Meningen

Prachtig stukje de film, de nieuwste van To.

Hij weet zichzelf te overtreffen en levert wat mij betreft z'n beste film af. Visueel prachtig, een soundtrack die geweldig speels is en een bijbehorend verhaal dat zelfs een meerwaarde weet te zijn. En dat alles gepresenteerd met een nogal zelfbewuste glimlach, maar immer elegant.

Uiteindelijk is het de finale van de film die hem nog naar een hoger niveau tilt. Zelden gezien meesterlijke scene van 5 minuten, gefocused op twee groepjes mensen die de straat oversteken. Cinema op z'n hoogtepunt.

4.5* en een uitgebreidere review

Oef.

Begint tijd te worden om Snyder helemaal af te schrijven. Na twee leuke films in het begin en twee gefaalde probeersels is dit een nieuw dieptepunt voor Snyder. Daarmee is z'n credit zo'n beetje op.

Superman nooit echt boeiend gevonden en Snyder zal ook wel vastgezeten hebben aan een aantal zaken, maar de intro op Krypton begint erg slecht. Domme, lelijke scifi die voor geen meter loopt. Eén of ander superbeschaving van 100.000 jaar oud, maar ze lopen wel in stomme maillots rond op een cultuurloze planeet. Buiten wat sci-fi clichés valt er niks te beleven. Daarna een heel stuk inloop. Het duurt zowat tot halverwege de film alvorens het verhaaltje echt begint.

Het beginstuk op Aarde viel ook tegen. Cavill en Adams zijn gezichtsloze acteurs die weinig tot niks met hun rol aanvangen, sleept dan ook veel te lang aan. Middenstuk is kort en gehaast, de climax vooral lang en uitgesponnen.

Laatste uur heb ik moeten vechten tegen de slaap. Nu was het ook wel warm in de bioscoop, maar de gevechten waren ook gewoon supersaai. Beetje duwen en vliegen, ad infinitum. Camerawerk is slecht, effecten vielen tegen en van Snyder's vroegere trucjesdoos schiet niet veel meer over. Het oogt ongeïnspireerd, zoutloos en vervelend.

En zo sleept de hele film zich voort van de ene teleurstellende scene naar de volgende, zonder ook maar ergens met een positief lichtpuntje uit te pakken.

Doe mij maar Michael Bay als het op dit soort actiegeweld aankomt, kan ik veel beter pruimen, zowel qua actie als qua tone of voice.

0.5*

Beter dan ik gedacht had.

Reeves heeft in ieder geval respect voor de Chinese kant van het verhaal. Geen gebrekkige Engelse dialogen en vooral ook: een paar interessante acteurs. Yam is dan een wat voor de hand liggende keuze, maar Mok is toch eerder een van China's verborgen juweeltjes. Ze krijgen beiden niet erg veel werk, maar toch fijn hen te zien in plaats van één of andere random Chinees zonder acteerervaring.

Reeves zelf is jammer genoeg niet om aan te zien (bijna grappig hoe serieus hij hier uit de hoek probeert te komen) en Tiger Chen is maar een matige lead. Beheerst de kunstjes wel, maar is duidelijk niet een A-lister qua martial arts.

De film bevindt zich ergens tussen Man with the Iron Fists (ook een throwback naar de jaren '90 martial arts, maar dan een wat ander hoekje) en Tai Chi Zero (maar die is dan weer grappiger en moderner). Had vooral wat problemen met de ontwikkeling van de "Dark Chi". Hou zelf wel erg van Tai Chi als stijl in martial arts films, maar al snel vond ik er nog maar weinig van terug in de Dark Chi. Begrijp dat het aanvallender moet, maar dat had wat mij betreft op een mooiere manier verwerkt kunnen worden in de bestaande stijl.

Visueel was het ook wat teleurstellend. Camerawerk is aan de flauwe kant, volgens mij had Davis nog niet veel ervaring met martial arts films. Jammer dat Reeves zich op dat gebied niet wat beter heeft laten bijstaan door enkele HK legendes. Nu komen de gevechten niet tot hun volle effect.

Maar vervelen doet de film niet, er zit zeker genoeg actie in en hoewel de gevechten wat mij betreft beter gekund hadden, zaten er nog steeds genoeg leuke moves en mooie momenten in. Reeves zelf was een complete miscast en visueel mist het impact, maar verder is het aardige filler.

3.0*

Matigheid boven.

Deze film heeft één troef: het plannetje dat Worthington heeft opgezet. Zolang daar nog onverwachte kantjes aanzitten weet de film nog wel te boeien. Maar wanneer alles zowat in z'n plooi gevallen is, is het enkel wachten op de hele afwikkeling, en dat deel duurt gewoon veel te lang.

Het hele laatste half uur is de spanning weg, het is ook allemaal redelijk ridicuul wat er zich dan nog afspeelt. Spijtig, want hoewel het eerste uur nu niet bepaald erg sterk was, was het tot dan nog wel aardig vermaak.

En zo eindigt deze film als stevige B-thriller. Beperkte cast, visueel aan de saaie kant en buiten het plannetje maar weinig zaken die de aandacht weten vast te houden. De titel liegt er in ieder geval niet om, da's ook wat waard.

2.0*

Heerlijk.

Maar eens herkeken en deze film blijft best fris aanvoelen. Dat niet iedereen het waardeert dat Scott z'n traileresthetiek over een hele film uitspreidt zal best, maar ik kan het alleen maar waarderen. Verder stelt Man on Fire niet zo heel veel voor namelijk, ondanks een aantal pogingen het toch nog wat relevant te maken.

Washington en Fanning vormen een leuk duo, Walken is ondanks z'n kleine rol ook een meerwaarde. Tweede deel is ook opvallend grimmig, al blijft Scott toch nog wel tussen de lijntjes kleuren. Mnee, zonder de uitzinnige stilering was dit een redelijk doorsnee filmpje geweest, gelukkig heeft Scott zich niet ingehouden.

Samen met Domino veruit z'n beste films. Ik mis hem toch een beetje, want het huidige Hollywood aanbod is bedroevend saai vergeleken bij dit soort films.

4.0* en een uitgebreide review

Hopelijk hebben Burton en Depp goed opgelet bij deze film.

Fijne biopic inderdaad, die vooral slaagt door het sterke acteerwerk van Carrey en het meer dan leuke onderwerp. Kaufman is echt wel een man naar m'n hart. Hoewel hij niet veel meer doet dan het Candid Camera idee extrapoleren, weet hij echt wel een geweldig showtje op te zetten. Heerlijk hoe hij alles en iedereen betrekt in z'n eigen privéoptreden dat z'n leven is.

Beetje jammer wel dat de regie van Forman verder voor professioneel is, met de slechte nasmaak die vaak aan de term verbonden is. De intro was verder leuk, maar een ietwat zwak aftreksel van Schizopolis. Grootste kritiek rust eigenlijk op het einde (volledig eens met Yak). Het drama werkte niet echt, vooral niet omdat Kaufman plots niks meer was dan een natte handdoek. Doe mij maar de Kaufman uit het eerste deel dan.

Toch een aardige 3.5* Fijne film die niet verveelt, al komt dat vooral door Kaufman's geweldige ideeën. Een komiek naar m'n hart.

Tegenvallend (Een tegenvallende docu? Echt?! - Ja echt!).

Paar zaken die me stoorden. Allereerst het complete gebrek aan feitelijke informatie. Ik moest iets teveel moeite doen om tijdens de docu zelf maar te achterhalen waarom het nu allemaal zo speciaal was wat hij gedaan heeft. En uiteindelijk kom ik er dan vooral op uit dat het de hele missie zelf was die het moeilijkst was, niet zozeer het acrobatisch kunstje zelf. Want of er nu 50 meter lucht of 400 meter lucht onder je voeten hangt, als je valt kan je het niet meer navertellen. Meer wind en meer barre weersomstandigheden? Wie zal het zeggen.

Nee, de film is meer bezig met nog een schepje bovenop de mythe te doen. Leuk dat Marsh de originele crew bij elkaar gekregen heeft, maar zij hebben het verhaal duidelijk al een keertje teveel verteld en zijn in hun eigen overdrijvingen beginnen geloven. Vooral Petit zelf is onuitstaanbaar. Een Fransman die in gebrekkig Engels op poëtische wijze probeert te vertellen over zijn onderneming ... ugh. Ook zijn toenmalige vriendin verzuipt in de bewierrokingen van de prestatie van Petit. Leuk zo'n vertelling onder vrienden en kennissen, maar niet in een docu.

Met Petit's vriend had ik meer. Een sympathieker figuur die duidelijk nog de sporen van het hele gebeuren met zich meedraagt. Verder wel enkele mooie plaatjes natuurlijk (al weet ik nog steeds niet wat het koorddansen op 400 meter moeilijker maakt dan op 5 meter hoogte). De poging om het spannend te maken werkt maar half, vooral de doorzichtige opzet ervan werkt de docu in het begin wat tegen (ook de momenten met de guards zijn belachelijk), maar naar het einde toe werpt het toch z'n vruchten af.

Mnee, onsympathieke hoofdpersoon, 200% subjectieve eigenlof, gebrek aan feitelijke informatie en een gebeuren dat misschien tot de onmiddelijke verbeelding spreekt, maar uiteindelijk toch niet het gewicht heeft wat je ervan zou verwachten.

1.5*

Matig.

Strip het dunne laagje vernis weg, en wat overblijft is één of andere muffe Duitse crimi met wat misplaatse shock om het wat moderner te maken. Die shock kan er trouwens ook zo meteen weer uit zonder ook maar aan de kern van de film te raken.

Het basisverhaal boeit jammer genoeg niet. Een typisch mysterie rond een paar ouwe zakken die vroeger niet al te braaf waren. Nyqvist weet niet te overtuigen, sowieso als "detective" niet echt geloofwaardig. Salander is het enige interessante personage van de film, maar ook zij is een nogal flauw mentaal-verminkt-kindje cliché. Hoe die twee uiteindelijk in bed belanden is mij nog steeds compleet onduidelijk.

Film duurt te lang, gelukkig valt er af en toe nog wel wat te zien. Visueel best sfeervol, het decor leent zich er ook wel voor. Jammer genoeg is de soundtrack een pak minder interessant en duurt het geheel veel te lang.

Blij dat ik de hype maar laten waaien heb, achteraf is het geen totale ramp, er zitten aardig sfeervolle stukjes in, maar verder is het weinig interessants.

2.0*

Edit: die "hacker" scenes zagen er weer traditioneel belachelijk uit.

Leuk leuk leuk.

Kan McSavah goed volgen. Inderdaad wat commerciëler dan To's stijlvolste werk, maar een doorsnee HK romcom is het nu ook weer niet. To maakt een mooie mix die de laatste 15 jaar van z'n carriere in één film samenvat.

Hij brengt Lau en Cheng weer tesamen (een meesterzet), hoewel het duo ondertussen wat ouder is geworden spat de chemie nog steeds van het scherm. Verder bijna slapstick-achtige taferelen die ondersteund worden door To's stijlvolle regie. Een wat moeilijke balans maar hij houdt het geheel perfect staande.

Absoluut de moeite voor geharde To fans. De film duurt best lang maar verveelt geen seconde en zit propvol memorabele momenten. Met volle teugen van genoten.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Op zich een redelijk doorsnee romcommetje, dat opgeleukt wordt door Bell en Pegg. De chemie tussen de twee is leuk, de humor net dat beetje Britser dan de Amerikaanse varianten en wanneer ook Kinnear op het toneel verschijnt zit het eindelijk goed met deze film.

Begint wel een beetje taai. Het is pas wanneer Pegg op het toneel verschijnt begint Bell ook beter te acteren. De dialogen zijn een beetje gekunsteld maar uiteindelijk wel leuk, de situatie humor vond ik van een iets beter niveau.

Erg verrassend of uniek is de film niet, maar het is een leuk tussendoortje met twee fijne leads en een paar geslaagde bijrollen. Niet memorabel maar zeker leuk voor een keertje. Een betere versie van I Give it A Year.

3.0*

Hier zijn ze weer.

De ons kent ons crew van Twin Galaxies heeft het weer voor elkaar gekregen een docu te lanceren over één van hun nummer 1s. Wie de King of Kong ooit gezien heeft herkent deze zielepoten allicht meteen, al is het wel nog een geluk dat hoofdpersoon Tim McVey van een ander kaliber is.

Het draait eigenlijk om z'n highscore in het spel Nibbler. Eerste spel waar je 1.000.000.000 punten kon scoren, maar dan moest je wel 36 uur straight spelen. Een ware marathon dus, blijkbaar is dat ook iets wat leeft in de gamewereld. McVey was de eerste die er ooit in slaagde, 25 jaar later komt hij echter te weten dat een Italiaan kort na hem zijn punten record verbroken heeft.

Officieus natuurlijk, want Twin Galaxies zijn een hoop Amerikaanse wankers en zo'n rare Europeaan moeten ze niet hebben, zeker wetende dat McVey een local boy is. McVey zelf zit het toch niet echt lekker en wil het Italiaanse record breken zodat er geen twijfel meer is. En off he goes.

McVey is een brave, maar wat viezige, vadsige kerel die 36 uur een vroege Snake variant zit te spelen. Het probleem met Twin Galaxies en hun "wereldrecords" is dat het allemaal zo amateuristisch oogt. Het is ook echt een clubje, getuige het feit ook dat de Italiaanse score toch nog geldig wordt verklaard, maar wél pas wanneer McVey is record terugheeft. Na grondig onderzoek! Lekker makkelijk.

Nee, het zijn een stelletje zielepoten, die ongetwijfeld wel sterke gamers zijn, maar het "wereldtop" competitie platform komt compleet niet geloofwaardig over. En buiten dat ze goed kunnen gamen zijn het ofwel vreselijk irritante kereltjes, ofwel simpele boeren. Voor McVey had ik nog wel enige sympathie, maar verder is dit een véél te onkritische docu geworden.

1.5*

Niet mijn ding.

Toch vond ik het best knap hoe door consequent gebruik van de beelden en muziek doorheen de film een apart sfeertje gecreerd werd. Vond het niet mooi verder, maar wel apart.

Verder érg rare acteurkeuzes. Vind de 4 hoofdpersonages (Depp, Ricci, Blanchett en Torturro) allemaal stevige miscasts. Passen totaal niet in hun rol, ze weten het allemaal niet echt goed over te brengen vond ik. Al helemaal niet met de fake accenten.

Verder een verhaaltje dat mij niet echt wist te boeien, iets te melig, al was het uiteindelijk wel een aardig geheel.

Mooier dan de openingsscene wordt het niet, en naar het einde toe werd het serieus moeilijk om de oogjes open te houden.

1.5*

Njah.

Ik apprecieer wel wat Roeg hier poogde te doen. Het is duidelijk een film die het plot maar al te graag links laat liggen en speelt op sfeer. Dat zijn de films die ik het liefst kijk. Maar de uitwerking van Roeg stond me danig tegen dat ik er eigenlijk nooit van heb kunnen genieten, en voor goede bedoelingen alleen kan ik geen hoog cijfer geven.

De casting van Bowie is geen slecht voorbeeld. Ergens wel slim om hem als alien te casten, anders ook enorm goedkoop, makkelijk en weinig efficiënt. Niet in het minst omdat de mens niet kan acteren.Dankzij Flight of the Conchords heb ik ook gewoon een halve film lang Bowie's in Space in m'n hoofd gehad

Het is de 70s kitsch die ik absoluut niet kon waarderen hier. Roeg maakt het wel interessant genoeg dat ik benieuwd bleef naar wat er komen zou, maar dat bleek telkens een teleurstelling te zijn. En hoe meer hij op sfeer speelde, des te pijnlijker vond ik het meestal.

Nog steeds wel interessanter dan een hoop oude, puur narratieve cinema zo, maar dit 140 minuten lang was toch niet meteen mijn favoriete filmervaring. Naar Eureka kijkende kan ik de 80s Roeg misschien iets beter waarderen.

1.5*

Verrassend leuk.

De laatste tijd worden er wel meer films gemaakt over schrijvers, vaak ook over het schrijven van hun meest populaire boek. Deze film past perfect in dat rijtje, maar werkt tegelijkertijd ook als een soort van alternatieve versie van het bekende verhaal. Dat maakt het toch net wat leuker.

Geen erg dure film denk ik, maar de middelen worden wel goed aangewend. Visueel zit het er netjes uit, met een redelijk duister maar sfeervol en stomerig 19e eeuws London. Acteurs doen het ook best naar behoren en de mix van biografie en A Christmas Carol werkt ook best goed, al is het maar omdat je niet wéér datzelfde bekende verhaal doormoet.

Beetje apart dat deze film niet wat breder is doorgebroken, al komt dat waarschijnlijk omdat er geen grote Hollywood studio achterzit. Ik vond het in ieder geval een geslaagde mix. Er zit een aardig tempo in, het oogt erg sfeervol en de link met het boek is er voldoende, zonder dat het een complete kopie wordt. Perfect filmpje voor deze tijd van het jaar.

3.5*

Tragisch.

Niet zozeer het feit dat Gilliam zo lang nodig heeft gehad om de film uiteindelijk finaal af te krijgen, wel de buzzloze release van The Man Who Killed Don Quixote, kwam er deze week pas achter dat hij zowaar ook te bekijken was. Da's in deze tijd toch een hele prestatie, een film met zo'n geschiedenis zo mager lanceren.

Of de film zelf het waard was? Twijfelachtig. Vond de aanloop echt véél te lang. Het duurde pas tot ze bij de eindlocatie (het kasteel) aankwamen alvorens ik het een beetje interessant begon te vinden. Daarvoor is het veel te minnetjes. Deels omdat Driver iets té gretig de rol van irritante Amerikaan speelt, deels omdat het fantasierijke van Gilliam niet zo geweldig goed naar voren komt. Het is allemaal wat makjes.

Wanneer er om het einde dan een versnelling hoger geschakeld wordt is het beter te verteren, maar dan zit er toch al goed 90 minuten film op en heeft Gilliam even nodig om het vertrouwen terug te winnen. Uteindelijk heb je dan 20 leuke minuutjes, toch wat te weinig voor een film die vlot over de twee uur gaat.

Het blijft een regisseur die wel intrigeert, maar toch zelden echt een goeie film weet te maken. Dit is ook maar half geslaagd. Je mag toch meer verwachten van een film waar 30 jaar aan gewerkt is.

2.5*

Leuke film, die gedurende de hele speeltijd weet te boeien.

De humor is zeer droog (lees aangenaam), het Ed character subliem. Verder is de film mooi afgewerkt, al blijkt echte genialiteit ver te zoeken. Gewoon een zeer degelijke film die leuk om volgen is en makkelijk verteert.

De 4* sterren stonden klaar, maar door de rol van Johanssen toch maar een half sterretje eraf. Het enige element in de film waar ik me echt aan geërgd heb. 3.5*, beste Coen, en leunt dicht tegen de 4* aan.

Wel geinig.

Vooral omdat film eigenlijk erg aanvoelt als een wat aangedikte comedy, maar deze docu laat zien dat het eigenlijk toch iets dichter bij de waarheid lag dan je eigenlijk voor mogelijk zou houden. Wat een typetjes ook allemaal.

Als aanvulling op de film dan ook wel een geslaagde docu, al is het verder redelijk armtierig in elkaar gezet. Wat interviews, beelden uit de oude doos en vooral erg fout allemaal. Het verhaal is na de film wel bekend natuurlijk, daarom ook niet zo erg dat het maar een dik uurtje duurt.

Heel diepgaand is het niet, veel meer kom je ook niet over het figuur Jan Lewan te weten en Lewan zelf is wat jammerlijk afwezig, maar als reality check voor de film geslaagd. Al zou ik echt wel eerst de film kijken.

2.5*

Wat een droef vervolg.

Nu vond ik de eerste film al niet geweldig, maar daar droop de fun nog wel vanaf. Als martial arts film uiteindelijk wat karig, maar een film die z'n momenten kende. Dit vooral is een goedkoop aftreksel van die eerste film geworden. In alles slechter en ook veel te serieus.

Acteerwerk is echt huilen met de pet op. Het is bijna duimen dat bepaalde personages snel sterven, al is het maar om de acteurs uit hun lijden te verlossen. RZA is zo'n beetje de beste acteur, dan weet je het wel.

Visueel ook niet voldoende. Setting is wel mooi en kleur/lichtspel is goed, maar de editing is echt dramatisch en het camerawerk verder ook niet sterk genoeg. De hiphop soundtrack is doorgaans aan de flauwe kant, maar vooral het gebrek aan wisselwerking tussen muziek en beeld is droevig. Volgens mij heeft de editor dit jobje half slapend gedaan ofzo.

Verhaaltje wordt veel te zwaarwichtig gebracht terwijl het toch echt wel pulp is, de gevechten brengen niet veel zoden aan de dijk. Slecht in beeld gebracht, traag uitgevoerd en zielloos in elkaar gezet. Het leek wel een slechte trainingssessie soms.

Mnee, wat de motivatie ook was voor dit vervolg, het mist de liefde en de passie van het eerste deel. Goedkoop en sleezy gerommel, had eigenlijk nooit gemaakt mogen worden. Ken Reiné verder niet maar dit staat niet goed op je CV.

1.0*

Had op meer gehoopt.

Het is jammer om Tarantino weer bij deze film te hoeven betrekken, RZA kwam al met Shaw Bros referenties aanzetten alvorens Kill Bill nog maar in de gedachten van Tarantino bestond. Verder zal het best zo zijn dat RZA op bezoek is geweest op de set van Kill Bill, maar het is niet bepaald alsof Tarantino daar zelf het martial arts genre stond uit te vinden.

Ik vond het in ieder geval beter te pruimen dan Kill Bill. RZA zit minder met z'n vinger in eigen reet waardoor er gelukkig wat meer lol in z'n film sluipt. Komt vooral tot uiting tijdens de gevechten vond ik. Goed vermaak (signatuur van Yuen meermaals te zien), al duurt het tot het laatste gevecht alvorens het écht op niveau komt. Het is vooral jammer dat het tussen de gevechten door wat misloopt.

Visueel wat karig als er niet gevochten wordt. Sowieso liggen de standaarden ondertussen erg hoog in dit genre en RZA komt er niet echt in de buurt. Helpt ook niet dat Stephen Fung net dit jaar met z'n Tai Chi reeks komt aanzetten. Wel leuk zijn de split screens en het eindgevecht, geeft het geheel een lekkere cartoonesque sfeer.

Acteerwerk is een duidelijk minpunt, ook het verhaaltje heeft een te hoog Shaw Bros gehalte. Was al flimsy in de jaren '70, lijdt tegenwoordig toch écht aan bloedarmoede. Wel oké was de voice over en de combinatie met hiphop. Wie Samurai Champloo (en eigenlijk vooral Afro Samurai - met soundtrack van RZA) gezien heeft weet dat deze combinatie opperbest kan werken, al vond ik het uiteindelijk in die twee series toch iets kundiger uitgevoerd.

Liu verder in een aardige rol, Crow is echt een miscast van jewelste. Het resulteert in een film die vermaakt tijdens de gevechten, wat saaiig is daartussen en op het einde nog een kleine boost krijgt door een goede en zeer amusante climax.

2.5*

Doorsnee vermakelijke film.

Kan hier naar kijken, zonder mij al te veel te ergeren. Af en toe is het relatief aangenaam grappig. Kan je een beetje onderhuids glimlachen. Daar blijft het dan ook wel bij.

Het buddy verhaaltje is saai, maar op zich een grappige parodie van de "serieuzer" bedoelde versie in films als Se7en. Verder is er genoeg chemie tussen Jackson en Levy om het spel draaiende te houden.

Maar meer zit er gewoon niet in de film. Het is beproefd, doorsnee en spreekt mij verder nergens aan.

Kan er mij niet aan irriteren. Kan mij er niet echt mee vermaken. 2*

Aardig.

Aniston heeft volgens mij al een romcom gehad met zowat elke komiek uit de Sandler stal, ditmaal is Zahn aan de beurt. Vooral hij blinkt uit in deze film. Zat me tijdens het kijken soms af te vragen hoe Zahn eigenlijk buiten z'n personages om is, en kon er me weinig bij voorstellen. Ofwel is hij gewoon zichzelf, of hij heeft dit typetje geweldig goed onder de knie. Hij heeft natuurlijk ook al wel genoeg kunnen oefenen.

Harrelson heeft een kleiner rolletje maar doet het best leuk, verder werken zowel het comedie gedeelte als de romance redelijk goed. De film blinkt nergens echt in uit, het is nooit uberaandoenlijk of geweldig grappig, maar toch charmeert het wel.

Denk niet dat het een film is die lang zal bijblijven, daarvoor is het allemaal iets te klein en niet uniek genoeg, maar verder kan ik er weinig op aanmerken. Aardig tussendoortje dus.

3.0*

Ugh.

Shinohara is een rare regisseur. Maakt soms mooie tot écht mooie films, maar z'n recenter werk is vaak niet om aan te zien. Zo ook deze film, melige drab die vaak het aankijken niet waard is.

De film kent eigenlijk maar twee goeie scenes. De twee hoofdmanoeuvers zijn best oké. Een beetje onnozel ingeleid misschien (hoe de kapiteit aan z'n ideeën komt is redelijk belachelijk en theatraal), maar de scenes zelf zijn best spannend.

Alles wat daarrond gezemeld wordt is vreselijk. Een dik aangezette soundtrack, slecht acteerwerk en brakke special effects. Volgens mij werd er voor elke ontploffing van een depth charge dezelfde lelijke animatie gebruikt. Had toch wat beter gemogen. Verder is het omkaderend verhaaltje ook aardig melig.

Mnee, geen idee waarom men hier zo mild is voor deze film (en daartegenover vaak zo kritisch tegenover andere Japanse films). Een slechte Hollywood rip-off, meer kan ik er niet van maken.

Het enige wat de film nog enigszins redt zijn twee uitgebreide aanvalsmanouvers.

1.5*

Fijn.

Maar dat zijn de meeste Koreeda films wel. Jammer genoeg werd deze Shoplifters nooit veel meer dan dat, maar dat had ik wel een beetje zien aankomen. Wanneer een films als deze teveel media aandacht krijgt dan is het meestal omdat het net wat te braaf en makkelijk is.

Ik heb liever Koreeda die meer z'n tijd neemt, die het rustiger aan doet en met minder drama mooiere scenes weet te maken. In Shoplifters ligt het er allemaal net iets te dik bovenop. Weer lekker armelui kijken, outcasts van de maatschappij die buiten de norm leven maar toch een gelukkig leven weten leiden, ondanks alle problemen.

Met Franky en vooral Ando heb je wel twee acteurs die dit soort weg als de besten aankunnen. Hun scenes zijn dan ook veruit de meest interessante. De afwikkeling wordt net wat te plotgedreven, waardoor het laatste half uur ook weer een kleine beetje inzakt, maar de kwaliteit van deze film is verder onmiskenbaar. Een paar prachtige scenes, maar niet genoeg voor een meesterwerk. En bij Koreeda is dat makkelijk te meten, want de man heeft er genoeg op z'n naam staan.

3.5*

Brak.

Een zoutloze voorloper van Jacob's Ladder met een hoop ridiculiteit als aanvulling, zo heb ik deze film ervaren. Het hypnose-plot van deze film is leuk voor een films als SS5+, het had mij niet verbaasd als Shaw op het einde nog een kort vluchtje door de lucht gemaakt had. Een compleet ridicuul gegeven dat ook weldegelijk zo gebracht wordt (die Chinese kerel in het begin ), maar wel verpakt in een overserieuze en doodsaaie politieke thriller.

De weirde momenten werken ook echt voor geen meter. De dromen in het begin zijn aardig onnozel, maar ook de treinconversatie, het diamond-queen pakje van Jocie of de sollitaire trigger in de bar zijn vreselijk.

Acteerwerk is nog wel oké, visueel vond ik het dan weer enorm tegenvallen. Povere zwart/wit fotografie die maar weinig bij wist te brengen (beetje vreemd voor een stijlmiddel dat niet courant meer was zo begin jaren '60). Soundtrack kon me ook niet bekoren.

Had ofwel meer de absurde kaart mogen trekken, of gewoon wat minder ridicuul moeten zijn. Het thriller aspect is nu te belachelijk voor woorden en de humor mist doel. Wat overblijft is één goeie scene (de moord van Shaw op Jocie en vader), had de film daar gestopt had er nog een halfje bijgekund, maar dat was blijkbaar zelfs al te veel gevraagd.

0.5*

Een deukje gekregen.

Maar dat was wel enigszins te verwachten. 't Was m'n laatst gerankte 4.5* film, Dogville had ook al een halfje verloren bij herziening en ook bij de eerste keer had ik al opgemerkt dat het een redelijk strakke kopie was van Dogville.

En daar bij Dogville het magistrale er ook al een beetje af was had ik mijn verwachtingen al wat bijgeschroefd. En terecht, want hoewel Manderlay zeker niet slecht is, is het toch in alles wat minder dan z'n voorganger en had ik zelfs af en toe wat moeite om de aandacht er volledig bij te houden.

Howard is iets minder dan Kidman, de structuur is te doorzichtig na Dogville, het einde mist wat minder punch en het hele rassengebeuren was toen nog wel redelijk vernieuwend, maar dat liedje begin ik ondertussen ook wel beu te raken.

Toch ook nog veel goeds te melden. Acteerwerk blijft wel sterk, de visuele opzet redelijk uniek, voor een plot- en karaktergedreven film die de 120 minuten vlot overschrijdt is het zelden saai en het einde mag dan wat aan kracht ingeboet hebben, het blijft nog wel steeds een stevige kentering.

Maar broertje Dogville zit deze film jammer genoeg wat in de weg. Alles iets beter daar, volledig punt eraf voor deze dus. Als von Trier ooit nog z'n derde deel maakt zal het toch iets frisser moeten.

3.5*

Grappig.

Het is leuk om te zien hoe Dupieux met realiteit en fantasy speelt binnen een toch wel relatief eng genre. Al z'n films vallen onder droog/absurde humor, maar de balans is toch steeds een beetje anders. In Mandibules gaat hij voor beiden in dezelfde film.

De beste grap is eigenlijk dat de enorme vlieg in deze film een soort van sideshow is, die Dupieux regelmatig vergeet. Ludig & Marsais zijn hier de focus, en het verhaaltje is er eigenlijk één zonder echte narratief. Ze hobbelen wat in het rond en zijn vooral debiel, meer hoeft dat voor een comedy niet te zijn.

De effecten zijn nochthans verrassend goed, Exarchopoulos heeft een hilarische rol en de speelduur is beperkt, ook altijd wel fijn voor dit soort filmpjes. Dupieux levert gewoon weer een erg grappige film af, wat mij betreft de meest interessante Franse regisseur van het afgelopen decennium. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen na Rubber.

4.0* en een uitgebreide review

Erg goed, erg frustrerend.

Net zoals Cosmatos' eerste film is het grootste deel geniaal, maar zit er een enorm kwaliteitsverschil tussen bepaalde scenes. In Beyond the Black Rainbow was het geconcentreerd op het einde, in Mandy is het wat breder verspreid doorheen de film. Het netto effect is hetzelfde jammer genoeg. Veel genialiteit, maar dat vervelende gevoel dat het makkelijk nóg beter had kunnen zijn.

Distributie was ook compleet ruk. Een jaar lang hype is vervelend, dat de film dat geen normale release gehad heeft hier is onverdedigbaar. Dan maar gewoon "thuis" kijken. Gelukkig heeft Cosmatos talent te over, dus dat zagende gevoel van een film al beu te zijn alvorens hem gezien te hebben was snel verdwenen.

Visueel is het lelijk wanneer Cosmatos niet uitpakt, geniaal wanneer hij dat wel doet (en die scenes overheersen gelukkig). De soundtrack is erg goed, maar ook weer net wat te braaf en voorspelbaar en het acteerwerk is voldoende, met Cage als duidelijke positieve uitschieter.

Verder is het jammer dat er weer voor een 80s tribute gekozen wordt. Het voegt niets toe, het is ondertussen tot vervelens toe gedaan en men zit ondertussen al de 90s te herlanceren. Het zit af en toe gewoon hard in de weg.

Het goede overheerst achteraf, al is het maar omdat het meeste ook echt wel geweldig is. Maar soms vervalt gewoon in poverheid, wat het een wat oneven ervaring maakt. Hopelijk kan Cosmatos zich ooit een keer inhouden en een wat consistentere film maken, dan wordt het vast een compleet meesterwerk.

4.5* en een uitgebreide review

Niet al te best.

Cain is zo'n vent die ik van kop ken, maar nooit een naam op zou kunnen plakken. Ook in 15 jaar niet meer gezien, beetje raar om hem te zien opduiken in een filmpje als deze.

Doordeweekse horror met een aantal opvallende pijnpunten. Eerst en vooral een hoopje kutjeugd die een hele film lang uiterst vervelend weten te zijn. Amerikaanse losers en bimbos galore dus.

Daarnaast de ouderwetse effecten die er belabberd en goedkoop uitzien. Zeker omdat de idiote editing tijdens de actie/gore scenes er nog eens een schepje bovenop probeert te doen. Het lekkere nostalgische gevoel dat de film misschien (?) probeert na te streven faalt fallikant.

Resten wat redelijk geschoten sfeerscenes, een niet al te lange speelduur en de niet-vampier-kant-rip-off van Twilight, met Indianen en shapeshifters.

Beetje sfeervol is het wel, maar vaak te goedkoop en eenvoudigweg slecht om ook maar enigszins echt te overtuigen.

1.5*

Doorsnee.

Doet wat denken aan het late 80s of 90s Hong Kong horror werk. Een omnibus met ditmaal maar twee verhaaltjes. De eerste door JWong, makkelijke de beste beste van de twee. Al stelt het ook niet zoveel voor. Wel mooi geschoten, maar verder is het een weinig spannend filmpje dat wat aan het Japanse werk doet denken.

Kong's filmpje is typischer HK, vooral dat het tripje naar Thailand. Beetje vervelend en luchtig in het begin, eens het verhaaltje echt op gang komt wordt het beter. Visueel alleen niet zo heel boeiend.

Spannend zijn dit soort HK filmpjes eigenlijk nooit. HK heeft ook niet zo'n geschiedenis in echt serieuze horror. Acteerwerk past vaak niet in dit soort films en tot een consistente sfeer komen ze ook niet vaak. Wel vlot en vermakelijk zolang je maar geen echt horrorwerk verwacht.

2.5*

Flauwe JWong.

Wong borduurt hier zeer duidelijk verder op het concept van Ho-Cheung Pang's Men Suddenly In Black, maar doet dat op nogal goedkope wijze. Onderweg wel weer wat leuke verwijzingen naar andere films links en rechts, maar verder is het een wat gemakkelijk afkooksel dat maar zelden weet te amuseren.

JWong haalt er wel weer een aangename cast bij, als beperkt regisseur geniet hij toch echt een vreemde status waarbij hij schijnbaar zonder enige problemen de grootste acteurs gecast krijgt. Vooral leuk om Eric Tsang en Wong zelf weer een keer aan het werk te zien.

Gelukkig duurt de film niet al te lang, maar veel meer dan een vinkje voor JWong completisten is deze film absoluut niet. Toch interesse in het concept, dan kan je veel beter Pang's film een keertje proberen. Zeker ook niet zijn beste film, maar aardig wat beter dan dit werkje..

1.5*