn erg houterig en ook de muziek was niet altijd even effectief. De film is echter wel best vlot en hoewel het toch een dikke 2 uur duurt wordt het nergens echt traag of saai. Da's zowat het positieve nieuws.

1.5*

Vooral erg saai.

In de eerste helft wordt hard gepoogd een mysterieuze film op te zetten. Dat verloopt niet echt vlot, met wat onzinnige personen die de deur platlopen en een "slachtoffer" dat zich maar al te vreemd gedraagt.

De camera hobbelt de hele tijd achter haar in de hoop dat single takes de cinefiele waarde van de film verhogen, maar enig esthetische waarde wordt compleet uit het oog verloren. Best lelijk gefilmd, en zonder soundtrack die de povere visuals eventueel uit de nood zou kunnen helpen schiet er van het hele mysterie al snel niks meer over.

Het wordt nog erger wanneer het na 2/3e film keert in een doorsnee relatiedrama. Een boel heisa om niks met andere woorden, de finale twist maakt het alleen maar erger. Het voelt allemaal geweldig zinloos en afgeleefd aan. Alsof de regisseur er zelf amper zin in had.

Leuk dat Netflix wat meer wereldse films toevoegt, maar het is niet omdat een Israëlisch mysterie lekker exotisch klinkt dat het ook daadwerkelijk een goede film is. Bepaald geen reclame voor de cinema uit Israël dit.

1.5*