Meningen

Niet verkeerd.

Wie een docu verwacht over een arm dorpje dat overlopen wordt door de corporate elite, heeft deels gelijk. Marmato heeft goud in z'n berg zitten en dat trekt uiteraard buitenlandse geïnteresseerden aan. Het duurt dan ook niet lang vooraleer het dorp op de helling staat (hah).

Interessant is dat de buitenlandse investeerders aardig bereid zijn mee te werken. Vooral die Canadees is een markant figuur die geen blad voor de mond neemt. Geeft dit toch een extra dimensie, als kijker kan je een keertje first hand horen hoe beide kanten tegen de zaak aankijken ipv dat eeuwige eenzijdige gedoe.

Maar net wanneer het iets te zwart vs wit dreigt te worden, krijg je als kijker ook wat andere geluiden voorgeschoteld. Eén van de traditionele mijnbazen raakt verlamd, een andere getuigt dat hij vroeger niet echt z'n gezin kon onderhouden.

En zo wordt deze docu eigenlijk een wat triest relaas over evolutie. Allicht noodzakelijk en onvermijdbaar, maar daarbij horend ook altijd een transitieperiode die voor beide partijen erg lastig is. Geen idee of de documaker het ook zo bedoeld heeft, maar dat was in ieder geval het gevoel dat deze docu mij gaf.

Beter dan verwacht in ieder geval. Niet al te prekerig, boeiend onderwerp en interessante figuren die daar rondwaren.

3.0*

Frank en gevolg.

Dat Sinatra en Martin goed op elkaar ingespeeld zijn is niet zo verwonderlijk natuurlijk. Kerr hangt er soms wat verloren tussen, maar weet haar mannetje wel te staan. Schoonmoeder Baddeley zorgt verder voor genoeg comic relief vanop de tweede rij.

Vlotte comedy die vooral het eerste uur wel weet te amuseren. Af en toe wat cynisch misschien, zeker gezien het luchtige toontje waar de film op mikt, maar maakte het alleen maar grappiger. Jammer dat de film dat sfeertje niet weet vast te houden.

Iets na halverwege (vanaf het moment dat Kerr en Martin getrouwd zijn) wordt het allemaal wat minder. Zoals bij moderne comedies wordt het dan allemaal wat dramatischer, Sinatra en Martin nemen elkaar's rol over, maar het is duidelijk dat ze zich beter voelden in de originele setup van de film.

Einde komt ook écht uit de lucht vallen. Het hele debacle wordt in hooguit 1 minuutje opgelost waarna de credits over het scherm komen gerold. Vind ik meestal niet zo erg, maar omdat het naar het einde toe niet zo komisch meer was toch niet zo heel gepast vond ik.

Toch was het eerste uur zeker zo verkeerd nog niet.

2.0*

Weinig boeiend.

Weinig verrassend ook. Baumbach is verre van m'n favoriete regisseur en met een thema als deze is het redelijk voorspelbaar welke kaart hij gaat kiezen. Twee acteurs die héél druk bezig zijn met diep emotioneel te acteren en een regisseur die ofwel niet tussen durft te komen, ofwel zelf halverwege de film al in slaap gesukkeld is.

De personages van Driver en Johansson komen nergens tot leven, het is ook wel moeilijk wanneer het plotje daar weinig ruimte voor laat. Want alles verloopt eigenlijk zoals verwacht. Twee mensen die van elkaar willen scheiden en door het systeem (recht en advokaten) tot een vechtscheiding worden "gedwongen". Althans, zo luidt de nogal simplistische visie van Baumbach in dit verhaaltje.

Er zijn een paar kleine momentjes die weten te ontsnappen aan dit nogal zielloze drama, maar verder loopt de film 132 minuten lang braaf in het gareel. Allicht dat herkenbaarheid een beetje meespeelt voor sommigen, maar ik kon er echt maar weinig interessants in zien. Wel veel voorspelbaar sentiment, ongeïnteresseerde regie en te makkelijk drama.

1.5*

Goed, maar net iets te degelijk.

Ondanks de Brits/Amerikaanse cast voelt de film gewoon érg Spaans aan. Minutieus en erg verzorgd in beeld gebracht, zonder iets te willen rushen, met een goede mix van horror/thriller en drama. Er zijn al een aantal van dit soort films gepasseerd de laatste jaren, dat maakt Marrowbone ook meteen net wat minder speciaal.

Verder werkt het thriller gedeelte best goed, al blijft het erg beperkt. Het drama overheerst en dat is jammer genoeg van een iets lager niveau. Het ligt niet echt aan de acteurs, die doen het best goed, maar het wordt gewoon net wat te melig neergezet. Iets té aangedikt. Ook de twists op het einde hadden best wat strakker gemogen trouwens.

Uiteindelijk voelde het mij net wat té vertrouwd aan. Ik hou wel van het stijlvolle, maar niet zozeer het stoffige van dit soort films. Iets meer schwung mag wel, net wat minder veilig en met iets meer durf. Maar voor een keertje zeker niet slecht, al is het geen film die erg lang zal blijven hangen vrees ik.

3.0*

Heerlijk farce deze film, en zonder twijfel m'n favoriete Burton film. Zoals steeds ongelooflijk melig en cheesy, maar deze keer mocht er ook effectief om gelachen worden.

Prachtig hoe Burton hier een heel leger Hollywoodvedetten afmaakt (met als uitschieter Nicholson in een About Schmidt achtige rol). Prachtig hoe die aliens niks meer zijn dan verwende, kinderlijke, kleine etters. Leuk hoe die aliens eraan gaan bij het luisteren van die absolute kutmuziek (ik vond het best geloofwaardig ), geniaal wat voor een idioot die Tom Jones toch is, en wat voor baggermuziek hij voortbrengt.

Ook Burton's background als animator is hier duidelijk zichtbaar. Want de CGI mag dan eigenlijk bedroevend slecht zijn, het werkt wel, en de mix stoort helemaal niet. Het ligt er allemaal lekker dik op, met slechte SFX, geinige muziek en bij wijlen enorm grappige jokes : "don't run, we are your friends", terwijl op de achtergrond Las Vegas er moet aan geloven..

Yup, dit soort over-the-top entertainment trekt me wel. 4*

Redelijk.

Ik ben iemand die graag eens de livestream aanzet wanneer Space-X weer eens een ding de ruimte instuurt, of wanneer ik live kan volgen wanneer de Okeanos naar onontgonnen gebied duikt. Dat beetje ontdekkingszucht is mij niet vreemd, al waardeer ik het wel dat het gewoon vanuit de luie zetel kan.

Deze docu is eigenlijk niet zo heel veel meer dan een reclamefilmpje voor een trip naar Mars, met een beetje padding om het toch de flair van een docu mee te geven. Gek genoeg komt dat vooral van het geschiedenislesje, dat toch nog best interessant was. Al was het maar omdat het verhaal van de Nazi mad scientist die uitgroeit tot het boegbeeld van de Amerikaanse ruimtereiziger zeer apart is (en ook wat vertelt over wetenschappers).

De kinderen op het ruimtekamp dat Nasa organiseert zijn redelijk irritant. Er zitten een paar onuitstaanbare wijsneuzen bij, anderzijds heb je dat type mensen ook gewoon nodig om een missie als deze op poten te zetten. De docu stopt wat snel (ondertussen is Space-X al verder dan het enkel landen van hun tuig, het hergebruik is ondertussen ook al een feit), maar dat kan je de docu moeilijk kwalijk nemen, het gaat tegenwoordig namelijk redelijk snel met die ontwikkelingen. Anderzijds is die informatie wel een gemis natuurlijk.

Een beetje storend dat het toch vooral draait om het warmmaken van de kijker, vooral met het doel om het nodige budget te krijgen effectief verder te gaan met het programma. En daar slaagt de docu niet bepaald in, vooral wanneer het gaat over ROI is het allemaal wat warrig en gehaast, terwijl daar nét het schoentje knelt natuurlijk. Niet dat ik niet in die ROI geloof, maar het is vaak een achteraf-verhaal en daar overtuig je tegenwoordig niet zoveel mensen mee.

Gelukkig lopen er nog figuren als Musk rond, die ook nog wel even een beetje aandacht krijgt. Maar minder dan eigenlijk goed is voor deze docu. Dan is dan vooral omdat Nasa hem waarschijnlijk niet al te veel credit wil geven? Dat soort rare keuzen zorgden er bij mij voor dat de docu wat teveel op reclame leek, eerder dan een wel-gefundeerd document over een bepaald onderwerp.

Verder moest ik ook niet overtuigd worden, daar heb ik deze docu zeker niet voor nodig

2.5*

Goed.

Een mooi, rustig en gestileerd filmpje. Eentje die zich voornamelijk bezighoudt met de naschokken van een traumatiserende ervaring. Daardoor is de film niet zozeer bezig met het beantwoorden van vragen en het uitdiepen van gebeurtenissen, maar meer met de psychologie van de personages.

Hoewel Martha centraal staat neemt de film ook wat tijd voor zus en manlief. Daardoor komt er echter wat minder interessant drama in de film, wat ook wat wegneemt van de kern. Het is niet overdreven vervelend of storend, maar het hoorde gewoon niet zo thuis.

Het geklaag over het einde was te verwachten, bij elke film die zo eindigt (durft eindigen) krijg je steeds weer dezelfde opmerkingen. Ik vind het onzin, het past bij de opzet van de film, enige climax zou gewoon niet zoveel meer bijgedragen hebben. Dus goede keuze, mensen moeten maar eens wat verder leren kijken dan verhaaltjes en afwikkelingen.

Goed geacteerd verder, stijlvol in beeld gebracht, het enige wat echt mist zijn uitschieters. De film dobbert op een redelijk consistent sfeertje en tempo voort, het is allemaal best kwalitatief, maar echt indruk maken doet het nergens.

3.5*

Leuk filmpje.

Fijn om te zien dat Scott eindelijk nog eens op de proppen komt met een goeie film, da's toch alweer 12 jaar geleden. Al wordt er natuurlijk wel mooi ingespeeld op de hernieuwde interesse in het hele space gebeuren, met Mars voorop.

Beelden op Mars zijn echt geweldig en veruit het hoogtepunt van de film. Dat en de vaak casual ogende beelden vanuit en rond het ruimteschip, waar de tollende achtergrondjes voor een krachtig gevoel van beweging zorgden. Het zijn dat soort dingen waarom ik graag dit soort films zie. Scott haalt het trouwens niet bij Gravity, maar doet toch ook niet heel veel onder.

Damon ook sterk, sowieso vaak wel fijn en hij draagt deze film perfect. Misschien net iets teveel komische momentjes, maar echt storend wordt het nergens. De muziek werd dat wel. Eén geillustreerd disco grapje was wel genoeg, ABBA on Mars verknoeit de sfeer een beetje. De score zelf was verder ook al aan de zwakke kant, toch jammer.

Scenes op Aarde zijn ook niet de meest spannende maar als afleiding wel nuttig. 140 minuten lang op Mars voor een blockbuster als deze was een beetje moeilijk geweest. Toch gaat Scott een aantal keer over het randje, zoals bij de verschillende bijeenkomsten waar iedereen de rescue missie live gaat toejuichen. Of het Iron Man momentje.

Maar fijn blockbustertje. Heerlijke scenes op Mars en in de ruimte en een goeie Damon.

3.5*

Erg indrukwekkende film.

Hopelijk wordt de film niet het slachtoffer van de sappige horror fan op zoek naar een leuk avondje vetzakkerij. Martyrs wordt dan wel gezien als de opvolger van A l'Intérieur of Hostel (voor de mensen minder bekend met de wereldcinema), het heeft meer van doen met de cinema van Noé of Grandrieux, zeker qua toon en sfeer.

Eerste deel valt nog wel door te komen, hoewel al erg hard en bloederig, tweede deel is erg pijnlijk en ongemakkelijk. Laugier zorgt wel dat z'n film een solide basis heeft, shockeren om te shockeren is het niet, maar daarvoor moet je wel de film willen uitzitten.

Erg sterk, erg indrukwekkend, maar geen "leuke" of "gezellige" film. Wel erg gaaf om een keer zo'n film in de bios mee te pikken.

Verder erg sterke make-up effecten en knap acteerwerk (wie herkent trouwens de blik van Falconetti in Jeanne D'Arc op het einde in deze film?)

Dikke 4.5*, erg indrukwekkend, maar verwacht je dus niet aan een gewone horrorfilm. En uiteraard een uitgebreide review

Martyrs remake.

Dat belooft niet veel ... Goetz. Flauwe woordgrapjes achterwege gelaten vat dat het jammer genoeg wel een beetje samen. De regie van de broertjes is zo slecht nog niet, maar het remake-gedeelte nekt deze film.

Je kan er moeilijk onderuit. De originele Martyrs is één van de toonaangevende horrorfilms van de afgelopen wave. Een kille, harde en best gore bedoening die tóch ook wist te overtuigen door het idee dat er achter zat. Als je dan bedankt dat er een sliche Amerikaanse remake van komt weet je hoe laat het is.

Ondanks dat het stevig opgekuist is, vond ik deze film toch nog best grof voor een Amerikaanse film. Geen vergelijk met het origineel uiteraard, maar toch. Visueel verder ook erg verzorgd, al oogt het allicht iets te zonnig en opgewekt gezien de verwachtingen.

Grootste pijnpunt vond ik echter het acteerwerk. Bellisario doet het redelijk maar kreeg mij nooit mee, Bailey Noble is zo'n doorsnee Amerikaanse trees die echt vanaf minuut 1 op m'n zenuwen werkte. Ook de rest van de rollen werden redelijk saai en matig ingevuld.

Deze film los van Martyrs had nog wel een halve meer verdiend, want zo slecht is het niet voor een Amerikaanse horror uit 2016, maar de link naar het origineel maakt het soms moeilijk om doorheen bepaalde clichés en aanpassingen heen te kijken.

Jammer, want dit soort films doen de carrieres van de betreffende regisseurs vaak weinig goed, terwijl het hier toch niet aan de broertjes ligt denk ik. Laat die hierna weer lekker hun eigen werk maken, dit soort remakes loopt toch zelden goed af.

2.5*

Zo apart vond ik het eigenlijk allemaal niet.

Een mix van Mezzo Forte en GitS, zo laat het zich het best omschrijven. Wat naakt en controverse enerzijds, verder een universum dat wel een extensie op het GitS universum lijkt.

Als introductie erg warrig en niet altijd even geslaagd. Vooral de muis en de professor zijn wat domme figuurtjes, die niet helemaal in de sfeer van de film passen. Verder ook iets teveel herkenbare GitS momenten. Je mag best wel eens een verwijzing maken, maar ik zag net iets teveel directe kopieën.

Visueel zijn het vooral de kleuren die opvallen. Buiten het eindgevecht is de animatie iets te pover en ook de character designs hadden wel iets beter gekund.

Toch vermaakt het wel, het wereldje is misschien niet geweldig consistent of logisch, maar intrigeert wel. Eindgevecht mag er ook echt wel zijn, had iets graag wat meer in die richting gezien. Slecht is het zeker niet, maar had best wat meer mogen zijn. Wel goed genoeg om de vervolgdelen op te pikken.

3.0*

Vond het ook matig.

Dit deel gaat gewoon lekker door in het casino en plakt er nog eens 35 minuten gokplezier achteraan. Lijkt bijna een instructievideo waar maar lastig door te komen was. Animatie was ook niet van een bijster hoog niveau en het kleurwerk blijft toch wat subtiliteit missen. Nu hou ik wel van een opvallende stijl, maar de vele gradiënten tussen kleuren die absoluut niet bij elkaar passen begonnen hier toch na een tijdje te vervelen.

In het laatste deel doet men dan nog wat moeite het verhaal af te ronden. Alsof ze eigenlijk maar 35 minuten materiaal hadden en daarom het gokgebeuren er nog aangenaaid hebben. Moet zeggen dat ik me van de eerste twee delen (buiten de stijl) niet zo heel veel meer herinner, dus het viel allemaal wat koud op m'n dak, maar dit is wel duidelijk het betere deel van de film.

Animatie is te beperkt, het verhaal voelt wat oudjes aan en het einde komt te afgezonderd van de rest van de reeks. Vond dit dan ook het minste deel. Tijd voor Kudo om andere oorden op te zoeken, eens goed en kritisch achterom te kijken en de volgende stap in z'n carriere te nemen.

2.5*

Zelfde niveau een beetje.

Blijft wel intrigerend, maar ook erg random en weinig gefocused. Zo is het hele gokgebeuren in dit deel erg sterk uitgewerkt, maar eigenlijk past het niet zo in deze film. Beetje vreemde verdeling en focus, zeker omdat dit in verschillende delen uitkomt.

Visueel wel oké, fijn stijltje maar de animatie zelf is niet van het hoogste niveau. Kleurwerk had ook net iets subtieler gemogen, nu zitten er teveel felle en soms weinig complementaire kleuren in hetzelfde plaatje.

Blijft wel een intrigerend verhaal, moeilijk in te schatten waar het nu eigenlijk naartoe wil, maar daardoor blijft het wel verrassen en boeien.

Geen verkeerd vervolg, Kudo kan lekker losgaan, maar heeft ook nog heel wat te leren.

3.0*

Geniaal!

Nu ben ik wel al een fan van claymation/stop-motion, maar wat Elliot hier neerzet gaat ver voorbij de films die normaal te vinden zijn in dit genre.

Vooral wat volwassener, minder sprookjesachtig. Lekker duister randje rond de humor en bij momenten gewoon dramatisch érg sterk. Verder prach-tig gemaakt, énorm veel detail en erg mooi in beeld gebracht.

Uniek stukje cinema. Jammer voor Coraline en Mr Fox (vermoedelijk), maar de beste stop-motion gaat dit jaar naar Mary and Max.

5.0* en een uitgebreide review

Doorsnee.

Ik mis geloof ik een beetje het speciale aan deze film. Behalve dan misschien het concept, maar dat vond ik eigenlijk redelijk vervelend. 400+ nietszeggende tweets die dienst doen als leidraad voor een dramatje met een beetje comedy (van het minder geslaagde soort).

Het zag er ook allemaal redelijk droogjes uit. Er valt weinig visueel te genieten, enkel de editing is opvallend. Die is best snel en onrustig, maar doordat je eigenlijk naar héél veel losse scenes zit te kijken wordt er nooit iets van een ritme gevormd. Het is gewoon constant doorstomen op zeer weinig.

De humor was wat aan de flauwe kant, het drama ook, het acteerwerk ook en de soundtrack ... ook. Het kabbelt allemaal maar een beetje voort en dan duren die 2 uur eigenlijk veel te lang. Maar jah, 400+ tweets dus we bomen maar door. Weinig memorabel filmpje vond ik het. Echt slecht werd het ook nergens, maar meer kan ik er niet van maken.

2,5*

Wah? Geen idee of er een digitaal gerestaureerde versie in omloop is, maar die kindjes - en dan vooral dat jongetje - waren regelrechte draken. Sowieso allebei zwaar irritant, maar aan dat kereltje mankeerde gewoon wat.

Verder vooral een erg lange zit. Ondertussen kan ik zeggen dat ik al aardig wat oude musicals achter de rug heb, qua effecten en vooral choreografieën valt het hier allemaal aardig tegen. Ook de combinatie live-action en animatie werd eerder al véél beter gedaan, de animatie zelf vond ik ook van verrassend laag niveau voor een Disney film. Als je dan zo'n Van Dyke naast een Kelly legt is het meteen ook een paar niveaus minder.

Het ging vooral ook echt nergens naartoe. Dansende schoorsteenvegers (wat duurde die scene lang), iets met krijttekeningen, dan weer een verhaaltje bij de bank en een hoop leerzame liedjes. Het enige aparte is dat Poppins uiteindelijk meer voor papa leek te zijn gekomen dan dat ze er voor de kinderen was. Het is het enige personage dat echt wezenlijk verandert tijdens de film.

Vond het verder een nogal hysterische en erg drukke film. Dat hoeft op zich zeker niet erg te zijn, maar dan niet in combinatie met een zingende en dansende opgepoetste nanny.

0.5*

Nogal taai.

Veel meer musical dan dit wordt het niet. De liedjes zijn alom tegenwoordig, veel meer dan een aaneenschakeling van muzikale nummers is deze film dan ook niet. En het moet gezegd, ze zijn erg in lijn met de nummers uit de oude film. Iets te veel zelfs, want de nummers klinken allemaal net wat té bekend en er zit ook niet zoveel variatie in.

Muzikaal was het mij vooral te bombastisch, constant volle orkesten die alles geven, bijna 130 minuten lang. Het is gewoon niet zo mijn ding. De nummer zelf heeft men wel origineel proberen aan te kleden, maar ook dat was allemaal wat te braaf en te klassiek voor mij. Qua dans stelt het niet zoveel voor, qua aankleding is het wel netjes maar Marshall doet er als regisseur niet zo heel veel mee.

Blunt is verder wél erg goed in haar rol, ze is eigenlijk een perfecte Poppins, maar dat zijn uiteindelijk maar een paar scenes waar het echt goed werkt. De rest van de cast is redelijk, maar niemand die er echt uitspringt.

Gewoon helemaal niet mijn film. De muziek en uitwerking spreken niet aan en aangezien deze film daar vol op inzet blijft er verder weinig tot niks over.

1.0*

Biografie.

Zoals zovaak gaat het meer over de gebeurtenissen in iemand's leven dan over de persoon zelf. Nu zijn die twee uiteraard vaak aan elkaar gelinkt, maar ook bij deze Mary Shelley ontbreekt het een beetje aan de link tussen de twee (behalve dan de super-obvious dingen).

Sowieso wordt er overdreven veel tijd gespendeerd aan de romance, waarin sterke vrouw Shelley toch een deel van haar pluimen verliest als goedgelovig wicht. Al-Mansour lijkt soms wat moeite te hebben met het verhaal van Shelley te vermengen met het narratieve romantisch dramatje dat eigenlijk gepresenteerd wordt.

Gelukkig is het acteerwerk wel naar behoren en is de setting ook best oké. Het is best sfeervol, maar ik had niet echt het idee dat de fim als biografie écht veel toevoegt aan de persoon. Integendeel zelfs, soms lijkt het allemaal teveel op een doorsnee kostuumdrama waar uiteindelijk één van de bekendste horrorromans uit gerold komt.

2.5*

Iegh.

Veel goeds valt er niet te melden, als het dan toch iets moet zijn, dan wellicht de decors, die nog enigszins sfeervol zijn. Allicht dat de zwart/wit opnames daar ook wel een beetje bij helpen, zo oogt het nog net iets gothischer. En daarmee heb je het beste dan ook wel gehad.

Verder zit je naar een soort van schooltoneel te kijken, met brakke kostuums, onooglijk acteerwerk en nogal droeve effecten. Scenes zoals dat slaan naar de vleermuis zijn onbedoeld hilarisch, of is het dan toch gewoon mijnlijk genant? 't Is moeilijk te zeggen af en toe, punt is wel dat het gewoon absoluut niet weet te boeien.

Verhaaltje is erg doorsnee en verloopt nog best traag, ondanks de korte speelduur. Steele is echt onuitstaanbaar en heeft dan nog een dubbelrol. Cinematografie is nadrukkelijk maar slordig, waardoor het vooral nadrukkelijk lelijk is. En wie hoopt op enige horror komt ook bedrogen uit, want spannend of goor wil het ook niet worden.

Mnee, dit soort frommelwerk kan mij niet bekoren. 't Is pas m'n eerste Bava, maar het smaakt absoluut niet naar meer. Vind het vooral saai.

1.0*

Leuk (maar vooral met wat extra achtergrond).

Mascots is een redelijk simpele mockumentary. Klassieke opbouw, dik aangezette personages, niet altijd even vlotte timing van de grappen ... het is best aardig en grappig op zich, maar erg verheffend is het nu ook weer niet.

Wel een leuke cast verder. Paar bekende namen (O'Dawd blijft geniaal) en wat bekende gezichten (Godliman uit Derek) die hun rollen best leuk invullen. Tempo zit er ook wel in, de choreografieën zijn onnozel maar niet amateuristisch en met 95 minuutjes gaat het ook niet echt vervelen. Al bij al een redelijk fijne comedy dus.

Maar ook eentje met een beetje extra, al moet je dat wel een beetje liggen. Mascots lijkt wel een shortlist van topics waar het internet in al z'n onnozelheid overdreven beledigd over kan zijn. De lompe grappen over lilliputters, het wollige feminisme van de Armadillo act, de overdreven gevoeligheid rond racisme (het Squaws stukje), de simpele clichés over andere nationaliteiten ... Guest gaat ze lekker één voor één af en doet niet eens de moeite er geweldig origineel mee om te springen. Ik kan wel genieten van dat soort pesterijen, al is het maar omdat ik regelmatig moedeloos wordt van al dat online gezeur.

Dat maakt het allemaal wat leuker dan normaal. Best goed mee kunnen lachen dus, al moet je wel een beetje vertrouwd zijn met het hele "sjw" gebeuren om er het maximum uit te halen.

3.5*

Oef.

Nooit van wat de serie gezien, gaat er na deze film ook niet echt van komen denk ik (al ga ik ook niet beweren dat ik enige verwachting bij de serie had). Oorlog, comedy en klassiek zijn geen al te beste combinatie voor mij (ik denk meteen terug aan Stalag 17), en hoewel deze zijn humor toch net iets anders brengt is het weer een complete misser.

Allicht dat het vroeger redelijk gewaagd was, maar ondertussen is het zeer flauwe, platte humor in oorlogstijd. En van een operatie meer of minder kijk je tegenwoordig ook niet meer op, die passeren gewoon ook op TV. Wie z'n hoop vestigt op de regie komt ook bedrogen uit, is was al geen Altman fan en hier laat hij nog maar eens zien waarom. Het oogt allemaal erg ongeïnspireerd.

Deze film gaat vooral onderuit door de slechte humor en de vervelende personages. Irritante ettertjes die niet veel beters weten dan de hele tijd infantiele (en vrouwonvriendelijke, voor de liefhebber!) streken uit te halen. Het is allemaal erg aangedikt, maar blijft wel braaf onder de grens van het absurde, waardoor ook daar niks te halen valt.

Een plot is er ook niet, meer een hoop sketches aan elkaar verweven. Je zou het zo een langere aflevering van een serie kunnen noemen, alleen was de film er eerder. Dus zit je 2 uur lang naar ongrappige, vervelende onzin in legertijd te kijken.

0.5*

Argh.

Een docu met een agenda, en wat voor eentje. Wie op zoek is naar weetjes om het man-zijn af te branden kan er best een notitieboekje bijpakken. Nu weet ik gelukkig een beetje hoe men (en met 'men' bedoel ik de stichting achter deze docu) aan dat soort cijfers komt, dus een slim mens kijkt best nog even na wat er eigenlijk van aan is.

100 minuten male-bashing. Aangevuld met wat verhaaltjes van jongens die zich niet zo goed voelden, met name omdat ze zich niet geweldig thuisvoelen in deze maatschappij. Verder wordt er vanalles bijgehaald, van opvoeding, media, video games, geweld, sport, seksisme ... noem maar op.

Eigenlijk is er maar één constante in deze docu, en dat is dat jongens die eronder doorgaan geen enkele basis hebben om een eigen, weloverwogen mening te vormen. En daarop voortburend kan je eenvoudig genoeg stellen dat dat niet bepaald een probleem is eigen aan mannen, maar aan mensen in het algemeen.

Je kan je niet voorstellen dat een vent een docu als deze over vrouwen zou maken, de wereld zou te klein zijn. Anderzijds is het maar goed dat dit soort zemelwetenschap (maar noem het gerust ongefundeerde propaganda) niet teveel aandacht krijgt, dit soort jammerend vingergewijs vind ik alleen maar vermoeiend.

En moeilijk om een jongen/man te zijn? Ach nee.

0.5*

Best lollig.

Als ik het mij zo nog een beetje kan herinneren was dit de eerste film die ik op m'n eentje gezien heb in de bioscoop. Volgens mij daarna ook nooit echt meer teruggekeken (of het moeten korte stukjes geweest zijn), dus ik was wel benieuwd wat er na 17 jaar nog van overeind bleef staan.

Dat viel nog goed mee. Toenertijd toch vooral befaamd om z'n sfx en hoewel duidelijk niet meer zo indrukwekkend werken ze nog steeds goed. Komt omdat het allemaal erg cartoony is, dat veroudert minder snel dan de echter dan echt effecten die men nu vooral probeert na te streven.

Carrey is erg geschikt voor een rol als deze, de rest van de cast hangt er voornamelijk maar wat bij. Geen hoogstaand verhaaltje verder, al mag de Avengers Loki dit masker wel een keertje lenen om z'n eigen act wat op te fleuren in de Marvel films.

Simpel vermaak, vlotjes en bij momenten grappig, maar niet dat het echt een geweldige indruk maakt.

2.5*

Pover.

Hoewel het begin nog wel meevalt, gaat de film finaal de mist in tijdens het laatste half uur. Daar waar de horror eindelijk hoort te beginnen, wordt het flauw, uiterst voorspelbaar en vooral een slap aftreksel van een aantal andere grote films in het genre.

De jeugd is niet geweldig interessant maar op zich valt het wel mee dat het niet de lompe, zuipende partyboys en girls zijn die doorgaans in dit soort films opduiken. Tot zover de originaliteit want verder volgt Maskerade de oude vertrouwde filmpaden.

Grootste probleem is de killer die compleet belachelijk overkomt en nooit echt een bedreiging weet te zijn. De scenes op het einde zijn dan ook redelijk saai en doods, net waar de film op zou moeten leven. Nefast voor een slashertje.

Visueel verwatert het al snel, de soundtrack deed mij sterk denken aan een andere film (al weet ik niet meteen welke), en het bekende verloop weet verder ook absoluut niks toe te voegen. Voeg daarbij het gebrek aan enige gore en wat er overblijft is nutteloos bandwerk.

1.0*

Eh ...

Ik ben doorgaans niet iemand die het beste voor het laatst bewaard, de overgebleven Happy Madison films zijn daar volgens mij wel het beste bewijs van. Had de lage score op MM al gezien, dan nog was ik verrast hoe slecht deze wel niet was.

Het slaat allemaal nergens op en da's helemaal niet erg wanneer het leuk gebracht wordt. Er zitten genoeg onnozelheden in die best grappig zouden kunnen zijn, maar niet in de vorm van Dana Carvey. Wat een talentloze zoutzak die weinig anders doet dan irritatie opwekken in deze film.

Ook Perry Andelin Blake mag zich verantwoorden voor de absoluut brakke regie, een combinatie die zorgt voor een niet te smaken comedy. Misschien enkel de turtle scene was grappig, komt dan goed uit want lager dan 0.5* mag je niet geven op MM.

Blake en Carvey nooit meer gezien bij Happy Madison, lijkt me duidelijk waarom.

0.5*

Degelijk.

Ik ben PT Anderson al een tijdje niet meer aan het volgen. Dacht in eerste instantie zelfs dat dit de film met DD Lewis was, na een tijdje bleek echter dat dit een tweestrijd werd tussen Phoenix en Hoffman.

Op zich hebben Hollywood versies van dit soort dramas de neiging zeer vervelend uit te vallen. Daarin herken je dan wel de hand van Anderson, die het geheel toch naar een iets hoger niveau knikt. Maar de frivoliteit van z'n eerdere films is jammer genoeg ver te zoeken.

Deze The Master grossiert in degelijkheid. Visueel matig, soundtrack matig, script ook al matig. Phoenix beneden-matig, Hoffman net boven-matig. Er is geen moment dat het echt ontploft of sprankelt. Geen scene waarvan je denkt "hiervoor ben ik nu deze film gaan kijken".

En da's jammer, want dat is wat voor mij Magnolia en Boogie Nights zo tof maakten. Scenes die je deden opzetten omdat Anderson er écht iets mee deed. Dit is vooral een Amerikaans karakterdrama geworden, niet zo suf als de meesten zijn, maar sprankelen doet het ook niet.

Beetje waarvoor ik vreesde. En aan de reacties te zien zal There Will Be Blood diezelfde kant opgaan.

2.5*

Best leuk.

Het is bij deze films altijd afwachten of je nu met een echte comedy te doen hebt, of één van de subgenres de overhand zal nemen. De laatste jaren veel actie/comedies en dramadies gezien, maar de rasechte comedies zijn eerder dun bezaaid. Zelfs een cast als deze geeft geen enkele garantie meer.

Gelukkig niks van dit alles hier, Masterminds is een eerder simpele film die het beetje romantiek, drama en actie lekker voor in de marge houdt en mikt om luchtige geinigheid om vlot 90 minuutjes te vullen. Heel serieus is het dan ook niet, vooral Galifianakis voelt zich duidelijk in z'n sas. Al zijn de bijrollen ook zeker niet verkeerd.

Zonnig sfeertje, links en rechts een best geslaagde grap en een beperkte speelduur. Maar vooral geen laatste uur dat een stuk serieuzer wordt. De film blijft gewoon 90 minuten onversneden luchtigheid, dat valt absoluut te prijzen.

3.0*

Vreselijk onding.

Ik heb vroeger denk ik nooit veel He-Man gezien, al kan ik het me niet meer zuiver voor de geest halen. Dit soort tekenfilms waren sowieso niet zo aan mij besteed, dus de kans is klein. Na het kijken van deze film heb ik het me in ieder geval niet beklaagd, hoewel de algemene teneur wel lijkt te zijn dat de animatie beter was.

Da's ook niet zo moeilijk, want deze film is toch een onwerkelijk kitscherige bedoening geworden. Hier en daar doet het wat aan een verloren Star Wars denken, maar het is toch vooral een goedkopere Conan die ze qua setting maar naar de Aarde verplaatst hebben, allicht om nog wat meer budget te sparen.

Personages zijn onuitstaanbaar, het plotje is drie keer niks en de effecten zijn erg goedkoop. Klapper is echter Dolph Lundgren, die zo'n onwerkelijk slechte rol speelt dat je het amper voor mogelijk houdt. Het lijkt wel een persiflage op z'n eigen slechte zelf.

Misschien dat wat jeugdsentiment of een oogverblindende liefde voor 80s kitsch hier nog wat kan zalven, maar zonder die zaken is een serieuze martelgang.

1.0*

Typische Shimoyama.

Toch een regisseur die van erg weinig iets weet te maken. En op bepaalde punten is er ook wel érg weinig. Zo is het acteerwerk echt compleet brak (Aikawa uitgezonderd) en is ook het plot niet veel soeps. Wel voldoende onnozelheid voor het vermaak, maar veel steek houdt het niet.

De actie is gelukkig wel in orde, maar het is toch vooral het laagje visueel vernis dat deze film de moeite waard maakt. Ook weer niet echt technische perfectie, maar het ziet er toch best bad-ass uit allemaal. En laat deze film nu net daar om draaien.

Het hangt er uiteindelijk een beetje vanaf hoe makkelijk je deze film z'n fouten kan vergeven. Eis je een goed verhaal en degelijke acteurs kan je deze gewoon links laten liggen, hou je meer van stijl en pure actie dan is dit best het bekijken waard. Nog steeds geen absolute hoogvlieger, maar gewoon leuke filler.

3.0*

Oké voor een keertje.

The 3rd Eye is een mix van eerder lokale Indonesische ingrediënten en die van de veel bekendere Hollywood keuken. Beetje Shyamalan, beetje James Wan. Niet voor niks dat de andere films van Soraya The Doll 1 & 2 heten, hij weet duidelijk wat er gaande is in het commerciële horrorwereldje.

Wel jammer dat het allemaal nogal oneven aanvoelt. Acteerwerk is zeker niet van het hoogste niveau en sommige van de CG scares zijn echt te belabberd voor woorden. Rare keuze, aangezien de horror er verder toch niet verkeerd uitziet en het scenes zijn die men ook makkelijk had kunnen schrappen, of op een ambachtelijkere manier had kunnen oplossen.

De film kent wel een aantal degelijke twists en het tweede deel weet toch wel een aantal interessante scenes te brengen. Op geen enkel moment meesterwerk materiaal, maar wanneer het tempo de hoogte in gaat is het allemaal best te pruimen. Visueel ziet het er verder ook niet verkeerd uit, zolang men maar de computer op stal houdt.

In de aanloop naar Halloween degelijke filler, en zo hebben we ook maar weer eens een Indonesische films gezien, dat was ook alweer even geleden.

3.0*